Hier word ik zo blij van

30 oktober 2015

De kinderen liggen op bed. Terwijl Lex ze op bed heeft gelegd, heb ik beneden opgeruimd. De drie wervelwinden, die vanaf vanmorgen tot laat in de middag in huis hebben huisgehouden, hebben een broertje dood aan opruimen. Eerst irriteerde ik me daar rot aan, want ik kan niet tegen rotzooi van een ander. Gek hè? Mijn eigen werkplek mag best een rotzooi zijn, maar als iemand er iets bij durft te leggen hier in huis, daar kan ik beslist niet tegen. Nu begreep ik van de ADHD verpleegkundige dat dit typische ADD en ADHD dingen zijn. Kinderen met ADHD zien rotzooi niet en mensen met ADD weten niet waar ze moeten beginnen met opruimen, maar kunnen niet tegen rotzooi. Als ik het rustig in mijn hoofd wil hebben moet ik dus zelf opruimen. Daar was ik dus al een tijd geleden mee begonnen. Ik had geen zin meer in ruzie maken met de kinderen over opruimen.

20150129_085330[1]

Toen alles opgeruimd was en ik nog even snel de stofzuiger door het huis heb begeleid was het rustig. Op tafel heb ik dienbladen opgemaakt met onder andere kaarsen. Het liefst geurkaarsen. Ik vind het leuk om dingen te maken en kunststukjes te maken om het huis te versieren. Soms samen met mijn kinderen, soms lekker alleen. Dan kan ik me beter ontspannen, even geen zorgen, even rust aan mijn hoofd. Ideaal dan ook dat we een Action redelijk dicht in de buurt hebben. Daar kun je veel halen voor weinig geld. Dan doet het ook niet veel pijn als de kinderen weer iets kapot hebben gemaakt.

20151030_124920[1]

Per ongeluk natuurlijk, want expres zouden ze nooit doen 😉 “Ineens had ik een vleugel in mijn handen.” of “Mocht ik niet tekenen op dat dienblad?” “Ik wist niet dat de tafel daarvan kapot ging.” zijn uitspraken geproduceerd met de meest onschuldige blikken. Soms kunnen ze er echt niks aan doen en als er een keer een permanente stift naar boven is gesmokkeld en op de muur is gekomen, vloek je een paar keer grondig. Sinds ik kinderen heb, ontdek ik steeds meer mogelijkheden om bepaalde vlekken ergens vanaf te halen. Of juist te laten zitten onder het mom leermomentje en niet eens zo storend. Terwijl ik aan die stunten van de kinders denk moet ik lachen. Ik steek de geurkaarsen aan en doe het schilderij aan. Ik heb het drinken al klaar staan. Mijn imitatie bonten woondeken kruip ik in en zet de tv aan.

20151030_124935[1] 20151030_124947[1]20151029_192254[1]

Ik zit al weer te denken aan volgende projecten die ik wil gaan maken. Oase, mos, wol, lichtjes en kaarsen zat in huis. En eventueel maak ik zelf wat leuke kaarsjes, dat is niet zo moeilijk. Ik heb nog heel veel waxinelichtjes over. Die kan ik smelten, de lontjes eruit halen en nieuwe lonten maken van stevig katoen (om rollades mee op te draaien). Smelten doe ik in een chocolade smelt pan die ik in een pan met water hang. Dat water kook ik. De mallen leg ik al klaar. Een geurtje voeg je toe als de was gesmolten is evenals de kleur. Nog een paar glitters erbij en dan is het klaar om in de mal te worden gegoten. Een potlood met het lont in het midden vastgemaakt leg ik boven de mal en dan gieten maar. Een kind kan de was… Nee dit is te gevaarlijk voor een kind. Maar simpel is het beslist. Mijn volgende project dus…

20151030_132311[1]

Als Lex dan ook beneden komt en in zijn hoek plaatsneemt, met zijn lappie op schoot is onze avond begonnen. Gewoon lekker tv kijken. De kaarsen aan. Een heerlijke geur in huis. Rust. Genietend van de avond. Verheugen op een volgend project. Dat zijn dingen waar ik zo blij van word.

20151030_125035[1]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *