Kringen in het water 19

8 mei 2015

De telefoon ging over en Henk nam op. “Ellis?” “Hoi Henk, is Marco er niet.” “Nee die is bezig met een onderzoek.” “Kunnen we elkaar de hand schudden. Ik heb hier een aantal goede militairen die waarschijnlijk ontslagen gaan worden.” “Drugs?” Henk wist hoe onverbiddelijk Defensie was met het drugsbeleid. “Ja, softdrugs.” “Zijn dat jongens die met jou op missie waren?” “Ja klopt.” Zei Ellis meteen. “Gedacht aan PTSS.” En dat was het nu het fijne aan het team van Marco en Henk, ze zaten zo op één lijn. “Ja dat wilde ik inderdaad meenemen. Ik heb daarom Jan Jaap Goede ingeschakeld. Hij zit bij de gesprekken bij en zal vooraf eerst met de jongens een gesprek hebben. Hoewel ik niet denk dat het iets zal uitmaken, wil ik het tenminste geprobeerd hebben.” “Je hebt groot gelijk. En doe Jan Jaap de groeten van ons. Hij doet zijn achternaam eer aan.” Ha ha! Ja inderdaad. Maar met wat voor onderzoek is Marco bezig?

“Wij werden gebeld door de Commandant van het regionale politiekorps. Er was een moord gepleegd. Het ziet eruit dat de huurmoordenaar die jou moest doden zelf gedood is. Dat is ook meteen het goede nieuws.” Maar Ellis voelde aan haar water dat er meer was. “En het slechte nieuws is?” Vroeg ze dan ook. “Het slechte nieuws is dat er nu waarschijnlijk twee huurmoordenaars achter jou aanzitten. Ons advies is dan ook om de beveiliging op de kazerne aan te laten scherpen en pas naar huis te komen als deze twee zijn opgepakt.” “Nou dan hebben jullie een uitdaging.” Zei Ellis beslist. “Hoezo. Ik ben morgen bezig met de verhoren en het afronden van het onderzoek en daarna dien ik mijn ontslag in. Ik heb een baan aangeboden gekregen en die wil ik graag accepteren.” “Oké!”Antwoordde Henk overvallen. “Welkom bij de club. Dan zien we je morgenavond. Hier zetten we ook extra mensen in. Ik laat Ernst wel even met jou commandant bellen voor extra beveiliging. Neem het serieus en kijk goed uit Ellis. Deze mannen zijn zeer gevaarlijk.” “Weet ik Henk, maar ik laat me niet wegjagen van mijn huis. En daarbij ben ik van plan nog heel lang te werken voor mijn nieuwe baas.” Henk moest lachen, maar hij had ook diepe bewondering voor deze vrouw. “Tot morgen Ellis.” “Tot morgen Henk.” En daarmee was het telefoongesprek beëindigd.

Henk belde meteen Marco en liet hem weten dat Ellis pas morgenavond thuis was. En hij moest ook Ernst vragen of die de commandant van Ellis ging bellen. Die op de hoogte stellen van het gevaar en een verzoek in dienen voor extra beveiliging voor Ellis en eigenlijk ook de kazerne zelf. Die zou ook een mogelijk doelwit kunnen zijn. Ernst ging meteen bellen toen hij op de hoogte was. En binnen No Time was alles in werking gesteld. Extra beveiliging voor Ellis. De terreurdreiging voor de kazerne word naar het hoogste niveau opgevoerd, niveau 4. Dat betekent dat de terreurdreiging substantieel is. Henk hoopte maar dat het maar voor een dag was. Dat zou dan betekenen dat Ellis morgen weer veilig naar huis kon komen. Maar Henk wist ook dat dat niet erg realistisch was.

Ook Marco voelde zich onrustig. Ze hadden een paar beelden bekeken met de verkeerscamera’s, Ze konden een signalement geven, maar heel erg duidelijk was het niet. Een beetje een gemiddelde inwoner van het Midden Oosten. Dus openbaar maken konden ze niet. Dat zou voor onrust kunnen zorgen en dat moesten ze toch zien te voorkomen. Wel deelde ze de beelden met de beveiliging van Schaarsbergen. Intel had twee mannen naar het huis van Marco gestuurd die het team van Marco en Henk kwamen versterken. Ze hadden nog wat extra high tech snufjes bij. Mike die ondertussen al weer terug was, was helemaal in de wolken. Hij kon naar hartenlust spelen met dat dure en nieuwe speelgoed.

De telefoon van Marco ging. “Met Marco.” “Uhh Mee Leon, ben jij die meneer die hier daarstraks was op onze speeltuin.” Zei een jongen aan de andere kant van de telefoon. “Ja dat ben ik. Ik was er samen met commandant Wijnen.” Antwoord Marco. “Is er iets gebeurd?” Vroeg hij meteen. “Ja, maar ik weet het niet zeker.” “Wat dan?” “Nou vijf minuten geleden kwam hier een auto langsrijden met twee donkere mannen. Ze leken een beetje op die dooie vent. Die van die foto die jullie lieten zien.” “En waar is die auto heengegaan? En weet je wat voor auto het was?” Marco zette zijn telefoon op speaker en Ernst pakte zijn pen en een notitieblok. “Het is een donker wagen. Ik denk donker blauw.” “Je denkt of je weet het zeker?” “Ja het was donker dus dan is het moeilijk te zeggen.” “Oké! En de mannen? Heb je die wel goed kunnen zien?” “Ze zijn twee keer voorbij gereden en twee keer langs het huis van die militaire mevrouw. Daarom hebben we ze best goed kunnen zien en het kentekennummer genoteerd.” “Jullie hebben wat?” “Is dat niet goed dan?” Vroeg de jongen ineens onzeker. “Dat is steen goed! Waar zit je nu? Want dan nemen wij een tekenaar mee die met jullie een compositietekening kan maken.” “Cool! Franske wil ook tekenaar worden. Die is al begonnen mee tekenen.” Marco moest er wel een beetje om lachen, maar deed dat zonder het te laten horen. Dit waren misschien wel toekomstige agenten. Wat een kanjers. Ze waren nog steeds op de speeltuin zeiden ze. En Marco beëindigde daarna het gesprek.

Marco keek ernst aan. En tegelijk zeiden ze “Misschien krijgen wij die lui toch nog snel te pakken.” Ze gingen naar het kantoor van de tekenaar en die pakte na een korte uitleg snel zijn spullen. Ondanks zijn onrust wilde Marco wel hoop en vertrouwen houden in een goede afloop. Die jongens van het speeltuintje hadden goed werk verricht, maar ze moesten wel verteld worden dat deze mannen extreem gevaarlijk waren. Ze kwamen aan bij de speeltuin en daar stonden Leon en Franske. Franske was druk met een potlood bezig op een grote kladblok. Twee jongens waren aan het praten tegen hem. Dat beloofde nogal wat. Toen ze de tekening zagen waar Franske mee bezig was, viel zijn mond open van verbazing. Een donkere auto met twee figuren erin. Alle details van de auto stonden erop. Als hij niet beter had geweten dacht hij gewoon dat het ging om een zwart-wit foto.

De compositietekenaar die ze hadden meegenomen ging mee aan het werk. Hij gaf Franske af en toe aanwijzingen. Samen maakte ze drie hele duidelijke tekeningen. Franske van de auto met de inzittende en de tekenaar van de twee inzittende ieder op een apart vel. Ja hier konden ze wat mee. “Bij mij thuis maken we er wel een paar kopietjes van.” Zei Marco. “Dan heeft Henk ook al het een en ander om mee te werken.” Ze scande de tekeningen ook in om ze zo door te sturen naar de beveiliging van de kazerne en Intel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *