Een aangename verassing

12 juni 2015

“Nienke jij hoeft deze ochtend niet naar school. Jij mag samen met Jilke en mama naar de oorarts.” Het snoetje wat eerst vrolijk stond veranderde naar het snuitje van een oorwurm. “Hé Bah daar heb ik geen zin in.” Nee dat was wel duidelijk dacht ik. “Vanmiddag mag je weer naar school en dan mag je je vriendje mee naar huis nemen.” Daar klaarde haar gezicht weer op. Snel even Femke naar school gebracht en daarna met Nienke en Jilke Angel uit gaan laten. Ik had geen zin om weer een kapitaal kwijt te zijn aan parkeer kosten dus parkeerde ik mijn auto aan de achterkant. Dan maar een stukje lopen in dit mooie weer.

Met Nienke lopen is altijd tien keer mopperen. Tja kinderen zien er geen kwaad in als ze hinkelen net langs de weg. Dus tien keer terug pakken en proberen tien keer geduldig uit te leggen. Een vrouw achter mij lacht en zegt. “Gelukkig begint hier de stoep. Ik heb ze ook zo gehad hoor.” Ik krijg weer een kramp in mijn zij en rug, maar lach nog vriendelijk naar de vrouw die zo meelevend was. We moeten eerst het halve ziekenhuis nog door en dan komen we bij de KNO arts. Daar is een grote speelhoek dus de meisjes vermaken zich prima.

En eindelijk na bijna drie kwartier wordt Nienke geroepen. Ze mag de gehoor test laten doen. Jilke is lekker aan het spelen en wordt aangetrokken door een glazen kast met oud speelgoed. Een mooie dokterskoffer met bijna echte speeltjes lonkt naar haar en zij lonkt terug. Ondertussen bel ik mijn huisarts, of de uitslag van de urinekweek er al is. Ja die is er, maar die uitslag is niet goed te beoordelen. Potjandosie wat nu? “Ik ben toch in het ziekenhuis, ik ga zelf wel even langs urologie om te kijken wat we kunnen doen.”

Nog 2 weken en dan mag die dubbel J eruit. Een echt noodzakelijk kwaad. Hij moet er in, maar ik heb er kei veel last van. Chronische blaasontstekingen, nierbekontstekingen, om nog maar niet te spreken van de pijn in mijn blaas en in mijn nier. Ik heb weliswaar medicijnen tegen de pijn, maar die lijken al een maand niet meer te werken en de pijn wordt dus heviger. Ondertussen is Nienke klaar met haar test en moeten we wachten op de dokter. Jilke moppert nog steeds over het feit dat ze die dokterkoffertje niet mag hebben en ik mijmer verder. Dan worden we binnen geroepen.

Jilke ziet meteen een kei grote beer. “Die mag ik wel hebben hè.” “Nou schat dat is voor alle kindertjes die hier komen bij de dokter.” Even nog met Nienke op schoot en alles blijkt goed te zijn. Haar gehoor is goed, ze heeft nu geen last van oorontsteking en alles lijkt rustig. Ik ben opgelucht, want iedere keer als Nienke verkouden is, heeft ze een oorontsteking. Maar ze is niet vaker verkouden als een ander. Als we opgelucht de deur uit stappen lopen we de gang in richting urologie. We wachten even en dan kan ik eindelijk mijn verhaal doen aan een verpleegkundige. Er wordt nog een verpleegkundige bijgehaald en die adviseert even te overleggen met de arts. Wij wachten bij weer een grote speeltafel. Wat ideaal dat het ziekenhuis daar zo rijkelijk van is voorzien.

“Mevrouw heeft u vanmiddag tijd?” Ik ben even overbluft. “Uhh ik moet haar weer naar school brengen en om half vier haar en haar zus ophalen van school.” “Nou we gaan dadelijk nog een kweek bij je afnemen en vanmiddag gaan we die drain eruit halen.” Jeuh en slik tegelijk, maar de jeuh wint. Ik bel meteen Lex op en die neemt vrij. Ik krijg de tijd te horen en de formulieren die ik bij bloedafname in moet leveren. Daar nog even wachten en samen met mijn kinderen in de wc. Ach zo houd ik ze tenminste in de gaten. Snel daarna naar de auto en naar huis. Ik ben blij, maar vind het tegelijk dood eng.

De dubbel J mag eruit, maar hoe gaan ze dat doen. Snel ga ik thuis in bad, Lex zorgt dat Nienke een boterham krijgt en naar school gaat. Ik werk mijn onderkantje bij, want ook al ik weet niet veel, logica zegt mij dat ze via de urinebuis naar binnen zullen gaan. Daar tetter ik iemand de oren van het hoofd af. Ik word nerveuzer en nerveuzer. Achteraf is het altijd een fluitje van een cent, maar als ik zeg dat plassen met een blaasontsteking pijnlijker is dan is het echt een fluitje van een cent. Zodra die eruit is heb ik nog wel pijn in mijn nier, maar niet meer in mijn blaas. Het scheelt letterlijk de helft.

Natuurlijk ben ik bang dat mijn urineleider weer dichtklapt, maar ik hoop zo van niet. Thuis neem ik nog een ibuprofen en na het eten ga ik op de bank hangen. Langzaam trekt ook de pijn in mijn nier weg. Hopelijk voor goed. Maar tot nu toe zeker. Ik ben opgelucht. Ik ben helemaal blij. De schimmelinfectie nee ik voor lief. Als die over is ben ik weer gezond. Een aangename verassing en een zeer welkome. Oké alleen nog een renogram en daar de uitslag van, maar die zie ik vol vertrouwen tegemoet.

5 gedachten over “Een aangename verassing

  1. Mousje wat fijn dat de dubbel J eruit is en je geen pijn meer hebt .
    Hopelijk herstelt alles zich en kan je dit alles ver achter je laten liggen .

  2. Mousje ik hoop dat alles nu beter kan worden voor jou!
    Veel sterkte fijn dat je drain er nu uit is.
    Goed dat Nienke ook in orde is bevonden.

    • Eigenlijk best goed. Ik kreeg zaterdag wat steken in de buurt of bij mijn nier, maar een dag later geen problemen meer. Het is eng en een opluchting tegelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *