Kringen in het water 18

7 mei 2015

“Nou!” Begint Marco, “Ellis vertelde mij dat de man die hun in een hinderlaag heeft laten lopen, een dubbelspion was. Niet alleen dat, maar toen ze hem oppakte om te verhoren, was hij dermate ernstig mishandeld dat hij een dag later op het kamp overleed aan zijn verwondingen.” “Oké. En waar wil je heen?” “Ellis kreeg de schuld van zijn dood en toen werd er een prijs op haar hoofd gezet. De dubbelspion is ook nog eens een neef van Dadullah. Heb je enig idee wie Dadullah is?” Vroeg Marco aan Ernst.

“Geen idee, maar de manier waarop je het vraagt zal het ongetwijfeld een kopstuk zijn van de Taliban.” “Dat heb je goed geraden Ernst. Het is DE leider van de Taliban op dit moment. Mehmet Zemar was afgereisd naar Europa meteen toen Ellis thuis kwam met haar eenheid. Alleen zijn ze hem ergens kwijtgeraakt. Gisteren kreeg Ellis een bloemetje aangeboden door een jongen die we betrapt hadden in de tuin.” “Bedoel je deze bloemen? Want deze lagen in de container bij het motel.” Marco bekeek de foto die genomen was van het boeket in de container en het kaartje. “Ja dat zijn ze. Hierbij zijn mijn vermoedens bevestigd. Ik denk dat Mehmet gisteren eigenlijk wilde toeslaan. Hij moest alleen zeker weten of ze thuis was. Daarvoor heeft hij een jongen uit de buurt gebruikt.”

Ernst kon Marco heel goed volgen. “Mooi dan gaan we zo meteen naar die jongen toe met een foto van Mehmet Zemar. “Is goed, hoewel ik denk dat we gelijk krijgen. Ik denk dat Mehmet is vermoord omdat hij zich niet aan zijn deel van de afspraak hield. Voor een bepaalde datum Ellis omleggen. Dat verklaart dan ook meteen de Arabische tekst en dat er verrader staat.” Marco ging door met zijn redenatie. “Dan ben ik dus ook bang dat Ellis niet een moordenaar maar twee moordenaars van de Taliban achter zich aan heeft.” “Waar is Ellis nu?” “Ze is op de kazerne. Vooralsnog is ze daar veilig. Maar ik weet niet voor hoelang. Mike? Jij moet zodra er een redelijk goede beschrijving van die twee gasten is, gaan bellen met je maten.” Mike knikte, “Ik ga er meteen achteraan.” En weg was Mike.

Ernst en Marco stapte in de auto. Eerst gingen ze even bij Eva en Henk boven de beelden kijken. Daarna gingen ze op zoek naar de jongen met de bloemen. Die was met een groepje op het speeltuintje aan het voetballen. Ernst en Marco liepen naar het groepje toe. Een van de jongens grapte “Jaap je bent wel populair hè vandaag.” Jaap kreeg een rood hoofd. “Dus jullie hebben die vent allemaal gezien.” Ernst hield een foto omhoog van Mehmet. Ze knikte allemaal. “Ja die gast wilde dat Jaap bloemen bracht bij dat vrouwtje dat daar woont. Die militair.” Zei een van de jongens. “En was er een speciale reden waarom juist Jaap moest gaan?” Vroeg Ernst weer. “Ik zei, toen hij het huis aan wees dat ik daar gisteren in de tuin betrapt was en toen vond die enge vent het wel een goed idee dat ik ging om zogenaamd mijn excuus aan te bieden. Hij zou mij vijf euro geven als ik terug was, maar dat heeft die eikel niet gedaan. Hij zei dat ik morgen weer een kans had.”

Meteen was het bij Marco en Ernst duidelijk dat het vermoeden van Marco helemaal op het goede spoor zat. “Kun jij Ellis te pakken krijgen?” Vroeg Ernst aan Marco. Marco schudde zijn hoofd, “Als het goed is belt zij zelf straks.” “Oké. Ze moet daar blijven. Ze mag niet zonder beveiliging de kazerne af. En de beveiliging moet daar aangescherpt worden.” Tegen de jongens zei Ernst, “Als jullie één of twee mannen zien die zich ophouden bij dat huis,” en hij wees het huis van Ellis aan, “Ga dan niet achter ze aan. Maak ook geen contact met ze, maar bel dan meteen dit nummer.” Ernst gaf een stel kaartjes van hem aan de jongens. Marco deed hetzelfde. Hij was immers dichter in de buurt. Ondertussen had Marco een gigantische knoop in zijn maag. Hij had zich terecht zorgen gemaakt. Normaal gesproken vond hij het best grappig als hij gelijk had. Dat streelt je ego in de meeste gevallen, maar nu niet. Nu beangstigde die gedachten hem. Ondanks de explosieve start, was hij toch heel veel gaan geven om zijn buurvrouw.

Ellis had alle documenten van haar commandant gekregen. Nu moest ze haar eigen onderzoek starten. Daarna moest ze de mannen horen en vervolgens haar bevindingen rapporteren. Een bevriend psychiater zou bij de ondervragingen zitten. Die zou later ook een gesprek alleen met de mannen hebben. Of eventueel met advocaat erbij. Ze had het in ieder geval aan de mannen laten weten dat ze beter een advocaat in de arm konden nemen. Die zou dan waarschijnlijk ook bij de gesprekken willen zijn. Ze wilde er zijn voor haar mannen, want zij waren er voor haar geweest. Zij had op ze kunnen rekenen tijdens de uitzending. Zij hadden allemaal veel te veel voor hun kiezen gekregen met deze uitzending. Sommige waren al voor de derde keer op uitzending en zelfs die hadden zitten janken als kleine kinderen. Nee ze kon hun onmogelijk laten vallen. Dit moest ze nog doen voor ze die brief zou gaan schrijven.

Dat was haar stok achter de deur. Nog even een hoog politiek spel en dan zeg ik ze vaarwel. Ellis moest lachen om haar woordspeling. Snel ging ze aan de slag. Twee van de vier waren aan het roken en twee hadden een joint op zak. Het was na de dienst, maar op de kazerne achter één van de DAF trucks. Morgen had ze haar eerste afspraak om 09.00 uur. Nu ging ze eerst Marco bellen om te laten weten dat ze waarschijnlijk morgen ook niet thuis kwam, maar overmorgen. Marco. Een zucht ontsnapte aan haar lippen. Wat was ze pissig geweest bij hun eerste ontmoeting, maar hij had er niks aan kunnen doen. Al snel had ze een vertrouwenspersoon in hem gezien. Nee vertrouwenspersoon is niet het goede woord, want met een vertrouwenspersoon zou je geen relatie willen beginnen die gebaseerd is op seksuele lust. Ze liet haar fantasie weer op de loop en ze riep zichzelf tot orde. Ze pakte een slok water uit haar flesje op het bureau, zuchtte een keer en draaide toen het nummer van Marco.

Een gedachte over “Kringen in het water 18

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *