Totale waanzin

5 februari 2015.

Dit wordt de inzending voor de boekenweekschrijfwedstrijd 2015. Opdracht is te schrijven over waanzin. Ik hoop dat het gelukt is.

Totale waanzin.

Hoe halen ze het in hun hoofd? Waar halen ze het lef vandaan? Hoezo bewijs? Waarom moet iemand die dood is, bewijzen dat ze echt dood is. Nee ik kan er met mijn pet niet bij dat er, nadat ze nog geen 15 uur overleden was, 26 keer is gebeld naar haar oude nummer. En dan vragen of Rosalie er is. Ze heette geen Rosalie, dat was slechts haar naam op internet. Naast het verdriet wat haar man en familie te verwerken kreeg, hadden ze ook nog last van telefoonterreur.

Nee, niemand had mij kunnen voorbereiden op wat je als forumeigenaar allemaal mee kunt maken. Dit had ik zo kort in ons bestaan al helemaal niet verwacht. En waarom eigenlijk? Ja, eigenlijk weet ik het waarom wel. Sommige gaan letterlijk over lijken om een forumvete uit te vechten. En wat kan ik doen. Eigenlijk niks. Hopen dat het zo snel mogelijk overwaait. Puur omdat ik weiger om ook maar enige persoonlijke informatie van iemand die zo graag anoniem wilde zijn, vrij wil geven. Ik kan dat gewoon niet maken, want dan kan ik mezelf niet meer recht aankijken in de spiegel. Ze moeten me maar geloven op mijn woord en als ze dat niet kunnen, dan gaan ze maar lekker naar een ander forum.

Lieke belde me hysterisch huilend op. “Laat ze stoppen! Laat ze alsjeblieft stoppen met bellen. Laat ze stoppen met het vertellen van die leugens over mijn zusje. Dat heeft ze nooit verdiend. David en de kinderen verdienen dit niet. Papa en mama verdienen dit niet. Laat ze stoppen. Alsjeblieft!” Hoe graag ik dat zou willen. Ik vroeg me af wat ik kon doen. Niks! Helemaal niks kon deze massa hysterie nog stoppen. En ging het eigenlijk wel om het bewijzen dat Rosalie dood was. Wat me nog meer zorgen baarde waren de laatste woorden van Lieke; “Ik geef ze anders precies wat ze willen. Ik zal ze dan laten geloven dat het verzonnen is. Dan laten ze ons tenminste met rust.”

‘O, nee!’ zijn mijn eerste gedachten. ‘Als ze dat gaat doen breekt de pleuris helemaal uit. Nee ik wilde dat echt niet, maar had ik een keus? Nee eigenlijk niet. Ik was overgeleverd aan de grillen van een verdrietige tiener, een stel vrouwen die over lijken gingen en de leiding van babyforum die mij maar wat graag op mijn bek wilde zien gaan. En ik stond machteloos.’ Als verslagen liet het over me heen komen. Het volgende moment weer op Lieke inpratend dat ze het niet door moest zetten, want dit hadden Rosalie en ik niet verdiend. Maar het hielp niet. Lieke was niet meer van haar standpunt af te brengen.

Die avond drukte ze haar zin door. Samen met haar vriendin liet ze de leiding van het babyforum en het clubje idioten geloven dat zij alles verzonnen had. Eerst waren ze met haar aan het praten op MSN en daarna nam haar vriendin het stokje over. Zij hadden het niet eens in de gaten dat ze tegen iemand anders aan het kletsen waren. Hoewel ik denk dat ze dat niet eens interessant vonden. Hun gelijk en het effect daarvan was, waar het hun om te doen was. En dat iedereen daarmee een rad voor ogen werd gedraaid was alleen maar nog leuker voor ze. Het mooiste was dat ze mij klem hadden.
Het is die avond nog nooit zo druk geweest. In de mini chat van het forum is het niet meer bij te houden. Massahysterie dat is het. Daar waar eerst massaal gerouwd wordt, slaat het verdriet om in woede. Mijn mond valt open van verbazing. Wat een taal gebruik, wat een fantasie. Er wordt niet meer met het verstand gedacht, slechts geluisterd naar Irene (de vriendin van Lieke) en wat zij ingefluisterd krijgt van die trutten.

Ik begrijp nog steeds niet, dat het gros van de leden op mijn forum zo kortzichtig was en blind ging voor de leugens opgespeld door een stel wraakzuchtige lui. Dat er mensen daadwerkelijk met Rosalie, David en één van de kinderen gesproken hebben, deed er niet toe. Dat werd onder het kleed geveegd. Dat ik met Lieke sprak werd niet geloofd. Nee, zo werd gesuggereerd, ik had Rosalie in het leven geroepen om mijn forum meer bekendheid te geven. Alle feiten werden van tafel geveegd of genegeerd.

Waarschijnlijk was het voor een aantal gemakkelijker te geloven dat het verzonnen was. Immers als het echt was, dan was er echt een jonge vrouw dood, die getrouwd was en kinderen had. Liever voor de gek gehouden worden en daar boos om zijn, dan het verwerken van verdriet omdat je een vriendin verloren bent. Het verklaren voor een ander maakte mij minder verdrietig. Ik was een vriendin kwijt, een leuk forum lag in duigen en mijn reputatie lag in de goot. Gelukkig heb ik mijn man en kinderen nog. Een handje vol vriendinnen die me door dik en dun steunde. Maar niemand kon nog fiksen wat er in een korte tijd kapot was gemaakt.

En meestal als je denkt dat het niet erger kan, dan komt erger als een duveltje uit een doosje. Kwaad worden en blijven op een dode vrouw heeft natuurlijk geen enkele zin. Ze zou zich hooguit in haar graf kunnen omdraaien, maar dat zien we toch niet. Dus al snel richtte de woede zich op mij en mijn forum. Ik zou alles verzonnen hebben om meer leden te werven. Een rooie rat, die het boek “Hoe word ik een rat.” Als leidraad zou hebben. Wisten zij veel dat ik dat boek inderdaad thuis heb liggen en nog nooit gelezen heb.

Nee na veel gelezen te hebben over dingen die ik niet eens over mezelf wist, had ik het gehad. Verdomde Rosalie, waarom moest je dood gaan. Klote forum waarom heb ik je opgericht. Idiote mensen met je kortzichtige blikken. En vooral volgzame schaapjes zonder een eigen mening. Zielige schaapjes die meegaan in de totale waanzin van een klein groepje mensen.

 

 

 

WIN_20150205_115707

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *