De schommelstoel

6 februari 2015

Daar liep ik over de rommelmarkt. Het was koninginnedag 2002. Ik had mijn eigen huis, maar geen relatie. Ik droomde al jaren over een eigen gezin. Met mijn 30 jaar niet gek. Ik riep altijd dat ik voor mijn 25ste jaar mama wilde worden, maar dat was niet gelukt. Zelfs voor mijn 30ste was het niet gelukt. Mijn zusje was al moeder. Jonger en toch eerder moeder. Maar ja zij had al een vriend vanaf haar 18e. Ik had net mijn langste relatie ooit verbroken. Gelukkig hadden we geen kinderen, hoewel ik wel een dubbel gevoel daarover had. Ik had wel een miskraam gehad.

In gedachten verzonken over hoe het had kunnen zijn liep ik verder. Al een tijdje dacht ik na over bom-moeder zijn. Maar ik zag geen baby’s op de weg maar beren. Petje af voor moeders die het alleen moeten doen of er bewust voor gekozen hebben, maar nee ik zag dat niet zitten. Toch droomde ik van een gelukkig gezin. En toen ik bij een kraampje aangekomen was keek ik om me heen. Daar stond ie. De schommelstoel. Precies als in mijn dromen. Een schommelstoel waar je in kan zitten om je kind te wiegen.

“Hoeveel kost die schommelstoel meneer?” vroeg ik, in de hoop dat de prijs binnen mijn budget viel. “35 mevrouw.” Snel keek ik of ik dat bij me had. “Dan wil ik hem graag hebben.” zei ik verheugd. Een houten schommelstoel, donker bruin. Met een beetje schuren en verven zou hij precies zo zijn, zoals ik hem graag wilde hebben. In mijn gedachten zat ik er al in, met een baby in mijn armen. Ik had alleen geen vriend. Geen man om een gezin mee te stichten. Ondanks dat ik blij was met mijn schommelstoel was ik verdrietig om de leegte die ik voelde.

De schommelstoel stond in de woonkamer. Nog niet geschuurd of geverfd, maar met twee kussentjes erin. Een van de poezen had hem geclaimd als favoriete plekje. De man die ik net had leren kennen, wilde geen relatie. Ja eigenlijk wel, maar niet met mij. Ik raakte in een depressie. Kwam amper nog buiten. Al mijn dromen in duigen. Ik voelde me een oude vrijster. Zat af en toe in een schommelstoel zonder baby in een huis zonder geluiden. Hunkerend naar liefde om te geven en te ontvangen. Mijn leven was leeg. De poezen en mijn werk zorgde voor nog enige regelmaat. Maar een tijd lang hoefde het voor mij niet meer.

Toen ik uit het diepe dal kwam, had ik nog steeds mijn schommelstoel. Voor mij het symbool voor een gelukkig gezin. Mijn dromen nog steeds koesterend kwam ik mijn man tegen. Hij maakte mijn leven compleet. Wij hadden dezelfde dromen, dezelfde verlangens. Een nieuw huis en de schommelstoel verhuisde mee. Eindelijk zwanger en mijn dromen kwamen uit. Niet voor mijn 25ste, niet voor mijn 30ste en zelfs niet voor mijn 35ste, maar wij zijn gelukkig. En de schommelstoel …

Die is nooit gebruikt. Ik heb hem verkocht aan een vrouw die graag moeder wilde worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *