De verrassing van WMO en CAK

21 maart 2015

Als een operatie verkeerd gaat en je hebt complicatie na complicatie, dan ben je blij dat je in een verzorgstaat als Nederland woont. Natuurlijk weet ik dat toen het economisch met Nederland voor de wind ging ‘The sky the limit’ was en dat toen die in elkaar kukelde dat ver over was. Toch klopte wij aan bij het WMO loket van de gemeente Gilze Rijen.

Heel vlot kwam er iemand langs om de situatie te beoordelen en door te spreken. Nee ik kon even niks en werd gillend gek van de puinhoop in huis. Mijn man had zijn werk, de zorg voor de kinderen en dieren en moest voor mij zorgen en zichzelf. Hij liep al flink op zijn tenen en dat doet zeer om te zien. Je voelt je zo volkomen machteloos. Drie meisjes van bijna 7, 5 en bijna 3 kunnen aardig wat troep maken. Zelfs toen ik wel kon poetsen en opruimen kon ik af en toe niet tegen die drie op.

In het gesprek waar ook mijn thuisbegeleidster bijzit geef ik onze problemen aan. 25 Euro zelf hulp in schakelen kunnen wij ons niet veroorloven. Wij kunnen maximaal 150 euro per maand missen vanwege onze vaste lasten. Doordat ik mijn baan verloren ben zijn wij er op jaarbasis een 10.000 euro op achteruit gegaan. Gezien de situatie thuis had ik recht op 4 uur per week hulp in de huishouding een bedrag kon hij me niet vertellen, maar dat komt wel goed. Anders moest ik maar op de site kijken van het CAK. Je krijgt toch een rekening per periode.

Nou ik kon nog niet 5 minuten naar de tv kijken en dan was ik kapot dus de site van het CAK ging hem ook niet worden. Ellende na ellende kwam en ging op het gebied van gezondheid. Maar ik had tenminste een schoon huis. Dat bracht wat rust in mijn hoofd terug. Voor mijn man ook die zich daar tenminste niet druk over hoefde te maken. En toen kwam het bericht dat Thebe hulp in de huishouding failliet ging. Net voor de kerstdagen. Mijn hulp had 2 weken vakantie maar belde de zondag op dat ze maandag ook niet kwam want er was een vergadering in het Chassee Theater. Ik had dus drie weken geen hulp en precies met de feestdagen.

Zij kon er niks aan doen, maar voor mij bracht dat weer een stuk onrust mee. Ondertussen wist ik nog steeds niet waar ik aan toe was en dan ging dat bedrijf ook nog eens failliet. Van het CAK had ik ook nog steeds niks gehoord. Wat moest ik nou gaan betalen en konden we het wel opbrengen als gezin. Gelukkig ging het in januari beter en na nog een laatste operatie met paar dagen ziekenhuis kwam ik thuis. Langzaam aan kon ik zelf weer de dagelijkse gang van zaken oppakken. En precies toen de hulp ophield kon ik het thuis zelf weer. Maar nog steeds wist ik niet hoeveel het ons ging kosten.

Eind februari komt de eerste beschikking binnen. We worden aangeslagen voor veel te veel. Tenminste in vergelijk wat er nu binnenkomt. De tweede beschikking komt een week later binnen. ik word al verdrietig bij het lezen, maar we kunnen bezwaar in gaan dienen. Ik ben zeker voornemens dat te doen. Maar wanneer zou de rekening nou komen. De rekening komt 18 maart. Een bedrag van 690,44 euro en of ik die wil voldoen voor 19 april. Nee dat kan ik onmogelijk. Per periode zijn we over de 200 euro kwijt en alle periodes zijn bij elkaar op de rekening gezet. Hoezo per periode een rekening? Er staan geen uren op maar twee periodes zijn hetzelfde terwijl ik niet het zelfde aantal uren in die periode heb genoten.

De volgende dag besluit ik eerst maar naar het CAK te bellen. Ik leg uit dat ik al bij voorbaat had verteld dat wij dit niet konden missen, maar dat de rekening ook niet klopt. Ik zeker voornemens ben bezwaar te maken. De persoon aan de andere kant van de lijn was de meest stugge ambtenaar die ik ooit heb meegemaakt. Hij kon mij niet helpen. Ik moest zelf maar achter die uren aangaan. Ik moet gewoon die rekening betalen en wel voor 19 april. De moed zakte me gigantisch in mijn schoenen.

Dan maar de gemeente Gilze Rijen bellen. Per slot van rekening heb ik met hun de gesprekken gevoerd. Nee zij konden me wel het nummer geven van Thebe in de hoop dat ik daar zelf nog iets kan regelen, maar meer kon ze echt niet doen voor mij. Alles is afhankelijk van ons gezamenlijk inkomen. Naar lasten word niet gekeken. En dan bel je maar Thebe op. En helaas omdat die failliet zijn kunnen ze misschien wel en misschien niet iets voor mij doen. Ze zou er een mailtje aan wagen, maar echt zonder garanties.

Daar sta je dan met je goeie fatsoen. Ik dacht en hoopte dat ik het goed had gedaan, maar ik had duidelijk de meest verkeerde keuze gemaakt. En we zullen het wel weer redden, maar het zal met heel veel bloed zweet en tranen gepaard gaan deze keer. Ik weet wel dat heel mijn lijf zeer doet van de spanningen. Gewoon omdat ik even niet weet hoe ik het moet aanpakken nu. Het komt wel weer. Maar ik hoop toch wel binnen een week. Dat scheelt in stress. Het enigste positieve was dat mijn hulp kei goed schoonmaakte, erg aardig was en ik een en soms twee dagen van een schoon huis kon genieten. 🙂 Je moet toch ergens iets positiefs van inzien toch 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *