Een foto’s in woorden

16 maart 2015

ICM107B ICM107B

“Jilke weet jij wie dat is op de foto?” “Jaahaaa mama dat is tante Chantal. Wanneer mag ik weer naar de school van tante Chantal.” Tante Chantal is mijn zusje, drie jaar jonger en de slankste uit de familie. Ze heeft haar eigen kinderdagopvang die de Toverdroom http://www.detoverdroom.nl/  heet. Jilke mocht, toen ik ziek was, bij tante Chantal logeren en een paar daagjes op het kinderdagverblijf spelen. Dat is haar heel goed bevallen. Want buiten met andere kindjes spelen, kon ze ook met haar 6 maanden oudere nichtje spelen. Zo leuk om die twee bezig te zien. Maar voor wat de foto betreft zat ze er helemaal naast.

“Nee schat. Dit is mama op die foto.” “Maar jou haar is anders en je bent niet dik.” Slik. Kinderen kunnen ook altijd zo direct en eerlijk zijn. “Nee schatje mama is nadat jullie geboren zijn donkerder en grijzer geworden. En ik was toen 75 kilo. Dus een stuk lichter als nu.” De foto is van 2003. In 2001 ben ik van mijn ex afgegaan. Ik ging toen werken in Dongen en daar verkocht iemand Herbalife. Met behulp van Herbalife ben ik toen van de 90 kilo naar de 75 kilo gegaan. Ik heb tot april 2006 dat gewicht gehad en toen ben ik gestopt met roken. De kilo’s vlogen eraan. Ook de zwangerschappen hebben hier en daar voor minder lijn gezorgd. Inmiddels ben ik weer aan het afvallen en zit ik weer in een maat 46. Ik kwam van 52 af.

Ik kijk nog eens goed naar de foto. Ja eigenlijk lijken we wel op elkaar, mijn zusjes en ik. Ik lach op die foto, maar eigenlijk weet ik niet eens meer waarom. Ik was trots op mijn uiterlijk toen. In mijn maatje 42 voelde ik me goed. Hoewel het op mijn werk een rot periode was. Ik weet wel dat ik met mijn moeder en een ander zusje Juliette aan het praten was. Juliette heeft altijd zo’n aanstekelijke lach. Als die iets aan het vertellen is moet je gewoon mee lachen. Zo vertelde ze een keer dat haar buik zo aan het schudden was van het lachen. Omdat ze begon te lachen schudde haar buik en bij iedereen rolde de tranen over de wangen van het lachen.

PICT0456 PICT0462

Ik vind het af en toe heerlijk om foto’s te bekijken. Ik heb er niet veel van mezelf omdat ik meestal de foto’s neem. “Ik blijf niet plakken” zeg ik als er toevallig wel iemand een foto van mij wil nemen. Ik blader in de map verder en zie een foto van drie puppie Duitse Doggen. Wat een verdriet hebben mijn ouders al gehad met honden. Deze drie waren zulke schatjes, maar Belle de zwarte moesten ze wegdoen omdat Bo en Belle niet samen konden. Stitch de gevlekte moesten ze in laten slapen omdat die Bo had aangevallen en bijna kapot gebeten had. En Bo overleed in Frankrijk aan de gevolgen van een hartstilstand. Ze was nog geen 4 jaar oud. Belle zien we af en toe, maar die is nu best oud.

Soms roepen oude foto’s hele leuke gebeurtenissen op of geven je een fijn gevoel. Soms juist niet en wordt je verdrietig. Voor een buitenstaander is een foto een kiekje van dat moment. Maar als je zelf naar een foto kijkt dan blijft het niet bij dat moment van knippen. Je wordt weer meegenomen terug in de tijd. Een tijd vol herinneringen en in gedachten veel woorden die bij de foto horen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *