Mama krijgt weer een operatie.

15 december 2014

 

In maart had ik de laatste van drie operaties erop zitten met betrekking tot mijn gecompliceerde beenbreuk. Het plaatje werd verwijderd. Helaas kan ik beter schrijven als lezen en had ik de instructies maar halve bak gelezen. Er stond: na drie dagen mag het verband eraf en na 10 dagen de pleister. Maar als je dat laatste in de gauwigheid niet leest dan kun je wel eens voor problemen komen te staan.

In mijn geval betekende dat dus een infectie aan de wond. De genezing duurde daardoor niet een paar weken, maar een paar maanden. Eigen stomme schuld denk ik dan. Ik had wel wat meer aan mijn hoofd dan me daarover druk te maken. Uiteindelijk komt het toch wel goed.

Nee ik had na mijn laatste bevalling niet meer een mooie cyclus van 28 dagen maar van 24 dagen. Daarbij had ik drie dagen zo’n pijn dat ik bijna niet meer on lopen. Ik vloeide heel hevig en na 8 dagen vloeien verloor ik nog een dag of 10 rotzooi. Of dat niet genoeg was, was het of gemeenschap met daarna een blaasontsteking of een pandapuntje. Al met al niet echt bevorderlijk voor je seksleven. Ook ben ik een van die gelukkigen die al eens een PAP3a/b uitslag heeft gehad met bijbehorende operatie. Ze hebben toen rigoureus een stuk baarmoedermond weggehaald door middel van een Hot-Loupe operatie.

Hormonen mag ik niet omdat ik bij de tweede geboorte een embolie heb gehad. Een spiraal heb ik na drie pogingen opgegeven. Tijdens de zomervakantie kreeg ik wel een soort pil om de menstruatie uit te stellen maar in plaats daarvan vloeide ik 3 weken licht. Ook geen uitkomst dus. Na overleg met de gynaecoloog toch maar besloten om de baarmoeder eruit te halen. En hoe bereid je je kinderen dan voor op deze best zware ingreep waarbij je een aantal dagen in het ziekenhuis bent.

“Mama moet weer naar het ziekenhuis.” “Ooo, waarom mama?” “Nou ze gaan de babykamer er bij mama uithalen.” “Waar gaan ze die uit halen?” “Uit mama’s buik. Mama kan toch geen kindjes meer krijgen dus heeft de babykamer niet meer nodig.”

Dat begrepen de meisjes heel goed. En dus ging ik met een gerust hart de operatie tegemoet. Af en toe vragen beantwoordend van mijn meisjes die graag veel te veel willen weten. In Jip en Janneke taal en soms gewoon volwassen taal uitleggen wat er staat te gebeuren. Maar zo, zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Waar ze naar toe gaan en wie er voor ze is op die dagen. Ook de juffen van Femke en Nienke erbij betrokken en dat was gelukkig.

29 september mocht ik maar, niemand had kunnen voorspellen dat ik bijna het loodje zou leggen op de OK. 6 Liter bloed verloren, drie dagen IC en als je weer net thuis bent na 8 dagen ziekenhuis weer opgenomen worden met nog meer complicaties.

Ik had een bal in mijn buik en dat bleek een abces te zijn. Toen er foto’s van gemaakt werd, zagen ze een vergrote nier. Na nog meer foto’s bleek er een obstructie in de urineleider te zitten. En of dat niet genoeg was zat er ook een embolie in de hoofdader bij de nier. Dan heb je het zelf even niet meer en hoop je alleen maar dat je kinderen hier ook niet te veel onder lijden.

Normaal knap ik altijd snel op van een operatie, nu is dat even heel anders. Ik ben al een tijdje onderweg naar herstel, maar heb nog een nefrodrain. Een drain in mijn nier. De kinderen vonden het geweldig om te zien. “Mama kan knie plassen! Ze doet haar knie omhoog net als een hondje, doet de zak open en dan loopt het plas eruit.” Geweldig hoe kinderen dat omschrijven. Ikzelf heb zoiets; ‘Het enige positieve is dat ik mijn naam nu kan schrijven in de sneeuw. Het moet alleen nog maar gaan sneeuwen.’

Na 16 januari gaan ze proberen om via de drain door de urineleider heen te komen. Als dat lukt plaatsen ze een stand. Ik verwacht alleen niet dat dat gaat lukken. Als dat niet lukt moet ik weer een operatie ondergaan waarbij ze mijn buik open moeten maken. De gynaecoloog raad dat de uroloog ten strengste af. “Mijn hemel nee! Die buik van jou moet nooit meer open gemaakt worden!” Ik denk daar zelf toch wat anders over. Ik vind dat alles geprobeerd moet zijn. Mocht dat niet lukken heb ik een gezonde nier die niet in mijn lichaam kan functioneren.

Deze niet zal, mits ik een geschikte donor ben, opgegeven worden voor donatie. Laten we hopen dat het niet zo ver hoeft te komen. Ach uiteindelijk kom ik ook weer van die drain af. Kan ik eindelijk weer in bad, zwemmen met mijn man en kinderen en hopelijk ook zonder blaasontsteking pandapuntjes inleveren 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *