Koude rilling

6 maart 2016

 

Ik zit in de hoek van de bank en er komt een zuchtje wind langs mij. Er gaat een koude rilling over mij heen. Ik voel me onrustig. Er is veel gebeurd de afgelopen weken. Eigenlijk heel veel de afgelopen jaren, maar dat geeft niet de onrust die ik voel. Ik loop naar het raam en zie de vorige eigenaresse van ons huis lopen. Ze gaat op bezoek bij de overbuurvrouw, haar zus. Ik loop weer terug naar de bank en pak mijn boek. Ik kan echter mijn hoofd er niet bij houden. Zou het hier … Ik blijf maar malen en denken.

Het is alsof iemand een spelletje met mij speelt. Kleine pesterijtjes. Ineens het licht aan doet, zodat ik mijn bed uit moet en het licht weer uit moet maken. Ach het zal wel aan de contacten liggen. Moet Lex binnenkort maar naar kijken. Het gebeurd niet vaak, maar zo nu en dan eens. Mijn gedachten gaan weer terug naar mijn kinderen die op school zijn. Straks moet ik ze weer op gaan halen. Dan is het een drukke bedoening in huis. Nog even genieten van de rust. Een zen momentje. Buiten zie ik een autodeur dicht gaan en de motor wordt gestart. Het zusje van de overbuurvrouw gaat weg.

Wat zij heeft meegemaakt wil je echt niet. Een kindje afstaan en daarna haar huwelijk kapot zien gaan. Nee, ik moet er niet aan denken. Ik lijk weer rustiger te worden. Ik ben moe. Leeggezogen. Ik besluit nog een uurtje te gaan liggen voor ik naar school moet. Potverdorie, heeft Femke haar kamerdeur open laten staan. Ik loop naar binnen om te kijken of Muis (Balou één van de poezen) het bed van Femke heeft ingepikt, maar dit is gek genoeg niet het geval. Ik sluit haar deur en ga naar mijn kamer. Ik doe de rolluiken niet helemaal dicht, want dan ga ik niet diep slapen.

Ik krijg het niet warm, ook al is het 21 graden op de slaapkamer. De zon heeft de kamer goed opgewarmd. Mijn gedachten gaan weer naar het zusje van de overbuurvrouw. Haar kindje was 3 jaar toen het overleed aan een ziekte. Ze woonde toen nog hier en het lag een tijdje opgebaard in huis hier. Volgens mij de kamer waar Femke nu slaapt. Er loopt weer een koude rilling over mij heen. Zou zijn zieltje misschien hier nog in huis zijn? Ik vraag het me af. Ik doe mijn kleren maar weer aan en ga naar beneden. Een kop koffie zal me goed doen. Als ik die opgedronken heb, ben ik weer warmer. Ik kijk op de klok en zie dat het al weer tijd is om mijn kinderen van school te halen. Ik pak mijn jas en mijn sleutels en stap de deur uit. Ik kijk naar boven en zie niets. Niet dat ik iets verwacht had, maar gewoon om te kijken. Trots op ons huis. Trots op mijn gezin. Dat is waar wij aan werken. Dat is waar wij voor vechten.

Een gedachte over “Koude rilling

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *