Angel in moeten laten slapen

 

 

PICT1154

11377263_939620866059907_5078291776774955857_n

Helaas hebben we 19 mei jongstleden Angel moeten laten inslapen. Ook zij had een baarmoederontsteking die te voorkomen was geweest als wij haar hadden laten steriliseren. Ze is bijna 10 jaar geworden en had al erge artrose, waardoor ze aan de pijnstillers en ontstekingsremmers zat. Na het overlijden van Luna nog net geen jaar eerder, was ze hard achteruit gegaan. We waren vroeg bij de ontsteking, wat ons goede hoop gaf. Het mocht echter niet zo zijn. De medicijnen, waar we op tijd mee gestart waren en de controle om de twee dagen bij de dierenarts, bleken niet te helpen.

Ineens was het moment daar dat ik moest zeggen “We gaan nu naar de dierenarts met Angel.” Mijn vriendin uit Frankrijk was die dag bij ons en zij had dit nog nooit eerder meegemaakt. Maar de blik in de ogen van de hond zei mij genoeg. “Nee, we wachten niet af totdat ze bellen, we gaan nu meteen.” ‘We’ betekent in ons geval dat mijn man, Lex, gaat. Femke en Nienke riepen echter in koor; “Ik ga mee.” Daar waar ik totaal niet tegen afscheid nemen kan, had ik nu de ondersteuning van pillen. Het ging me nu gemakkelijker af in emotionele zin, maar om dan te zeggen dat ik mijn kinderen mee wil laten gaan.

Lex en ik keken elkaar aan. Overleggen waar de kinderen bij zijn en tot de conclusie komen, dat het misschien voor hun wel erg goed is om dit te doen. Misschien gaat het afscheid van ons huisdier, ons maatje van de afgelopen 10 jaar voor hun wel makkelijker. “Ok√©, jullie mogen mee met papa. Daarna gaan jullie haar begraven in de tuin van opa. Dan is ze weer bij haar Luna.” Voor de kinderen bleek het inderdaad goed om erbij te zijn. Ook vanuit school kwam daar positieve feedback over. Ondanks dat onze kinderen vaak onze spiegel zijn, was dat in dit geval beslist voor mij niet zo. Maar ik ben trots op ze. Ik ben trots op ons, ondanks het verdriet wat erbij komt.

In de week voor Angels overlijden houd je er wel rekening mee dat het kan gebeuren. Ze is immers ziek en we hebben er al eentje af moeten geven met dezelfde kwaal. Maar zoeken naar een hond voor mezelf kon ik niet. Ik vond dat verraad tegenover Angel. Niet dat zij dat weet, maar toch zij was mijn maatje, samen met Luna en als er een nieuw maatje komt is dat geen vervanging, maar nieuw. Misschien is dat gek, maar het is een nieuwe band, een nieuw maatje, een nieuwe liefde. Het zal nooit hetzelfde kunnen zijn, vind ik.

Dus onrustig als ik was deed ik een zoektocht naar de Ierse Wolfshond. Mijn ouders, en met name mijn moeder, houd erg van dit hondenras. Ze zijn er bijna nooit en herplaatsers eigenlijk al helemaal niet. Maar prompt stuit ik op een advertentie dat er twee herplaatsers beschikbaar zijn. Ik heb meteen contact gelegd alvorens mijn ouders te informeren. Uiteindelijk heb ik dat toch maar gedaan en die waren meteen enthousiast. Na veel over en weer bellen tussen de eigenaresse en mijn ouders sprak ik af om ze 28 mei te gaan ophalen. Ze zouden dan even bij mij logeren tot mijn ouders terug waren van vakantie. “Als dat maar goed zou gaan met Angel,” dacht ik nog. Maar dat was niet nodig me daar druk over te maken.

Het vooruitzicht dat er twee logees binnenkort kwamen, maakte ook een verschil in het verwerken van het verdriet voor de kinderen. Ze hadden afscheid genomen en er kwamen, weliswaar tijdelijk, twee nieuwe honden voor terug. Ook mijn ouders waren verheugd over het feit dat ik de honden op kon gaan halen. Nu maar afwachten hoe het gaat klikken tussen hun Duitse Dog Bella en de twee Ieren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *