Een streep door faalangst

Faalangst

14 maart 2016

Ik wil het niet groter maken dan het is. Eigenlijk wil ik dit het liefst negeren. Maar al sinds heugenis beïnvloed faalangst in meer of mindere mate mijn leven. Zelfs in het dagelijks leven als ik er erg over na wil denken, maar het liefst wil ik dat niet. Het is veiliger om er niet te veel over na te denken. Zoals ik al zei, is negeren van een probleem, een heel veilig vluchtmiddel. Al een paar keer eerder was faalangst de oorzaak van een grote blokkade. Eén keer eerder heb ik daarom hulp gezocht. Deze hulp leverde mij de diagnose faalangst op, maar verder als dat ben ik niet gekomen. Toen mijn therapeute mij een slappe hand ter kennismaking gaf, was er totaal geen sprake van enige chemie. Na 6 sessies om de 6 weken heb ik er dan ook een eind aan gebreid. Want een “Jij staat hier en zij staat daar” kon ik zelf ook wel bedenken. Tja iets wat ik heel erg heb is een gevoel voor rechtvaardigheid. Soms denk ik iets te zwart/wit en duurt het even voor ik grijs zie, dus vandaar dat ik soms wel eens erg ver in denken van iemand af kan staan. Ja dat was mijn eerste ervaring met een ‘professional’ op het gebied van faalangst.

En dan op school. Je zou toch denken dat als een leraar weet dat een leerling faalangst heeft, dat ze daar toch rekening mee houden. Niet is minder waar. Nee echt! Je kunt ze treffen hoor, die dan gewoon over je heen walsen en dat beetje eigenwaarde of goed gevoel wat je nog had, zo crushen. Zelfs bij een assessment bleek het een groot obstakel.  Dicht klappen tijden een rollenspel en vervolgens melden dat je faalangst hebt was aan deze therapeut niet besteed. Ik denk dat in mijn carrière deze afwijzingen nog meer hebben bijgedragen aan het lage zelfbeeld wat ik al had. Hoewel ik op alle drie de vlakken faalangst heb, dus sociale, cognitieve en lichamelijke faalangst. Tja als je iets hebt kun je het maar beter goed hebben. Toch? In mijn opleiding van docent geschiedenis heb ik een les gemaakt over faalangst. Ik vond dat wij als aankomend docenten in ieder geval moesten weten wat de gevolgen voor iemand met faalangst konden zijn. Die van mij was dat ik daarom niet verder durfde met deze opleiding en dus gestopt ben met nog amper een jaar te gaan. Nee geen opleidingen meer voor mij, ook al zou ik het graag willen. En ik zou het toch graag willen.

Vaak krijg ik te horen “Jij onzeker? Je komt juist zo zeker over.” of “Maar jij bent zo’n sterke vrouw.” Dan haal ik mijn schouders op en plak een lach op mijn gezicht. Overcompenseren noemen ze dat. Slechts een handvol mensen begrijpt dat en ziet mij echt zoals ik ben. Maar nog steeds is elke afwijzing een dubbele afwijzing. Zoek of vraag ik nog altijd een paar keer om een bevestiging en komt een compliment vaak pas jaren later aan. Ook over mijn gevoelens praten vind ik zo verschrikkelijk moeilijk. ‘Face tot face’ dan hè 😉 , want van me af typen kan ik gelukkig nog wel. Toch voel ik me de laatste tijd lusteloos en verschrikkelijk alleen. Alle ellende van de afgelopen jaren komt ineens weer boven drijven. De blokkades in het dagelijks leven lijken grotere proporties aan te nemen. Als ik naar mijn toekomst kijk, en nog niet eens zo erg ver weg in de toekomst, zie ik enorme beren op de weg.

Ik wil van die beren af. Ik wil van die blokkades af. Ik wil lekker in mijn vel zitten. Ik wil me niet onzeker voelen binnen mijn gezin of in vriendschappen, werk, met collegae omgaan, op het schoolplein lopen. Ik wil niet mezelf constant hoeven afvragen of ze me wel mogen, of ik het waard ben om mee om te gaan, of ik het wel goed doe en of ik het wel kan of aankan. Ik wil een streep zetten door mijn tijdperk met faalangst. Naar mezelf kunnen kijken en zeggen, “Mous je bent een mooie vrouw en je bent het waard. Je doet het goed en ga zo door.” Terwijl ik deze zinnen hier zo neerzet, krijg ik een brok in mijn keel en vraag ik me af of me dat ooit gaat lukken. Ik wil er voor gaan, maar gaat het me lukken? Ik weet dat het heel diep zit bij me en ik heb het nooit als excuus gebruikt. Slechts als een verklaring waarom ik me verschrikkelijk afgewezen en klein voel. Waarom ik ineens begon te stotteren, rood werd of in mijn broek pieste van angst. Waarom ik een blokkade had of een black out. Gelukkig ben ik een doorzetter en heb ik mezelf aangeleerd om het toch te proberen. Maar achteraf kun je het moment van faalangst goed verklaren. Toch is het er op dat moment mee omgaan of zelfs afwimpelen is een ander verhaal. Binnenkort krijg ik een telefoontje en dan weet ik waar en wanneer ik ga starten. Of ik er klaar voor ben? Het is gewoon iets wat ik van mezelf moet. Wil ik een goede en fijne moeder, vrouw, vriendin, werkneemster en Mousje zijn, moet ik dit gewoon doen. Investeren in mezelf denk ik dan. We gaan er voor! We zetten er een streep door.

 

5 gedachten over “Een streep door faalangst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *