Donder en Bliksem

8 juni 2015

Vrijdag 5 juni een bloedhete dag. De laatste dag van de avondvierdaagse. Code oranje is afgekondigd voor de avond. Lex is met Fifi naar de dierenarts en de meisjes zijn met de buurjongen in het zwembad. Nog geen wolkje aan de lucht. Even later kom ik met ijsjes, het water koelt weliswaar lekker af, maar de ijsjes zijn welkom. Net alsof het feest is op deze bedrukte dag. Ik trek me even terug in de keuken en pink wat traantjes weg. Fifi is er straks niet meer, althans niet meer levend. Het valt me zwaar. De bloemen in de wasbak verraden door het vlaggetje dat het wuifboeketten zijn. Die krijgen de meiden en Lex als ze straks de vijf kilometer gelopen hebben.

Ik heb poncho’s gehaald bij de Cranenbroek in Dongen. Ik verdeel ze alvast over de tassen, samen met het snoep om uit te delen. Ik heb de dag ervoor zelf meegelopen en alle kinderen waren snoep, fruit of groente aan het delen. Dan voel je je als mama schuldig dat jou kind niet kan delen. Maar ik ken dat ook niet van vroeger. Wij kregen een appel mee en drinken kregen we onderweg. Daar moesten we het mee doen. Op het einde een medaille en een wuifboeket en dat was het. Nu worden de kinderen behangen met snoep en versiersel en hier en daar hebben kinderen bloemen. Bijzonder vind ik het, wat de tijd heeft gedaan. Nog zo’n verschil zijn hier de halve sinaasappel of halve citroen met pepermuntjes erop in een zakdoek waar de kinderen aan zuigen. Het lijkt me niet lekker, maar de kinderen vinden het (afgaand op het gelebber) heerlijk.

Ik houd buienradar goed in de gaten en daar komt het eerste bericht van school. De organisatoren van de avondvierdaagse beslissen tussen vijf uur en half zes of deze laatste dag doorgaat en of iedereen regenkleding wil meenemen en geen paraplu. Dat van die paraplu vind ik een welkom advies, want in zo’n mensenmassa tussen paraplu’s lopen is werkelijk irritant. Je bent ze meer aan het uitwijken als wat anders. Daarbij met een stevige windstoot zijn de meeste kapot. Toch blijkt dat laatste advies aan dovemansoren, want het hele plein staat vol met mensen met paraplu’s. De ene nog groter als de andere en zelfs de kinderen doen vrolijk mee. Nu raad je al dat de avondvierdaagse dus gewoon doorgaat.

Ja het bericht komt en we beginnen een half uur eerder. De 10 en 15 kilometer worden ingekort. Iedereen moet de 5 kilometer lopen. De afmars wordt later bepaald of die doorgaat. Ik snap er niks van. Waarom door laten gaan, eindigen in het centrum en dan waarschijnlijk de afmars niet door laten gaan terwijl het gros de auto op het afmars-einde heeft staan. Daar zouden dan ook de medailles worden uitgereikt, tenzij de afmars niet doorgaat. De organisatie heeft dus niet nagedacht (of te weinig nagedacht) over het feit dat mensen hun auto en fiets aan de andere kant van het dorp hebben staan en dus toch naar het afmars-einde moeten.

Ze zijn onderweg en op de drie kilometer komt de eerste donderklap. Meteen wordt er vanuit de verkeersregelaars geroepen dat ze naar het eindpunt moeten gaan en dat de kortste route. Het is een chaos op het plein. Nee ik ben er niet geweest, want Jilke wilde ik niet blootstellen aan een code oranje. Nienke, Femke en Lex zijn samen met een klasgenootje en zijn ouders naar de auto terug gelopen. Behoorlijk harde knallen en indrukwekkende flitsen, maakte dat Nienke compleet hysterisch was. Ook Femke was aan het huilen en bang. Zij hadden dit nog nooit zo meegemaakt. Daarbij als het onweert mogen ze van mij niet buiten zijn.

Zelfs de auto, was niet genoeg om ze gerust te stellen. Lex en ik waren best boos. Op de organisatie, maar ook op onszelf. De organisatie had deze laatste avond niet zo door moeten laten gaan. Of ze hadden in de middag al moeten gaan lopen. Persoonlijk vond ik dat er Russisch Roulette is gespeeld met de levens van kinderen door ze in code oranje te laten lopen door het dorp. Maar we waren dus ook boos op onszelf, want ondanks dat het door ging, hadden we eigenlijk zelf moeten zeggen; “Nee we komen niet omdat wij het niet verantwoord vinden.” We weten toch allemaal wat er kan gebeuren met onweer en als het even niet hoeft moet je daar, aan natuurgeweld, niemand aan bloot stellen.

De meisjes kwamen thuis en wilde nooit meer de avondvierdaagse lopen. We hebben ze plechtig beloofd dat als er nog een keer zo’n noodweer is afgekondigd, dat ze die dag dan niet hoeven te lopen. Nu krijgen ze vandaag hun medaille op school. Vanmiddag. Ze krijgen dan ook een ijsje van school. Ik hoop voor ze dat dat een pleister op de wonden is. Maar daar heb ik wel vertrouwen in.

2 gedachten over “Donder en Bliksem

  1. Ach wat een schrik en wat slecht van de organisatie uit . Ik vind onweer ook niet fijn en kan me voorstellen hoe bang ze moeten zijn geweest .
    Bij ons wordt de avond 4 daagse trouwens deze week gelopen . Hopelijk zonder onweer .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *