Een stapje verder

3 november 2015

De laatste tijd ben ik wat meer met Facebook bezig. Eigenlijk nooit zo gedaan, maar buiten erg leuke Like, share en win acties kom je wel eens hele leuke en nuttige producten, tips of sites tegen. Wij zijn thuis al een tijd bezig met er achter te komen hoe we het beste met Nienke om kunnen gaan. In het kort is Nienke de meest voorbeeldige leerling. Aardig, attent, verlegen, wat onzeker en doet het goed. Thuis echter zoekt Nienke constant de grens op, schreeuwt en gilt, dramt, dwingt, stuitert, kan niet stil blijven zitten en luistert niet. Ze kan ook heel attent zijn, heeft erge structuur nodig en laad zich op voor een gebeurtenis en ontlaad zich dan door in huilen of woede uit te barsten. Ook thuis merken we dat ze een laag zelfbeeld heeft en perfectionistisch is. Ze durft niet tot ze zeker weet dat ze het kan en dan komt er toch iets uit waar je wauw van zegt. Want tekenen en knutselen kan ze erg goed, ze onthoud goed, maar heeft daarentegen weinig geduld.

Nienke lijkt wel een kind van uiterste. Als ik haar probeer op te nemen en ze krijgt het in de gaten zie je haar gezicht veranderen. Ineens van serieus naar een stralende glimlach. Een typische entertainer. Op school zien wij (onze woorden) spoken, want er is niks mis met Nienke. De huisarts heeft ons doorverwezen naar de kinderarts. Daar waren we al bekend want met koemelkeiwitallergie, reflux en later ook COPD-achtige klachten, kwamen er ook nog eens terror nights bij. Dat laatste heeft ze alleen nog maar bij heel veel stress en ziekte. Terug bij de kinderarts krijgen we voor haar een voorlopige diagnose ADHD. We gaan naar de pedagogisch medewerkster, die geeft wel een paar handige tips, maar we komen er niet echt verder mee. Dan worden wij doorverwezen naar de medische psychologische dienst. Ik heb al een rotgevoel bij de medewerkster en eigenlijk wordt dat alleen maar bevestigd. Zij is nooit open naar ons geweest, maar had al een vooringenomen mening. Slechte klik denk ik. Maar we komen met haar niet verder.

Thuis heb ik al een hele tijd Thebe thuisbegeleiding. Ook van hun krijg ik waardevolle tips, maar nog is dit niet voldoende. Nienke laat haar ware ik, zoals ze die thuis laat zien, niet zomaar aan iedereen zien. Toevallig wel aan mijn vriendin en haar kinderen. Deze zien wat Lex en ik dagelijks zien. Frappant dat een jongetje met ADHD mijn meisje verschrikkelijk vind stuiteren. Het zijn ook twee kinderen die verschrikkelijk veel in doen en laten op elkaar lijken. Nee niet hetzelfde absoluut niet, maar veel overeenkomsten zeker wel. Steeds meer en meer heb ik iets aan mijn vriendin en haar zoon. Ik voel dat ze het zo goed begrijpen.

Video-hometraining was een grote flop. Nee als gezin doen wij het goed, maar Nienke blijft haar clownsmasker opzetten en doet hem niet af. “Camara aan! Masker op! Gaan met die banaan.” En daar waren Lex en ik al bang voor. Nee, wij waren niet bang voor vreemden die meekeken. Wij hadden er alleen geen vertrouwen in dat er uit zou komen wat wij hoopte dat ze zou laten zien. Een “I told you so” Hebben we alleen maar gedacht. Dan komt op facebook een bootcamp voorbij. Voor kinderen die een beetje anders zijn. Toch even informeren of dat iets is voor de meiden. En als ik word teruggebeld en de informatie krijg, maak ik meteen een afspraak voor een gesprek. Na het intakegesprek heb ik er alle vertrouwen in. Met haar heb ik een klik. Haar gaat het lukken de ware Nienke naar boven te halen en haar zelfvertrouwen te geven. Haar gaat het lukken ons te helpen Nienke zelfvertrouwen te blijven geven. Mijn Nienke gaat goed begeleid worden.

Een paar dagen later zie ik een boek voorbij komen. Ik ben ook in gesprek met een kennis. Ik leg haar het een en ander voor en zij komt met nog meer mogelijkheden. Het kan allemaal. Toch ga ik weer terug naar dat boek. Een boek van Uitgeverij Scrivo Media. Een boek “voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld,” staat er op de voorkant. Ik voel me zo aangetrokken tot de tekst en lees verder.

 

full16741262

Hooggevoeligheid op school 

Kabouter Langmuts vindt het meestal fijn op school, maar wordt er wel vaak moe. Op een dag komt hij niet meer terug van het buitenspelen. Waar zou Langmuts zijn? Iedereen gaat zoeken, zelfs zijn vriend Kleine Uil.

Nadat ze hem uiteindelijk hebben gevonden, bedenkt juf Tara een plan om het op school nog fijner te maken voor Langmuts. ‘Langmuts op school’ is een prima aanleiding om met jonge hoogsensitieve kinderen te praten over hun schoolbeleving. Inclusief tien uitgebreide tips voor ouders en leerkrachten voor een zo plezierig mogelijke schooltijd.

Langmuts op school – Voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld. 

Auteur: Josina Intrabartolo

Jeetje! Dit boek moet ik bestellen. Ik kijk naar de andere boeken en besluit via Bol.com dit boek en Langmuts is een held, te bestellen. Ik kan niet wachten voor ze binnen zijn. Twee dagen later zijn ze binnen. Samen met de kinderen beginnen we er in. Elke avond proberen we een stukje door middel van dit boek met elkaar te praten. Te vertellen over de dag. Wat er goed ging en wat niet. Wat leuk was en wat beslist niet. En weet je, het helpt. Ook voor de rest van de kinderen is het een heel prettig boek. Het nodigt uit tot vragen stellen en antwoorden. Het maakt communicatie met kinderen een stuk eenvoudiger. Ik kan het elke ouder aanraden eigenlijk.

Ik weet niet of ze hooggevoelig is, ADHD heeft, een beelddenker is of weet ik wat heeft. Ik vind dat niet belangrijk. Wat ik belangrijk vind is dat ze lekker in haar vel zit. Later niet een rugzak met bagage meeneemt voor ze eigenlijk goed en wel start in een wereld die zo hard kan zijn. En ik weet dat er mensen zijn die vind dat we overdrijven. “Het is alleen maar een kind dat brutaal is,” of “Ik heb geen last van haar hoor, want ik merk er niks aan.” Dat zijn mensen waar ik geen waarde aan hecht. Nee ik hecht meer waarde aan mijn kind en wat zij mij verteld. En gelukkig ze verteld het ons, wat mij het gevoel geeft dat ze ons vertrouwd. Dat is mij meer waard dan wat ook. Ik hoop dat wij haar vertrouwen niet beschamen en dat onze zoektocht samen uiteindelijk ertoe lijdt dat ze lekker in haar velletje zit.

Een gedachte over “Een stapje verder

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *