Wat als ze bijten?

Inzending Jouw verhaal 2014

Geschreven 3 december 2013

Voor de klas staan. Het leek me erg leuk. Ik was goed warm gedraaid door een aantal collegae van mij. Stuk voor stuk oud docenten en toen loopbaanbegeleiders bij het Ministerie van Defensie. Ze vertelde verhalen over toen ze voor de klas stonden op een school of bij Defensie. Zelf vond ik het ook heerlijk als ik weer een jong persoon verder had begeleid in zijn loopbaan. Weer een ander geholpen had met zijn Franse uitspraak of tips gegeven met betrekking tot economie of geschiedenis projecten of werkstukken.

Mijn loopbaan in een notendop.

Na de basisschool ben ik de MAVO gaan doen. Eigenlijk had ik het advies huishoudschool gekregen, maar mijn ouders waren het niet met dat advies eens. Zij kende mij als een slim meisje, een zonnetje die graag naar school ging. Op school vonden ze me een dromer, langzaam en een zwakke leerling. Ik zou nooit een hoogvlieger zijn.

Op de MAVO was ik inderdaad geen hoogvlieger. Ik maakte bijna nooit mijn huiswerk en voor proefwerken en overhoringen leerde ik nooit. Leerde ik toevallig wel eens dan haalde ik toch ook een gemiddeld punt, dus daar hoefde ik het niet voor te doen. Ik wilde graag MTRO doen en reisleidster worden. Ik had het boek van Anouk van Arnhem gelezen “Ankie als reisleidster.” En sindsdien vond ik dat een geweldig beroep. Ik las veel boeken, want daar kon je zo heerlijk bij wegdromen of daarna over fantaseren. Maar omdat het de vraag was of ik wel examen kon doen op de MAVO door een ongeluk met sporten, schreven mijn ouders mij nog niet in op de MTRO. Daar bleek een maand later geen plaats meer en ik ging naar de MEAO secretarieel.

De MEAO zou de eerste school zijn die mij vriendelijk verzocht ergens anders naar uit te kijken. Dit gebeurde ook na 2 jaar op de MDS-C en vervolgens weer op de MEAO Algemeen. Zonder diploma ben ik gaan werken en na diverse beroepen te hebben gedaan, kwam ik terecht bij het Ministerie van Defensie op een personeelszaken. Dit vond ik erg leuk en dat was voor mij aanleiding me in te schrijven op de MBO AP/AB. Een opleiding me echt interesseerde en ik uiteindelijk in 3 jaar afmaakte. Aansluitend deed ik de HBO P&O en ook die ronde ik in 2 jaar af. Ik was inmiddels 30 jaar en werkte nog steeds op en P&O afdeling, maar nu op HBO niveau als personeelsfunctionaris. Na een paar jaar algemeen P&O werk te hebben gedaan wilde ik voor een paar jaar de diepte in en werd loopbaanbegeleider.

Door een grote reorganisatie binnen het Ministerie van Defensie, ben ik met wachtgeld gegaan. Ik ben ZZP-er geworden maar door gezinsuitbreiding en ziekte door zwangerschap heb ik mijn eigen bedrijfje niet goed van de grond gekregen. Toch heb ik een paar leuke opdrachten mogen doen.

Na een val van de trap, waar ik een zwaar gecompliceerde enkelbreuk aan overhield, ben ik gaan schrijven. Vooral over dingen die ik meemaak of meegemaakt heb. Dit is een van die verhalen. En gaat over de periode net voor de grote reorganisatie bij het Ministerie van Defensie tot aan het moment dat ik met wachtgeld zou gaan.

Niet over 1 nacht ijs

Ik ben best positief ingesteld en een doorzetter tot en met. Natuurlijk want anders kon ik niet bereiken wat ik tot nu toe bereikt heb. Maar soms ben ik overmoedig en leg ik de lat erg hoog voor mezelf. En dat terwijl ik nooit over een nacht ijs ga. Of wel?

“Jij zou best een goede docent zijn,” zei één van mijn collegae tegen mij. Omdat er een grote reorganisatie aan kwam waarbij heel veel mensen uit het P&O vak moesten en de functies van loopbaanbegeleiders werden opgeheven, zou omscholing niet eens zo gek zijn. Een uitdaging hield ik mezelf voor. Ik heb in de familie en kennissenkring nog wel wat docenten zitten en eens kijken wat zij van het vak vinden en mij adviseren. Of ik aan de lerarenopleiding zal gaan beginnen of de PABO ga doen.

En zo ging ik naar mijn oude school om te praten met mijn achterneef. Een docent wis,- en natuurkunde en vooral een lieve oud leraar van mij. Mijn eerste en enige tien heb ik aan hem te danken. De tijd en het geduld die hij in me stak betaalde zich zo terug. Hij ontving mij met open armen en toen hij hoorde wat ik had gedaan en wilde doen, nam hij mij mee naar een domein waar ik als kind nooit kwam. De lerarenkamer! Wat waren ze oud geworden. De meeste kende ik nog van 14 jaar ervoor, toen ik daar de MAVO deed. Ik verbaasd over dat ze graag wilde weten waarom ik er was en wat ik tegenwoordig deed. Zij verbaasd over wat ik inmiddels had gedaan en deed. Dit alles zorgde ervoor dat ik met een heerlijk gevoel wegging. Ik wilde lerares Geschiedenis worden. Het vak wat ik nog altijd leuk vind.

Stage

We kregen te horen dat we vrijwel meteen een stageplek moesten zoeken en het de bedoeling was dat je binnen 3 weken toch al wel voor de klas zou gaan staan. Zo snel al stage. Pfieuw dat is erg snel. En dan moet ik zelf voor de klas staan. Slik! Nou weet je wat! Laat ik eerst maar beginnen met de opleiding. En omdat ik al een HBO opleiding had gedaan en heel veel cursussen in communicatie en begeleiding, kreeg ik vrijstelling voor bepaalde vakken.

En zo begon ik aan mijn studie lerares geschiedenis. Ik kreeg les van een oud leraar van mijn man en collega van mijn achterneef. Hij wist me altijd te bereiken. Maar ik durfde in tegenstelling tot mijn klasgenoten nog niet te beginnen aan mijn stage. Ik dacht destijds dat het aan de faalangst lag. Als ik dacht aan een klas met van die pubertjes die rot geintjes uithaalde met een docent zoals mijn klasgenoten vroeger hadden gedaan, dan brak het zweet me uit. Hoe moest ik me in hemelsnaam ertoe zetten om voor een klas te gaan staan. Inmiddels weet ik dat mijn ADD daar ook een grote invloed op had, dat ik me er niet toe kon zetten om een stageplek te zoeken en te beginnen.

De opdracht voor de lessen van mijn favoriete leraar was het voorbereiden van een les van 25 minuten en die les te geven aan je klasgenoten. Het was een deel van het cijfer voor dat semester. En vanaf toen begon ik mij pas echt te realiseren wat ik had gedaan. Ik had me ingeschreven voor een lerarenopleiding en was begonnen aan deze opleiding terwijl ik het al doodeng vond om een speech te geven, een voordracht te doen, laat staan les te geven. Om dan nog maar niet te spreken over een klas vol pubertjes die zich moeten bewijzen ten koste van jou. Ik begon nu peentjes te zweten bij die gedachten.

Maar ik wilde deze leraar niet teleurstellen. Afhankelijk van dat punt zou ik doorgaan of niet. Het onderwerp zou zijn faalangst. Niet alleen omdat ik er zoveel last van heb, maar ook omdat het ontzettend veel voorkomt en als docent heb je heel veel invloed op een kinderleven. Zelfs terwijl ik de diagnose had, er niks mee wordt gedaan. Zelfs je omgeving vaak niet begrijpt wat faalangst inhoud en dat het je beperkt in veel dingen.

Miniles faalangst
De voorbereiding

En zo begon ik aan de voorbereiding van mijn miniles over faalangst. Ik kocht een aantal boeken over faalangst en begon me in te lezen over het onderwerp. Gek eigenlijk want slechts een jaar of zes eerder was ik bij het RIAGG (tegenwoordig GGZ) geweest en had ik de diagnose faalangst gekregen. De vrouw die mij behandelde, heeft nooit de moeite genomen me uit te leggen wat het precies was. Sterker nog ze gaf mijn dominante vader de schuld van mijn faalangst. Ik had eigenlijk ook niet echt een klik met haar en ben nooit verder gekomen als alleen de naam van deze stoornis. Na anderhalf jaar hangen in hetzelfde vicieuze cirkeltje, ben ik daar maar mee gestopt. Waarom doorgaan met iets waarvan je hebt gevoel hebt dat het niet helpt. Door het lezen in boeken en surfen op het internet, kwam ik achter veel meer dingen.

Zo bleken er meerdere vormen van faalangst te zijn. En bleek ik ook van alle vormen last te hebben. Een hele hoop flashbacks later, had ik een les voorbereid. Het is alsof je bezig bent met een puzzel en de puzzelstukjes vallen, echter nog niet op zijn plaats. Toch lijkt de puzzel veel beter te passen. Ik had legio voorbeelden van alles. Achteraf hele hilarische voorbeelden en soms ook hele verdrietige. Destijds waren het altijd voorbeelden die mijn falen bevestigde. De black-outs tijdens een tentamen of de demonstratiewedstrijd tegen Raymond van Barneveld. De cito toets waarbij ik daarna de klas uit vloog om innig met de wc-pot te gaan knuffelen. Mijn eerste “examen” taekwondo waarbij ik eerst ziek werd en bij het her in mijn broek plaste. Soms als ik aan momenten terug dacht beleefde ik ze opnieuw, met hetzelfde zweet op mijn handen of weeïge gevoel in mijn maag.

Miniles faalangst
De les

In power point zou ik hem gaan houden. En omdat ik weet dat de techniek voor alles staat, heb ik voor iedereen een mooie map gemaakt met en de hele presentatie erin en nog extra naslagwerk, om thuis op het gemakje verder te lezen. Want hoe meer ik er over gelezen had, hoe meer ik er van overtuigd was dat het een belangrijk onderwerp en aandachtspunt is voor ons aankomend docenten. Ik zou beginnen met een gedicht wat ik zelf ooit geschreven had. Hoewel het iedereen op een verkeerd been kon zetten.

“Vroeger.
Ik denk wel eens aan vroeger.
Vroeger die onbezorgde tijd.
De tijd van lekker spelen en sporten.
De tijd toen alles mocht en kon, want ik was nog klein.
Toch was het niet altijd even fijn.
Ik werd door klasgenoten veel gepest en in elkaar geslagen.
Ik werd onzeker door al dat plagen.
Ik begon van alles te verzinnen.
Ik vroeg me af, waar kon het toch aan liggen.
Lag het aan mijn tanden, gezicht, haren, neus of kleding.
Ik wist het niet.
Pas toen ik een jaar of 18 was, ging het over.
Ik werd opeens niet meer gepest.
Mijn onzekerheid is helaas gebleven.
Dat deel van mijn persoonlijkheid hebben ze voorgoed verpest.”

Het gedicht prijkte ook op de voorkant. Ja zo moest het zijn. En zo begon ik aan mijn miniles. Een camera op mijn snoet. Mijn handen klam van het zweet. Een paar keer diep ademhalen. Mijn stickje in de computer waarop de beamer is aangesloten. Langzaam maar zeker dringt het door tot de klas. Iets werkt er niet. Gelukkig! Gelukkig heb ik de boekjes gemaakt en bij me. Dan maar zonder power point. Ik liet zien dat ik al eens eerder met dat bijltje gehakt had. Met een vuurrood hoofd en al stotterend begon ik. Ik, die altijd heel zeker over kom, bleek een onzeker muisje te zijn. Je kon een spelt horen vallen toen ik mijn gedicht voorlas. De tijd vloog voorbij, maar wat was ik blij dat de les geëindigd was.
De les werd opgenomen om zo zelf terug te kunnen kijken. Ik heb het nooit gedurfd. Mijn leraar zei: “Diegene die in mijn lessen het meest van zichzelf heeft laten zien en het meest overwonnen heeft ben jij,” terwijl hij naar mij keek. Pas jaren later begreep ik wat hij bedoelde en dat hij wist dat ik de opleiding niet zou afmaken omdat ik nog een lange weg te gaan had. Maar het begin was er. Klasgenoten begrepen mij beter en ik was voor hen benaderbaar. En ondanks dat ik moest stoppen om gezondheidsredenen, zou ik de opleiding nooit afmaken. Ik had de lat zelf te hoog gelegd. Ik was er nog niet aan toe.

Drie jaar later
Nog steeds een droom en een onverzadigd gevoel.

Ik heb de school waar we tegenover wonen aangeschreven. “Is het mogelijk om een soort van snuffelstage te doen. Een groep 3 en 7 bijvoorbeeld”. Ik wilde me ervan verzekeren dat ik het echt niet eng vond zo in een klas. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Het was prima! Verheugd meldde ik me een paar weken later bij groep 3 en twee dagen later bij groep 7. Vooral de groep 3 was geweldig. Ze accepteerde me meteen als juf . Zou de PABO dan toch een goede keus zijn.

Zo ver mocht het niet komen. Een miskraam en zwangerschap verder bleek de regelgeving gewijzigd. Ik zou moeten studeren, solliciteren en mijn gezin draaiende houden en dat allemaal tegelijk. Ik heb best wilskracht. Ik was niet meer bang dat de kinderen zouden gaan bijten en had dus wel het lef om weer aan een opleiding te beginnen, maar het leek me onbegonnen werk. Gewoon omdat dit nu eenmaal niet de meest ideale situatie is.
En ook al lijk ik tegenwoordig wat minder last te hebben van faalangst, het is niet weg. Ik herken het nu eerder en verwijt mezelf niet steeds. Toch werpt het nog steeds een drempel op, maar meestal pas als er een prestatie momentje is. Ik ben dus erg benieuwd naar de uitkomst van dit schrijven. Je zult inmiddels wel begrijpen waarom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *