Archieven

ANWB buitenland! Nooit meer.

Oorspronkelijk geschreven 16 juli 2012  en bijgewerkt en geplaatst op 21 november 2015.

SAMSUNG

We hadden er zo naar uit gekeken. Een week in een luxe huis vlak aan zee en daarna nog een week naar de familie. Twee weken met ons gezinnetje op vakantie. Lekker bijkomen van de alledaagse stress. Maar dat werd even anders… En een paar jaar later hoor je dat er veel lotgenoten zijn. Mensen met een soortgelijke klote ervaring als die wij hebben gehad met ANWB buitenland.

30 juni 2012.

30 juni 2012 12.30 uur: We waren dus 400 km van huis (nog niet eens halverwege) toen de auto ermee kapte. Een volgeladen Hyundai Trajet die net voor bijna 1300 euro gerepareerd was om verantwoord op reis te kunnen. We waren onderweg naar St Gilles Croix de Vie waar we voor een week een vakantiehuis hadden geboekt. Van daaruit zouden we naar Chouze sur Loire gaan om nog een week met de familie door te brengen. Meteen maar de ANWB gebeld. We zijn immers verzekerd voor pech onderweg en vervangend vervoer binnen en buitenland. Dus ik had er alle vertrouwen in dat dat goed ging komen. Binnen een uur werden we opgehaald door een garagehouder en naar een garage gebracht in een klein dorpje.

5 Uur lang stonden we langs een hoofdweg bij een garage in een dorp met niet eens een kroeg, restaurant of hotel. Van de ANWB kreeg ik alleen maar te horen dat het moeilijk was een huur auto te vinden want de Fransen zouden vakantie hebben. Toen werd ik helemaal pissed, want de Fransen hadden die week nog geen vakantie. Hun suggestie was te reizen met de trein, want met een taxi werd het te duur. Ik vind dat met 3 zeer jonge kinderen (4 jaar, 3 jaar en bijna 7 maanden) en een hele hoop bagage een hele slechte suggestie, maar dat kan ook aan mij liggen. Ook omdat het dichtstbijzijnde treinstation op ongeveer 50 kilometer afstand lag. Dat bleek nog niet het enige probleem, maar hoe moesten wij met vijven in een taxi met onze bagage erbij. Dat bleek zelfs onmogelijk want een taxibus was er in de weide omgeving niet te vinden.

Wat voor hun moeilijk was bleek ik zelf in 5 minuten te kunnen.

Bij Hetz kreeg ik een Renault Modus mee om de reis verder mee voort te zetten. Maar het was in elk geval iets. Ik werd door een taxi opgehaald om de auto op te halen en vervolgens ging ik vandaar weer naar mijn gezin bij de garage. De hele bagage paste er niet in, dus moesten het een en ander achter laten. Maar een ding was zeker het eten en de medicijnen voor Jilke moesten koste wat koste mee. Dus het speelgoed van de kinderen, regenkleding en de vestjes, wat beddengoed, een kinderbedje en de pampers (die in Frankrijk duurder zijn) bleven achter. Ach we konden in ieder geval naar ons gehuurde huisje waar we een dag later als geplant aan zouden komen. En we hoefde dus niet twee kamers te huren in een hotel, ons gezinnetje op te splitsen om nog maar te zwijgen hoe we daar moesten komen.

De eerste week

Afijn op de eerste plek van bestemming was het gewoon super. Het huis netjes en luxe. Het park netjes onderhouden. Het bedje en het beddengoed maar huren. Zo sonde van het geld als je het mee hebt genomen, maar elders achter hebt moeten laten. Het weer was ronduit but…. Maar ook dat zou de pret niet drukken. Helaas de regenspullen lagen nog in de achtergebleven auto dus maar weer nieuwe regenjasjes en vestjes aangeschaft. Af en toe een zonnestraaltje en meeste tijd bewolkt of zelfs regen. Toch zijn we heerlijk naar het strand geweest en gaan geocachen in de omgeving.

Toen werd ik woensdag gebeld door de ANWB. Eerst met de mededeling dat onze auto gerepareerd kon worden voor bijna 2300 euro. Na nog geen week eerder een rekening van  bijna 1300 euro betaald te hebben bleek de auto economisch dus totall loss. De catalisator en twee labdasonden waren kapot. Daarna ging het over de huurauto’s. Wij konden de auto in Lens achterlaten en daar een internationale auto meenemen om die dan zaterdag in Oosterhout af te leveren. Heel leuk maar wij hadden nog een week vakantie dus, Lens was aardig uit de richting en dus geen optie en het eerder naar huis gaan wat ons betreft ook niet.

De Francaise die best goed Nederlands sprak begreep er geen fluit van waarop ik boos werd. Dus schakelde ik over in het Frans om te vertellen wat er allemaal niet klopte en prompt werd ik een half uur later weer opgebeld. Ik kon de internationale auto vrijdag halen in Blois 131 km uit de richting ( dus 232 km extra mogen rijden) en een dag later de Modus terugbrengen naar Camon bij Amiens. Sta in te pakken krijg ik telefoon van iemand in Nederland dat ze mijn honden hadden gevonden. PARDON!!! En toen werd het even te veel…..

De tweede week

Vrijdag en zaterdag had ik alleen knallende koppijn dus ik kon maandag die auto brengen voor 11.00 uur moest ie terug zijn. Amiens is nog een dikke 449 km van ons vakantieadres af. Mijn zwager wil even in de internationale auto kijken want de nieuwste Volvo v70 heeft zoon beetje voor alles een knopje en duwt de sleutel er verkeerd om in. Niemand van ons kreeg m eruit. Ik kon wel janken. Dus maar weer de ANWB gebeld. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt, maar er kwam iemand ons helpen. Na twee uur lang het smsje te hebben gekregen dat ze er binnen een uur zijn was er eindelijk hulp. En toen de sleutel er uit was ben ik aangereden… alleen naar Parijs naar mijn vriendin. Zij woont in Parijs en bij haar kan ik een nachtje slapen om zo op tijd die auto in te leveren.
Vandaar uit rijd ik de volgende dag door naar Amiens/Camon totaal 460 km. Toen even door naar de garage waar mijn auto stond. Krijg ik daar ineens een factuur van 60 euro onder mijn neus. Wel terecht (onderzoekskosten) maar niks gecommuniceerd naar ons toe, terwijl de ANWB het wel wist. Ook was het voor hun erg onduidelijk wat er met mijn auto gebeuren moest. Dus ik zei “naar het autootjes kerkhof Wat anders!!” Even gekeken of ik iets mee kon nemen met de trein en dat was niet het geval. Er lag te veel. Op de terugweg, over minder dan een week, zouden we de rest van de spullen meenemen.

Rondje treinen.

Toen naar het station toe. Na een hele dag treinen kwam ik om 19.45 uur weer aan en 63 euro voor de trein lichter. Ook dat was erg leuk. Mijn neef belt dat hij toevallig in Parijs zit en naar huis gaat. Hij heeft zijn auto in Tours staan dan hoef ik het laatste stuk niet te wachten en kan met hem mee. Ik blij en laat mijn ticket omzetten. Ik krijg 10 euro terug, maar omdat ik in de spits ga rijden moet ik 15 euro bij betalen. ARGGG!

Vrijdag 13 juli terug naar huis, een dag eerder als geplant want de 14e moet de internationale auto terug zijn. En ik word, net voordat ik bij de auto aankom, gebeld door de ANWB. Dus ik duidelijk dat ik WA plus verzekering heb. Dat ik mijn auto achterlaat en hun mij vertellen dat de papieren voor ondertekening over de e-mail komen. Verder geen verrassingen meer. Nee mevrouw. En jawel hoor: Daar aangekomen blijkt dat de auto weg moet of anders moet ik 6 euro per dag betalen. Nou dacht het niet. Dus hun bellen met de ANWB. En daarna belde ze mij. Ja hoor er was een fax die ik moest ondertekenen dat ik afstand deed van mijn auto en dat die vernietigd gaat worden. Onze spullen uit de auto gehaald en in de auto gepropt de fax getekend en hup naar huis.

Thuis aangekomen.

We moeten de auto inleveren en dat is gelukkig om de hoek. We soppen hem nog even van binnen en van buiten af en leveren hem in. Daar doen we ons verhaal, want het zit ons erg hoog. Zegt die knul die ons geduldig aanhoort: “Hebben jullie geen doorlopende reisverzekering?” “Natuurlijk hebben we die.” antwoorden wij in koor. “Bij een reisverzekering heb je dit soort onzin niet. Dit heb ik namelijk nog nooit terug gehoord van een van onze klanten die via een reisverzekering een auto had.” Onze monden vallen open. Nog even boodschappen gaan doen en wat doe ik… Ik val van de roltrap naar beneden. OMG mijn enkel, hand, pols , rug en nek doen zeer. En omdat het ook nog eens weekend is kan ik niemand bereiken. Behalve een paar garages. Maar even afspraken gemaakt om te gaan kijken en test rijden. We hebben toch een andere auto nodig. Maandag alles regelen met de verzekeringen. Weer een dag kwijt aan die ongein. En hoeveel zullen er nog volgen. De telefoonrekening moet ik nog krijgen, maar ik vrees met grote vrezen. brrrrrr Een vakantie from Hell.

Afwerking

De afwerking is via een rechtsbijstand verzekering afgehandeld. De ANWB gaf niet thuis, wilde amper iets vergoeden en wees ons op kleine lettertjes. Nee, eigenlijk blijk je ondanks dat je verzekerd bent en te denken recht te hebben op vervangend vervoer, nergens recht op te hebben. Tenminste niet zonder meer, want als ze geen auto beschikbaar hebben, dan krijg je dus niks. En nu heb ik ondertussen meer verhalen gehoord over gedupeerde dat een auto niet vaak beschikbaar is. De vergoedingen voor de gemaakte onkosten ‘waar je recht op hebt’, gaan tot een maximaal bedrag waarmee je het nooit kunt halen. Ze wijzen dan graag voor de rest van vergoedingen voor je onkosten naar je reisverzekering en die doen hetzelfde. Wij hebben de ANWB Buitenland opgezegd. Reden Service BUT, maken niet waar wat ze beloven EN een doorlopende reisverzekering doet hetzelfde met een betere service. Pech onderweg kan iedereen overkomen, maar op de ANWB zit je dan niet te wachten. Neem dat maar van mij aan.

De schone slaapster

Oorspronkelijk geschreven op 27 augustus 2013

De schone slaapster kennen we het beste van de sprookjes van moeder Gans. Later verteld door de Gebroeders Grimm. Doornroosje een geliefd sprookje voor jong en oud.

Wie schreef het verhaaltje nou?

Daar sta je op het schoolplein. De laatste week gaat in. Ik sta met een vader te kletsen en vraag belangstellend waar ze naar toe gaan. “Naar Duitsland” deelt hij me mede en daarna, “Naar het kasteel van De Schone slaapster.” Ik lach en zeg; “Hahaha! Dan moet je echt in Frankrijk wezen! In Château d’Ussé, Indre-et-Loire Daar vind het oorspronkelijke sprookje plaats. In het kasteel (zie hieronder) is in de linker toren van het kasteel (op de foto de rechtse toren) het hele sprookje uitgebeeld. Zoals de Franse schrijver Charles Perrault het geschreven heeft.

PICT1007

Maar Mous zou Mous niet zijn als ze het niet even nakijkt. “Doornroosje is een sprookje dat voor het eerst gepubliceerd in Italië door Giambattista Basile in 1634 met de titel Sole, Luna e Talia. Dat origineel zullen de meeste mensen niet kennen; veel bekender is de versie van de Franse schrijver Charles Perrault, onder de titel La Belle au bois dormant (voor het eerst gepubliceerd in 1667 als een van de verhaaltjes in De sprookjes van Moeder de Gans).

Later is het ook opgetekend door de gebroeders Grimm in hun Kinder- und Hausmärchen onder nummer KHM50.
Doornroosje staat ook bekend als De Schone Slaapster of Sleeping Beauty.”

En dan komt nu…

De versie van Mous

Er was eens een minimousje. Ze wilde niet slapen. Elke avond om 11 uur was het bal. Een fopje werkte niet, een fles nog minder en met iets anders hoef je al helemaal niet aan te komen. Zachtjes fluister mamamous in de oortjes van Minimousje: You fall in a sleep! A very big sleep! Maar dat helpt niet. Mamamousje kalmeert Minimousje en zet haar in de box. Minimousje gaat zitten en pakt haar beertje. Ze staart naar de TV. Shownieuws staat op. En langzaam valt ze om. Haar beertje in de hand en haar fopje in de mond.
Wie heeft er nou een spinnewiel nodig, een boze heks, trollen of andere zaken als je shownieuws hebt.

En ze sliep nog beter en groeide groter!

THE END!

Italië vervloekt en geliefd in een zin

Geschreven op 28 juli 2013

Of in een artikel. Een klein stukje terug in de tijd. Mijn man had al voor cursus naar Italië moeten gaan, maar gelukkig werd dat uit gesteld. Gelukkig omdat ik op datzelfde moment in het ziekenhuis lag zwanger van onze eerste. En dat was op zijn zachtst gezegd geen prettige zwangerschap. 24 november 2007 werd ze  5 weken te vroeg geboren. Onze dochter  was er en 6 dagen later werd ik 36 jaar. Mijn mooiste cadeau mocht die dag ook mee naar huis.

DSCN0303

Op cursus naar Italië

Nee niet ik, mijn man en op een moment dat je het eigenlijk niet wil. De eerste verjaardag van je dochter en je vrouw vier maanden zwanger van de tweede. Maan hij moest van mij. Ik ben loopbaanbegeleider en HRM adviseur en ik vind persoonlijke ontwikkeling erg belangrijk. Daarbij, ook al ben je op cursus, je krijgt toch wel wat mee van de omgeving. En dus ging mijn man 4 dagen voor de eerste verjaardag van onze oudste dochter naar Italië. Bah het was zo niet leuk. De eerste foto’s kwamen binnen via de mail en wat een mooie foto’s. Italië in de bijna winter is ook erg mooi. Maar tegelijk vervloekte ik het land waar mijn man nu was. Hormonen vliegen dan om je oren en van vreugde, verliefd ga je naar boos en gemis. Ze zaten aan de kust in een dorpje vrij industrieel allemaal en ongezellig, maar het weekend zouden ze naar Rome en Vaticaan stad gaan. Hmmmzzz Groen van Jaloezie die Mous. Vooral toen die foto’s voorbij kwamen.

22112008022  29112008155

22112008063

Roma in Bella Italia.

Zucht ik verlang ook naar Italië. Als ik die foto’s opnieuw bekijk en het reisverslag van mijn man hoor. Ik wil ook op een Vespa door de straten van Rome. Kijken waar Tom Hanks is geweest bij de opnames van Angels and Demons. Waar het rookpluimpje uit de schoorsteen komt ter aankondiging van een nieuwe paus. Waar mijn man is geweest toen onze dochter 1 jaar werd, ik 37 jaar werd en pas weer thuis kwam ’s avonds laat op 5 december. Het land waar net zoals mijn geliefde Frankrijk veel kostbare schatten zijn. Sommige nog daar om opgegraven en ontdekt te worden. En een van de mooiste leer ik al sinds kind over. Zo inspirerend, romantisch, beangstigend en indrukwekkend.

22112008055

Pompeii

Vroeger las ik graag in de boeken van mijn moeder. Boeken over natuurgeweld. Een van die boeken liet de geschiedenis zien van een stad bedolven onder de as van Vesuvius. Een provinciestad met ongeveer 20.000 in de provincie Napels. Zo ongeveer 3 jaar na Christus barstte Vesuvius uit en bedolf de stad en haar inwoners onder met hete as. De meeste mensen werden verrast en aan de opgravingen kon men vaststellen dat de inwoners van deze welvaartsstad geen idee hadden hoe gevaarlijk het is om aan de voet van een gevaarlijke vulkaan te wonen. Drie specifieke foto’s blijven me dan ook mijn leven lang bij. Een hond die bedolven is, de stad die is uitgegraven voor een deel, wat het straatbeeld en de metershoge as laag laat zien en een jongen ineengedoken. Samen met Rome, Vaticaanstad en Pompeii, zijn dit de plekken di ik zelf nog graag wil zien en ontdekken in Italië en hoop niet alleen van lezen of horen, iemand erover te kunnen vertellen, maar ook van ik heb het zelf gezien. Ik heb de lucht daar opgesnoven, de geschiedenis in mij opgenomen en mooie beelden kunnen zien en vastleggen op mijn eigen camera.

06584v Pompeii_Garden_of_the_Fugitives_02 genuine-people Dog pompeii

bldgblog.blogspot.com, en.wikipedia.org, www.tripadvisor.com, www.atlasobscura.com

Een reis langs de westkust van

6 november 2015

alaska3

Vroeger keek ik graag naar documentaires over dieren. Ik keek graag in boeken over dieren, landen en natuurgeweld. Ik vond het heerlijk daar in te neuzen. Van mijn oma kreeg ik altijd plaatjes die ze uit tijdschriften knipte. Plaatjes van dieren en landschappen. Toen hadden we nog geen computer en google, maar moesten we het doen met series boeken en wat er op de televisie kwam. Prachtig vond ik het, dieren in de sneeuw in Alaska. Een poolvos, een bruine beer op zoek naar zalm of een orka vlak langs de kust. Ergens in één van de dozen ligt een boek met van die geweldige foto’s over Alaska en Noord Amerika. Een boek wat ik speciaal bewaard heb om samen met mijn kinderen in te gaan kijken.

iStock_000001587916Small poolvoswinter.large fm06lag02

Maar wat zou er mooier zijn als je een reis kan maken van poolvos tot Mexicaanse vos (ik zei altijd woestijnvos maar die komen in Afrika voor). Een reis waarbij je van het ene uiterste naar het andere uiterste gaat. Een reis van wit, naar groen en dan naar geel. Want kou is leuk, maar niet voor lang. Ik ben zelf een warmte dier. Hoewel ik kan genieten van alles wat de natuur te bieden heeft, ben ik ook blij dat ik niet in een heel koud land leef. Toch toen ik wat ouder werd, is één van mijn grootste dromen geworden om een keer met de camper een paar maanden te reizen langs de westkust van Amerika. Te beginnen in Alaska om zo ook een stuk Canada te pakken en dan verder door Amerika tot aan Mexico. Van ontbering naar luxe, van extreem koud naar erg warm.

Anchorage_from_Earthquake_Park san-diego-with-palm-trees

Kom! Dan gaan we eens kijken hoe we deze reis het beste kunnen maken. Kun je dat bijvoorbeeld doen door middel van een reisbureau? Of kan dat helemaal niet en moet je zelf alles regelen? Hoeveel tijd moet je tenminste uittrekken voor deze reis? En wat moet je beslist niet doen of juist zeker wel. Voor mij ligt zo’n reis in de verre toekomst, maar ik ben wellicht niet de enigste die deze reis net zo graag wil maken. En heel misschien heeft diegene wel de mogelijkheid het binnenkort te doen.

all_trips

Bij reisbureaus zijn de rondreizen die worden aangeboden aan de westkust daadwerkelijk rondreizen. Je doet weliswaar meer dan één staat aan, maar je gaat meer landinwaarts als dat je omhoog gaat. Zo’n rondreis kun je via diverse reisbureaus boeken en duurt ongeveer 22  tot 28 dagen. Je kunt echter ook Fly and drive reizen boeken. Maar wat houd dat dan weer in? Een Fly Drive is een combinatie van de vliegreis, huurauto en/of hotels. Een scherp geprijsd basispakket waarbij je zelf de vrijheid hebt om bijvoorbeeld de route en/of de hotels te bepalen. Ook dit soort reizen kun je via veel reisbureaus boeken.

Maar laat ikzelf nu echt willen weten hoe dat gaat met een camper. Een camperreis is een reis waarbij je ter plekke de route zelf kunt bepalen, ‘freewheelen’ heet dat ook wel. Want laten we wel wezen ik wil die vrijheid hebben van noord naar zuid te gaan via die westkust. Nu valt mijn oog op de site van Jan Doets. Ik ken deze hele organisatie niet, maar de informatie die ik aantref lijkt mij redelijk aannemelijk.

Jan Doets heeft de camperreis zo ontwikkeld dat alle belangrijke elementen direct zijn inbegrepen; vliegreis, eerste hotelovernachting, eventuele eerste campingovernachting, camperhuur, te rijden kilometers en alle noodzakelijke verzekeringen. Zo kun je in een oogopslag zien of een camperreis financieël aantrekkelijker is dan een autoreis.

Veelvuldig bereikt ons het verzoek om alleen de huur van de camper te verkopen. Laten wij duidelijk stellen: Jan Doets America Tours verkoopt normaliter alleen maar in combinatie met één of meerdere vliegbiljet(ten). Campers zijn namelijk schaars, zo hebben de meeste campermaatschappijen een vloot van slechts enkele honderden campers die gemiddeld voor 2-3 weken per camper worden gehuurd. Daarnaast is het ook heel fijn als wij zorgen dat de vliegtijden met de eerste hotelovernachting aansluiten op de ophaal-, of inlever- locatie en de openingstijden van de camperverhuurder. Klein detail maar kan heel veel reisverdriet voorkomen als je dit allemaal door Jan Doets laat regelen.

Indien je echter toch gebruik wenst te maken van ons camperaanbod en geen vliegreis bij ons boekt, dan berekenen wij een handling fee. Deze handling fee bedraagt € 50 per camper.

Natuurlijk ga je bij het boeken van je grootste droom niet over één dag ijs, maar dit houd ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik kijk op de site van de ANWB en ook daar worden heel wat campervakanties in Amerika aangeboden. Ik kan zelfs invoeren dat ik in Alaska in Anchorage wil beginnen en in Californië in San Diego wil eindigen. Eens even kijken hoeveel me dat nu zou kosten samen met ons gezin. De eerste pop-up is al: “Voor camperhuur in Amerika en Canada geldt een verplichte eerste hotelovernachting wanneer u net een intercontinentale vlucht hebt gemaakt. Hierna kunt u uw camper ophalen.” Wederom een belangrijke, want of je het nu regelt bij een bureau of direct via een camperverhuurbedrijf, dit moet je wel weten.

De route kan of via de I 5 gedaan worden dan is het  3519 miles (ongeveer 5664 km) of via de I 15 en dan is het 3729 miles (ongeveer 6002 km). De I 5 gaat helemaal langs de kust terwijl de I 15 meer landinwaarts is. ANWB geeft dan aan:

Ophalen 25-06-2016 in Anchorage Inleveren 27-08-2016 in San Diego Personen 0 groot, 2 middel, 3 klein
Welke afstand verwacht u te gaan rijden?

Voor reizen door Amerika en Canada raden wij aan te kiezen voor ongeveer 200 km per dag. Dan reis je 12750 kilometer. De route is korter dus misschien kun je dan toch nog even weer een stuk naar boven of verder trekken in de natuurgebieden. Eigenlijk roept deze informatie meer vragen bij mij op als dat het duidelijkheid geeft. Dan als je doorgaat naar de volgende pagina blijkt inderdaad dat ze rekening houden met het feit dat je 12750 kilometer gaat rijden. Even kijken of ik dat naar bijvoorbeeld 100 kan aanpassen. Want met 12750 kilometer betaal ik inclusief kosten ter plaatse: € 12.499,-. Ik heb daarom ingevoerd dat ik 150 kilometer per dag wil rijden. Per slot van rekening wil ik ook nog wat zien. Ik kom dan op 9500 kilometer in totaal en dan worden de kosten, inclusief kosten ter plaatse: € 12.254,-. Tja voor de kilometers hoef je het dus niet te doen. En dan ben je er nog niet want je zult ook naar Anchorage moeten vliegen en van San Diego natuurlijk weer naar huis.

1. C30-Cutaway

Ik denk dat ik me nog gewoon maar even ga verlekkeren aan plaatjes en dromen. Want zo het er nu voor staat zijn er nog genoeg prioriteiten, hebben wij geen twee maanden vakantie en geen geldboom in de tuin. Morgen maar weer de miljoenenjacht kijken in de hoop dat bij ons die deurbel gaat. Maar dan moet het niet zo gaan als twee weken terug, want dan komen we niet eens het water over met zijn vijfjes.

1935_fullimage_20130315 - Postcode Loterij Miljoenenjacht vernieuwd

 

 

 

 

Note plaatjes zijn van emaze.com, takepart.com, plusklasannaenthijmen.jouwweb.nl, mariocartwii.com, en.wikipedia.org, soccerresort.com, theliberaltravelar.com, camper.nl en postcodeloterij.nl

Jaloers op mijn zusje

1 september 2015

Ik ben jaloers op mijn zusje. En ik ga jullie vertellen waarom. Voor de vakantie was het mooi weer en ik vroeg, “wat gaan jullie vandaag doen?” Onze kinderen zijn even oud en kunnen erg goed met elkaar overweg. Natuurlijk met de nodige ruzies ook het leuke spelen met elkaar. Maar goed ze zegt “Wij gaan naar kabouterdorp?” “Kabouterdorp?” en ik zag me mijn portemonnee al weer trekken. “Nee Mous. Kabouterdorp is nog geen euro entree en ook het drinken, snoep en chips is een normale prijs.” Ik ben eigenlijk verbaasd. Is dat nog wel van deze tijd? Het zal wel een kleine omheinde speeltuin zijn.

Daar in Veldhoven aangekomen, tref ik een best grote speeltuin aan. 0,90 euro entree en inderdaad ijs, chips, snoep en drinken voor een normale prijs. Waarom hebben wij dit nergens in de buurt. Wij hebben een aantal speeltuinen. Overdekt en open, maar allemaal vragen ze over de 6,50 entreegeld. Voor een dagje uit naar zo’n speeltuin zijn wij dus het zesvoudige kwijt per kind. Oke MEK (kinderboerderij) is gratis en zo heb je er in Breda en in Tilburg één. Maar een grote speeltuin voor zo weinig, hebben wij niet.

Het laatste weekend van de zomervakantie is het weer schitterend weer en bij de vraag wat we gaan doen zegt mijn zusje: “Zullen we naar de Splinter gaan? Daar kun je zwemmen en spelen. Je mag je eigen eten meenemen dus we kunnen picknicken.” “En hoeveel kost dat dan wel niet?” Ze begint te lachen. “De Splinter is van maandag t/m zaterdag gratis. Op zon en feestdagen betaal je 1,50 euro.” “JaaaaDaaag! Waarom hebben jullie dat allemaal wel.” Verdorie ik ben gewoon jaloers op haar. Maar dan wat ze voor de kinderen in de omgeving heeft. Wij hebben ook veel maar voor de hoofdprijs.

We komen aan bij de splinter met bij ons 7 kinderen in de leeftijd van 3 tot en met 8. Die hebben zich de hele dag heerlijk vermaakt. Wij ouders hadden het makkelijk. Twee aan twee gingen ze spelen en soms met zijn vieren of zevenen. Picknicken was meer een carrousel aan kinderen die af en toe iets kwamen pakken als ze trek hadden, zin in of dorst. Voor we het wisten was het tijd om naar huis te gaan. Het was een heerlijke dag.

Toen wij een huis zochten om er onze kroost op te voeden wilde we dat in een dorp doen. Niet in een stad waar de kinderen eerst in zeven talen leren schelden alvorens ze correct Nederlands leren. In een dorp zou minder criminaliteit zijn en is het veiliger. We wonen goed in Rijen hoor, het huis, de buren de wijk, maar al onze redenen kloppen niet echt. Rijen is best regelmatig in het nieuws voor wat betreft criminaliteit. Er wordt veel ingebroken in de wijk. Er wonen veel Polen op de parken en Turken vanwege de vroegere industrie. (In Kaatsheuvel waar wij vandaan komen kon je de Turken op één hand tellen en kende je ze allemaal) En veiligheid blijkt slechts een relatief begrip te zijn. Wij hebben nooit stil gestaan bij wat is er in de omgeving te doen voor kinderen, wat niet al te veel kost. Tja konden we het overnieuw doen, had ik op hele andere redenen mijn keuzes gebaseerd. Maar dat is altijd achteraf 🙂

Hebben jullie zulke leuke goedkope parken in de buurt? En waarom ben jij gaan wonen waar je nu woont. Was dat een bewuste keuze?

Wil je meer weten over Speelpark de Splinter in Eindhoven of Speeltuin Kabouterdorp in Veldhoven, klik dan op de link.

Blue Circle Casting

27 augustus 2015

Al een tijd geleden, toen ik de website van RTL4 bezocht, heb ik me ingeschreven voor de nieuwsbrief van Blue Circle Casting. Meestal gooi ik alle mailtjes weg, maar de laatste tijd lees ik er meer door. Zo ook die van Blue Circle Casting en daardoor zag ik het; “Kandidaten en publiek gezocht: Nieuw programma Ruben Nicolai en Tijl Beckland.” Aangezien ik de lama’s geweldig vond en Ruben best wel een knappe gast, ben ik meteen verder gaan lezen.

“Voor de nieuwe spectaculaire en humoristische spelshow ‘Professor Nicolai & Dr. Beckand’ op RTL4, worden er vanaf vrijdag 28 augustus auto’s opgeblazen, piano’s uit hijskranen gedonderd, helikopters gecrasht en met een miljoen volt elektriciteit gewerkt. Wil jij dit niet missen? En deze show gratis bijwonen?”

Even doorklikken naar de informatie. Bij één datum gaan mijn wenkbrauwen omhoog. Ja dat is in de avond, voor ons net haalbaar en we zijn dan net terug van vakantie. Leuke bijkomstigheid de dag erna zijn we 8 jaar getrouwd. Ideaal uitje dus. En zo heb ik 4 kaarten besteld. Ik kreeg meteen reactie terug. Wat gaaf, 4 kaarten voor een tv-programma met veel humor. En ik weet al meteen wie er mee gaan. En ja hoor mijn vriendin en haar man hadden zin om mee te gaan.

Er zat voor ons een hele vakantie tussen maar gisteren was het eindelijk zo ver. De kinderen achtergelaten in de handen van de oppas. Voor de verandering maar eens een keer make-up op gedaan. Tja, normaal ben ik daar niet zo van en ik ben ook niet zo van “vooraan om op de buis te komen”, maar je weet maar nooit. Gelukkig geen spinazie gegeten of peperbiefstuk. Ik moet er niet aan denken dat als ik toevallig in beeld zou komen ik naast mijn schots en scheve tanden ook groene tanden met zwarte bolletjes heb. Een beetje parfum op voor de reuk tv. En off we go! Onderweg kletsen we er heerlijk op los en de sfeer is al super leuk. Daar aangekomen snel iets in de maag gewerkt en dan gaan de deuren al open. We hebben het precies gehaald.

Nog een blik op al die mensen die staan te wachten. Iedereen heeft er veel zin in en de een heeft nog beter zijn best gedaan er netjes uit te zien als een ander. Wij gaan zo’n beetje als laatste naar onze plek en er zijn zelfs te weinig stoelen. Door de dames worden er snel stoelen bijgehaald, een flesje water tegen de dorst en spullen die we als publiek nodig kunnen hebben voor de show. Iemand geeft ons instructies over het gebruik ervan, de soorten applaus, het lachen en legt nog veel meer uit. Man o man wat kan die man dat leuk. Een echte entertainer en ik heb bewondering voor wat hij doet. Laten we wel wezen… wordt er niet op tijd gelachen, te kort of te lang, dan zijn de opnames flut.

Er moet nogal wat worden klaargezet en we treffen het. De opnames die geplant waren tot half 11 gaan zeker uitlopen. Sommige dingen moeten een keer overnieuw en één experiment lukt een aantal keren niet. Grote hilariteit als dan ook Tijl lichtelijk gefrustreerd raakt. Tijl klets en grapt veel met het publiek, Ruben wat minder, maar je merkt goed dat die twee ontzettend op elkaar ingespeeld zijn. Ook het vallen over woorden in een zin brengt weer een paar leuke grappen met zich mee.

Voor sommige mensen duren de opnames te lang of hebben ze verplichtingen de volgende dag waardoor ze besluiten eerder naar huis te gaan. Gelukkig zijn er dat niet veel. Wij niet, wij blijven tot het einde. Maar lege stoelen worden opgevuld met publiek wat boven aan zit. Oeps dan vragen ze of wij wel erg ver naar voren willen. Ach voor een lekkere gevulde koek ofzo doe ik dat wel. Het was maar een grapje maar wel heerlijk serieus genomen. Het slot is ook geweldig leuk dus wij hebben er geen spijt van. En toen wij naar de trappen gingen om naar beneden te gaan kregen wij die heerlijke koek.

Ik heb genoten van de avond, de opnames en de hele entourage. Het was voor mij een geweldig uitje, wat ik zeker nog eens een keer wil doen. Nu ben ik benieuwd of we ergens een glimp van onszelf op kunnen vangen op tv. Stiekem zou dat toch wel leuk zijn.

Dus wil je ook een keer in het publiek zitten, als figurant in een serie verschijnen of meedoen aan een show, schrijf je dan in bij Blue Circle Casting. Dan kun je net als ons genieten van een heerlijk avondje uit.

Camping les 3 lacs du soleil

Camping les 3 lacs du soleil

9 augustus 2015

Dit jaar viel onze keus op Camping 3 Lacs du soleil in Trept. Met drie kleine kinderen genoot onze voorkeur een middelmatige camping qua grote, met animatie voor kinderen. Natuurlijk eerst op zoover gekeken naar de recensies en die waren goed. Een 7.7 is om er naar uit te kijken. Eens even lezen. Er wordt drie keer per dag schoongemaakt. Er is vooral voor kleine kinderen veel te doen. Een meertje om te zwemmen, een niet al te groot zwembad en een kinderbadje voor de kleinste. Voor de waaghalzen een paar snelle glijbanen bij het meer en voor de vissers ook nog 2 meertjes met enorme grote karpers.

Bij de receptie wordt Nederlands gesproken. Nu heb ik dat niet nodig, maar het is wel handig. Ik kan dan mijn man ook eens naar de receptie sturen om iets te regelen. De pizza’s in het restaurant zijn goed en ze hebben een kleine afhaal. Er had bij mij een klein lichtje moeten branden bij een recensie waar ze het over frikandel hadden, maar toen ik het las dacht ik er niet zo bij na.

En dan eindelijk is het zover. Samen met mijn schoonzusje, gaan wij twee weken naar de camping. Daarvan gaan we één week met mijn zusje en haar gezin. Haar kinderen hebben dezelfde leeftijd als de mijne en gaan erg leuk met elkaar om. Onze kinderen staan dan ook te popelen om op vakantie te gaan. Samen op ontdekking te gaan en te spelen met hun nichtjes en neef. Als net voor de vakantie mijn schoonzusje door omstandigheden niet mee kan, staat niets ons in de weg om eerder te gaan. De vrijdag heel vroeg in de ochtend, de dag voor zwarte zaterdag, vertrekken wij naar onze eerste vakantiebestemming.

Naar mijn ouders in midden Frankrijk. Het voelt toch weer als thuiskomen. Het is al zoveel jaren dat ik er kom en iedere keer weer verlang ik ernaar en is het te lang geleden dat ik er voor het laatst was. Eerst nog die reis van 720 kilometer, met caravan. Bij St. Nicolas zien we een vrachtwagen langs de kant van de weg. “Kijk dat spoor wat hij heeft achtergelaten. Die zal wel een klapband hebben.” We komen s’middags aan. Na de begroeting vraagt mijn vader of wij dat dodelijk ongeluk hebben gezien. We kijken op het internet naar een foto en zien die vrachtwagen. De chauffeur hadden we om de vrachtwagen zien lopen. Hij mankeert niks, maar het gezin wat in de auto zat die er achterop knalde is gehalveerd. Kippenvel over mijn armen als ik me realiseer dat dat net een fractie achter ons gebeurd moet zijn. In onze achteruitkijkspiegel hadden we het waarschijnlijk kunnen zien gebeuren. Gelukkig hebben we er tot dan toe niks van meegekregen.

De kinderen zijn helemaal dolgelukkig, met hun neefje en nichtjes. Alsof ze elkaar al jaren niet meer gezien hadden in plaats van weken. Het is zo genieten van het gespeel en het geruzie. Nee dat laatste natuurlijk niet, maar hoort erbij. Ze zijn aan elkaar gewaagd en soms is de liefde diep op andere momenten minder. De kleintjes doen dan ook vrolijk mee. Dat beloofd een leuke week te worden. We rijden zondag los van elkaar naar de camping. Wij rijden vroeg weg en doen het rustig aan. De caravan nog voller geladen met spullen ook van mijn zusjes gezin. Zij hebben een tent gehuurd, wij een plaats. Man o man wat is het warm en dan gaan we onze voortent opzetten en het luifel. Met de plek ben ik iets minder gelukkig, maar dat komt omdat ik niet zo erg mobiel ben in mijn enkel. De plek ligt vol wortels van bomen. De bomen zijn niet zo groot, maar de wortels des te groter. De plek zelf is wel groot zoals beloofd en dat doet ons weer wel deugd.

Heel rustig ruimen we onze caravan uit en beginnen we met het bouwen van de voortent. De mensen om ons heen staan raar te kijken als er fiets naar fiets uitgeladen wordt. Als mijn zusje arriveert helpt die ons mee met opbouwen en inrichten. Zij zijn immers zo klaar, maar betalen er wel meer voor. De ruimte die we dan hebben is geweldig. Het gevoel van camping life optima forma. Dat gevoel brengt me altijd weer terug naar vroeger, toen ik nog klein was en met mijn ouders op vakantie ging naar Frankrijk. De kinderen zijn al op ontdekking uit op de camping. Mijn kinderen balen want die mogen nog niet gaan zwemmen. Ze hebben al wel een hele tijd les, maar nog geen diploma. Dan gaan wij over de camping heen. Bij binnenkomst werd ik al geholpen in het Nederlands, terwijl ik stinkend mijn best wil doen in het Frans. Maar daar hadden de vriendelijke dames alle begrip voor.

De camping bleek inderdaad een hoog frikandel en kroket gehalte te hebben. Met andere woorden 85% Nederlands en de rest Belg en Fransoos. Dat is voor mij voor het eerst dat ik op een overwegend Nederlandse camping in Frankrijk zit. Het geniet niet echt mijn voorkeur, maar het valt me niet tegen. De animatie doet het erg leuk met de kinderen. En ook voor volwassenen is er vertier. Meer als anders doen ook wij met de meute mee. Nee ik kan heel piet-leutig zijn over op en aanmerkingen over de camping, maar het is hier heel erg goed vertoeven.

Vandaag is het al weer een week dat we er zijn. Mijn zusje en haar gezin zijn naar huis gegaan en het weer is even bout. We doen een dagje rustig aan. Morgen gaan we dingen ondernemen. Nog met de GPS lopen oftewel geocachen. (Hoewel ik gewoon met de auto op pad ga) Nog even boodschappen doen en verder zien we wel. Daarna wordt het weer mooier weer en wordt het zwembad en lezen. Internet is jammer. Met te veel op de wifi en dan is hij buiten erg traag vaak niet benaderbaar. Ik denk het nadeel van het hoogseizoen. Ik zou kunnen klagen over vaak smerige wc’s, maar het ligt meer aan de gebruiker (veroorzaker) als aan de schoonmaakdienst. En doe je iets niet volgens de regels, dan verzoeken ze je vriendelijk om het anders te doen.

Als ik de camping moet omschrijven is het een gemoedelijke sfeer, waar veel kan en mag, binnen de grenzen. Een camping voor jong en oud voor lang of kort verblijf. Misschien is het wel een blijvertje voor ons, of in ieder geval een camping waar we nog eens naar toe terug gaan.

 

De huishoudbeurs 2015

2 maart 2015

 

Het was weer eens zo ver, mijn jaarlijkse uitje zonder man en kinderen, maar met vriendinnen. Een heerlijk dagje weg van de dagelijkse sleur. Even geen “mama ik heb een ongelukje gehad,” of  “mag ik een snoepje?” of  “ik heb alweer honger mama.” Nee mama is even vandaag kinderloos. Maar voor de vriendinnen aan zouden bellen, wilde ik nog wel even een was gevouwen hebben, wassen, aankleden, tickets uitdraaien, eten en medicijnen innemen. En dat allemaal in een half uur omdat het boek bijna uit was en spannend was. Zonde om die tot vanavond te bewaren.

Ik was net met de laatste drie dingen van het lijstje bezig en daar stond mijn buurvrouw al. Nog geen 2 minuten later mijn andere vriendin. Precies op tijd allemaal. Ja hun! Ik niet. Ik moest nog snel mijn tas pakken en mijn medicijnen doorslikken. Een handvol gatver en als je er bij nadenkt lukt het nooit. ‘Hoofd leeg en slikken kreng’, dacht ik bij mezelf. “Ik heb er zin in! Jullie ook?” Drie glunderende gezichten lopen naar de auto en dan vertrekken we.

Op naar de huishoudbeurs. De 70ste editie. Bijna daar zien we het bord dat het parkeerterrein van de RAI vol is en we route 11 moeten volgen. Prompt rij ik verkeerd. Even omdraaien en ja dan zitten we goed. Mijn vriendinnetje kijkt van achteren even goed mee. Vier ogen zien meer als twee. En dan rijden we naar het parkeerterrein bij de Arena. We hadden onze jassen niet meegenomen, dus uit onze jas waaien kon niet. Uit ons hemd dan weer wel. Bah wat een smerig harde wind. Maar gelukkig stonden we vlak bij de bushalte. Nog een klein busritje en dan zijn we er.

We hoeven niet lang te wachten en dan zijn we binnen. Als eerste halen we de huishoudbeursshopper. Ik wil ook de Nijntje tas van de negenmaandenbeurs. Gewoon omdat ik Nijntje nog steeds zo schattig vind. Die is slechts 1 euro. Ik heb ze nog allemaal mijn shoppers van de negenmaandenbeurs en de huishoudbeurs. Het zijn toch leuke tassen iedere keer. Nadat we ze in onze boodschappentrolley’s hebben gedaan, gaan we wat drinken. Wat een heerlijk uitziende appeltaart, dus die nemen we er ook bij. We kijken naar de stroom mensen die voorbij gaat. We hebben geen van drieën specifieke wensen. Wel heb ik van mijn man het verzoek gehad scheermesjes mee te nemen. En natuurlijk wil ik voor mijn kinderen ook iets meenemen. Nienke die mag deze maand naar twee verjaardagen. Misschien zie ik wel iets leuks daarvoor.

Als we alles op hebben gaan we naar de mode hallen.De hallen 1, 2, 4, 5 en 6 worden door ons aangedaan. Een beetje zigzaggend, maar binnen korte tijd hebben we allemaal al leuke dingen gezien. Ik heb ondertussen al de scheermesjes. Kom bij de stand van Goliath aan zie daar spelletjes die als verjaardagscadeautje gegeven kunnen worden. Ik zie nog veel meer leuke dingetjes, maar het is gewoon leuk om te zien. Niet om te kopen vind ik zelf. Mijn suikerspiegel begint lager te worden en ik merk dat ik moet gaan eten. “Zullen we bij de Pasar Malam gaan eten?” En ja dat gaan we doen.

De buurvrouw die blijft staan bij een stand met hakhoning. Even denk ik dat het gekleurd ‘Jodenvet’ is van vroeger. We lopen door en proeven een stukje. Hmm eigenlijk best lekker. Dan zie ik leuke kettinkjes. “Dat is wat ik voor mijn meisjes wil hebben.” Ja ik ben dan wel kinderloos vandaag, maar denk regelmatig aan ze hoor. Voor 7,50 heb ik drie leuke kettinkjes. En dan gaan we heerlijk eten op de Pasar Malam. Ik neem saté met longtong rijst. Dat had ik al zo lang niet meer op. Ik heb zitten genieten van mijn eten en het gezelschap. En dan komt ook nog Marie van de Ven bij ons aan tafel zitten. Nee we hebben ons niet aan hem lopen vergapen. Heel eerlijk ik vind hem best lelijk. Daarbij hou ik niet zo van behaard.

Nadat we klaar zijn lopen we naar de Food en Drinks. Daar gaan we echt van standje naar standje. Ook de drinks slaan we niet over. Onze boodschappentrolley wordt steeds voller. Ik moet hem even opnieuw inladen want anders wordt het rijden bemoeilijkt. 8 Flesjes kindercola van het merk Raak. 6 Flesjes en twee big shoppers van Baarle duc fruitwater. Twee pakjes leerdammerkaas met een koeltasje. Voor Femke 4 kuipjes Eru smeerkaas en dan hup door naar drankenhal. Ik kan niet los gaan, want ik moet nog rijden, maar toch proef ik hier en daar wat. “Ooo wat een heerlijk drankje is dit.” We proeven Mokaï. Een soort cider van Lindebloesem gemaakt. Nou daar neem ik wel een fles van mee naar huis. We hebben de grootste lol.

Als we onze inkopen bij de drankhal ook hebben gedaan gaan we nog even verder op de food. Wat zie ik daar. “Mosselen! Jammie!” Het duurt even voor ik ook mijn portie heb, maar wat zijn ze lekker. Het boekje wat we mee mochten nemen ga ik zeker doorlezen. Ik heb wel weer een keer zin in mosselen. Bij de laatste stand van food krijgen we een blikje Bavaria Radler Appel. Een nieuwe smaak. Ik vind het net appelsap met een lichte biersmaak en bubbels. Ik heb het halve blikje weggemikt. Nee zeker niet mijn smaak. Daarna gaan we door naar hal 10 ‘home’. Mijn vriendin koopt 2 plankjes met leuke spreuken en ik zie er ook een die ik heel leuk vind. Drie voor 10 euro. Je kunt merken dat het de laatste dag is. Sommige standhouders stunten dan met hun prijzen. Het nadeel is dat sommige om vijf uur er geen zin meer in hebben en eigenlijk al aan het opruimen zijn.

Wij gingen nog even wat drinken met zijn drietjes. Het was een leuke dag bijna ten einde. Even nagenieten en kletsen onder het genot van een drankje, alvorens ons naar de bus te begeven. Nog snel een uitrijkaart halen en dan zijn we weer op weg naar huis. Moe maar voldaan kom ik thuis aan. Het is donker. Mijn man is met de kinderen op ziekenbezoek bij zijn moeder. Ik kan snel de tassen uitpakken en de kleinigheidjes klaarleggen. Nog snel duw ik een boterham in mijn mond. De pillen erachteraan die ik met melk wegwerk. ik plof op de bank. Zo mijn benen, knieën en rug doen zeer. Ik ben moe maar voldaan. Dan komen de kinderen binnen. Helemaal blij met hun ketting vallen ze mij om mijn nek. Alsof ze me dagen hebben moeten missen. Ach ik heb ze ook wel een beetje gemist hoor. Maar mijn dagje uit is mijn dagje uit. Ook volgend jaar weer zonder man en kinderen en met mijn vriendinnen.

20150301_190650[1]

 

Huishoudbeurs 2016 is van 20 tot en met 28 februari in de RAI.

Tanken in Baarle Nassau

18 september 2013

“Hup Smurf!” zei ik tegen mijn jongste. “We gaan even tanken en dan boodschappen doen.” Het is dat ik even naar haar voeten kijken want ze is een Houdini met schoenen. “Potdorie al weer je schoenen uit!” “Sjoen aan! Kukkie boodsjappen doen.” En ik pak haar schoenen om ze voor de tweede keer die dag aan te doen.

Grens-Baarle-Nassau-Baarle-Hertog
Onderweg

De schoenen zijn aan en we gaan naar de auto. We rijden langs het eerste tankstation en ik zie de prijs 1.749 euro. “Bah! Kukkie we rijden wel even naar Baarle Nassau! Hier is het veel te duur.”
Ik ben zoon moeder die haar kind alles verteld. Ongeacht of ze het begrijpen of niet. Mijn Smurfje kan tamelijk intelligent kijken en zegt op haar beurt weer: “Och mama toch!” of “Ja he mama!” alsof ze je ook echt begrijpt. En ik begin ook nu weer te vertellen over mijn uitstapje naar Baarle Nassau met mijn collega’s toen ik nog bij Defensie werkte.
Baarle Nassau/Baarle Hertog

“Wij zeggen altijd dat we naar Baarle Nassau gaan Kukkie. Maar eigenlijk gaan we naar Baarle Nassau en Baarle Hertog. Het zijn twee dorpen in een. Of een stukje België in Nederland. Zoon stukje noemen we enclave en het zijn er wel 22 Baarle Hertogjes en 8 Baarle Nassautjes. En overal in Baarle kun je zien in welk land je staat. Op de voordeuren staat er of een Nederlandse vlag bij het huisnummer of een Belgische. Grappig hè?” Ik lach even en ze lacht vrolijk mee.

baarle
“Overal op de weg zie je blokjes en kruisjes. Die geven de grens aan. En er is een huis waar de mevrouw kan kiezen of ze bevalt in Nederland of in België. Het huis staat precies op de grens.”

Baarle nassau
Smokkelen

“Maar ook in Baarle waren grote boeven. Zij wisten net als de jeugd dat als je een stapje opzij zette je hele andere wetten had. Wat nu de Zeeman is was vroeger het café ’t Hoekske. Het café stond op de Nieuwstraat, de doorgaande weg vanuit Baarle naar Chaam en werd door de rijksgrens in tweeën gedeeld. De kastelein had bovenop de grens een biljart geplaatst. Bij verkoop van onroerend goed dat in beide landen lag, werd de vanwege de ligging de notariële akte in dit café ondertekend. Men zette een tafel op de grens en zo kon elke notaris in eigen land de aktes ondertekenen. Naast het café stond het Nederlandse douanekantoor waar goederen officieel konden worden ingeklaard. Smokkelaars werden ook in dit douanekantoor gefouilleerd.”

baarle_zeeman
“Jaaaa schatje en weet je wat ze allemaal smokkelde:
Roomboter, Jenever, vee en suiker. Dat is wat anders als benzine, sigaretten en alcohol! Nou ja Jenever is ook alcohol maar dat hoef jij de eerst komende 15 jaar niet te proeven en te weten. Oooo en vergeet het vuurwerk niet! Ja die rot knallen waar onze honden zo bang van zijn” En achter me hoor ik “Angel en Luna thuis.” “Jaaa goed zo smurfje Angel en Luna zijn thuis!”
“De jeugd wist ook heel goed dat openings-, en sluitingstijden anders waren in België en Nederland. Ze deden dan ook graag een stapje opzij als de politie kwam controleren.”

DSCN3826
“O we zijn er! Mama gaat even tanken! Als je wat groter bent gaan we gewoon met zijn allen met een gids door Baarle Nassau. Die weten toch net iets meer als mama ” Ondertussen kijk ik naar de meter. Ik lach want het is hier gewoon 20 cent goedkoper als bij ons in Rijen.
Ik ben klaar met tanken en we gaan terug naar Rijen om daar boodschappen te doen. Een gezellige ochtend met Smurfje. En ze vond het in ieder geval niet slaapverwekkend.
Leuke bijkomstigheid is dat twee van mijn kinderen gedoopt zijn in de Salvator Kapel in Baarle Nassau. Ook wel Kapel Nijhoven genoemd.

Baarle Nassau  Nijhoven 2 Baarle-Nassau  Nijhoven 1

Berlijn

10 februari 2015

Hoog op mijn verlanglijstje staat een paar dagen Berlijn. Al vanaf mijn jeugd eigenlijk. Geschiedenis vind ik super leuk en scoorde daar ook mijn hoogste punten. Voornamelijk als het gaat om de eerste en tweede Wereldoorlog dan ben ik nieuwsgierig. Een mooi nummer vind ik nog altijd ‘Over de muur’ van het klein orkest. Na al die jaren nog steeds een geweldige tekst. In 2001 kwam het boek uit van Ellen Sesta ‘Tunnel naar de vrijheid’ en ik heb de Nederlandse versie meteen aangeschaft.

Dat is een boek waar ik geen spijt van heb gehad. Wat geweldig om te lezen. Ik waande mezelf even terug in de tijd en als vrijwilliger die aan het graven was in spanning en angst. Eigenlijk niet voor te stellen dat het nog niet eens zo lang geleden is dat de Berlijnse muur er nog stond en deze praktijken plaatsvonden. Wat bizar dat mensen van mijn leeftijd zo in angst leefde terwijl nog geen 100 meter verder het walhalla was van de westerse beschaving. De verschillen van rijk en arm, vrij en ingeperkt, zulke grote verschillen zo dicht bij elkaar.  Mensen die hun leven waagde voor anderen. Een aanrader dat boek.

Na het lezen van dat boek verlangde ik nog meer naar Berlijn. Ik wil graag op de plaatsten zijn beschreven in het boek ‘Tunnel naar de vrijheid’. Nee gelukkig dat stuk geschiedenis is voorbij. Maar het maakt toch een groot onderdeel uit van het hier en nu. Ik weet nog goed de beelden van het afbreken van de muur. De recessie waarin Duitsland daarna in verkeerde. Immers zo’n grote economische verschillen konden ze niet in een dag, week, maand of jaar goed maken. Daar ging echt wel een tijd overheen. Maar toch was het merendeel gelukkig over de keuzes toen gemaakt. Weg met de muur. Weg met de dreiging van het Oosten. Weg met communisme naast de deur.

Ook Nederland anticipeerde daarop. Het afschaffen van de dienplicht was onder andere een gevolg ervan. Er kon meer op Defensie bezuinigd worden, immers er was geen directe dreiging meer. Normaal was Nederland afhankelijk van de Duitse economie, echter wij bleven stabiel. Nederland zat in de lift toen. En toch lonkte Berlijn naar mij. Regelmatig bezoek ik sites waar ze reizen aanbieden naar Berlijn. Met mijn man al een paar keer over gehad. “Schat ik wil zo graag een keer naar Berlijn.” Misschien moet ik dat een keer anders aanpakken. Hij heeft hem namelijk helemaal niet op zijn lijstje staan.

Ja ik ga binnenkort gewoon een keer naar Berlijn. Met eigen ogen zien wat drie studenten met een hand vol vrijwilligers heeft bereikt. Kijken in de Bernauerstrasse, bij Check Point Charlie, Brandenburger Tor en meer. Ik wil rondlopen en bewonderen. Mezelf afvragend hoe het nog niet zo lang geleden zo anders was. Nee echt! Ik ga binnenkort naar Berlijn.