Een dikke streep eronder

13 juli 2015

Vanmorgen de op één na laatste stap op weg naar volledig herstel. Sinds de eerste zwangerschap ben ik niet meer echt gezond geweest. Veel dingen niet meer kunnen doen en dus moeten laten. Ik ben een ADD-er en snelheid is niet mijn ding, maar verplicht het rustig aan moeten doen, kan ik beslist niet. De laatste stap hield in een renogram oftewel een nierscan. Ik moest al twee dagen eerder stoppen met mijn plastabletten (bloeddruk). Potjandosie en dan sta je op de weegschaal en ben je ruim een halve kilo aangekomen. Dan weet je ineens wat die tabletten doen. Mijn vingers begonnen weer op worstjes te lijken en toch maakte ik me daar slechts 1 seconde druk om. Over een paar uur kon ik immers mijn medicijnen weer innemen.

Nee ik moest nu zorgen dat de kinderen, aangekleed, gevoed, gepoetst en op tijd naar buren konden, die ze naar school zouden brengen. De kleinste smurf mocht naar mijn vriendin toe. “O ja Jilke, je gaat mee naar de tandarts.” “Ik wil niet naar de tandarts!” “Schat jij hoeft niet in die stoel.” Dat nam mijn schat voor lief. Ik had ze deze ochtend uitgelegd wat ze bij mama gingen bekijken. De niertjes en vooral de doorstroom van de niertjes naar de blaas. Het plaszakje in je buik. Heel aandachtig zaten ze te luisteren. Ze hebben mama heel ziek meegemaakt en ze waren mama de afgelopen jaren al bijna een paar keer kwijt geweest.

Hoewel ik erg veel heb meegemaakt en erg ziek ben geweest, heb ik toch verrekte veel mazzel gehad. Een embolie krijgen tijdens de bevalling op de OK en het gewoon overleven. Van de trap af lazeren, een zwaar gecompliceerde enkelbreuk, maar nog net mijn hoofd op weten te houden zodat ik alleen maar over mijn lichaam grote bloeduitstortingen heb en dus geen gebroken nek. En daarna 6 liter bloed verliezen tijdens een zware operatie en gewoon weer snel opknappen. Dat ik een week later weer in het ziekenhuis lig met complicaties is wat anders hè? Nee, het was een zware tijd erna, met een heel lang herstel. En vandaag zou ik weten of niet alles voor niks is geweest.

Nee, ik maakte me die ochtend niet druk om die halve kilo. Ik maakte me druk over het feit of ik mijn lichaam kon vertrouwen. Mijn lichaam zei beter, maar was dat ook zo. 24 juni zou de dubbel J eruit gehaald worden, maar dat hebben ze twee weken eerder gedaan. Ik had sinds de plaatsing van de drain niets anders als blaasontstekingen en nierbekontstekingen. En omdat de irritatie zo groot was besloten ze hem er toch twee weken eerder uit te halen. Op nog een klein protest van de nieren na, heb ik sindsdien geen pijn meer. Nog belangrijker is, dat ik ook geen ontstekingen meer heb. Wauw! Het leven lacht je dan alweer meer tegemoet. Nog de laatste hobbels die genomen moesten worden. De renogram en de laatste controle met uitslag.

Nu had ik al een keer een renogram gehad, dus ik wist dat ik met bepaalde medicijnen moest stoppen, maar ook dat ik goed water moest drinken. Drie hele bekers water. En natuurlijk had ik al twee flesjes van een halve liter naar binnengewerkt en wilde ik net aan mijn derde beginnen toen ze zeiden; “En mevrouw, heeft u drie bekers water al gedronken.” “Drie bekers? ik dacht drie flesjes.” Dat is weer typisch iets voor mij. Het boek wat ik meegenomen had, kon ik toch niet lezen vanwege de positie van de camera. Ik kreeg gelukkig geen plasmiddel na 10 minuten. Dat was al een opluchting voor mijn blaas. Je moet je voorstellen dat dat je dus heel veel water drinkt en dan een half uur moet blijven kijken naar een scherm of het plafond in de wetenschap dat je voorlopig nog niet naar de wc mag. Dat duurt het zooooo verschrikkelijk lang en neemt de druk op de blaas nog meer toe als normaal het geval zou zijn geweest.

Het scherm was niet zo scherp, maar wat zag ik daar? Verrek! Mijn blaas was zich goed aan het vullen en ik moest heel goed kijken. Ik zag precies waar de urine van de nier naar de blaas stroomde. Aan beide kanten. Nog een keer goed kijken. Jawel! Ik zie het goed. En dan loopt er een traantje over mijn wang van opluchting. Eindelijk de bevestiging. Oké, officieel moet ik hem de 27ste nog krijgen, maar er zullen geen gekke dingen uit komen. Ik neem me voor om voor de uroloog een pot zoete drop mee te nemen en voor mijn gynaecoloog een doosje chocolade. En voor hem speciaal een briefje erbij: De weg was moeizaam, maar ik heb nergens spijt van.

Na het onderzoek kruip ik achter mijn stuur in de auto. Nog even mijn man, mijn ouders en mijn vriendin bellen. Bij mijn man gaat het nog wel. Hij is blij en opgelucht, maar hij wist het eigenlijk al wel. Hij heeft weer de vrouw terug waar hij mee trouwde (hoop ik 😀 ) Mijn moeder reageert dat er eindelijk zonneschijn is na al die regen. We praten langs elkaar heen. Ik zit met de laatste drie jaar, zij verder terug. Eigenlijk heeft ze gelijk, maar toch.. Ondanks dat het leven niet over rozen gegaan is wil ik het niet zien als een rotleven.

Ik heb veel meegemaakt zowel lichamelijk als geestelijk, maar het heeft me niet per definitie slecht gemaakt. Ik schiet in de lach. “Ach mam! Iedereen kan van de trap af lazeren en veel hebben er hevige menstruatieklachten. Maar ik ben blij dat ik weer mee mag doen.” “Ik hoorde van pap al dat je was gaan zwemmen en veel klachten had.” “Mam, het kraakt en piept erg na al die tijd, maar ook dat gaat weer goed komen. Mam, wat belangrijker is, is dat ik weer kan zwemmen met mijn kinderen. Ik ben daar zo blij om.” Snel nemen we afscheid en dan laat ik de tranen de vrije loop. Nee ik ben niet verdrietig. Ik ben blij en opgelucht. Van nu af aan kan het alleen maar beter gaan.

Het is niet zozeer ‘geniet van het leven want het is zo kort.’ Voor mij is het meer ‘geniet van de dingen die je kunt doen en geniet nog meer als je ze na lange tijd weer kunt doen.’

3 gedachten over “Een dikke streep eronder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *