Een deeltje van mij

15 april 2015

“We zijn zwanger!” ik gilde het onderhand door de telefoon. Ondertussen een rondedansje doen met de oudste. Een jaar geleden hadden we besloten om toch nog voor een derde kindje te gaan. Dat alles wel na een paar gesprekken met de gynaecoloog, omdat ik complexe zwangerschappen en bevallingen heb gehad. Echt blij was hij geloof ik niet met ons besluit, maar dat legde we naast ons neer. Met een goede begeleiding moest het wel lukken. Daar hadden we alle vertrouwen in.

Destijds had ik een hele regelmatige cyclus en dus bij één dag overtijd had ik de test gedaan. Vanwege de complexe zwangerschappen mocht ik bij 6 weken al komen voor de eerste echo. Er was nog geen kloppend hartje te zien. Een week later mochten we daarom weer. “Ja daar zie ik het.” De gynaecoloog lachte. “Ja daar is het kloppende hartje.” “Nu kunnen we met een gerust gevoel op vakantie.” zei ik nog. Ondanks alle ongemakken, was ik weer in de zevende hemel. “Zou het dit keer een jongetje zijn of toch weer een meisje.”

We kwamen terug van vakantie. Eerder als geplant, maar een week later zou ik de tien weken echo krijgen. Ik had er zin in. Weer ons kleintje te zien. Ik was ondertussen al elf weken, maar dat maakte me niet uit. Mijn man was aan het werk, hij had dit al een paar keer meegemaakt. De kinderen waren bij een zusje van me. “Mevrouw de Vogel?” klonk het en ik stond op en ging naar binnen. Een grote glimlach op mijn gezicht. Na wat over en weer gepraat met de co assistent gingen we eindelijk kijken. “Ik probeer het uitwendig en als dat niet lukt inwendig.”

Ik ging liggen op het bed. Uitwendig zagen we de vrucht, maar we werden stil. We zagen geen hartje kloppen. “Ik probeer nog even inwendig.” zei de co assistent maar ook met de inwendige echo was er geen kloppend hartje te zien. Tranen verschenen in mijn ogen. “Ik haal er even de gynaecoloog bij.” zei de co. En weg was ie. Hij kwam terug met mijn eigen gynaecoloog. “Tja één op de drie zwangerschappen gaat mis he?” zei ik met een waterige glimlach. “Ja” zei de gynaecoloog “maar je hoopt het nooit. Ik vind dit zo balen voor je.”

Snel deed hij de echo en begon uit te leggen. “Als je de vrucht voor vrijdag niet verloren bent moeten we curetteren. Tenzij je zegt dat je het nu wilt. Dit noemen we een missed abortion.” zei de gynaecoloog. “Nee ik wacht wel af.” Dit was de tweede keer dat ik een miskraam had. De eerste keer was 15 jaar daarvoor, maar toen wist ik niet eens dat ik zwanger was, tot de miskraam. In de auto belde ik mijn man. “We krijgen geen kindje Lex, het hartje klopt niet meer.” Na een kleine huilbui herpakte ik mezelf. “Het heeft zo moeten zijn Lex, want als het gezond was geweest had het nu nog geleefd.” En daar had ik op dat moment berusting in.

Ik voelde me heel ongemakkelijk. Je bent zwanger maar eigenlijk niet. De zwangerschapshormonen gieren nog door je lichaam terwijl je weet dat je kindje niet meer leeft. Eigenlijk kun je het niet eens je kindje noemen, want dit wordt nog gezien als een vroege miskraam, maar toch het was een deeltje van mijn man en mij. Een kindje waar we naar uit keken. Een kindje wat er nooit zou zijn.

Drie dagen later krijg ik buikpijn. Dan ben je toch al twee keer eerder zwanger geweest, maar weeën had ik nog nooit gehad. Dit was nieuw voor me en onzeker belde ik de verloskamers. “Ga maar douchen misschien ontspant dat.” Raadde de verpleegkundige me aan. Dus ging ik onder de douche. Nou niks ontspannen hoor en ik kleedde me aan en ging naar beneden. Nog mokkend naar de wc. Even plassen en toen ving ik het op. Met de vrucht in mijn handen riep ik Lex. We keken er allebei naar en op dat moment gaat de telefoon. Nee ik nam niet op, ik liet hem overgaan. “Ik spoel hem door de wc hoor Lex. Als ik mijn handen heb gewassen bel ik naar de verloskamers.”

Ik moest meteen komen en de vrucht meenemen, maar ja dat kon niet meer. Gelukkig bleek uit de echo dat alles weg was. Ik hoefde dus niet gecuretteerd te worden. Daarna belde ik mijn zusje terug. “Ik wil dat je het van mij hoort, maar ik ben zwanger. Niet geplant, maar toch gebeurd.” zei ze. Auw dat deed pijn. “Gefeliciteerd zusje.” en ik vertelde dat we bij het ziekenhuis waren omdat ik net de complete miskraam heb gehad. Daarna hang ik op. Even voelde ik een steek van jaloezie. Om me daarna te verwonderen over de timing.

De dagen en weken erna hield ik me voor dat het zo heeft moeten zijn. Beter dat als een zwaar gehandicapt kind of een dood geboren kind. Dat leek me veel erger. Ik moest me dus niet zo aanstellen. Ik had al een zwangerschapsagenda gekocht en daar plakte ik de eerste drie echo’s in. Het knuffeldoekje heb ik samen met de agenda bewaart. Dat was voor ons derde kindje in wording. Mocht ik ooit weer zwanger raken dan kocht ik nieuwe spullen voor dat kindje. Ze liggen in mijn nachtkastje. Soms kijk ik erna, want het is een deeltje van mij wat ik verloren ben.

Op Facebook zette ik dat ik een miskraam had en tegelijk mijn zusje zwanger is. Mensen gingen spontaan een ander zusje feliciteren. Eentje die al jaren bezig was zwanger te worden en niet zwanger was. Slechts nog verdrietiger hierdoor. Toen voelde ik me nog ellendiger. Ik had dat veroorzaakt en ik wilde alleen maar even van me af schrijven. Gelukkig was ze niet veel later wel zwanger. En wij waren 3 maanden na haar ook weer zwanger. Dat was wel apart, drie zusjes tegelijk zwanger met elk drie maanden ertussen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *