Kringen in het water 22

11 mei 2015

Ellis wist dat de rit naar huis een riskante actie zou worden, maar ze had geen andere keus. Thuis zou ze zich veiliger voelen. Bij Marco zou ze zich veiliger voelen. Maar kon ze niet beter alleen gaan. Misschien bracht ze zo wel het leven van twee anderen in gevaar. “Generaal met alle respect, maar kan ik niet beter kort achter ze rijden. Ik vermom me wel, maar stel dat er een hinderlaag is dan kunnen we elkaar beschermen.” De commandant knikte. “Waarom heb ik je ontslag geaccepteerd? Had ik al gezegd dat ik daardoor één van mijn beste mensen kwijt raak.” Er kon een klein glimlachje vanaf bij Ellis. Ze nam afscheid van haar commandant en slikte een brok weg. ‘Nu niet emotioneel worden Ellis.’ Sprak ze zichzelf toe. Ze zette de dozen in de DPAU en wachtte op de anderen. Het waren twee jongens en één meisje van haar eigen eenheid. “We gaan u veilig thuis brengen commandant.” Terwijl ze in de houding gingen staan en haar militair begroette.

“Ik heb ontslag genomen, dus in de houding hoeft niet meer en noem me maar Ellis.” Zei ze met een glimlach rond haar lippen. “Ik ben blij dat jullie meegaan. Het kan gevaarlijk worden. Sergeant Koppens en korporaal Everts jullie gaan met mijn auto. Sergeant De Graaf jij gaat met mij mee. We houden contact over de portable en verliezen elkaar niet uit het oog.” Na die woorden stapte ze in hun auto. Even de portable testen “Test test Alfa voor Charlie over.” “Charlie ik versta jullie luid en duidelijk over.” “Alfa voor Charlie test geslaagd over.” En ze startte de wagen. Ellis zette snel haar baseballpet op en verborg haar haren eronder. Ze zette haar zonnebril op en zette de auto in de versnelling. In de andere auto werd er een pruik en zonnebril opgezet. Zij zouden voorop rijden. Daar gingen ze. Ze kwamen langs de poort en in stilte nam ze afscheid. Ze moest even een traantje wegpinken. Bijna 25 jaar had ze voor God en Vaderland gewerkt. Heel even had ze een dubbel gevoel, maar geen spijt. Nee spijt had ze niet. Ze had een juiste keuze gemaakt. Willem de Graaf zag dat zijn voormalige commandant het even moeilijk had. Snel bood hij zijn zakdoek aan. “Mag ik zeggen dat ik u een van de beste commandanten vind waar ik onder gediend heb.” “Wil jij dat ik helemaal in janken uitbarst hier?” “Uhh nee oversss.” “Ellis” Zei Ellis snel en daarmee was het emotionele momentje over.

Ze draaide rechts de weg op richting de snelweg. Er was niks te zien. Net voor het wildrooster stond aan de linkerkant een gebouwtje, daarachter verscholen stond een auto. Zij zagen het niet, maar ze werden wel gezien. Ze draaide de snelweg op maar werden vanaf een afstand gevolgd. Net toen ze dachten dat ze gevolgd werden, haalde de auto met twee donkere mannen hun in. Ze gingen er bij de volgende afslag af. “Loos alarm” zei Willem en Ellis knikte. “Ik denk het wel.” Maar niet veel later zat diezelfde auto weer achter hen. “Daar heb je ze weer.” Zei Willem. Ellis zag het ook en ze pakte de portable “Alfa voor Charlie. Over.” “Charlie hier Alfa. Over.” “Alfa we worden gevolgd door een donkere Volkswagen Jetta kenteken 23-BJ-KL met twee mannen erin. Over.” “Charlie begrepen. Donkere Volkswagen Jetta kenteken 23-BJ-KL met twee mannen volgt ons. Over.” Ze naderde een benzinestation en daar leek de auto in te gaan. Dat was een afleidingsmanoeuvre geweest, want nu werden ze niet door één maar door twee auto’s gevolgd.

Zelf merkte ze het pas na een paar kilometer op toen ze de snelweg afdraaide. De leenauto van Ellis werd klemgereden aan de voorkant door de donkere Jetta en aan de achterkant door een zilveren Mercedes. De twee mannen van de Jetta liepen aan weerszijde van de leenauto van Ellis en hielden Koppens en Everts onder schot. Ellis werd gesommeerd door te rijden door de twee mannen uit de andere auto. Maar in plaats daarvan zette ze haar auto op de handrem, draaide de sleutel om, pakte haar wapen en sprong de auto uit. Willem volgde Ellis vanaf de passagierskant. Er ontstond een vuurgevecht tussen Ellis en Willem aan de ene kant en de twee uit de Mercedes aan de andere kant. Ellis en Willem hadden het voordeel van de verwarring en raakte die twee dodelijk. Maar toen ze opkeken was de Jetta er vandoor gegaan. Ze hadden Koppens en Everts meegenomen. Willem belde ondertussen de politie en de kazerne. Hij gaf ook meteen een signalement door van de mannen en de auto. Dit was waar ze voor gevreesd had. Als verslagen ging ze zitten op de grond in de berm.

“Dit had niet mogen gebeuren. Dit is mijn fout.” Tranen stroomde over haar wangen. Willem ging al even verslagen naast haar zitten en staarde alleen maar voor zich uit. De politie kwam samen met de marechaussee. Niet veel later kwam ook Marco en Commandant Wijnen aan. Ellis vloog Marco in de armen en ze liet zich helemaal gaan. “Ellis! Overste? Dit spoor is van een van die mannen.” Willem was samen met de rechercheurs en marechaussee alles aan het bekijken en aan het uitleggen wat er gebeurd was. “Daar! We hebben er toch een geraakt.” Ellis keek. “Nee dat is inderdaad niet van Everts want die stond wat verder weg. Hij moet dan toch een fikse wond hebben. Misschien werkt dat in het voordeel van Koppens en Everts.” Ellis kreeg een beetje hoop. Als die ernstig gewond is, dan kunnen Koppens en Everts ze misschien overmeesteren. Daar moest ze op hopen.

De lijkwagen kwam om de twee dode op te halen. Naar alle waarschijnlijkheid werden deze ook gezocht en konden ze snel weten wat hun identiteit was. Misschien vonden ze ergens wel een aanwijzing waar ze Koppens en Everts naar toe gebracht hadden. De takelwagen verscheen en ook de doorboorde zilveren Mercedes en de DPAU werden meegenomen voor verdere sporenonderzoek. “Ellis ik breng je naar huis.”Zei Marco. “Mag ik mee?” vroeg Willem. Ik ga niet terug naar de kazerne waar ik me constant moet afvragen hoe het gaat met mijn maten. Misschien kan ik me bij jullie nuttig maken. Ik ben een van de beste schutters korte en lange afstand.” Marco keek naar Ellis, die het beaamde. “ik denk dat we jou wel kunnen gebruiken, stap maar in.” Zei Marco. Willem was opgelucht, nu kon hij zich tenminste nog nuttig maken. “Verveling en onzekerheid zijn killing voor mij.” Zei Willem en Marco kon zich dat helemaal voorstellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *