Dan denk ik aan

19 oktober 2015

Weer even achter mijn toetsenbord gekropen. De kinderen zijn aan het knutselen. Dadelijk krijgen ze hun eerste naailes. In een opwelling riep ik dat ik ze zou leren naaien gisteren en ik ben nog steeds aan het bedenken hoe ik dat ga aanpakken. Zoveel gedachten, zulke drukke en kleine kinderen. Zullen we het maar klein houden en eerst kralen rijgen? Laten we dat zo maar gaan proberen. Een gedachtenzakje komt morgen wel. Die kunnen ze dan versieren met de geregen kraaltjes. Weer een dag later mogen ze er knoopjes aan zetten. Nu ik zo schrijf ben ik er eindelijk uit. Een gedachtenzakje daar bedoel ik mee een soort knikkerzakje maar zonder de knikkers. Daar kunnen ze hun papiertjes met hun gedachten of angsten in doen. Vooral voor onze middelste lijkt me dat een ideale oplossing.

Net was ik even op Facebook bezig. Even die ene spreuk lezen. Nog even voor ik met de kinderen ga eten en naaien (rijgen dus). Ha ha die is grappig ” Op één of andere manier is alles grappiger, als je juist niet mag lachen.” Meteen flitsen bij mij een paar herinneringen omhoog en ik heb een glimlach op mijn gezicht. Ik denk meteen aan mijn vriendin en ik die de slappe lach krijgen tijdens de opnames van Professor Nicolai & Dr. Beckand, dat zelfs Ruben Nicolai vroeg of ze niet te veel last van ons hadden. Toen had ik het helemaal niet meer. En je kunt er dan echt niks aan doen…

Het tweede gevalletje van verboden te lachen, maar o zo leuk was op de MAVO. In de derde klas bij geschiedenis een grapje werd letterlijk blauw liggen van het lachen. Ik lag in een deuk, maar wel heel stil tot HIIIIIIIIIIIIIIIIIIII Een schelle piep uit mijn mond. Nu lag de hele klas dubbel en ik schaamrood op mijn wangen, tranen erover heen en happend naar lucht want ik kon niet meer. Het grapje weet ik niet eens meer. Ik denk niemand meer. Ja twee verschillende momenten waaraan ik moest denken bij die ene spreuk.

Dat heb ik best vaak, dat ik een spreuk lees of een zinnetje en dan haal ik een herinnering op of zie het zo gebeuren. Zo kwam er een leuke herinnering op toen ik deze spreuk las: “Dochters, tot hun 16e zeuren ze over een paard en na hun 17e komen ze thuis met een ezel.” Jilke houd erg van het verzamelen van takken, stenen en eikeltjes. We lopen van school naar huis en ze heeft weer een eikeltje gevonden. pardoes valt hij uit haar handen en rolt weg. Ze roept “Mam ik ben mijn eikel kwijt.” Waarop ik zeg “Ach schat eikels krijg je nog genoeg in je leven.”

Zonder humor kan ik eigenlijk niet leven. Ook in donkere tijden zoek ik vaak weer iets leuk, al is het maar zwarte humor. Immers wie een dag niet heeft gelachen, heeft een dag niet gelachen. En met een glimlach in slaap vallen is lekkerder als met knallende koppijn.

Ik ga wat met de meiden doen. Kijken hoe ze mij weer gaan vermaken. Morgen meer over 😉

G-29d7eb99d158966241f23d5673c7dbfb

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *