Vervloekte staatsloten

31 december 2015

20151231_120356[1]

Waarom koopt iemand in hemelsnaam staatsloten? Nou dat zal ik je vertellen. Ik heb twee hele lieve vriendinnen en dat wat ze de afgelopen twee jaar voor mijn gezin en mij gedaan hebben is gewoon onbetaalbaar. Al sinds mijn moeder de bedeltjes geloof, hoop en liefde om haar nek heeft hangen, vind ik die dingen magisch. En zo kocht ik voor mijn twee vriendinnen en mijzelf allemaal een half lot en voor mijn man en mij een heel lot. De mantra geloof, hoop en liefde in gedachten besloot ik het laatste cijfer te matchen met het laatste cijfer van hun huisnummer. Dik tevreden met die gedachten kocht ik ze en ging naar huis. De enveloppe met de vier loten op een stapeltje brieven naast mijn laptop op de tafel gelegd.

12110052

De volgende dag pakte ik er het lot van mijn lieve vriendin uit en schrok eigenlijk van het eindnummer. Voor de meeste namelijk een ongeluksgetal, maar al snel haalde ik mijn mantra erbij ‘Geloof, hoop en liefde’ en zo schreef ik een klein kaartje voor haar. Niet zo mooi als een brief die ik eerder van haar voor mijn verjaardag kreeg en altijd zal blijven bewaren, maar toch, ik was tevreden. Voor de koffie naar haar toe gegaan, samen met de kinderen en de enveloppe voor onder de kerstboom de volgende dag. Na een gezellige ochtend weer naar huis en snel opgeruimd, gestofzuigd, de vaatwasser in en uit geruimd en een laatste boodschappenlijstje voor de kerst gemaakt.

’s Avonds als Lex thuiskomt, spring ik meteen in de auto om die laatste boodschappen te doen. Als ik daarvan thuis kom en we zijn bezig de boodschappen op te ruimen, vertel ik Lex over de staatsloten en de brief die ik voor mijn vriendinnetje heb gemaakt. Ik vertel ook dat ik voor mijn vriendin de buurvrouw ook zo’n brief wil maken. Lex lacht want hij kent me ondertussen. Ik wil de enveloppe met de overige staatsloten pakken en hij is weg. Weg! Helemaal foetsie! Met zijn tweetjes gaan we op zoek naar de enveloppe, maar nergens kunnen we hem vinden. “Heb je hem niet weggegooid?” vraag ik aan Lex. Nee dat had ie niet, maar voor de zekerheid halen we de papiercontainer naar binnen. De bomvolle papiercontainer met heel veel inpakpapier en envelopjes en snippertjes wordt zo omgekiept in de woonkamer. Nee niet één keer maar wel twee keer. Voor het geval er iemand een papiertje.. of liever gezegd een enveloppe, over het hoofd ziet. Maar nergens is die enveloppe te vinden. Ik bel mijn vriendin en vraag haar of ze even in de enveloppe wil kijken. Misschien heb ik ze er allemaal wel ingedaan. Je weet maar nooit, toch?  Maar nee gelukkig was ik niet zó stom geweest.

De kinderen worden ongeduldig want ze mochten na het eten een cadeautje uitpakken. Gelukkig bami uit de magnetron dus die was snel klaar en op. Voor Jilke, Nienke en Femke een cadeautje gepakt en de rest is voor morgen. Blij was Nienke met haar nieuwe rugzak. Ik hoop dat ze met deze langer doet als vier maanden. Femke met haar badjas, die aanging en waar ze het liefst in wilde slapen. Jilke kreeg een doos lego, waar ze meteen mee gingen bouwen. Toen het tijd was om naar boven te gaan, waren die tenminste helemaal blij. Ik niet. Ik was nog steeds bezig onze gangen na te gaan waar we waren geweest en wat we hadden gedaan. ‘Misschien.. Nee dat zou toch niet?’ Ik moest toch een pan hebben voor de witlof die ik wilde gaan eten en ja hoor.. Daar lag het envelopje. Geplakt aan de onderkant van de pan die ik uit de vaatwasser had gehaald en even op de tafel had geparkeerd om opgeborgen te worden in de kast. Niet te geloven toch!

20151231_120321[1]

Snel maakte ik een enveloppe voor de buurvrouw. Misschien was ze nog thuis. Maar toen ik aan de deur stond keken er alleen twee paar hondenogen naar me. Allebei een kleine kwispel van herkenning. Nou dan moet ik maar wachten tot ze thuis is of anders morgen vroeg maar even. Ik gooi hem niet in de brievenbus, want je weet niet wanneer ze de enveloppe dan ziet en hij is immers voor onder de kerstboom. De keukentafel, die inmiddels een stuk leger was, leek mij toch een geschikte plek om de enveloppe op neer te leggen. Ik bedoel, iedereen ziet toch die witte enveloppe, dus daar blijven ze wel vanaf. Na mijn eten ga ik in bad, ik ben zo moe en heb flink last van mijn rug. Ik ga nog even naar beneden, maar de pijn lijkt niet minder te worden en besluit toch maar naar bed te gaan. Morgen geef ik die enveloppe wel. Ik stuur mijn vriendin een sms “enveloppe gevonden!” en tevreden ga ik slapen.

De volgende ochtend word ik wakker van de geur van croissants. Heerlijk! Lekker samen ontbijten met verse croissants op kerstochtend. Na het ontbijt zeg ik tegen Lex, “Ik ga me even snel aankleden want dan kan ik die enve… Waar is die enveloppe? Die lag hier op de hoek van de tafel?” Iedereen zit me schaapachtig aan te kijken. Niemand heeft die enveloppe gezien. Mijn man kreunt. Het hele gesodemieter begint weer opnieuw. “Die staatsloten zijn vervloekt!” Ik kan wel janken, maar hoewel ik altijd overstroom van tranen, weigeren ze te komen. De buurvrouw en ik komen tegelijk buiten en ik vraag haar of er toevallig een enveloppe met ‘aan de familie, aan haar en dan Merry Christmas’ op staat. Maar nee, wel een enveloppe voor ons, maar niet die enveloppe. Ik leg haar uit dat ik haar kleinigheidje kwijt ben. Ze troost me en zegt; “Dat komt wel goed” en “Dat had je toch niet hoeven doen.” Ik baal nog meer, want ik had haar het zo graag willen geven. Wat een stomkop ben ik toch door niet één keer, maar twee keer die enveloppen kwijt te raken.

Eerste kerstdag verloopt op een klein incidentje perfect, maar die enveloppe vinden we niet. De volgende dag moeten we ons huis klaar maken voor de visite bij ons en we blijven zoeken, maar nergens een enveloppe te vinden. Hoe is het mogelijk. Alsof de duvel er mee speelt. Hij zou in huis moeten liggen, maar ik heb al zo veel plekjes gehad, waar is dat ding toch? Zondag gaat Lex met Femke en Nienke klussen bij mijn zusje, Jilke en ik blijven thuis. Ik ruim de kasten op, de boeken, de spelletjes van de kinderen kijk ik na. Maar nergens een enveloppe te vinden. De pijn in mijn rug komt in alle hevigheid terug en ook deze dag sluiten we af zonder het vinden van die enveloppe. De moed zakt me aardig in de schoenen. Misschien moet ik maandag als ik hem dan nog niet gevonden heb, maar eens bellen of anders krijgt ze maar mijn lot. Ik weet het niet meer.

Maandag zeg ik tegen Lex “Ik heb overal gezocht, alles opgeruimd behalve de onderste la van de DVD’s. Als die daar niet in ligt dan trek ik handschoenen aan en pluis ik de vuilnisbak uit. Meer opties weet ik echt niet.” Lex drinkt zijn koffie op en gaat daarna op zijn knieën zitten voor de la met DVD’s. Eerst die van de kinderen. Twee tellen later heeft hij de beruchte enveloppe in zijn handen. Stomverbaasd kijk ik hem aan. “Hoe komt die daar terecht?” vraag ik. “Femke heeft toch DVD’s gehad met kerst en die heeft ze in de la opgeborgen.” Ik ben helemaal opgelucht en plant de enveloppe op mijn computer. De bel gaat en mijn vriendin komt voor een bakkie leut. Ook zij is opgelucht en kan hard lachen om het verhaal. Als een uur later mijn buurvrouw aanbelt, kan ik haar de enveloppe overhandigen. Dan ben ik helemaal opgelucht. Met enige vertraging, maar toch op de juiste plaats. “Ik ben er stil van!” zei ze toen ze de tekst las en wij lagen dubbel. Ontlading van de spanning rondom de verdwenen enveloppen. Wat voelt het toch goed als je iets goed kan doen, ook al is het maar klein.

20151231_120438[1]

Deze vervloekte staatsloten waren met liefde gegeven, voor een onbetaalbare vriendschap waar ik erg in geloof en ik hoop dat er voor ons alle drie een leuk prijsje uit komt. Voor mezelf niet de hoofdprijs want wat moet ik met zo’n groot bedrag? Maar genoeg om schulden af te betalen en zonder de dagelijkse kopzorgen te kunnen leven. Meer hoeft niet. Een baan kan ik er toch niet mee krijgen dus daar ga ik voor komend jaar mijn best voor doen die te krijgen. Een overkapping, mooie tuin en een haard kunnen nog gewoon op mijn wensenlijstje blijven. Je moet immers wat te wensen houden. Maar voor Lex en mij allebei een nieuwere (een nieuwe hoeft niet perse) auto zou ook erg welkom zijn, want deze staan op begeven.

Wat ik voor iedereen wens is een gelukkig en gezond 2016 en moge de mantra ‘Geloof, Hoop en liefde’ ook op jullie van toepassing zijn.

Mousje en Co.

Happy-New-Year-2016-Images-with-Love-2-1

3 gedachten over “Vervloekte staatsloten

    • Ik heb inderdaad niets gewonnen. Mijn vriendinnen hadden beide een klein prijsje 5 en 30 euro. Voor hun ben ik blij, hoopte alleen voor hun dat het hoger zou zijn. Maar goed kon ook niet anders. Die loten waten immers vervloekt ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *