Le Clochard

9 juni 2015

“Mijn aller grootste wens,” zei hij, “is clochard worden in Parijs. Parijs is zo’n mooie stad en zo levendig. Slapen onder een brug, dromen onder de sterren. Niet het moeten, maar gewoon doen en mogen. Weg met verplichtingen, niet omkijken naar gisteren, geen zorgen over morgen. Alleen het nu doet er toe.” Ik keek hem aan alsof ik water zag branden. “En waar haal jij je eten en drinken vandaan? Wat doe je met je huis, je auto en al je spullen. En wat als het koud wordt? Je bent niet meer één van de jongste.”

“Ach het is slechts een droom. Een hele grote wens. Misschien doe ik het ooit.” Hij ging verder met het bewerken van een houten stok. “Die is voor je moeder.” “Wauw! Wat ongelooflijk mooi.” Wat hij al niet met hout kon doen en dan wilde hij Clochard worden en slapen onder een brug in Parijs. Nee ik begreep het niet. Hij was een eeuwig vrijgezel, maar altijd op zichzelf. Ging dan weer hier werken en dan weer daar. Ondanks dat hij een vaste woon en verblijfplaats had, had hij geen vaste baan, maar deed wat hem voorbij kwam. Geen vriend of vriendin als in een relatie, wel een goede vriendin en een handje vol familie. Hij was vrij.

Voor het geld hoefde hij het niet te doen, want geld interesseerde hem niks. Hij zou met het bewerken van hout waarschijnlijk zichzelf kunnen bedruipen. Hoe meer ik er over nadacht hoe meer ik hem begon te begrijpen. Ik ging naast hem zitten in de zon voor het huis. Voor ons allebei een glas rosé neer gezet. Op de achtergrond waren wat krekels aan het zingen en een kikker aan het kwaken. In de boom wat vogeltjes aan het kwetteren. Heerlijk die rust. Naast mijn hoorde ik het snijden in het hout. Nee voor mij geen Parijs, dan liever een tentje op de hei.

Inmiddels is het 10 jaar later. Nee, zijn dromen konden niet meer uitgevoerd worden. Niet lang na ons gesprek is er kanker bij hem geconstateerd. Hij overleed met zijn onvervulde wens. Bij slechts een klein deel van zijn familie en hier en daar een vriend. Begraven op een plek ver weg van waar hij graag wilde zijn. Ons een mooi bewerkte wandelstok achterlatend. Hij was een man met een bijzondere wens. Clochard worden in Parijs.

Een gedachte over “Le Clochard

  1. Clochards horen van oudsher bij het straatbeeld van Parijs.
    Maar door de crisis is het geromantiseerde beeld van de clochard verdwenen.
    Toch begrijp ook ik ze wel een beetje . Ze zijn weggevlucht uit de zware last van het dagelijkse bestaan , vrijheid blijheid zonder verplichtingen . Jammer dat hij zijn wens niet kon vervullen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *