Kringen in het water 14

4 mei 2015

Via de voordeur gaan Marco en Ellis links om het huis heen. Ze lopen met een hele grote boog om de plek waar ze de verdachte hebben gezien. Ze staan stil en Marco gebaard naar Ellis en wijst dan naar links. Ellis knikt. Ze laden beide hun wapen door en ze splitsen zich op. Ze komen steeds dichterbij de plek waar ze de verdachte voor het laatst op het scherm gezien hebben. Daar zit ie. “Handen hoog!” Zegt Ellis met een donkere stem. De verdachte schiet overeind. “Shit! Een kind!” zegt Ellis en voelt zich helemaal schuldig als de jongen haar lijkwit aanstaart.

Marco gaat naast Ellis staan en vraagt de jongen wat hij aan het doen is. “Wij doen met een groep verstoppertje. We mogen opblijven omdat het vakantie is en omdat het donker is wilde we verstoppertje doen.” “Ik denk dat jullie het verstopterrein maar eens moeten gaan beperken tot jullie eigen tuin.” Zegt Marco op mildere toon. “Rond dit tijdstip is het niet verstandig voor jullie om zomaar ergens alleen in bosjes te zitten. Wie weet wat er had kunnen gebeuren.” De jongen is nog steeds wit en bibbert zelfs. “Is is is die echt?” Stottert ie terwijl hij zijn blik heeft gericht op de Glocks. Inmiddels hebben Ellis en Marco hem ontladen. “Ja die zijn heel echt.” Ze begeleiden de jongen hun tuin uit en lopen dan weer via de voorkant naar binnen. Beide opgelucht dat het loos alarm was, maar toch nog vol adrenaline.

“Het was een jongen uit de buurt.” Verklaart Ellis aan Eva. “Ik geloof niet dat die nog een keer in een tuin zich gaat verstoppen. Vooral niet in het donker. Hij was zo bang dat het gewoon zielig was.” Vult Marco aan. Ellis ging een kan koffie zetten en ze benutte de tijd die ze even had om tot rust te komen. ‘Het was maar een kind.’ Even waren daar in het donker de beelden teruggekomen van haar uitzending. Van de hinderlaag waar ze in gereden waren. De kinderen die vermoord waren als schild en dus als schietschijf gebruikt. Het blik van het kind wat haar toen aankeek, naar haar toe vluchtte en werd neergeschoten door iemand van de Taliban. Weer voelde ze die pijn in haar hart.

Marco kwam achter haar staan en legde zijn handen op haar schouder. Ze leunde tegen hem aan. Zonder haar gezicht te zien had hij een vermoedde waar ze aan dacht. De gesmoorde snik bevestigde die gedachten. “Het komt goed, Ellis.” En hij legde zijn armen om haar heen en begroef zijn mond in haar haren. “Het komt allemaal goed.” Langzaam werd ze wat rustiger. Ze pakte de schone mokken en duwde de thermoskan in de handen van Marco. Ze drukte haar lippen tegen zijn wang en fluisterde “Dank je.” Marco werkte therapeutisch voor haar. Hij gaf haar precies wat ze nodig had. In zijn buurt beurde ze weer helemaal op. Maar ze moest nog nadenken. Nadenken over wat ze zou gaan doen. Wilde ze nog eens op uitzending. Wilde ze een leider zijn of een teamplayer. Ze wist het nog en twijfelde over alles. Als dit achter de rug was moest ze eens hard gaan nadenken. Keuzes gaan maken voor haar toekomst. Nu nog niet, straks. Boven aangekomen ging ze naast Eva zitten. Die kneep bemoedigend in haar hand. Wat zijn dit fijne mensen om mee te werken.

Die avond en nacht ging voorbij zonder incidenten. De toerbeurten waren goed gelopen. En toen de eerste zonnestralen door de gordijnen prikte ging Ellis weer ruilen met een Marco met pruik. Toen ze elkaar halverwege tegenkwamen kon hij het niet laten om haar te kussen. Het was een vluchtige kus, met grote beloftes. Ellis verdween in haar huis. Ze deed de deur dicht en hing er tegen aan. Ze ging haar klusjes doen in huis. Toen ze boven kwam rook ze de geur van Marco. Even pakte ze het kussen en drukte het tegen zich aan de geur diep insnuivend. Ze deed haar ogen dicht en dacht aan ..

“Ellis waar zit je?” Ellis was even helemaal gedesoriënteerd. Ze dacht net aan Marco en nu zweerde ze dat ze zijn stem hoorde. “Ellis?” Ze hoorde hem de trap oprennen. “Hier zit ik. In mijn slaapkamer.” Marco deed de deur open. Daar zat ze op bed. Hij ging naast haar zitten. “Je liet me even schrikken toen je niet meteen reageerde.” Ellis keek in zijn ogen. Had ze dat maar niet gedaan. Ze boog naar hem toe of deden ze dat allebei. Ze wist het niet meer. Maar de belofte die ze elkaar vanochtend hadden gedaan werd nu ingelost. Ze sloeg haar armen om hem heen. De kus die teder begon werd steeds hongeriger. Ellis begon aan zijn riem te trekken toen Marco haar handen vastpakte. Zachtjes maakte hij een eind aan de kus. “Ik zou graag meer met je willen Ellis, maar nu niet. Niet nu je in gevaar bent.” Ellis kleurde rood, maar knikte instemmend. “Als alles achter de rug is, is gewoon beter.” Beaamde ze. “Ik heb het ontbijt meegenomen, ik zal op het terras de tafel dekken.” Snel ging Marco naar beneden nog net niet alsof hij door de duvel zelf achterna werd gezeten. ‘Dat was close,’ dacht hij. Hij had al zijn krachten in moeten zetten om niet aan de verleiding toe te geven. De verleiding om Ellis de zijne te maken.

2 gedachten over “Kringen in het water 14

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *