Een kleiner gezin

6 juni 2015

Een kleiner gezin, zo voelt het op dit moment. Eerst hebben Luna, één van de twee honden, in moeten laten slapen en nog geen week later één van de drie poezen Fifi (Murphy). Als ik aan die twee beestjes, die ik toch als mijn kindjes beschouwde, schiet ik meteen weer vol. Vooral mijn jongste dochter heeft dat erg in de gaten en begint te troosten op haar manier. Gelukkig hebben de kinderen er verder weinig last van. Ze praten er openlijk over zonder al te veel verdriet. “Mama nu hebben ze echt geen pijn meer hoor en ze slapen heel lief.”

Toen Luna de spuitjes kreeg is ze heel rustig heen gegaan. Haar tongetje uit haar bek. Lex heeft haar in de auto gelegd en is naar huis gereden. Het was al 12 uur in de nacht en dan kun je niet meer bij iemand aankomen. Luna kreeg namelijk een plekje naast Djoeke in de tuin van zijn ouders. Op een deken heeft ze de hele nacht in de auto gelegen. De volgende ochtend hebben eerst de kinderen afscheid van haar genomen. Ze mochten haar aaien en zien voor ze naar school gingen. Ikzelf kon het niet. Ik kan heel moeilijk loslaten en afscheid nemen en dus ben ik niet gaan kijken.

Toen de kinderen naar school waren, mocht Angel gaan kijken naar haar zusje kijken. Voor Angel hadden we pilletjes aan de dokter gevraagd die haar wat rustiger zouden houden. Angel en Luna waren al hun hele leven samen en voor Angel zou dit een klap zijn. Ze had die nacht een paar keer zitten kijken naar de poortdeur. Daar was Luna voor het laatst uitgelopen. Haar kop op de vensterbank en dan weer op de poef. Piepen en janken omdat ze haar zusje zo mist. Nadat ze Luna had gezien ging ze niet meer zoeken maar ging of in de gang liggen of dicht bij mij.

Luna ging later die ochtend naar de ouders van Lex, haar laatste rustplaats. De volgende dag mochten de kinderen daar kijken. Tenminste de oudste twee, dus die middag ben ik met Femke een plant gaan kopen. Een hele mooie plant die op het graf van Luna werd geplant door Lex, Nienke en Femke. De eerste dagen heb ik zitten huilen. De gedachte dat mijn hond onder de grond ligt met die regenbuien. De liefste hond ooit. Verdomme ik mis haar zo. En dan weet je dat er nog zo’n dag aan zit te komen binnen zeer korte termijn.

Fifi heeft ontzettend grote tumoren in haar nek en elke dag zaten we op tekenen te letten of ze pijn had of er last van had. Maar elke avond kwam ze lief kopjes geven, snoepjes halen, eten en drinken in de poezen kamer. Zullen we gaan voor ze pijn krijgt of als ze zien dat ze pijn krijgt. Ik hakte de knoop door, we gaan maandag. Toen werd het. we bellen maandag wanneer er plaats is. Dinsdag kon ik het niet en woensdag en donderdag ging het niet. Maar woensdag werd het wel duidelijk. Ze had erg veel jeuk. De bulten werden groter en ze begon zich tot bloedens toe kaal te plukken. Gisteren was het zo ver.

“Mous ze belde dat ik eerder kan komen. Neem maar afscheid van haar.” De tranen rolde weer over mijn wangen. “Dag mijn kleine Fifi. Mijn stoere driepoot.” En nu ik dit weer op schrijf zie ik niet eens meer de toetsen van mijn toetsenbord. Lex was om kwart over vijf weer terug met het mandje en daar lag ze gewikkeld in een dekentje. De kinderen mochten kijken en haar poezen vriendinnetjes mochten ook afscheid nemen. De volgende dag zal ze in onze tuin begraven worden en krijgt ook zij op haar grafje een plant. Die avond ga ik naar boven en kan het niet nalaten te kijken in het mandje. Ik raak haar even aan, mijn zachte Fief zo kei hard, maar vredig onder een dekentje in het reismandje.

Vanochtend is ze begraven door Lex en Femke. Nienke wilde bij mij blijven, maar ik kan even alleen maar huilen. Ondertussen aan mijn kinderen uitleggen dat ik mijn dieren mis. Het is oké om te huilen en je huisdieren te missen. De dieren zelf doen dat ook. Zij rouwen mee. Dadelijk maar weer over op de orde van de dag. Boodschappen doen, de was doen, maar ook een plantje halen. Een plantje voor op Fifi haar grafje. En naast de fijne herinneringen sluiten we het hoofdstuk Luna en Fifi af.

20150607_134759

 

Fifi’s laatste rustplekje met rozen genaamd sweet dream.

4 gedachten over “Een kleiner gezin

    • Dank je WF. Ik heb net een rozen struikje gekocht en die heet heel toepasselijk sweet dream. We gaan het dadelijk plantenop haar grafje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *