Gevangen in onzekerheid

7 september 2015

Ik had een schoonmaakster nodig. Ik werkte 40 uur per week en was nog eens tenminste 15 uur per week kwijt aan reizen. Als ik thuis kwam was ik vaak zo moe dat ik geen puf meer had om nog maar te stofzuigen, laat staan de rest van de huishoudelijke taken. Een oud collega van mij stelde voor dat hij zijn schoonmaakster langs zou sturen. Een vrouw van mijn leeftijd met een baby, die goed schoonmaakt en het geld heel hard kon gebruiken. Ze is asielzoekster, maar erg betrouwbaar en lief.

Ik had er geen idee van wat ik kon verwachten, maar toen ik de deur open deed en in een paar donker bruine ogen keek, wist ik het meteen. Twee ogen die veel hebben gezien, veel verdriet, met een vleugje hoop. Nathalie heet ze en ze komt oorspronkelijk uit Sierra Leone. Niet van mijn leeftijd, maar veel jonger. Ze is pas drie jaar in Nederland, maar spreekt de taal al goed. Haar kleine meid heeft ze bij in een draagdoek op haar rug. En na een korte kennismaking begint ze meteen te werken. De kleine nog steeds op haar rug. Ze slaapt lekker door. Ze is bijna klaar met schoonmaken als de kleine meid wakker wordt, Aline heet ze. Ik vraag of ik haar even vast mag houden en nadat ze me beoordeeld en vertrouwd krijg ik het meest schattige babytje in mijn armen. Een donkerbruine toet, donker bruine oogjes die al wijs staan, een rond gezichtje en van die heerlijke krulletjes. Ze lacht en is tevreden.

Als Nathalie klaar is betaal ik haar, ze pakt Alina en met de belofte de volgende week weer te komen vertrekt ze. Ik start mijn computer op en ga op zoek naar info over Sierra Leone. Ik schrik van het brute geweld wat daar aan de gang is. En dan heb ik het alleen nog maar van lezen. Gelukkig is Nathalie hier en niet daar. En dat niet alleen omdat mijn huis er blinkend uit ziet. Wat kan die poetsen. Die nacht houden een paar donker bruine ogen me uit mijn slaap. Niet die van Alina, want die zijn nog onbezorgd. Nee de getekende ogen, de blik die mij aankijken bij het open maken van de deur. Die houden mij uit mijn slaap.

Inmiddels werkt Nathalie al een jaar bij mij. Ik weet nu dat ze maar een klein bedrag van de staat krijgt om rond te komen. We eten vaak smiddags samen. Ik ben alleen, maar kan geen éénpansmaaltijden koken. Ik heb dus altijd genoeg. En zo kom ik steeds meer te weten over Nathalie. Over de situatie waar ze nu in zit en wat de vooruitzichten zijn. De situatie is erg onzeker, maar ze vind dat ze geluk heeft. Samen met een vriendin en twee vrienden krijgt ze een huis toegewezen. Een soort anti kraak. Dit is pas het derde huis en vierde verhuizing sinds ze vier jaar geleden is aangekomen. De vader van Alina is ergens anders in Europa. Hij was uitgeprocedeerd en probeert nu via Duitsland asiel te krijgen.

Na weer een jaar is er eindelijk wat positiever nieuws. Nathalie krijgt asiel. De situatie in Sierra Leona en wat er met haar gebeurd is, is dermate schrijnend dat haar asiel aanvraag is goedgekeurd. Ze mag gaan studeren en werken. Ze kiest voor een studie werkend leren in de zorg. Ze heeft immers een dochter waar ze voor moet zorgen. Misschien kan ze dan sparen om haar zus op te zoeken. Ik ben verbaasd. Dat was de eerste keer dat ik hoorde dat ze familie heeft. Ik ben geschokt als ze mij haar verhaal verteld. Niets heeft mij kunnen voorbereiden op hetgeen ze zou gaan vertellen:

Ze woonde in een dorpje in Sierra Leone. Samen met haar broers, zussen, papa, mama, opa en oma, ooms en tantes, neefjes en nichten. Op een nacht kwamen soldaten van het RUF het dorp binnen. Vrouwen en meisjes werden verkracht, jongetjes gescheiden van de moeders, oudere mannen en vrouwen vermoord en als ze konden werken, werden ze afgevoerd. Als diezelfde mannen weigerde mee te werken, werden lichaamsdelen (armen en benen) geamputeerd. Samen met haar zus en nichtje konden ze wegkomen. Ze zijn het oerwoud ingevlucht en in een boom geklommen. Daar hebben ze de hele nacht gezeten. De volgende dag, toen ze terug kwamen hebben ze alleen maar lijken gezien, ledematen en veel bloed. In één klap was ze bijna haar hele familie kwijt.

Er branden tranen in haar ogen. Haar zus, nichtje en zij, zijn gaan lopen en kwamen huursoldaten tegen. Zij hebben hun het land uit gesmokkeld en naar Europa gebracht. Maar helaas is ze ergens haar zus en nichtje kwijtgeraakt. Het laatste wat ze weet is dat haar zusje in Engeland zit. Vermoedelijk in Londen. Haar nichtje weet ze niet. Ze denkt dat die dood is, maar zeker weten doet ze het niet. Dat is ook wat haar overeind houd. Alina en de zoektocht naar haar zus. De enigste familie die ze nog heeft.

Inmiddels zijn we al weer 15 jaar verder. Nathalie heeft een definitieve status gekregen en is Nederlandse. Ze heeft haar zus gevonden. Die is Engelse geworden. Haar nichtje is helaas alsnog in de handen van RUF gevallen en heeft het niet overleefd. Alina doet het goed op school. Inmiddels weet ze heel goed wat haar moeder heeft meegemaakt en wat een geluk ze hebben dat ze nu in Nederland mag zijn en blijven. Toch verlangen ze beide om weer eens naar Sierra Leone af te reizen. Niet om daar te wonen, maar in de hoop dat ze toch nog familie kunnen vinden. Misschien verminkt, of misschien gewoon nog levend. Hoewel de kans klein is. Jongetjes zijn destijds kindsoldaat gemaakt en moesten ook mensen afslachten en verminken. Kun je nagaan dat een jochie van 8 jaar een oudere man zijn arm afhakt. Ook de leeftijdsverwachting in Sierra Leone, maakt het dat het niet erg waarschijnlijk is dat ze een familielid nog levend zullen aantreffen.

Al jaren zitten ze gevangen in onzekerheid. Is het niet over een verblijfstatus dan wel over wat er nog over is van wat er achter is gebleven.

 

Helaas is dit niet een verzonnen verhaal. Om een stukje herkenbaarheid weg te nemen zijn de namen verzonnen. De meest schokkende dingen zijn ook weggelaten. Dit vond ik al schokkend genoeg. Zo als Nathalie zijn er velen. Nog steeds verlaten mensen (volwassen of kinderen) huis en haard op de vlucht voor wat ze hebben mee moeten maken. Reken ze daar niet op af, maar steun ze. Het hoeft niet door middel van het geven van geld. ook als vrijwilliger, of door het geven van goederen kun je iemand steunen. Ben een luisterend oor voor ze, als ze hun verhaal aan je kwijt willen. Of vraag aan betrouwbare stichtingen wat je voor hun kan betekenen. Een stichting als Warchild

 

Een gedachte over “Gevangen in onzekerheid

  1. Mooi geschreven en het spreekt voor zichzelf. Ook over het huidige vluchtelingenprobleem.
    Geen mens verlaat huis en haard als het niet nodig is. Je stapt alleen met je kinderen in een overvol bootje als het op het land nog slechter is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *