En langs het tuinpad van mijn vader

26 oktober 2013

 

“Zag ik de hoge bomen staan Ik was een kind en wist niet beter Dan
dat het nooit voorbij zou gaan.” Ken je dat, dat je opstaat met een
liedje in je hoofd ….

Het Dorp

Van Wim Sonneveld. Zo’n mooie beschrijving van een veranderend dorp.
En wat gaat het snel achteraf. Als kind schaats je op de weilanden om de
hoek. Als tiener zijn er al twee rijen huizen gebouwd op die plek en
als jong volwassenen staan er twee hele nieuwe wijken. Nu heb ik Wim
Sonneveld met mijn 40 jaar amper gekend, maar zijn liedjes leven voort.
En vooral bij dit liedje stromen de herinneringen.

Kaatsheuvel was zo’n dorp. Een boerendorp met de Efteling al weer 61
jaar als themapark daar. De geschiedenis van het park gaat echter terug
tot de jaren dertig, toen op de plaats van het huidige park een sport-
en wandelpark werd geopend. Hoewel het park in de beginjaren nog
voornamelijk was bedoeld voor ouders met kinderen tot circa twaalf jaar,
is dat tegenwoordig een echt familiepark voor jong en oud.
Ja wij woonde daar vlak bij en toen ik 8 jaar was hadden we thuis
allemaal een seizoenskaart. Samen met klasgenootjes naar de Efteling.

Voor die tijd speelde we lekker op straat, tussen het mais en op
braak liggend land. Met de stapels keien die er lagen bouwde we onze
hutten, speelde soldaatje, indiaantje of wat ook. Pijltjes vouwen, in
bomen klimmen en kattenkwaad uithalen.
Ik weet nog goed, de boer haalde zijn prikkeldraad weg, de brandweer
kwam om de natuur een extra handje te helpen en twee tot drie dagen
later hadden wij onze schaatsbaan, bijna naast de deur.

Op het hockeyveld met elkaar spelen, door de bossen banjeren,
kastanjes plukken uit de bomen die naast het veld lagen. De jagers
opjagen want we vonden het zo zielig voor de fazanten en konijntjes.
Achteraf levensgevaarlijk, maar wij vonden dat goed.
De boer mee helpen koeien opjagen in communiejurk en nooit meer een
weiland met koeien in durven omdat de koe rechtsomkeer maakte en achter
ons aanging. Nu ja voornamelijk achter mijn zusje aan. Franse of
Nederlandse koeien, het maakte niet uit, ze waren dol op mijn
zusje.Vooral als je het positief wilt benaderen.

“Toen ik langs het tuinpad van m’n vader
de hoge bomen nog zag staan.
Ik was een kind, hoe kon ik weten
dat dat voorgoed voorbij zou gaan.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *