2. Een lesbische poes.

Trots vertelde ik mijn ouders, zusjes en zwagers dat ik op Yunomi verhaaltjes schreef. Dat ik gevraagd had een kijkje in de keuken van Yunomi te mogen nemen en dat ze mij graag als gastredactrice wilde hebben. Het zou dan rondom dierendag zijn. En aangezien ik toch veel met dieren heb en aardig wat huisdieren heb moet dat zat inspiratie opleveren. “Och”, zegt mijn moeder, “Dan vertel je toch over je lesbische poes!” Mijn zusjes en ik kijken mijn moeder vragend aan. Dan schiet ik in de lach….

Murphy en Balou

Dat zijn de oorspronkelijke namen van mijn twee eerste poezen. Na de misère met Pluisje haalde mijn ouders me over dan maar een poes te nemen. Nee, ik wilde niet één poes, maar twee. Dan had ze in ieder geval een huisgenoot. Wat wist ik weinig van poezen. Je bent geen baasje van poezen je bent een bediende. Zij mauwen en jij mag ze aanhalen, of de bak verschonen of eten geven of alle speeltjes onder de bank vandaan halen. Mijn ouders kwamen met de eerste poes aan. Uit België. Een zwarte poes. Het nichtje van de poes van mijn ouders die ik 12 jaar eerder onder mijn trui mee moest smokkelen van mijn vader naar huis. Nee niet voor douane ofzo, maar voor mijn moeder. Die vindt poezen gewoon echt helemaal niks. Maar dit zwarte poesje hadden ze voor mij meegenomen. Aangezien het bij mij nooit normaal kan gaan en altijd wel iets fout gaat, vond ik een zwarte poes met de naam Murphy’s Law heel toepasselijk. Roepnaam Murphy werd al gauw koosnaampje Fifi. 1 augustus 2001 geboren had ik 9 weken later in huis. Mijn eerste huisgenootje. Een eigenwijs scheetje.

Balou kwam een maand later. Ze schelen ook een maand. Balou een schildpadje wat betekent dat ze 4 kleuren heeft, klikte meteen met Fifi. In tegenstelling tot het zachte piepmiauwtje van Fifi was Balou wat nadrukkelijker aanwezig. Ze sliep graag naast me terwijl Fifi een nachtbraker is. Mijn zusje had Balou bij haar vriendin opgehaald. Door de lange, harde miauw van Balou leek het net of ze muisssss zei en zo werd ze omgedoopt tot Muis. Ik had twee verschillende poezen. Heel lief voor mij. Het zijn wel wakers en mensen die ze niet mogen, laten ze echt wel weten. Als mijn ex aan het begin van de straat aankwam dan waren ze al aan het grommen.

De bak is vol

Muis kon heel goed aangeven wat ze wilde. Op een dag zat ik in de badkamer op de WC. Muis kwam al mauwend aanlopen en keek me met haar beroemde verwaande blik doordringend aan. “Wat moet je Muis?” vroeg ik aan haar. Ze liep zo langs me heen de douche in. Gaat boven het doucheputje zitten en begint zo te plassen. Mijn mond vloog open van verbazing. Snel pakte ik haar in haar nekvel en bracht haar naar boven. Zette haar op de bak, maar ze vloog eruit. Er lag 1 drolletje in. Vermoedelijk van Fifi. Tja en dan weet je het zeker. Nee, je bent geen baasje maar een bediende.

Sinds mijn man, toen nog vriend, ons is gaan vergezellen is hij de  klos. Mijn man, goedgekeurd door Fifi en Muis, verschoont de bakken en geeft ze meestal eten. En in ons nieuwe huis hebben ze voor de nacht een poezenkamer gekregen. Ook mijn man heeft ondervonden hoe Muis denkt over een verkeerd of te veel drolletje in haar bak. Gewoon toen hij erbij stond ging ze op zijn spijkerbroek zitten plassen. Nee hij vergeet het niet meer en denkt niet te licht over ach morgen weer een dag.

Een vreemd speeltje.

Om de dag haalde ik ‘s ochtends even met de bezem alle nep muizen onder de kast vandaan. Je kent ze wel speelgoed muizen in zwart, wit, grijs, roze, blauw. Ze hadden er een stuk of 15. Fifi en Muis gingen lekker om beurten muizen meppen. Heerlijk om te zien. Als ik dan s’ avonds thuis kwam, waren er nog maar een paar niet onder de kast. Op een dag kom ik thuis en er ligt een heel rijtje in de gang. En mijn oog valt op wel een met een hele lange staart. Ik kijk nog een keer en er zit rood aan. Een grijze muis zonder hoofd met een lange staart. Brrrrr dat was dus geen speelgoed muis. Ik heb toen snel een paar tissues gepakt en m zo in de kliko buiten gemikt. De eerste en laatste keer dat ik een echte muis heb gezien in mijn huis.

Een hartverzakking.

Elke avond was ik thuis, samen met mijn poezenbeesten. Fifi vaak op de bank in een hoekje, muis op de leuning van de bank bij het raam, ik achter mijn computer. De TV staat aan op de achtergrond. Meer voor het geluid als functioneel. Ineens zie ik Muis van de bank vallen. Ze schudt, schuimbekt en is stijf. Ik vlieg op en aai haar. Heb bossen haar in mijn handen. Sussend probeer ik tot haar door te dringen. Na een minuut, wat de bekende “veel langer” leek, houdt ze op met schudden. Haar pupillen zijn groot en ze mauwt heel hard. Klagend! Ze wil even niks en dan komt ze miauwend op mijn schoot liggen. Haar eerste epilepsie-aanval is een feit. Elk jaar krijgt ze er een paar. Gelukkig niet veel en nu is ze al een jaar aanval-vrij. Ze mist daardoor wel een tand. De honden kondigen een aanval aan. Die hebben het feilloos in de gaten. Maar ze is zeker geen lesbische poes, eerder een epileptische poes. Een leuke verspreking voor een rot aandoening.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *