Mag ik nog wel een ouder zijn

3 december 2015

Er is de laatste tijd veel te doen over kindermishandeling. Terecht want kindermishandeling kan gewoon niet. Mishandeling kan sowieso gewoon niet ongeacht of het een kind, volwassene of een dier is. Maar tegelijkertijd vind ik dat we erg doorslaan in alles. Als je een kind voor straf even op haar kamer zet is volgens een spotje al meteen kindermishandeling. Een corrigerende tik wordt gezien als afranseling en schreeuwen om je verstaanbaar te maken of uiting van je emotie is alsof je niks anders doet dan schreeuwen tegen je kinderen en dus feitelijk ook mishandeling. Is dit uit de lucht gegrepen. Nee niet echt. Hier een paar voorbeelden.

Ze zouden eens bij u langs moeten komen!

Femke is een jaar of 3 en gaat met mij mee naar watervrij maken in Breda. We zijn bij de Healt and Racket club daar in het kleine zwembad. Nienke is op het kinderdagverblijf daar. Ze is dan nog een baby. Het is de derde les en Femke begint al aardig watervrij te worden. Daar waar ze eerst angstig was en om mij heen klemde is ze nu aan het rennen en springen. Ze is een tenenloper, een klunsje die elke 7 passen wel een keer valt en dus een echte brokken piloot. Ik heb het er met het consultatiebureau al vaker over gehad dat ik Femke zo moeilijk kan bereiken en haar klungelachtige gedrag, maar het hoort bij de leeftijd zeggen zij. Ik heb wel tips gekregen. Kort en bondig op ooghoogte. Iets wat in een zwembad met gillende kinderen best moeilijk is. Nog moeilijker als ik in het water zit en haar telkens opvang als ze in het water springt.

Als snel begin je te gillen om boven het geluid uit te komen. Man o man, ze bezorgt me nog een keer een hartwip ofzo. “Femke niet rennen! Femke niet zo kort langs de rand in het water springen. Femke verdorie niet rennen. Femke kom hier.” Maar Femke gaat lekker door. Ze heeft er plezier in en ze is zo jong dat ze het gevaar niet ziet. Ik pak haar aan haar arm en zet haar op de kant. Even pak ik haar oortje en vraag nu op ooghoogte of haar oortje het nog doet. Ze lacht ja mama. Dan kijk ik haar boos aan en begin uit te leggen. Nee kort en bondig ben ik vergeten. Het is tijd en we maken ons op om naar de les te gaan.

Dan tikt een vrouw mij aan. “Doet u altijd zo tegen uw kind?” zegt ze. “Pardon?” Ik kijk haar niet begrijpend aan. “Schreeuwen naar uw kind en ze slaan. Doet u dat met al uw kinderen?” Ik ben helemaal perplex. “Ik heb mijn kind niet geslagen en probeer jij maar iets fatsoenlijks te zeggen tegen een kind dat wegrent.” Ik ben boos. “Ze zouden eens bij u langs moeten komen!” En die vrouw loopt weg. Ik sta met een mond vol tanden. De zweminstructeur heeft toevallig net wat opgevangen en zegt; “Die heeft altijd wat te zeuren.” Maar ik voelde me bedreigd. Ben ik dan zo’n slechte moeder? Nog geen half uur later is er een kindje aan het rennen en valt. Recht op zijn achterhoofd. Ik zie het gebeuren en wordt misselijk bij al het bloed en het gat in zijn hoofd. Gelukkig was het mijn kind niet.

DSCN3061

Een onderzoek in plaats van hulp.

Uiteindelijk blijkt dat ik ADD heb en dat Femke ADHD heeft overwegend onoplettend type. Ze heeft in het begin een flinke motorische achterstand. Inderdaad boodschappen komen langzamer bij haar binnen. Met medicatie gaat het een stuk beter en doet het nu geweldig goed op school. Nienke verdenken we ook van ADHD, maar zij heeft ook nog eens een laag zelfbeeld. Nienke is echter nog te jong voor medicatie, maar krijgt wel een voorlopige diagnose ADHD. Toch wil ik hulp bij mij thuis, want hoe om te gaan met een kind die extreem angstig is, compleet gefrustreerd, op school het liefste meisje in de klas en thuis alles er krijsend en gillend uitgooit. Thebe komt bij mij in huis en ik ben open en eerlijk. Ik wil hulp. Op school hebben ze met Nienke geen problemen en dus vinden zij haar normaal. Ergens is dat best logisch, maar voor ons als ouder flink frustrerend. Daarbij presteert Nienke onder haar niveau, maar krijg dat maar eens bewezen als het kind ontzettend onzeker is.

Ik kan dus eigenlijk heel weinig en toch wordt ik door de kinderarts, waar wij vanaf de geboorte van de kinderen al bij zitten, doorverwezen naar een pedagogisch medewerkster. Zij geeft ons een paar goede tips. Het duurt lang, maar als je maar consequent bent en Nienke niet te veel speelruimte geeft dan lukt het wel. Thebe thuis is mijn klankbord. Ik kan daar mijn ei en frustratie kwijt en krijg ook daar goede tips. Maar toch lukt het niet helemaal. Immers Nienke laat alleen aan Lex en mij (en soms aan mijn ouders en de zus van Lex) haar echte ik zien. Ik word ernstig ziek en toch besluiten we ons door te laten verwijzen naar de Psychische Medische Dienst in het Elisabeth ziekenhuis. Ik hoop dat zij echt iets voor mij kunnen betekenen en door Nienke heen kunnen prikken. Teneinde natuurlijk om de juiste tips en tools te krijgen over hoe we Nienke het beste kunnen helpen en opvoeden. Zoals altijd besluit ik heel open en eerlijk te zijn. De grootste fout die ik daar heb kunnen maken.

Ik raad het iedereen af om daar naar toe te gaan en open en eerlijk te zijn. Krom hè? Deze opmerking van mij. Maar in regel vier liet ik vallen dat wij Nienke ook wel eens een corrigerende tik gaven. We alles proberen om haar uit haar hysterie te krijgen, maar dat het gewoon niet lukt. En dat die hysterische buien wel tot anderhalf / twee uur kunnen duren en dat de hele buurt en vooral de buren er van mee mogen genieten. Ongeacht of het dag of nacht is. Dat laatste heeft ze waarschijnlijk niet eens meegekregen en ik zie haar gezicht bij corrigerende tik veranderen. Ik zeg dan maar niet meer dat Nienke ons wel eens schopt of een mep verkoopt. Als grapje zeg ik nog wel “Je gaat ons nu toch niet aangeven bij het AMK hè?” en als ze antwoord “Dat weet ik nog niet” heb ik zoveel spijt van mijn eerlijkheid en openheid. Toch probeer ik nog te geloven in de professionaliteit van deze vrouw, die zelf net moeder is geworden. Slechts twee keer zag ze Nienke alleen en beide keren heeft deze dame meerdere keren aan Nienke gevraagd  of papa en mama haar slaan en hoe vaak. Nienke vertelde dat in de auto trots aan mij. Met een lach vertelde ze welk antwoord ze alle keren gegeven heeft en ik kon door de grond gaan. Ik voelde me steeds onzekerder worden.

Bij het eindgesprek was de conclusie dat wij als ouder niet op een lijn zaten en dat we maar video hometraining moesten doen. Het lag aan de opvoeding en niet aan Nienke. Ik ben boos gaan janken. Ik had mijn tijd en energie verspilt. We waren geen zak opgeschoten, maar goed ik zal die video hometraining wel doen. Niet dat het veel zou helpen, maar toch maar doen. Thebe kon dat ook verzorgen en er kwamen eigenlijk wel leuke dingen uit. Wij deden het voor de camera als gezin heel erg goed en Nienke kan zo doorgaan als clown. Rood knopje om te filmen aan en Nienke doet haar clownsmasker op. Maar echt veel hebben wij er niet aan gehad. We waren nog steeds geen steek verder. Nienke was wel iets veranderd, maar nog steeds ontplofte ze thuis. Dan zie ik gelukkig op Facebook iets voorbij komen. Daar hebben we nu de onderzoeken gehad. Nieke is inderdaad heel onzeker en heeft een laag zelfbeeld waardoor ze sociaal emotioneel hulp nodig heeft. Die gaat ze nu krijgen en dan hoop ik dat ze overal zichzelf kan zijn.

20151021_092744

Nee is nee!

Tja als mijn meiden het in hun kop hebben, hebben ze het niet in hun kont. Ze kunnen heel volhardend zijn en dat laten ze ook op diversee manieren merken. Zo wilde afgelopen maandag Jilke naar school. Ze mag pas komende maandag naar school. Eerst staat ze op het grote plein en weigert mee te komen. Als ik dan om het hoekje ga staan, zet ze het op een gillen, maar blijft staan. Ik neem haar mee naar het kleine plein, maar door mijn versleten rug kan ik haar niet verder meenemen aan de hand, terwijl zij de andere kant op trekt. Ik hoop haar mee te krijgen naar huis, maar eigenlijk weet ik al dat het niet goedschiks zal gaan. Ze krijst en huilt, want ze wil naar school. En nog wat.. ze gaat niet lopen.. Ik blijf ook proberen. “Jilke kom nou! Ik ga hoor! Doei!” Maar nee ze gaat gewoon harder gillen en of ze me ziet of niet, zij verroerd zich nog geen centimeter. Uiteindelijk pak ik haar op en mik haar zo over mijn schouder. Onderweg kom je dan weer een betweter tegen. Afkeurende blik alsof je bezig bent met kindermishandeling.

20151126_133528[1]

Pas op! Een grapje.

En soms heel soms maak ik een grapje wat door deze en gene nogal serieus wordt opgevat. Zo is Femke net jarig geweest en ze had kleren gekregen, een naaimachientje, het spel the voice of Holland en een kistje. Ze zit in de hoek van de bank met haar nieuw verkregen spulletjes. Een paar van haar nieuwe kleren heeft ze aan. Ze is jarig en zo trots als een pauw. “Femke als je die doos zo voor je houd dan ziet niemand je gave kleren.” Ik help haar een handje en pak die doos van haar over. Op het zelfde moment gaat zij iets naar voren en de punt van de doos tikt tegen haar lip. Een kleine bloedlip. Gelukkig niet groot, maar ik voelde me zo verschrikkelijk lullig. Duizend keer sorry, tranen drogen, een paar kusjes en daarna toch de foto. We konden er even later zelfs om lachen. Ik zet de foto neer op Facebook en zet erbij “En dan is de oudste al weer 8 jaar. Om de foto te nemen sloeg ik haar eerst een bloed lip. Ontaarde moeder al 8 jaar lang. Vandaag trakteren op school en morgen het feestje.” Het is echt een grapje, maar toch zijn er dan mensen die vragen of ik mijn kinderen geregeld een bloedlip sla, of dat ik serieus was. Ik heb er maar bijgezet dat het een grapje was en dat de bloedlip echt een ongelukje was.

20151124_074522[1]

Mijn frustratie.

Nee grapjes maken moet je eigenlijk niet doen. Open en eerlijk zijn bij hulp instanties kun je beslist beter uit je hoofd laten. Je kind mee naar huis nemen als het schreeuwt wens je maar dat dat nooit gebeurd. Kinderen die net even anders zijn hoop je maar nooit te krijgen. En proberen boven het geluid van je kinderen of andere kinderen uit te komen in de hoop door te dringen, vooral niet doen. Maatschappelijk wordt je zo onder druk gezet doordat afwijkend maatschappelijk gedrag zonder pardon wordt veroordeeld. Je kind opvoeden is steeds moeilijker aan het worden, te meer omdat we massaal doorslaan in het oordelen en veroordelen van een ander. De meeste durven niet eens meer te zeggen hoe ze hun kind corrigeren uit angst voor die maatschappelijke druk. We kijken niet meer waar het gras groener is, maar letten vooral op fouten van een ander. Een helpende hand is er bijna niet meer bij, maar eerder een bedreiging. Ik vind het schrijnend als er weer een kind ernstig mishandeld wordt of dat er een kind overleden is aan de gevolgen hiervan. Het gaat me aan mijn hart. Ik denk alleen niet dat het licht in het signaleren van kindermishandeling in je omgeving, maar meer in de communicatie van hulpverleners onderling. Het niet doorgeven van dossiers en elkaar niet op de hoogte stellen van situaties. Ik denk ook dat bezuinigingen, wetgeving en reorganisaties met de nodige kennisverlies daar ten grondslag aan liggen.

8534882_orig

Echt ik ben tegen kindermishandeling, maar mensen denk even na voor je iets roept of uit tegen een ander. Misschien is er wel iets anders aan de hand. Het is logischer je hulp aan te bieden als op een veilige afstand te oordelen en te veroordelen. En voor de dame in het Elisabeth Ziekenhuis; “Nu een jaar later ben ik nog steeds boos op je. Logischerwijs had je kunnen weten dat er geen sprake is van kindermishandeling, immers de kinderen zijn bij diverse instanties bekend, CB, kinderarts, huisarts, thebe thuisbegeleiding, school en kinderdagverblijf. Je had je serieus moeten bezighouden met onze hulpvraag en dan hadden we niet nog een jaar vol frustratie vergooid. Erger nog, dan had mijn meisje nu vast al wat zekerder in haar velletje gezeten.”

We slaan door.

Mag ik mijn kinderen nog wel opvoeden. Ondanks dat hier iedereen binnen zou mogen komen om te kijken hoe het hier aan toe gaat, heb ik soms sterk het gevoel dat ik op eieren moet lopen. Wat voor nut hebben waarden en normen als je niet meer eerlijk en open kunt zijn bij een hulp vraag. Hoe moet ik mijn kinderen die bijbrengen als we het zelf niet kunnen en mogen. Ik begrijp best dat niet iedereen sarcasme en zwarte humor begrijpt, maar als dat betekend dat je dan afgestraft gaat worden, denk ik toch ook wel tien keer na.

logo_hagemannLogo www.louishagemann.nl

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *