Het kerstdiner.

Verhaal ingestuurd voor de wedstrijd van OSKA Nederland

 

Mijn moeder zou zoals elk jaar ons weer een geweldig kerstdiner
serveren. Maar er moest zeker in het menu mosterdsoep staan. Mijn zusje
en haar vriend vonden het jammer dat er ook koeientong bij stond. Ik
niet. De laatste keer was al zo lang geleden en ik vind het heerlijk.

De avond ervoor gaan we naar een verjaardag van een familievriend.
Als ik die avond als eerste thuis kom vind ik de twee Duitse Doggen heel
rustig in hun mand. Ik loop door en zie dat de kastdeur open is. Ik wil
hem dicht doen, maar mijn oog valt op de glazen schaal op de grond. Wat
raar, want normaal staat die een verdieping hoger. Er is niks mee aan
de hand. Schoon en heel, dus zet ik hem terug op zijn plaats. Ik ga naar
boven om me om te kleden en mijn ouders komen binnen.

“Mous heb jij iets met de koeientong gedaan?” Vraagt mijn moeder.
“Nee hoezo?” “Nou hij stond in de kast en daar ligt ie niet meer en de
schaal waarin hij aan het rusten was staat weer op zijn plek.” “Die
glazen schaal stond leeg op de grond en de kastdeur was open.” Tegelijk
kijken we naar de honden en die kijken ons heel zielig aan. Ik denk
shit, mijn vader begint te vloeken en mijn moeder heeft tranen in haar
ogen. Mijn zusje en haar vriend hebben een smile op hun gezicht. Dit
jaar geen koeientong op het menu. Gelukkig ligt er genoeg vlees in de
vriezer en haalt mijn moeder er een rosbief uit.

Het is zo ver. Eerste kerstdag en we zitten allemaal netjes
aangekleed aan tafel. De stemming is goed ondanks het akkefietje van
gisteren. Onze lievelingssoep, mosterdsoep staat voor ons. We beginnen
te lepelen en de stemming lijkt om te slaan. Iedereen zit spontaan te
janken aan tafel. De mosterdsoep die anders zo heerlijk is, is vandaag
heerlijk met extra pittige mosterd bereid. Foutje! Door de tranen heen
hebben we de grootste lol. Meteen worden oude herinneringen opgehaald
aan eerdere kerstdiners met mosterdsoep.

Mijn opa, die al weer een aantal jaar overleden is, kreeg ook eens
mosterdsoep bij het kerstdiner. Hij verstond alleen Mosselsoep. Op een
gegeven moment was die alle tuinkers uit zijn soep aan het vissen. “Opa,
wat ben je aan het doen?” “Ik ben de graten uit deze heerlijke
mosselsoep aan het vissen. Graten kun je toch niet eten.” Ik geloof dat
het merendeel van de mosterdsoep uitgeproest over tafel ging toen.

En net zoals die kerstherinnering zal ook dit kerstdiner nog lang
heugen. Je bent het toch wel met me eens dat mosterdsoep gegarandeerd
goed is voor leuke herinneringen aan een kerstdiner?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *