Laat ze los, laat ze gaan

31 augustus 2015

Vandaag weer de eerste schooldag. Na een drukke dag gisteren, hebben ze nauwelijks de tijd gehad om zich druk te maken over de naderende eerste schooldag. Hoewel gisterenavond was de vermoeidheid in combinatie met spanning merkbaar bij Nienke. Met het niet krijgen van het toetje had ze haar uitlaatklep gevonden. Krijsen, huilen en drammen tot ze ook daar te moe van was. Nog een goede nachtkus en de nieuwe (door Nienke gekozen) wekker zetten en dan slapen gaan. Ze vielen als een blok in slaap. Femke is nog twee keer wakker geworden, maar sliep weer snel verder. De volgende ochtend, toen de wekker afliep, zijn oogjes open gingen, de lichtjes aan en de pieptoon het hoogste woord had, bleven de oogluikjes van de kinderen dicht.

Ik ben maar even snel onder de douche gegaan en heb ze daarna zelf maar wakker gemaakt. Het schoolritme gaat er weer snel inkomen, maar vanmorgen nog beslist niet. Alle drie waren ze moe en Nienke een beetje gespannen. Arm ding. Ze gaat naar groep 3 en kan al aardig goed lezen en schrijven, maar is wat angstig. Ik kan alleen maar een arm om haar heen slaan en zeggen dat ze het goed doet en dat alles vanzelf goed gaat komen. Maar ik weet wat onzekerheid met je kan doen.

Op het schoolplein wordt Nienke bij de arm gepakt en naar de verkeerde kant gestuurd. “Juf wat ga je met haar doen, dat is Nienke!” Zeg ik. Ze kijkt naar haar leerling van 2 jaar geleden en zegt, “verrek ik dacht dat je Femke was.” Samen lachen we erom en Nienke is nog steeds stil met een serieus gezicht. “Spannend hè Nieks?” “Ja.” en ze knikt. Ze neemt heel het schoolplein in haar op. Mijn tweede is kleuter af, maar mijn derde hangt nog aan mijn arm. Zij gaat over drie maanden naar school. Dan krijg ik een brok in mijn keel. Ik heb er zo’n dubbel gevoel over. “Mijn laatste die naar school gaat, toch een mijlpaal.” “Ik hoop dan weer te gaan werken en verlang naar die regelmaat.” “Stel dat ik geen werk heb, dan kan ik gaan schrijven want dan is het in huis een stuk stiller.” “Wat zal het stil zijn in huis.” “Ik heb geen peuter meer.”

Zo tuimelen mijn gedachten over elkaar. Bij de huisarts drukt Jilke nog even de feiten op mijn neus. “Mama ik houd je handje zo wel vast hoor.” Nog even en ze is er niet meer bij als ik even naar de dokter moet, het ziekenhuis of voor een boodschap weg. Het is zo vanzelfsprekend geworden. Anderzijds zien we dat ze deze zomervakantie al enorm gegroeid is. Nee in centimeters slechts anderhalf, maar gewoon in haar doen en laten. Zelfs haar uitdrukkingen op haar gezicht. Ze oogt ouder in doen en laten. Soms hoor, nog niet altijd, maar de verandering is goed te zien. Het valt meer op als bij Femke en Nienke. Ze is toe aan school.

Nog even en dan ga ik de meisjes weer ophalen. Hun eerste schooldag is weer voorbij. Straks even mijn zusje appen, want haar oudste is vandaag voor het eerst naar school geweest. Een oudste en de eerste keer blijft zo speciaal. Anders, maar net zo speciaal als een laatste die naar school gaat. Ik ben benieuwd. Wat ik zeker weet is dat de meiden wel erg moe zullen zijn en vroeg naar bed gaan. hihihi Tja dat brengt een eerste dag ook met zich mee. Jilke heeft al een hazenslaapje gedaan, maar ik zie aan haar dat dat nog niet genoeg was. Dat belooft dus wat voor die andere twee 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *