Kringen in het water 13

3 mei 2015

Marco en Ellis liepen hun eerste rondje door de tuin. Alles leek rustig en ze probeerde zo ontspannen mogelijk te lopen. Maar dat viel niet mee. “Woon je al lang hier.” Ja wat moest hij anders vragen om zo normaal mogelijk te lijken. Hij kon deze tijd net zo goed benutten om deze vrouw naast hem beter te leren kennen. “Ik woon hier inmiddels 4 jaar. Na mijn scheiding heb ik dit huis gekocht.” “Ben jij ook getrouwd geweest dan?” Marco was verbaasd. “Tja jij hebt niet het alleen recht om getrouwd te zijn geweest en dan te scheiden. Maar hadden ze die informatie niet gegeven dan toen je me na trok. Mij hebben ze dat namelijk wel gegeven.” Plaagde ze hem.

“Hmzz.” Daar had ze hem wel even beet. “Nee dat heb ik niet nagetrokken. Wat is jouw ex voor iemand?” vroeg hij. “Laat ik het zo zeggen. Als ik een broer had gehad dan had ik die liefde waarschijnlijk eerder herkent. Het was meer een broer zus relatie als tussen geliefden. Het voelde vertrouwd en het was thuiskomen in een veilige omgeving, maar zonder vonken.” Dat wat ik nu wel voel dacht Ellis erbij, maar ze zei niets. “En bij jullie?” vroeg ze. “Bij ons was het huwelijk na twee maanden al voorbij en toch heb ik het nog 6 jaar volgehouden. Jannie was allesbehalve een zus voor mij. We hadden veel ruzie en er was veel spanning in ons huwelijk. Ik vluchtte eigenlijk van huis. En toen eigenlijk mijn oogkleppen open gingen bleek dat Jannie heel graag op grote voet leefde. Er waren veel had ik maar’s. Maar ja eigen schuld dikke bult.”

Ze liepen langs de vijver en over het bruggetje. Een libelle raakte een paar keer het water. Daardoor ontstonden kringen in het water. Het was een mooi schouwspel om te zien. De rust en de omgeving alsof er geen gevaar dreigde. De kringen liepen in elkaar over. Ze liepen door naar het prieeltje en gingen even zitten. Ze keken elkaar aan en tegelijk wilde ze iets zeggen. “Jij eerst.” Zei Marco. Maar Ellis boog haar hoofd naar Marco toe en kuste hem zachtjes op zijn lippen. Marco trok haar naar zich toe en de kus werd intenser. Er vloog een witte duif over. Ze schrokken en lieten elkaar los. Waar waren ze mee bezig. Dit was niet de tijd om iets met elkaar te beginnen. Ze stonden allebei op en tegelijk zeiden ze “Dit hadden we niet moeten doen.”

“Niet dat ik spijt heb,” Zegt Marco, “Maar we moeten dit nu gewoon niet doen.” Ze knikte, ze begreep hem. Dat was zo fijn aan Marco, ze hadden aan een half woord genoeg. “Kom we kijken nog even een beetje rond en lopen dan terug.” Fluisterde ze. Ze zagen niets. Niet dat aanwijzing gaf dat er iets stond te gebeuren. De wandeling had Marco en Ellis wel iets doen ontspannen. Zij gingen met zijn tweetjes eten in het huis van Ellis zodat ook daar bedrijvigheid was. De rest at boven in Marco’s huis. De middagwandeling was door de tuin van Ellis. Ze waakte er voor dat ze te dicht bij elkaar kwamen. “Nee geen kus voor de camera.” Grapte Ellis. “Nee we gaan ze geen piepshow geven.” Grapte hij terug. “Daar zou het best toe kunnen leiden ja.” En allebei voelde ze een hitte door hun lijf gaan. Geen van twee durfde nog iets in die richting te zeggen.

Marco probeerde het gesprek weer luchtig te krijgen. “Waarom heb je gekozen voor Defensie?” Vroeg hij nieuwsgierig. “Eigenlijk ben ik opgegroeid met Defensie. Mijn vader was een officier, zijn vader was een officier, zijn vader was een officier.” “Ho maar! Ik snap hem al. Jij had eigenlijk een jongen moeten zijn.” Zei hij onschuldig. “Ellis was meteen op haar achterste poten. “Ben jij ook zo’n vent die vind dat een vrouw niet ..” Ze keek hem aan en toen zag ze zijn lachende ogen. “Oké je had me. Heel even dacht ik echt dat ik me in je vergist had.” Quasi verongelijkt kijkt hij haar aan. “En bedankt hè.” Maar moet toch lachen. Ze lopen weer terug naar het terras van Ellis. Marco gaat zitten en Ellis komt met twee flesjes cola aan. Stil drinken ze het op.

Het avondeten nuttigen ze met zijn vijven. Als het niet zo’n serieus iets was waar ze mee bezig waren had het best een etentje met vrienden kunnen zijn. Toch gaat Ellis na het avondeten weer naar haar huis om wat routinematige dingen te doen. Ze is rusteloos en loopt maar op en neer. In niet al te lange tijd heeft ze al haar was gedaan, beneden en boven gezogen de toilet en de badkamer gesopt. Nog nooit was ze zo snel geweest. Alsof ze een robot was, hoewel haar gedachten waren een rommeltje. Denken aan iemand die het op haar voorzien zou kunnen hebben en ondertussen ook aan haar wel heel erg leuke buurman. Buiten begint het al schemerig te worden. Ze kijkt op haar klok en ziet dat ze over vijf minuten met Henk met de mooie pruik gaat wisselen van positie. Nog even gaat ze naar boven om de gordijnen dicht te doen en stiekem rond te kijken of ze nog iets verdachts ziet, maar ze ziet niks. Dan gaat ze naar beneden en via de voordeur wisselt ze met Henk.

Mike ligt op de bank te lezen, Marco ligt op zijn bed en Eva tuurt naar de schermen boven. Ellis zet een kan koffie en neemt die samen met twee mokken mee naar boven. Eva begroet haar zonder haar blik van de schermen af te houden. Ellis gaat naast haar zitten en overhandigd haar een van de mokken. “Heerlijk! Dank je.” Eva neemt dankbaar de mok aan. “Wat is dit geestdodend hè?” Merkt Ellis op. “Ach je went er aan.” Zegt Eva. “Heb jij dit dan al vaker gedaan?” Eva knikt slechts. “Kijk daar eens?” Eva wijst naar het scherm. Ellis kijkt ook en ziet daar ook iets bewegen. Ellis pakt de twee wapens en klopt op de kamer van Marco. Die schiet overeind. “Actie!”zegt Ellis en ze overhandigd Marco zijn Glock. Snel kijkt hij op het scherm. Ook hij ziet iemand lopen en door de warmtecamera zien ze dat die nerveus is. “ We gaan eropaf.” Zegt Marco. “Via mijn tuin benaderen we hem van achteren. Jij van de linkerkant en ik de rechterkant.” Ellis knikt. “Begrepen.” Zegt ze slechts.

Een gedachte over “Kringen in het water 13

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *