Tranen in overvloed

10 december 2015

 

2032519_eb4c51aabc_m

Sinds een paar jaar huil ik om bijna alles. Ik vraag me af waar dat toch vandaan komt? Waarom moet ik zo vaak huilen? Het is nog niet eens van verdriet, maar ook blijdschap of om iets zieligs. Tja waar huil ik nou eigenlijk allemaal om?

Tijdens de eerste zwangerschap.

Bah! Ze hebben gelijk. De hormonen van zwangere vrouwen gieren. Het is net of je emotionele centrum door de hormonen worden geraakt. Je wisselt sneller van stemming en heviger als wanneer je niet zwanger bent. Toch heb je dat niet in de gaten als zwangere. “Je omgeving zeurt maar wat”, reageer je dan geprikkeld. Maar inmiddels heb ik al een jaar of vijf een forum met vrouwen, waarvan de eerste 2 jaar met zwangere vrouwen. Neem maar van mij aan, dat zwangere vrouwen heftiger reageren en sneller exploderen als niet zwangere vrouwen. Nog los van het feit dat men op internet net wat anders reageert als wanneer het ‘face to face’ is. Maar eigenlijk als je erover nadenkt is het best bijzonder. Mijn vader heeft een herseninfarct gehad en is toen geraakt in zijn emotionele centrum. Hij is daar Godzijdank van hersteld. Als je zijn reacties van toen bekijkt en dat van een zwangere vrouw is het toch wel vergelijkbaar. Je reageert gewoon heftiger als normaal alsof alle ratio tijdelijk is verdwenen. De hormonen hebben de overhand genomen.

Vanaf de bevalling

Kraamtranen! Ja zo noemen ze het de eerste weken na een bevalling. Ik vind dat zo’n onzin. “Kijk schat! Ze lacht.” En mijn man zegt dan nog net niet “En mousje huilt… weer…” Nee gelukkig, mijn man is een schatje en zou zulke dingen zelfs niet denken, laat staan zeggen. Feitelijk hoefde ik maar naar mijn baby Femke te kijken en daar liepen de tranen weer over mijn wangen. Ik kan niet zeggen dat ik nooit een jankert ben geweest, maar dan had ik daar toch wel een gegronde reden voor. “Ach kijk!.. snif .. Ze slaapt zo lief .. snif ..” Ik snotterde gewoon door. Als je ontzwangerd bent, zeggen ze, dan nemen die hormonen af en daar staan 9 maanden voor. Nou die 9 maanden ontzwangeren heb ik niet gehaald hoor. Een miskraam en daarna was ik weer zwanger. Zou ik daarom zoveel janken?

Opzoeken van informatie.

Zelf ben ik er eigenlijk van overtuigd dat het iets hormonaal is. Ik twijfel echter omdat ik na de laatste zwangerschap ben gesteriliseerd en vorig jaar mijn baarmoeder is verwijderd. Mijn eierstokken zijn overigens niet verwijderd dus ik krijg nog steeds een ovulatie (eisprong). De eerste regel die ik lees is “Er is nog niet zoveel onderzoek gedaan naar waarom sommige mensen veel huilen.” Er zijn wel een aantal beweringen, maar die zijn meer “Stapel-onderzoeken”. Voor mensen waarbij de naam Stapel u niks zegt google maar eens op Diederik Stapel.

Wat ze wel weten is dat vrouwen meer huilen als mannen. Maar ja vanuit vroeger is er altijd een mentaliteit “Boys don’t cry” en ik weet dus niet wat voor waarde oordeel ik daar aan moet hangen. “Vrouwen huilen 25 tot 50 keer per jaar en mannen 5 tot 20 keer behalve als ze baby zijn dan is er geen verschil”, staat er dan. Maar 50 keer per jaar haal ik echt niet. Schiet me ineens de begrafenis van mijn buurvrouw te binnen. Ze had kanker en overleed toen we hier 3 jaar woonde. We kwamen wel eens bij elkaar op bezoek, maar vaak beslist niet. En toe ze overleed en wij naar de dienst gingen was het niet de familie die het hardst huilde, maar ik. Eigenlijk best gênant en nog steeds als ik eraan terug denk. Alsof ik mijn allerbeste vriendinnetje verloren had.

Eerst dacht men dat het verschil in huilen bij mannen en vrouwen licht in macht, maar dat klopt dus niet helemaal want vrouwen op topfuncties huilen nog steeds meer als mannen. Ook de theorie dat vrouwen vaker emotionele situaties opzoeken en mannen ze vaker uit de weg gaan kloppen niet helemaal. Vrouwen zouden beter zijn in troosten, maar als ik troost nodig had ging ik echt naar mijn vader en minder vaak naar mijn moeder. Het stoere gedrag “Boys don’t cry” heeft wel degelijk een invloed op waarom mannen minder vaak huilen dan vrouwen. Voor veel mannen en jongens wordt huilen nog steeds gezien als een zwakte. Ze zullen hun emoties dan anders tonen in de vorm van schelden of slaan.

Bij vrouwen is er inderdaad sprake van een hormoon. Een geslachtshormoon, dat zijn de hormonen die afgegeven worden door de gonaden of geslachtsklieren. De bijnieren produceren als bijproduct ook vrouwelijke en mannelijke geslachtshormonen.

  • Bij een vrouw produceren de eierstokken (ovaria) vooral oestrogenen en progestagenen waarvan respectievelijk oestradiol en progesteron de belangrijkste zijn.
  • Bij een man produceren de zaadballen (testes) meer androgenen met als belangrijkste hormoon testosteron.

De verschillende mate waarin deze hormonen geproduceerd worden, leidt ertoe dat de meeste vrouwen menstrueren en borsten hebben en de meeste mannen een lagere stem en meer lichaamsbeharing hebben.

Kijk en nu komen we ergens! Prolactine is de veroorzaker van mijn jankgedrag. Niet alleen zwangerschap kan dit hormoon verhogen, maar ook medicijnen. Laat het nu net medicijnen zijn die ik gebruik, die in deze categorie vallen.

Ahhhh mama! Kom maar!

Ik heb gelukkig schatten van dochters en een erg lieve man. Soms als ik weer last van mijn ‘huilhormonen’ heb trek ik me terug, maar meestal laat ik het gewoon komen. Dan komen mijn dochters mij knuffelen. “Ahhhh mama! Moet je weer huilen? Kom maar hier, dan geef ik je wel een knuffel.” Tja dat geluk heb ik dan weer. Ik heb mijn dochters ook uitgelegd dat ik niet altijd verdrietig ben, maar dat die tranen dan gewoon komen. Het maakt voor hun niet uit en voor mij thuis eigenlijk ook niet meer zo. We zijn er zo’n beetje aan gewend.

Een gedachte over “Tranen in overvloed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *