Kringen in het water 15

5 mei 2015

Ze zaten net aan tafel toen de telefoon ging. Eigenlijk wel een prettige onderbreking. Beide voelde ze zich toch wat ongemakkelijk. Ellis ging naar binnen en bleef maar een paar minuten weg. “Ik moet naar mijn werk. Er zijn wat problemen die ik op moet lossen. Het kan zijn dat ik op de kazerne overnacht, maar ik laat het nog weten.” “Dat is eigenlijk best gunstig. Dan hoeft er niemand naar jouw huis vanavond en kunnen we nog alles in de gaten houden.” Redeneerde Marco. Ja dat was inderdaad een prettige bijkomstigheid. “Maar ze ging met tegenzin. Liever was ze hier, thuis, gebleven bij Marco, Mike, Henk en Eva. Ze had het gevoel dat ze hun in de steek liet net nu het spannend ging worden.

Snel ontbeten ze verder, waarna Ellis naar boven ging om zich te verkleden. Ze deed haar uniform aan en pakte haar baret. Marco had ondertussen alles afgeruimd. Ellis deed alle deuren op slot, stelde het alarm in en samen liepen ze de oprit, waar haar vervangende auto stond. “Heb je trouwens al iets gehoord van je auto?” Vroeg Marco. “Nee, maar ik vermoed dat die Total loss is. Ik heb al wel gehoord dat jou schade helemaal vergoed wordt.” Hij knikte “Ja klopt.” Hij was wat kortaf. “Ik ga snel de anderen inlichten dat jij er niet bent vandaag. Succes op je werk.” Hij draaide zich om en was weg. Ellis verbijsterd achterlatend. ‘Waar had hij last van?’ vroeg ze zich af. Ze voelde zich al zo schuldig en zijn gedrag maakte het er niet gemakkelijker op.

Ze stapte in, startte de auto en reed weg. Ze moest zich nu concentreren op de problemen op haar werk. Daarna als dat was opgelost zou ze haar ontslagbrief gaan schrijven. Gisterenavond was het voor haar al redelijk duidelijk, maar vanochtend gaf toch wel de doorslag. Toen Henk en Marco hadden geruild van plaats, was ze nog wakker geweest. Henk was ook te wakker en samen onder het genot van een kop thee, hadden ze met elkaar gesproken. Het aanbod van laatst was niet zomaar een loze kreet geweest. Natuurlijk hadden ze gezien wat haar vooropleidingen waren geweest en ook wat haar loopbaan was geweest bij Defensie. Het paste perfect bij het werk wat ze deden. Haar ervaring, kennis en kunde zou een verrijking zijn voor hun bureau. Na dat gesprek en met name de oprechtheid van Henk had ze haar lang uitgestelde besluit genomen.

Ellis had veel te lang op alle manieren tegenwerking gehad van haar collegae. Aan de ene kant werd er aan haar getrokken en aan de andere kant werd er tegen haar geschopt. Vooral dat laatste was vermoeiend. In de beginjaren had het haar sterk gemotiveerd. Ze wilde net zo goed zijn als een man en net zo goed als Nederlands eerste vrouwelijk generaal. Zij en haar vader waren haar voorbeeld, maar na een tijdje begon die tegenwerking te demotiveren. Het hoge politieke spel wat er binnen Defensie gespeeld werd, de heilige huisje waar ze meer en meer mee te maken kreeg, was niks voor haar. Sterker nog, ze kreeg er echt een grondige hekel aan. Na haar laatste uitzending had ze het gevoel niet meer thuis te komen in haar wereld die ze al haar hele leven kende. En toen ze zich dat realiseerde was voor haar het moment daar om na te denken over een verandering. Het voorstel van Henk kwam als geroepen. Maar eerst moest ze nog deze problemen die nu speelde oplossen.

Met al die gedachten in haar hoofd ging de rit naar haar werk snel. Bij de poort werd ze begroet door een soldaat en een medewerker van de beveiliging. Ze groette terug en zette haar auto op de voor haar bestemde parkeerplek. Ze stapte uit en ging het gebouw binnen, startte haar computer op en begon zich snel voor te bereiden op het komende gesprek. Vier van haar mannen waren betrapt met wiet. Het was het groepje wat ook bij de hinderlaag was geweest. Het waren hele goede militairen met potentie, maar deze missie had er ook bij hun aardig ingehakt. Over twee uur had ze een gesprek met haar commandant. Normaal gesproken werden deze mannen zonder pardon ontslagen. Bij Defensie was immers geen plaats voor drugsgebruikers en daar valt wiet ook onder. Toch wilde ze kijken of ze iets kon doen. Verzachtende omstandigheden zouden toch wel meegenomen kunnen worden. Of was dit tegen beter weten in.

Marco had Ellis nog net zien wegrijden. Bah wat gaf dat een leeg gevoel. Dit had hij nog nooit eerder meegemaakt. Zeker bij Jannie niet, die hij liever kwijt als rijk was. Stom van hem dat hij daar zo laat achter was gekomen, aan de andere kant, dan had hij waarschijnlijk nooit Ellis ontmoet. Hij ging naar binnen en werd door drie paar ogen aangekeken. Vier als je Misty meetelde. Alsof die wilde zeggen ‘eigen schuld dikke bult’ trok ze haar staart omhoog en liep naar boven om zich neer te vleien op het bed van… Ellis. Wat een verraadster was die dikke poes van hem. Hij schoof aan tafel aan en vertelde ze dat Ellis vandaag naar haar werk was en waarschijnlijk pas weer morgen terug kwam. Ze konden dus om beurten met zijn vieren observeren. Dat gaf iedereen wat meer tijd om bij te tanken. Want ondanks dat er al een paar dagen niets gebeurd was, iedereen stond toch op scherp. Dat had ook zijn weerslag op het slapen.

“Heeft ze haar beveiliging ingesteld?” vroeg Henk aan Marco. “Ja dat heeft ze gedaan. “Mooi zo.” Henk had een beveiliging met een camera bij de voordeur laten monteren. Dan konden ze op afstand bijvoorbeeld zien wie er aanbelde, zelfs praten met diegene aan de deur, maar ook de deur open doen. Ellis had het een beetje overdreven gevonden, maar Henk en Marco hadden erop gestaan. En alsof de duvel er mee speelde, belde rond 16.00 uur iemand aan. Op het scherm zag Marco dat het de jongen van gisteren was. Hij had een bos bloemen bij. Marco zei snel, niet antwoorden ik loop snel naar buiten. “Hoi.” Begroette Marco de jongen. “Kan ik je misschien helpen?” “Ik wilde die mevrouw mijn excuus aanbieden samen met deze bloemen. Voor de moeilijkheden die ik heb veroorzaakt gisteren.” De jongen keek verlegen naar de grond. “Die mevrouw is niet thuis. Ze komt vanavond ook niet thuis. Kan ik de bloemen aannemen of wil je morgen terugkomen.” “Uhhh. Ik kom morgen wel terug.” Zei de jongen snel en maakte dat ie weg kwam. Marco ging weer terug naar binnen. Er was iets, maar hij kon de vinger er niet op leggen.

De jongen liep snel twee straten verder de hoek om. “Waarom heb je de bloemen mee terug genomen?” “Ze is niet thuis en komt pas morgen weer thuis.” Antwoord de jongen en hij hield zijn hand omhoog. “Kom dan morgen om dezelfde tijd weer terug als je dan de bloemen hebt bezorgd dan krijg je je geld.” “Maar..” “Begrepen?” “Ja meneer.” De jongen draaide zich om en liep met lege handen naar de speeltuin waar hij met zijn vrienden eerder aan het spelen waren. Hij schopte tegen een steen. ‘Moet ik verdomme morgen weer naar dat huis. Zou dan die vent er weer zijn.’ Mehmet gooide de bloemen in zijn auto en reed weer terug naar zijn motel. ‘Shit was dat stom wijf niet thuis. Dat gooide heel zijn plannen in de war. Moest hij verdomme een dag langer in dit gat blijven.’ Gelukkig had hij het motel voor drie weken vooruit betaald contant. Dus dat was het probleem niet.

3 gedachten over “Kringen in het water 15

  1. Raar zeg wat heeft dat te betekenen diezelfde jongen nu met bloemen.
    Zat er springstof in die bloemen?
    of zou hij haar doden als ze er niet op verdacht is door de afleiding door die jongen.
    Ik ben benieuwd straks lees ik het volgende deel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *