Liever geen bijstand in Rotterdam

28 mei 2015

Met stomme verbazing lees ik een artikel in de Telegraaf. Nee niet omdat het weer een hoog Privé gehalte heeft, maar omdat het gaat over een project wat Rotterdam heeft opgestart. De gedachten achter het project is nog niet eens zo slecht, maar de uitvoering laat nogal wat te wensen over. Dat vind ook de gemeentelijke ombudsman (ombudsvrouw) Anne Mieke Zwaneveld in een rapport over de uitvoering van het zogeheten re-integratiebeleid van de gemeente.

De afgelopen jaren heeft de crisis de nodige gaten geslagen in werkgelegenheid. Daar waar de een zijn kansen zag vergroten, zag het gros de kansen verkleinen. Soms zag je bedrijven als een gek bezuinigen en hun grootste kapitaalgoed ontslaan. De HR-uitspraak; “U bent voor ons onmisbaar, maar we gaan het toch zonder u proberen,” gold ook voor veel mensen in het HR-vakgebied. Nee niet alleen vielen de klappen op de werkvloer, maar ook grote delen van het management moesten het veld ruimen. Ineens ben je dan weer in eind jaren 80 begin jaren 90 terug geworpen. Zo jong mogelijk, met zo veel mogelijk ervaring. De visvijver met geschikte kandidaten is immers overvol.

Een crisis duurt nooit slechts een paar jaar. Nee, een crisis duurt een aantal jaren en komt er langzaam uit. Dat betekend dat werkeloosheidscijfers recordhoogte bereiken en het lang duurt voordat daar een daling in zit. Veel werkelozen betekend grote visvijver, hoge eisen, langer werkeloos zijn. Zelfs zo lang dat je in de bijstand terecht komt. Helaas is ook een trend dat alles duurder wordt, waardoor er steeds meer mensen in de problemen komen. De gemeente Rotterdam had daar een oplossing voor. Iemand die in de bijstand beland, moet gewoon een week of 15 gaan werken. Op zich niks mis mee, maar dan komt het…

We laten iedereen de straten vegen en schoonmaken. Nu zou je denken dat is toch niet erg, dat doen zo veel mensen. Ja, dat klopt. Dat doen mensen met een taakstraf of mensen met een achterstand of beperking namelijk ook. Zijn dat groepen waar je als werkeloos persoon met de pech je baan kwijt te zijn, mee vergeleken wil worden. Ik zeker niet. Ik ben zelf HBO plus opgeleid en heb de pech heel lang bij de overheid gewerkt te hebben. En zelfs als ze daar een baan hebben, zijn er nog vele geschikte kandidaten met mij. ‘Goh mevrouw u heeft kinderen en de jongste zit nog niet op school zegt u?’ Nee, ze mogen het niet zeggen, maar vaak wel een van de redenen om afgewezen te worden.

Terwijl je zelf al een plan hebt, vult de ander dat zonder overleg voor je in. Uitkomst; Ongeschikt! Ik ga echt geen straten vegen als ik in de bijstand zou komen. Ik voel me daar te goed voor. Werken super! Maar dan wel op het niveau dat bij me past, zodat ik weer klaar ben om de in de werkmaatschappij mijn steentje bij te dragen. Maar de meeste mensen durven dat als werkzoekende niet uit te spreken. Bang om zo gekort te worden op hun uitkering. En vaak driedubbel gestraft voor het feit dat ze door de crisis hun baan zijn verloren.

Jammer eigenlijk dat vaak goede ideeën zo slecht uitgevoerd worden, zodat het wordt afgeschreven als het slechtste idee ooit. De gemeente Rotterdam heeft er daar één van en een wethouder die het nog erger maakt met uitspraken als:

dat mensen geen uitkering moeten willen hebben: „maar alles in het werk moeten stellen om aan het werk te gaan. Zeker de mensen die kúnnen werken.” Als de bezem opdoemt, stimuleert dat mensen nog meer om werk te vinden, is de ervaring van de gemeente.

Met zulke uitspraken is Leefbaar Rotterdam straks uitgewoond. Of zouden ze streven naar de bokaal schoonste gemeente van het land. Wat denk jij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *