Kringen in het water 24

15 mei 2015

“We konden ons bevrijden. Als we snel terug gaan kunnen we ze verassen!” Babs en Jan staan nog stijf van de adrenaline. Ellis leidt ze naar binnen en begint samen met de rechercheur vragen af te vuren. Marco zit erbij en luistert. “Weten jullie waar jullie zaten?” Ellis begint te vragen en de rechercheur maakt aantekeningen. “Ja hier nog geen 15 kilometer vandaan zuid west bij Markenveld. Op een boerderij en ze hadden ons in een schuur. Die was ingericht om mensen te martelen”, antwoord Babs. “Hoe hebben jullie kunnen ontsnappen?” “We waren vastgebonden met tyraps. Ze hadden ons wel gefouilleerd maar Babs hier niet goed genoeg. Ze had haar Swissie bij”, zegt Jan met een knikje naar Babs. “Jan heeft hem uit mijn zak gehengeld en kon ons los knippen. Hij heeft General dinges opengebroken en kon hem zo aan de praat krijgen.” “General Lee Babs!” Jan kan het niet laten Babs te verbeteren. “Hebben jullie enig idee hoeveel er binnen waren?” Zeker weten we de twee kidnappers, waarvan eentje verwond is door Willem. In zijn schouder is hij geraakt. Ik weet zeker zijn schiet arm en hij is door en door” antwoord Jan weer. Babs knikt om het te beamen.

“Denk je dat er nog meer zijn?” Ellis gaat door met haar ondervraging om zo de situatie zo goed mogelijk in te schatten. Ondertussen heeft ze gezien dat op de polsen van haar mensen ondiepe snijwondjes zitten. “Het zou kunnen overste, we hebben natuurlijk niet binnen kunnen kijken. Ik vermoed eigenlijk van wel. Toen we ontsnapte ging de deur van de boerderij open en er werd geschoten. Dat waren twee mannen, maar die ene die kon niet meer schieten.” Ellis wist genoeg. Ellis gaat meteen in overleg met de rechercheur en Marco. Ze kijkt op de klok. Er zijn inmiddels 17 minuten verstreken. “Marco wat hebben we hier aan wapens liggen?” vraagt Ellis. “Drie maal een Glock, twee maal Blaser R93 en twee maal een kruisboog. Verder heb ik drie brillen infrarood en zijn we met 7 schutters. De vraag is of onze rechercheur met een kruisboog overweg kan of zelf nog een wapen bij heeft?” En die antwoordde trots “Een Glock natuurlijk.” Babs stond al te stuiteren bij kruisboog en riep “Mag ik die kruisboog gebruiken. Ik heb daar al veel prijzen mee binnen gehaald.” “Nou meisje kijken of jij beter bent en ik er een concurrent bij heb”, Marco geeft Babs een knipoog. “Willem Blaser?” “Yes sir!” “Ik haal Henk en Wijnen erbij. We gaan met twee auto’s en Ellis heeft de leiding.”

Ondertussen testen ze de porto’s weer. Marco haalt wat bivakmutsen, zwarte schmink en de wapens te voor schijn. Iedereen is druk om zichzelf in gereedheid te brengen. Commandant Wijnen pleegt nog een tweetal telefoontjes. Hij informeert de commandant van Ellis en Intel. Maar het is duidelijk. Dit moeten ze met dit clubje alleen oplossen. “Zijn de porto’s getest?” “Ja overste!” “Babs bestuurd de ene auto, Jan jij de andere. Commandant Wijnen u heeft de leiding over het andere voertuig. Een kilometer voor de boerderij doven we onze lichten. We stoppen een 500 meter van de boerderij en nemen dan onze posities in. Het ene team aan de linkerkant en achterkant en het andere team de rechterkant en voorkant. Blaser en kruisboog verdelen over de auto’s. Blaser is de rugdekking kruisbogen midden en Glock voorin. Commandant Wijnen, Henk, Willem, Jan en Marco in auto 1, Babs, de rechercheur, Mike en ik in auto 2.” Iedereen knikte. De spanning was al om te snijden. Ondanks dat de slechts een aantal met elkaar gewerkt had in soortgelijke situaties, liep het als een geoliede machine. “O, en mensen, liever levend als dood!”

Ze stapte in en reden richting de boerderij. Een kilometer voor de boerderij doofde ze hun lichten, daarna reden ze nog 500 meter door. Ze zetten hun auto’s verdekt neer, achter een paar bosjes. Ellis, commandant Wijnen en Marco pakte de warmte verrekijkers. Ellis gaf de signalen en daarna ging iedereen naar hun positie. De porto’s stonden op zacht. Een verkeerd geluid en het verrassingseffect was weg. “Dat is de schuur waar we in zaten.” Babs wijst. “Die kunnen ze alleen maar van buiten af benaderen. Via de extra grote deur.” Ellis knikt. Daar waren Jan en Babs door ontsnapt. Snel controleerde ze de schuur. Er was niemand binnen. De sporen van waar Babs en Jan hadden gezeten waren goed te zien. Ellis gaf weer wat gebaren. Mike bleef daar met de Blaser, lange afstanden waren zijn ding en hier had hij goed zicht op de deur. Babs ging wat rechter voor de deur en wat dichterbij.

Jan en Ellis gingen naar de voordeur. “Drie personen, waarvan één gewond.” Gaf ze via de porto door, Jan gebaarde het naar Mike en Babs. “Op 2 gaan we naar binnen. Iedereen klaar?” Ze kreeg meteen een bevestiging. “ Één, Twee.” En ze ramde tegelijk de voor en achterdeur open. De mannen waren overvallen en het verrassingseffect had er voor gezorgd dat ze hun wapens niet op tijd konden pakken. Zo werden ze ingerekend.

Commandant Wijnen had geregeld dat de mannen door Intel werden opgehaald. Het gevaar is geweken. Tenminste zo leek het er naar uit te zien. Uit de ondervragingen moest nog het een en ander blijken. Vooralsnog was het een geslaagde avond. Toen de verdachten ingerekend waren en op transport gezet waren, keerden ze opgewonden en blij naar het huis van Marco. Eva had flink in spanning gezeten samen met haar tijdelijke collega. Maar toen ook zij wist dat de missie zonder doden en gewonden was geëindigd, was ze helemaal opgelucht.

“Ik denk dat ik uitslaap morgen. O schatje ik moet je iets vertellen”, Eva lachte “en het kan niet wachten.” Ze wenkte Henk met haar vinger en ze verdwenen samen in de logeerkamer. Marco, Mike en Ellis stomverbaasd achterlatend. “Wat is dat?” zeggen Marco en Mike in koor. Dan schiet Ellis in de lach. “ik wil met jullie wedden hoor.” De mannen kijken haar niet begrijpend aan. Er komt een oerkreet uit de logeerkamer. Marco wil naar binnen gaan, maar Ellis houd hem tegen. “Jij hoort het zo wel.” En de deur vliegt open. “We zijn zwanger!” Zeggen Henk en Eva in koor. Marco staat even met open mond en Mike ook. Tranen biggelen over Eva’s wangen. “Maar je kon niet..” Eva knikt. Marco vliegt zijn zus om de nek en zwiert haar in het rond. “Ho ho zegt Henk, voorzichtig ze is zwanger.” “Ik ben zo blij voor jullie” zegt Marco met een stem die dik is van emotie. En ook Mike heeft het niet meer. “Wat een watjes zijn die mannen toch.” Ellis en Babs grinniken. “Kom we hebben veel te vieren.”

De deurbel gaat, zouden dat de pizza’s zijn. Iedereen gaat naar beneden en Willem neemt de pizza’s in ontvangst. Commandant Wijnen betaald ze, dat had hij nooit moeten zeggen. Henk en Eva zijn drinken in aan het schenken. Wijn met bubbeltjes en voor Eva water. Ellis gaat naar de trap om naar beneden te gaan. Marco pakt haar vast. “Hé buurvrouw, niet zo snel.” Ze draait zich naar hem om en kijkt hem aan. “Heb ik je al verteld dat ik super trots ben op mijn nieuwe collega?” “Nee dat heb je nog niet”, zegt ze, gebiologeerd kijkend naar zijn lippen. Die zijn ineens kurkdroog. Ze bevochtigd haar lippen en dan buigt Marco zijn hoofd naar haar toe. Het was een kus, warm, zacht en hij beloofde nog veel meer. Maar dat moest wachten tot na de pizza. “Pizza! Marco! Ellis! Dadelijk zijn ze koud.” Willem riep hun en snel kwam er een einde aan de kus. Maar niet aan de begeerte. Als ze straks alleen waren, dan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *