Staren in het niets

8 februari 2015

Ver weg kijken en niks zien. Weg dromen, een escape van de dagelijkse sores. Even geen problemen en zorgen. Gewoon even niks. Een heerlijk moment voor jezelf. Meestal gun ik mezelf dat niet meer. Vroeger was ik er een kei in. Dagdromen of lekker voor je uit staren. Je buiten sluiten van alles om je heen. Geen geluiden, geen beelden geen prikkelingen. Rust. Een niet altijd begrepen rust, maar een o zo nodige rust.

Ik kan er niet tegen, tegen al die prikkels van buitenaf. Het lijkt wel of het er steeds meer worden. Licht dat aan mijn leeftijd, het feit dat ik kinderen heb. Niet alleen aan de ADD. Het lijkt wel of ik er vroeger beter mee om kan gaan als nu. Ik heb moeite met me af te blokken. Ben vaak rusteloos of aan het piekeren. Maar soms zijn er van die momenten die ik graag koester.

Daar zit ik dan aan het strand. Een schitterende dag in de vakantie. Het is zonnig met een klein beetje wind. Ideaal voor de kinderen om hier te vertoeven. Mijn man gaat met de kinderen schelpjes zoeken terwijl ik lekker voor me uit mag staren. Geen zorgen over vandaag en morgen. Geen beren op de weg. Even helemaal niks. Alsof de tijd even stil gaat staan, alles gaat aan me voorbij. Maar niet net als vroeger. Altijd in mijn hoofd het alarmbelletje. Waar zijn de kinderen en onbewust zoek ik ze even op. Natuurlijk bij mijn man, maar toch.

Even waan ik mezelf weer kind. Een heel ander strand, dichter bij huis. De eerste keer dat ik de zee zag en dacht dat ik aan de overkant Engeland zag. Een glimlach op mijn lippen. Nu weet ik wel beter, maar toen was ik overtuigd. Mijn kinderen hebben het niet van een vreemde, maar dat zeg ik maar niet hardop. De tijd waar ik ineens weer in zat was vol positieve ervaring. Nog niet vertroebeld door pijn en verdriet. Ervaringen die je liever kwijt als rijk zou zijn, maar die je gevormd hebben tot wie je nu bent. Nee even was ik weer dat kleine blonde zonnetje. Vol levensvreugde, spontaniteit en kinderlijke wijsheden.

Het duurt niet lang voor ik weer terug kom in het heden. Maar dat kleine momentje van net, geeft me zoveel positiviteit en kracht. Ik denk dat de omgeving ook veel deed op dat moment, maar ineens zag ik de toekomst veel zonniger. Ja wij komen er wel. Ik geniet van het hier en nu. Daar kwamen mijn man en kinderen aan. Helemaal blij om hun zelf gevonden schatten. Zelfs steentjes met glitters waren verzameld. Alles moest mee naar de camping. Ook hun stemming draagt bij aan mijn blije gevoel. Wat is het een heerlijke dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *