Tagarchief | herplaatser

Duke van Stichting Poor Animal 2.

20160528_170338

Het is zaterdag 28 mei en ik rijd met Jilke naar Friesland om de twee Ierse Wolfshonden op te halen. Ze zijn voor mijn moeder en het zijn herplaatsers. Helaas kan de eigenaresse niet meer voor ze zorgen. Liefde, eten en opvoeding hebben ze goed gehad, maar medisch schort er wel wat aan. De eigenaar is in tranen als ik weg rijd en het raakt me enorm. Ik beloof plechtig goed voor deze twee Ieren te zorgen, net zoals ik foto’s en updates zal sturen. De weg naar huis voelt alsof we een zeer kostbare vracht bij hebben.

20160529_110037

Als ik na een dag terug kom thuis met de twee kalven en ik bekijk ze eens goed, schrik ik een beetje. Potverdorie, die staart is ontstoken en zij kan er niet vanaf blijven. De ander zijn de oren nog fors rood en heeft ze lelijke plekken op haar rug. Wat nu? Ik overleg even met mijn ouders en die melden dat ik dan naar twee dierenartsen moet en die zijn maandag pas open. En wat moet ik nu met Duke. Die gaan we morgen ophalen, maar deze twee nemen en veel ruimte in, haten mijn katten en zullen onder het mes moeten. Hoe ga ik dat doen? Ik besluit die avond dat ik mijn katten maar even in de kattenkamer houd zolang deze twee joekels er zijn.

20160531_203118

Zondag ochtend bel ik Jannie op van Stichting Poor Animal met de vraag of ik Duke toch niet later op kan halen. Als ik uitleg dat ik twee Ieren uit Friesland heb opgehaald die een tijdje bij mij logeren, maar nodig medische hulp nodig hebben vraagt ze wat er aan mankeert. Ik begin bij de staart van Kiki, dat ze niet geënt en gechipt is. Dark heeft een fikse dubbele oor ontsteking, smet plekken op de huid, moet gechipt en geënt worden. Als Jannie mij zo aanhoort zegt ze dat ze iets zal proberen te regelen want ze moet toch naar de dierenarts. Ze zal me later op de dag wel terugbellen. Ik sta perplex. Wat een warm hart heeft die vrouw voor deze trouwe viervoeters. Ze kent deze honden niet en ze heeft mij pas twee keer gezien. Die middag belt Jannie terug. Ik kan morgen gelijk terecht met de honden. Enten, chippen, oren, huid en operatie wordt dan allemaal gedaan en zij heeft geregeld dat ik het via haar, en dus goedkoper kan laten doen. Wauw! Dit vind ik wel zo lief. Want laten we eerlijk zijn! Ik zag de bui al hangen.

Als ik maandag aankom met de honden, wordt alles gedaan. Jannie doet zelf het gebit bij de ene hond en knipt diens nagels. Ze regelt voor mij medicijnen, een deken en noem maar op. Elke hond in de wachtkamer krijgt een aai over zijn bolletje en een vriendelijk woordje. Daarnaast regelt ze de boel. Wat een vrouw zeg! De ene hond wordt klaargemaakt voor de operatie en de andere neem ik mee naar huis. Daarna ga ik weer naar de Stichting Poor Animal, want ik moet nog wat spullen ophalen. Een zalfje hier, een pilletje voor dit en een spuitje voor dat. Samen wachten we op het telefoontje dat ik de Ier op kan halen. Om het wachten iets aangenamer te maken worden hapjes en drankjes op tafel gezet. Ik reken af met Jannie, geef Duke een aai over zijn bolletje en dan ga ik.

20160601_151956

Als ik later die week langs ga, vraag ik Jannie waarom ze dit voor mij heeft gedaan. Haar antwoord is helder; “Jij hebt kleinschalig gedaan wat wij grootschaliger doen. Honden helpen daar waar het kan.” Tranen schieten in mijn ogen. Wat ongelooflijk lief. “Wij halen niet alleen honden uit het buitenland, maar ook van andere kennels, stichtingen en marktplaats. Allemaal herplaatsers. Als we puppy’s hebben dan komt dat omdat de teef die we hebben opgehaald dan al zwanger blijkt of omdat er een nest is gevonden. Heel soms, als de teef nog niet gesteriliseerd is, kan er een ongelukje plaatsvinden. Bewust fokken we niet.”Ik had al begrepen dat Jannie niets verdient aan deze honden. De meeste komen immers uit het buitenland. Dus naast de reiskosten zijn er ook nog de chip, enting en sterilisatie of castratiekosten. Nog los van ruimte, voer en overige kosten. Nee voor Jannie en Martin is dit hobby met het motief ‘liefde voor de hond’.

Carla heeft een aantal jaren in Spanje gewoond en ook zij verteld me over hoe de situatie daar is. “Het ergste wat ik heb meegemaakt is, dat ik geen plaats had om een hond op te vangen en diens eigenaar het beest voor mijn ogen de keel door sneed en zo de container in gooide. Dat beeld heb ik nog steeds op mijn netvlies staan.” verteld ze. Ik ben onder de indruk van hun verhalen.

20160611_142257

Mijn man en ik wilde geen pup. Niet in ons drukke gezin met jonge kinderen. We wilde een herplaatser een tweede kans geven. Ik ben blij dat we Duke straks op kunnen halen bij deze Stichting. We hebben afgesproken dat Duke pas komt op het moment dat deze twee naar mijn ouders zijn.

Duke van Stichting Poor Animal 1.

20160526_115148

Angel is dood. Ons laatste maatje is van ons heen gegaan. Ik wil een nieuw maatje. Ik kan niet zonder een hond. Lex, mijn man, wil het over de vakantie tillen, maar ik niet. Ook Lex is een hondenmens. Binnenkort komen er twee Ieren logeren hier. Daarna hebben we plaats voor een nieuwe hond. Ik kan het niet nalaten om te gaan zoeken. En dan loop ik tegen een Cao da serra da Estrela aan die in Prinsenbeek zit bij Stichting Poor Animal. Ik zoek de eigenschappen van die hond erbij en het is precies wat wij zoeken in een maatje. Waakzaam, gezinsgericht en ook alles wat om het gezin heen hangt. Wat een mooie honden! We zijn verkocht.

Ik ga kijken op internet of ik meer kan vinden over de Stichting. Eigenlijk net zoveel positieve als negatieve referenties. Als ik kijk naar de negatieve, dan is het veel van mensen die lijken te klagen om te klagen. Een paar dingen vind ik wel serieus, maar dat wil ik graag zelf zien. Ik bel op naar de Stichting en hoor dat die hond al weg is, maar ze hebben nog wel een zelfde hond zitten. Die wil ik best komen bekijken. Ik maak een afspraak voor donderdag.

20160526_114801

Als ik aankom, word ik verwelkomt door Carla. Zij laat me Duke zien en verteld alles over hem. Hij is eigenlijk van Jannie en Martin, de eigenaren van de Stichting. Ik ben meteen verkocht. Wat een schat van een hond. Beetje dominant en super speels, maar zachtaardig. Ik maak wat foto’s en dan na een paar minuten laat Carla me de rest van de Stichting zien. Het oogt ruimer, ziet er schoner uit en ruikt beter als menig kennel. Als we één van de honden zien plassen tegen een mand, wordt er meteen schoon gemaakt. De dieren leven in een roedeltje, met een enkeling apart die of niet samen kan met andere, of aan het herstellen is. Ik krijg wat foto’s te zien van een paar van de viervoeters. Foto’s van toen ze gevonden werden en voor ze geopereerd waren. Sommige zijn wat angstig, maar over het algemeen zijn ze nieuwsgierig. Manden met honden dekens, speeltjes en genoeg ruimte buiten en binnen. Ik denk aan een paar van die klachten en kan die meteen wegstrepen. Nee wat ik gezien heb en wat ik gelezen heb is echt iets anders.

De eigenaresse komt binnen en ze is even stug. Als ze hoort dat ik kleine kinderen heb, waarschuwt ze me met Duke. Hij is onstuimig. Als ik hem echt wil, moet ik met mijn kinderen komen en pas dan besluiten. Na even met elkaar praten, komt ze los. Ze begint te vertellen over de honden en over opvoeden van honden. Waar ze vandaan komen en nog veel meer. Eigenlijk is ze wel aardig. Je moet er even mee praten. Zo ben ik ook, geworden nadat ik een paar keer mijn neus heb gestoten door bedrogen te zijn. Met een goed gevoel neem ik afscheid van Jannie en Carla en ga naar huis. Als ik die avond bel naar de Stichting, om door te geven dat ik de volgende dag met mijn kinderen kom, krijg ik Martin aan de lijn. Als die hoort dat ik met mijn kinderen kom voor Duke begint die op te sommen waarom ik daar niet aan moet beginnen.

“Martin ik krijg tamelijk de indruk dat je Duke niet kwijt wil,” zeg ik. “Nee, dat is het niet. Maar ik wil voorkomen dat je de hond na een paar weken of paar dagen komt terug brengen omdat hij de kinderen omgeduwd heeft, gegromd heeft of gebeten heeft om te spelen.” Ik leg Martin uit dat ik zijn bezorgdheid snap, maar dat ik mijn kinderen opvoed met het principe dat een hond een maatje is maar vooral een hond. Ze laten hem dus met rust. De afspraak staat voor morgen, maar ik heb het gevoel door een commissie te moeten voor een hond waar ik verliefd op ben. Ik baal daarvan en toch kan ik het begrijpen.

De volgende dag met de kinderen begrijp ik waarom al die waarschuwingen zijn. De meeste honden springen niet tegen jonge kinderen op. Duke doet dat wel. Hij zal dat echt goed moeten leren. Hij is ook naar de kinderen een beetje dominant. Ik ga een paar rondjes aan de riem lopen met Duke en de kinderen. Hij is nog steeds erg geïnteresseerd in de kinderen, maar loopt keurig mee. Met zacht, maar dwingende hand en positief belonen, krijg ik zowel de kinderen als de hond mijn kant op. Martin kom ik ergens tegen, hoewel ik geen idee heb, dat het Martin is. Als ik terug kom met Duke, hoor ik van Carla dat Martin mij vertrouwd met de hond. Ik ben een geschikt baasje. Wij zijn blij. Maar ik snap des te meer de voorzichtigheid die ze hadden. Ze hadden gelijk. Duke is niet voor iedereen geschikt.

Zaterdag 28 mei, ga ik de Ieren halen. Onze logeetjes. De honden voor mijn moeder. Zondag 29 mei, gaat Lex Duke ophalen. Het zal krap worden in huis, maar ik kijk er erg naar uit. Hoe dat verder verloopt kun je lezen in deel 2.