Wat je beslist niet moet doen

5 september 2013

In het was donker op straat sluit ik af met: “Slapen gaat me nog steeds slecht af. En zeker na een onaangekondigd bezoek. Maar daar …. Vertel ik een andere keer wel over 😉 ” Hier het vervolg.

Wat je wel moet doe en zij niet

Ik woonde in het centrum van Tilburg in een studentenhuis en dartte al jaren. Die keer moest ik net aan de andere kant van centrum zijn. Een wandeling van niks, dus mijn fiets bleef op stal. Na een gezellig avondje darten met het team waar we alleen de bierronde hadden gewonnen ging ik weer op huis aan. Niet te laat want de volgende dag moest ik werken. Zeker niet veel gedronken ook met diezelfde rede.

Ik liep naar huis en daar kwam ik hem tegen. “Hé schatje!” En ik dacht gewoon doorlopen en negeren die hap. “Hé schatje! ik vind jou wel lief.” En ondertussen pakte hij mij bij mijn schouder vast. De bierlucht kwam me tegemoet en ik werd misselijk. “Laat me los en ga weg!” Zei ik boos, maar kon niet voorkomen dat mijn stem trilde. Ondertussen pakte ik mijn dartpijlen in de ene hand en mijn huissleutels in mijn andere hand en deed ze tussen mijn vingers. Nog twee keer hield hij me staande tot ik een jong stelletje zag en ze heel amicaal aansprak. Ze begrepen me meteen en brachten me naar huis. Daar bleven ze tot de politie arriveerde. Jammer dat ik nooit heb gevraagd hoe ze heette, maar ik ben ze eeuwig dankbaar.

De politie (een man en vrouw) waren er vrij vlot. Ze namen heel mijn verklaring op en ik kreeg me toch een uitbrander. Ik zou het uit hebben gelokt door alleen over straat te lopen op dat tijdstip. Te verbouwereerd om iets terug te zeggen en eigenlijk nog meer gestraft.

Een op de tien

Een op de tien vrouwen is ooit verkracht geweest. Helaas ik ben er ook één van. En gelukkig werd het geen tweede keer. Maar ik sliep tijden lang erg slecht. Mijn toenmalige vriend besloot dat we toch maar beter konden samenwonen en ik trok bij hem in. Een jaar later kochten we ons huis. Ik heb nog een line-up gehad. En ik keek naar een serieverkrachter/aanrander in Tilburg. Of hij bij mij ook die poging had gedaan. Ik keek naar hem en dacht; “Nee dit menen ze niet serieus?” Voor mij achter het glas stond een gastje. Blank, 1.65 m groot en misschien 70 kilo. Ik was 85 kilo en 1,70 m. En ik was echt verbaasd. Ik vroeg aan de agent die bij mij stond “Meneer wat denkt u dat ik met hem had gedaan?” Nu werd ik verbaasd aangekeken. Die van mij was tenminste 1.85m en had krullen. Op deze ga ik zitten en hijs plat!” We schoten in de lach. Een lach van de zenuwen. Maar ik schrok toen ik hoorde dat hij verdacht werd van 8 verkrachtingen en even zoveel pogingen tot.

Pas jaren later hoorde ik van een rechercheur dat die agente dat nooit had mogen zeggen en zelfs niet denken. Dat het zeker niet mijn eigen schuld was. Dat ze normaal gesproken iemand sturen van zedenzaken. En dat ik zeker heel goed gehandeld had. Maar niet voordat…

Wat was dat!

We woonde samen in ons nieuwe huis. Ik lekker vertrouwd tegen de muur. Heerlijk die kou tegen mijn gezicht. Maar plots hoorde ik een doffe knal. “Wat was dat!” En mijn toenmalige vriend werd wakker. Hij stapte het bed uit en keek uit het raam. “Er staat iemand aan de achterdeur” en hij doet het raam open. “Wat ben je aan het doen?” Hoor ik hem zeggen. “Mous ga de politie bellen!” Maar wat doet Mous. Die vliegt naar beneden en met moeite en een paar keer trekken krijg ik de deur open en rent achter de inbreker aan. Halverwege de brandgang kom ik erachter dat ik niks aanheb behalve een t-shirt. Mijn vriend had me bijgehaald en zei “Naar binnen jij! Aankleden en de politie bellen.” Er gaat een knop om. En ik loop terug, kleed me aan en bel de politie.

De inbreker had de poort intrapt, daarna de schuurdeur om gereedschap te pakken om vervolgens te proberen bij ons binnen te komen. Maar bij ons stak de sleutel schuin in het slot. Daardoor kreeg ik heel moeilijk de deur open. Vermoedelijk een junk.
Ik kreeg goed op mijn kop toen de politie er was. Maar ze waren zo lief even een kop thee te zetten voor me. Ik begon zo hevig te trillen toen ik realiseerde wat er gebeurd was. Ik kan niet garanderen dat ik er niet weer achteraan vlieg. Maar man man man wat slaap je slecht de weken erna.

Nu heb ik twee grote honden die erg waaks zijn. Maar ook als zij aanslaan zit ik rechtop in bed en ga kijken. Het is inmiddels al twee keer voorgekomen dat er in de straat werd ingebroken en dat mijn beestjes zijn aangeslagen. Ik heb helaas niks gezien, want zomaar de straat op doe ik maar even niet. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *