Duke van Stichting Poor Animal 2.

20160528_170338

Het is zaterdag 28 mei en ik rijd met Jilke naar Friesland om de twee Ierse Wolfshonden op te halen. Ze zijn voor mijn moeder en het zijn herplaatsers. Helaas kan de eigenaresse niet meer voor ze zorgen. Liefde, eten en opvoeding hebben ze goed gehad, maar medisch schort er wel wat aan. De eigenaar is in tranen als ik weg rijd en het raakt me enorm. Ik beloof plechtig goed voor deze twee Ieren te zorgen, net zoals ik foto’s en updates zal sturen. De weg naar huis voelt alsof we een zeer kostbare vracht bij hebben.

20160529_110037

Als ik na een dag terug kom thuis met de twee kalven en ik bekijk ze eens goed, schrik ik een beetje. Potverdorie, die staart is ontstoken en zij kan er niet vanaf blijven. De ander zijn de oren nog fors rood en heeft ze lelijke plekken op haar rug. Wat nu? Ik overleg even met mijn ouders en die melden dat ik dan naar twee dierenartsen moet en die zijn maandag pas open. En wat moet ik nu met Duke. Die gaan we morgen ophalen, maar deze twee nemen en veel ruimte in, haten mijn katten en zullen onder het mes moeten. Hoe ga ik dat doen? Ik besluit die avond dat ik mijn katten maar even in de kattenkamer houd zolang deze twee joekels er zijn.

20160531_203118

Zondag ochtend bel ik Jannie op van Stichting Poor Animal met de vraag of ik Duke toch niet later op kan halen. Als ik uitleg dat ik twee Ieren uit Friesland heb opgehaald die een tijdje bij mij logeren, maar nodig medische hulp nodig hebben vraagt ze wat er aan mankeert. Ik begin bij de staart van Kiki, dat ze niet geënt en gechipt is. Dark heeft een fikse dubbele oor ontsteking, smet plekken op de huid, moet gechipt en geënt worden. Als Jannie mij zo aanhoort zegt ze dat ze iets zal proberen te regelen want ze moet toch naar de dierenarts. Ze zal me later op de dag wel terugbellen. Ik sta perplex. Wat een warm hart heeft die vrouw voor deze trouwe viervoeters. Ze kent deze honden niet en ze heeft mij pas twee keer gezien. Die middag belt Jannie terug. Ik kan morgen gelijk terecht met de honden. Enten, chippen, oren, huid en operatie wordt dan allemaal gedaan en zij heeft geregeld dat ik het via haar, en dus goedkoper kan laten doen. Wauw! Dit vind ik wel zo lief. Want laten we eerlijk zijn! Ik zag de bui al hangen.

Als ik maandag aankom met de honden, wordt alles gedaan. Jannie doet zelf het gebit bij de ene hond en knipt diens nagels. Ze regelt voor mij medicijnen, een deken en noem maar op. Elke hond in de wachtkamer krijgt een aai over zijn bolletje en een vriendelijk woordje. Daarnaast regelt ze de boel. Wat een vrouw zeg! De ene hond wordt klaargemaakt voor de operatie en de andere neem ik mee naar huis. Daarna ga ik weer naar de Stichting Poor Animal, want ik moet nog wat spullen ophalen. Een zalfje hier, een pilletje voor dit en een spuitje voor dat. Samen wachten we op het telefoontje dat ik de Ier op kan halen. Om het wachten iets aangenamer te maken worden hapjes en drankjes op tafel gezet. Ik reken af met Jannie, geef Duke een aai over zijn bolletje en dan ga ik.

20160601_151956

Als ik later die week langs ga, vraag ik Jannie waarom ze dit voor mij heeft gedaan. Haar antwoord is helder; “Jij hebt kleinschalig gedaan wat wij grootschaliger doen. Honden helpen daar waar het kan.” Tranen schieten in mijn ogen. Wat ongelooflijk lief. “Wij halen niet alleen honden uit het buitenland, maar ook van andere kennels, stichtingen en marktplaats. Allemaal herplaatsers. Als we puppy’s hebben dan komt dat omdat de teef die we hebben opgehaald dan al zwanger blijkt of omdat er een nest is gevonden. Heel soms, als de teef nog niet gesteriliseerd is, kan er een ongelukje plaatsvinden. Bewust fokken we niet.”Ik had al begrepen dat Jannie niets verdient aan deze honden. De meeste komen immers uit het buitenland. Dus naast de reiskosten zijn er ook nog de chip, enting en sterilisatie of castratiekosten. Nog los van ruimte, voer en overige kosten. Nee voor Jannie en Martin is dit hobby met het motief ‘liefde voor de hond’.

Carla heeft een aantal jaren in Spanje gewoond en ook zij verteld me over hoe de situatie daar is. “Het ergste wat ik heb meegemaakt is, dat ik geen plaats had om een hond op te vangen en diens eigenaar het beest voor mijn ogen de keel door sneed en zo de container in gooide. Dat beeld heb ik nog steeds op mijn netvlies staan.” verteld ze. Ik ben onder de indruk van hun verhalen.

20160611_142257

Mijn man en ik wilde geen pup. Niet in ons drukke gezin met jonge kinderen. We wilde een herplaatser een tweede kans geven. Ik ben blij dat we Duke straks op kunnen halen bij deze Stichting. We hebben afgesproken dat Duke pas komt op het moment dat deze twee naar mijn ouders zijn.

Een gedachte over “Duke van Stichting Poor Animal 2.

  1. Wat onwijs fijn dat er nu 3 honden geholpen zijn door jullie. Deze twee medisch en straks met een plekje bij je ouders, en jullie Duke in jullie eigen gezin. Het is toch bijzonder hoe dingen kunnen gaan he. Zo heb je zorgen van hoe moet dit allemaal goed komen, en dan komt er zo’n oplossing. Super gaaf. En geniet ervan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *