Italië vervloekt en geliefd in een zin

Geschreven op 28 juli 2013

Of in een artikel. Een klein stukje terug in de tijd. Mijn man had al voor cursus naar Italië moeten gaan, maar gelukkig werd dat uit gesteld. Gelukkig omdat ik op datzelfde moment in het ziekenhuis lag zwanger van onze eerste. En dat was op zijn zachtst gezegd geen prettige zwangerschap. 24 november 2007 werd ze  5 weken te vroeg geboren. Onze dochter  was er en 6 dagen later werd ik 36 jaar. Mijn mooiste cadeau mocht die dag ook mee naar huis.

DSCN0303

Op cursus naar Italië

Nee niet ik, mijn man en op een moment dat je het eigenlijk niet wil. De eerste verjaardag van je dochter en je vrouw vier maanden zwanger van de tweede. Maan hij moest van mij. Ik ben loopbaanbegeleider en HRM adviseur en ik vind persoonlijke ontwikkeling erg belangrijk. Daarbij, ook al ben je op cursus, je krijgt toch wel wat mee van de omgeving. En dus ging mijn man 4 dagen voor de eerste verjaardag van onze oudste dochter naar Italië. Bah het was zo niet leuk. De eerste foto’s kwamen binnen via de mail en wat een mooie foto’s. Italië in de bijna winter is ook erg mooi. Maar tegelijk vervloekte ik het land waar mijn man nu was. Hormonen vliegen dan om je oren en van vreugde, verliefd ga je naar boos en gemis. Ze zaten aan de kust in een dorpje vrij industrieel allemaal en ongezellig, maar het weekend zouden ze naar Rome en Vaticaan stad gaan. Hmmmzzz Groen van Jaloezie die Mous. Vooral toen die foto’s voorbij kwamen.

22112008022  29112008155

22112008063

Roma in Bella Italia.

Zucht ik verlang ook naar Italië. Als ik die foto’s opnieuw bekijk en het reisverslag van mijn man hoor. Ik wil ook op een Vespa door de straten van Rome. Kijken waar Tom Hanks is geweest bij de opnames van Angels and Demons. Waar het rookpluimpje uit de schoorsteen komt ter aankondiging van een nieuwe paus. Waar mijn man is geweest toen onze dochter 1 jaar werd, ik 37 jaar werd en pas weer thuis kwam ’s avonds laat op 5 december. Het land waar net zoals mijn geliefde Frankrijk veel kostbare schatten zijn. Sommige nog daar om opgegraven en ontdekt te worden. En een van de mooiste leer ik al sinds kind over. Zo inspirerend, romantisch, beangstigend en indrukwekkend.

22112008055

Pompeii

Vroeger las ik graag in de boeken van mijn moeder. Boeken over natuurgeweld. Een van die boeken liet de geschiedenis zien van een stad bedolven onder de as van Vesuvius. Een provinciestad met ongeveer 20.000 in de provincie Napels. Zo ongeveer 3 jaar na Christus barstte Vesuvius uit en bedolf de stad en haar inwoners onder met hete as. De meeste mensen werden verrast en aan de opgravingen kon men vaststellen dat de inwoners van deze welvaartsstad geen idee hadden hoe gevaarlijk het is om aan de voet van een gevaarlijke vulkaan te wonen. Drie specifieke foto’s blijven me dan ook mijn leven lang bij. Een hond die bedolven is, de stad die is uitgegraven voor een deel, wat het straatbeeld en de metershoge as laag laat zien en een jongen ineengedoken. Samen met Rome, Vaticaanstad en Pompeii, zijn dit de plekken di ik zelf nog graag wil zien en ontdekken in Italië en hoop niet alleen van lezen of horen, iemand erover te kunnen vertellen, maar ook van ik heb het zelf gezien. Ik heb de lucht daar opgesnoven, de geschiedenis in mij opgenomen en mooie beelden kunnen zien en vastleggen op mijn eigen camera.

06584v Pompeii_Garden_of_the_Fugitives_02 genuine-people Dog pompeii

bldgblog.blogspot.com, en.wikipedia.org, www.tripadvisor.com, www.atlasobscura.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *