3. Nieuwe bewoners.

Toen mijn man en ik een relatie kregen had hij nog een hond. Een kruising Border collie/ Mechelse herder. Een schat van een beest, maar al op leeftijd. Voor kinderen was hij bang, dat kon je aan zijn ogen zien. Poezen daarentegen vond ie om op te vreten. Ja letterlijk dan hè! Naast een kleine angst voor onweer, dan kroop hij het liefst met je onder een deken en had je gratis een tril matras, had hij een enorm grote pijngrens. Djoeke of Djoekster zo heette hij, was meteen mijn maatje net zoals mijn man het maatje van mijn poezenbeesten was. Maar om ze aan elkaar voor te stellen deden we maar niet.

29 november

Djoekster had artrose, maar leek meer pijn te hebben. Ik zei tegen mijn (toen nog) vriend ga er mee naar de dierenarts want volgens mij is het meer als artrose alleen. “Ja” zei hij “ik vertrouw het ook niet, maar wilde toch jou mening.” Hij belde me na het bezoek op en was helemaal van de kaart. Djoekster had ook kanker. Hij hoefde niet meteen een spuitje, maar we moesten wel opletten op zijn welbehagen. Een paar weken later hadden we zoiets van, nu wordt het te veel voor hem. Mijn vriend maakte een afspraak voor donderdag een dag na mijn verjaardag. Die dinsdag avond kwam hij thuis en vond Djoeke dood bij de achterdeur. Hij was nog warm, alsof hij had gewacht op zijn baasje. Mijn vriend was intens verdrietig. Zijn eerste eigen hond en beste maatje was overleden. Hij wilde nooit meer een andere hond want geen enkele hond kon zijn Djoeke vervangen.

Samenwonen.

De poezen accepteerde mijn vriend meteen, maar gingen zelden bij hem op schoot en lieten zich ook niet door hem vangen. We mistte een hond. We wilde een gezin stichten en daar kon een hond niet ontbreken. Wij, allebei middel grote tot grote honden gewend wilde niet over een nacht ijs gaan en schafte een boek aan. Alle hondenrassen en eigenschappen. En dan ondertussen op marktplaats kijken. “Ooooo kijk nou!” Riep ik verheugd. “Een nestje van-alles-watjes! Kijk! Hier!Half Labrador, kwart Border Collie en kwart New Foundlander. Dat moeten dan toch echt gezinshonden zijn hè” Mijn vriend zag het ook wel zitten en we maakte een afspraak om te kijken. De moederhond aanwezig, nog een hond en een kat, kinderen en vaderhond kwam ook een bakkie halen. “Oooo wat een schatjes!” Je raad het al hè? Verkocht! Een van de pups ging boven op de schoen van mijn vriend liggen en een ander liep lekker te banjeren door de woonkamer. Helaas die laatste was vergeven, maar die op de schoenen van mijn vriend niet.

Angel en Luna

De tweede keer dat we gingen kijken namen we ons neefje en nichtje mee. We hadden Luna al gekozen en hoorde dat Angel toch vrij was. We keken elkaar aan en doe maar. Twee zusjes hebben ze altijd elkaar. We gingen ze ophalen en ze zijn sindsdien onafscheidelijk geweest. Erg sociaal naar andere honden en houden van katten. De katten alleen niet van hun. Vanaf dag 1 voelde ze zich geïntimideerd door die twee. De poezen verhuisde naar boven en beneden was van de honden. Voor wij kinderen hadden, hadden we dus al een traphekje. Tegenwoordig vinden ze het leuk om de katten op te jagen. En ontsnappen de honden een keer naar boven dan is het voer van de katten toch lekkerder als de kat zelf.

Puppy cursus

Mijn honden kijken naar mij en ik gebaar alleen. Toch dachten we… We doen een puppy cursus. Gewoon ter ondersteuning. Nou gebaren was voor doven honden. Dit zijn twee beesten bij de beesten af. Totaal niet met andere dingen bezig alleen met elkaar en de rest van de leuke wereld. Ze moesten van ver komen, maar deden het toch nog best goed. Ze hebben het examen gehaald en iedereen vond het wonder boven wonder. Lag het nou aan ons, de frollic of de kaas. Regelmatig naar de bossen met de honden. Tot op een dag Luna hard van een berg viel. Brrrr ik dacht echt; dat komt nooit meer goed.

Op vakantie

Je dieren zijn toch altijd je kinderen en als je op vakantie gaat zorg je dat de poezen goed verzorgd worden thuis en de honden mee gaan. Zo kwamen we er achter dat Luna wagenziek wordt. Dus Luna aan de anti-wagenziekpilletjes. In Tjechië kreeg ze een blaasontsteking dus plasje opgevangen en daar naar een dierenarts. Om in de dieren te blijven met vertaalprogramma BabbelFish kwamen we een heel eind. Dan in de zomer naar Frankrijk. De goede relatie die we hadden met de achterbuurman, hadden we sinds die eerste zomer niet meer. Net zoals Djoekster van poezen hield, zo houden Angel en Luna van kippen. Om op te vreten! Na twee jaar Frankrijk en een hele boze achterbuurman krijgen ze nu voortaan een oppas aan huis.

Nee! Niet mijn Luna!

Ik was zwanger van mijn jongste en Luna had al voor de tweede keer een paar dagen mank gelopen. Ze was pas 1 jaar en ik vertrouwde het niet. Ik heb Luna in de auto gezet en ben 20 kilometer verderop naar de dierenarts gereden. Die man ken ik al jaren en vertrouw ik mijn dieren toe. Hij luisterde naar mijn verhaal en keek Luna na. “Ik vertrouw het ook niet.” Zei hij. “Ik wil je doorverwijzen naar een kliniek in Oisterwijk. Zij zijn gespecialiseerd in HD. Ik vermoed dat ze HD heeft. In ieder geval aan 1 heup, misschien wel twee.” Ik kon wel door de grond gaan. Niet mijn Luna! Zij is mijn allessie! Twee weken later werd het bevestigd. Met speciale voeding en medicijnen moest het goed gaan. Een operatie zou in Antwerpen gedaan moeten worden en dan kon ze per heup 7 weken niks. De vraag of het zou slagen en een smak geld. We zouden aankijken, maar een operatie zagen we niet zitten. Hoe moet je twee doerakken rustig houden 2 keer 7 weken. Gelukkig gaat het nog steeds goed met haar. Maar niemand mag van ons aan haar kont zitten. Zeker de kinderen niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *