Archieven

Duke van Stichting Poor Animal 1.

20160526_115148

Angel is dood. Ons laatste maatje is van ons heen gegaan. Ik wil een nieuw maatje. Ik kan niet zonder een hond. Lex, mijn man, wil het over de vakantie tillen, maar ik niet. Ook Lex is een hondenmens. Binnenkort komen er twee Ieren logeren hier. Daarna hebben we plaats voor een nieuwe hond. Ik kan het niet nalaten om te gaan zoeken. En dan loop ik tegen een Cao da serra da Estrela aan die in Prinsenbeek zit bij Stichting Poor Animal. Ik zoek de eigenschappen van die hond erbij en het is precies wat wij zoeken in een maatje. Waakzaam, gezinsgericht en ook alles wat om het gezin heen hangt. Wat een mooie honden! We zijn verkocht.

Ik ga kijken op internet of ik meer kan vinden over de Stichting. Eigenlijk net zoveel positieve als negatieve referenties. Als ik kijk naar de negatieve, dan is het veel van mensen die lijken te klagen om te klagen. Een paar dingen vind ik wel serieus, maar dat wil ik graag zelf zien. Ik bel op naar de Stichting en hoor dat die hond al weg is, maar ze hebben nog wel een zelfde hond zitten. Die wil ik best komen bekijken. Ik maak een afspraak voor donderdag.

20160526_114801

Als ik aankom, word ik verwelkomt door Carla. Zij laat me Duke zien en verteld alles over hem. Hij is eigenlijk van Jannie en Martin, de eigenaren van de Stichting. Ik ben meteen verkocht. Wat een schat van een hond. Beetje dominant en super speels, maar zachtaardig. Ik maak wat foto’s en dan na een paar minuten laat Carla me de rest van de Stichting zien. Het oogt ruimer, ziet er schoner uit en ruikt beter als menig kennel. Als we één van de honden zien plassen tegen een mand, wordt er meteen schoon gemaakt. De dieren leven in een roedeltje, met een enkeling apart die of niet samen kan met andere, of aan het herstellen is. Ik krijg wat foto’s te zien van een paar van de viervoeters. Foto’s van toen ze gevonden werden en voor ze geopereerd waren. Sommige zijn wat angstig, maar over het algemeen zijn ze nieuwsgierig. Manden met honden dekens, speeltjes en genoeg ruimte buiten en binnen. Ik denk aan een paar van die klachten en kan die meteen wegstrepen. Nee wat ik gezien heb en wat ik gelezen heb is echt iets anders.

De eigenaresse komt binnen en ze is even stug. Als ze hoort dat ik kleine kinderen heb, waarschuwt ze me met Duke. Hij is onstuimig. Als ik hem echt wil, moet ik met mijn kinderen komen en pas dan besluiten. Na even met elkaar praten, komt ze los. Ze begint te vertellen over de honden en over opvoeden van honden. Waar ze vandaan komen en nog veel meer. Eigenlijk is ze wel aardig. Je moet er even mee praten. Zo ben ik ook, geworden nadat ik een paar keer mijn neus heb gestoten door bedrogen te zijn. Met een goed gevoel neem ik afscheid van Jannie en Carla en ga naar huis. Als ik die avond bel naar de Stichting, om door te geven dat ik de volgende dag met mijn kinderen kom, krijg ik Martin aan de lijn. Als die hoort dat ik met mijn kinderen kom voor Duke begint die op te sommen waarom ik daar niet aan moet beginnen.

“Martin ik krijg tamelijk de indruk dat je Duke niet kwijt wil,” zeg ik. “Nee, dat is het niet. Maar ik wil voorkomen dat je de hond na een paar weken of paar dagen komt terug brengen omdat hij de kinderen omgeduwd heeft, gegromd heeft of gebeten heeft om te spelen.” Ik leg Martin uit dat ik zijn bezorgdheid snap, maar dat ik mijn kinderen opvoed met het principe dat een hond een maatje is maar vooral een hond. Ze laten hem dus met rust. De afspraak staat voor morgen, maar ik heb het gevoel door een commissie te moeten voor een hond waar ik verliefd op ben. Ik baal daarvan en toch kan ik het begrijpen.

De volgende dag met de kinderen begrijp ik waarom al die waarschuwingen zijn. De meeste honden springen niet tegen jonge kinderen op. Duke doet dat wel. Hij zal dat echt goed moeten leren. Hij is ook naar de kinderen een beetje dominant. Ik ga een paar rondjes aan de riem lopen met Duke en de kinderen. Hij is nog steeds erg geïnteresseerd in de kinderen, maar loopt keurig mee. Met zacht, maar dwingende hand en positief belonen, krijg ik zowel de kinderen als de hond mijn kant op. Martin kom ik ergens tegen, hoewel ik geen idee heb, dat het Martin is. Als ik terug kom met Duke, hoor ik van Carla dat Martin mij vertrouwd met de hond. Ik ben een geschikt baasje. Wij zijn blij. Maar ik snap des te meer de voorzichtigheid die ze hadden. Ze hadden gelijk. Duke is niet voor iedereen geschikt.

Zaterdag 28 mei, ga ik de Ieren halen. Onze logeetjes. De honden voor mijn moeder. Zondag 29 mei, gaat Lex Duke ophalen. Het zal krap worden in huis, maar ik kijk er erg naar uit. Hoe dat verder verloopt kun je lezen in deel 2.

Een fotoshoot bij PBB fotografie gewonnen

2 december 2015

Ik ben de laatste tijd veel aan het liken en delen op Facebook in de hoop dat ik iets leuks win. Vaak tot groot ongenoegen van een paar familieleden, maar goed, dat is hun probleem denk ik dan maar. Ondertussen heb ik een paar leuke dingetjes gewonnen en ik ben er erg blij mee. Ik heb ergens aan een actie meegedaan en heb twee tickets gewonnen bij Musicals in Concert. Ik bel net mijn vriendinnetje op om te vragen of ze met me meegaat de volgende dag en ik zie tegelijkertijd mijn naam op Facebook verschijnen. De winnaar van de fotoshoot is Mireille de Vogel. Ik was al in de wolken, maar nu nog veel meer.

En de prijswinnaar van de shoot is……..wacht even………!!

Voor iedereen die niet gewonnen heeft heb ik een fotogenieke actie.

Geef voor de Sint of Kerst een FOTOSHOOT CADEAUBON aan je vader en moeder, familie, vrienden, of goede collega.

Nu met € 10,- korting; voor maar € 59,- met alle bewerkte foto’s GRATIS op disk.

Origineel idee?

Voor meer info of de cadeaubon kopen; neem even contact op met PBBfotografie

En daar gaan we dan, and the winner is…….Mireille de Vogel…Gefeliciteerd, ik hoor graag even van je.

 

12243114_448687465338801_8315207147924975914_n

Mijn man en ik hebben de afgelopen 8 jaar veel foto’s verzameld van onze kinderen. Bijna elk jaar hebben we wel een fotoshoot van de kinderen laten doen in de lokale Albert Heijn. Erg leuke resultaten. Aan de muur prijkt bijna elk jaar weer een nieuwe versie van de meiden. De laatste was al weer bijna twee jaar geleden gemaakt. Wat we niet hebben en eigenlijk ook nooit gedaan hebben, was een fotoshoot met het hele gezin. En dat wilde we wel heel graag. En als je dan zo’n leuke prijs wint, is dat natuurlijk super welkom.

Alle drie dubbel 1

“Kijk nou! Ik heb een fotoshoot gewonnen bij die kennis van jouw.” Zeg ik tegen mijn vriendin. “Heet ze Patricia?” Vraagt mijn vriendin. En samen zoeken wij naar Patricia op Facebook die fotografe is. We zijn er samen stellig van overtuigd dat het deze Patricia is. Ik stuur een mailtje dat ik erg blij ben met het winnen van deze fotoshoot. Dat ik graag met mijn gezin op de foto wil en dat ik er alle vertrouwen in heb dat de foto’s net zo mooi worden als bij mijn vriendin. Ik ben dan stom verbaasd als ik een mail terug krijg dat zij mijn vriendin niet kent. Het duurt zelfs een dag en een paar mailtjes als ik de fout ontdek. Er zijn meer dames die Patricia heten en fotografe zijn. We moesten er wel om lachen eigenlijk. Ik was nog steeds erg blij met mijn gewonnen fotoshoot.

Nu is november voor ons een hele drukke maand. Met meer als 8 verjaardagen van directe familie in de maand november en vrijwel elk weekend een feestje is de agenda aardig gevuld elke keer. Gelukkig zagen we een gaatje op 20 november in de middag. Die middag waren de kinderen vrij, Lex ook en als het goed is sloot het netjes aan op de fysiotherapie van Femke. Bij de Cranenbroek had ik voor de meiden een witte trui gekocht. Alle drie dezelfde. Lex en ik een witte blouse uit de kast. De meiden wilde make-up op, dus heb ik heel dunnetjes een beetje make-up aangebracht. Bij mijzelf ook maar wat, zodat het nauwelijks op zou vallen. En toen vertrokken we van huis. Een heel klein stukje lopen, want het was nagenoeg bij ons om de hoek.

_DSC3909

Nienke was helemaal hyper. Ik moest me echt een paar keer inhouden totdat ik werkelijk ontplofte. Ze maakte er een spelletje van om hard weg te rennen het liefst door het gras en de modder. Arggggggg We gaan naar een fotoshoot niet naar een kinderboerderij. Tja zelf was ik ook een beetje zenuwachtig. Hoe zou het zijn? Wat wordt van ons verwacht? Zullen de meiden zich gedragen? Zal het allemaal wel gaan? En nog nieuwsgieriger naar het eindresultaat, maar daar moesten we dan toch nog even op wachten.

_DSC3893

Bij Patricia binnengekomen, was het ijs al snel gebroken. Heel ontspannen nam ze ons mee naar haar studiootje. De meiden voelde zich ook meteen op hun gemak. Zelfs onze Nienke die toch altijd eerst de kat uit de boom kijkt, voelde zich meteen “thuis”. De meiden mochten zelf aangeven hoe ze op de foto wilde en eigenlijk lukte alles meteen. Als vrij vlot waren alle foto’s gemaakt. Opgelucht pakte ik mijn spullen. Blij dat de meiden zich redelijk goed gedragen hadden. De foto’s zouden met een paar weken klaar zijn en na nog wat kletsen namen we afscheid. Patricia had al het een en ander op de camera laten zien, maar toch was ik heel benieuwd naar het eindresultaat. En dat kwam bovenverwachting snel. Er hoefde maar één ding worden aangepast wat ons betreft. Ook die aanpassing was snel gedaan.

_DSC3919bewerkt

Of ik nog wensen had met betrekking tot de kerstkaarten? O,jee! Nee echt specifieke wensen heb ik niet. En prompt kwam Patricia zelf met een leuk voorbeeld. Samen hebben we nog twee kerstkaarten gemaakt. Tenminste ik de lay-out, Patricia het professionele knip en plakwerk. De resultaten zijn gewoon geweldig. De volgende dag heb ik meteen een aantal foto’s besteld. Diverse maten en legio mogelijkheden, voor een aangename prijs. Ook de levertijd was supersnel. De volgende dag had ik de foto’s al in huis. Snel nog een paar lijstjes halen voor de opa’s en oma’s en er konden twee duimen in de lucht.

Kerstkaart lichtblauw

Ik kan iedereen PBB Fotografie aanbevelen. De service, een ontspannen fotoshoot met veel eigen inbreng en ook een heel mooi eindresultaat waarbij jouw eigen wensen en inbreng mogelijk zijn, is gewoon super! Een aantal van onze foto’s staan in dit bericht. Vinden jullie ze ook net zo mooi als dat wij ze vinden? 🙂

Dieren het circus in

28 augustus 2015

Het circus is weer in het land. In dit geval ons dorp Rijen. Circus Renz International wel te verstaan. Een traditioneel circus met drie Indische olifanten, prachtige paarden , Siberische Kamelen , Watussi runderen , vrolijke hondjes en pony’s. Ik zag de olifanten staan en werd meteen verdrietig. Nee niet vanwege dat ze daar staan, maar vanwege het feit dat we straks misschien wel nooit meer een circus kunnen zien waar wilde dieren te zien zijn. Nu is wilde dieren ook weer niet helemaal de juiste benaming, want de meeste zijn geboren in het circus en zelfs hun voorouders zijn daar geboren en getogen. Maar een dier blijft een dier en dus blijven ze soms onvoorspelbaar.

Toen ik thuis aankwam ben ik even op het internet gaan kijken hoe het intussen met die wet staat. Gaat hij al van kracht? Wanneer gaat die van kracht? En wat schetst mijn verbazing: De wet is er nog niet eens door! Gelukkig denk ik dan. Maar hoe zit dat precies en dan wil ik ook meer weten. De Minister heeft het ingebracht. De Ministerraad heeft het goedgekeurd, maar het parlement moet er ook nog iets van vinden en dat is nog niet gebeurd. Daar wordt ik al blijer van en hoop dat er veel in het parlement toch even willen stilstaan bij het volgende:

De Minister heeft alles gebaseerd op een rapport van 2009. Dat is al 6 jaar geleden. Inmiddels is er veel veranderd binnen het circus ook qua verzorging en omgang met dieren. Daar waar ze het hebben over olifanten aan een ketting, heb ik ze niet aan een ketting gezien. Geen moment. Het grote gevaar van de dieren zijn de mensen van buitenaf, die menen ze alles te eten te kunnen geven of zelfs onder de draad of hekken door te kunnen gaan om stoer te doen. En dan heb ik het niet alleen over kleine kinderen, maar ook over volwassenen. De circussen zijn inmiddels de meest en best gecontroleerde bedrijven als het gaat om het welzijn van dieren. Bij elk telefoontje van een activist of bezorgde bezoeker draven controlerende instanties op. Klaar om de mishandelde dieren in beslag te nemen en iedere keer te moeten erkennen dat er geen sprake is van mishandeling, maar zelfs het tegenovergestelde.

20150825_165217[1]20150825_165220[1]

Als ik vragen stel aan iemand van het circus zijn zowel bij Circus Rens International als bij Belly Wien de medewerkers zeer bereid de vragen te beantwoorden. Je krijgt rondleiding, informatie en antwoorden over de dieren, karakter eigenschappen en welzijn. Ze maken gebruik van de eigenschappen van de dieren zowel in bouw (Ruinen en hengsten) als van karakter en instinkt. Het werken met de dieren zorgt dat ze in vorm blijven en zich niet vervelen. In tegenstelling tot dierentuinen waar er alleen verstoppertje wordt gedaan met het voedsel doet het circus veel meer om hun dieren in vorm te houden. Het blijft gevaarlijk het werken met dieren, maar dat maakt het ook erg mooi.

Ik kan alleen maar onderschrijven wat ik zie. Ik zie dieren die gretig zijn en goed verzorgt. De tijger in de Beekse Bergen doet ook de hele dag hetzelfde loopje en vertoont redelijk hetzelfde gedrag. En dan hebben ze in de Beekse Bergen meer ruimte als in andere dierentuinen in Nederland. Maar dierentuinen in Nederland staan niet ter discussie. Wel jammer want als het om ruimte gaat, krijgen die dieren steeds minder ruimte per dier. Het leeuwenverblijf in de Beekse Bergen wordt steeds kleiner en het aantal leeuwen meer. Ook al zijn de leeuwinnen aan de pil, ook bij dieren kan die wel eens niet zo goed werken. En zouden, als de dieren de tent uit gaan, de dierentuinen de volgende zijn waar we ons massaal druk om gaan maken?

Ik pleit voor de dieren de tent in houden. Ik pleit voor traditionele circussen, hun bestaansrecht houden. Ik pleit voor een nieuw eerlijk rapport die laat zien wat de situatie nu is. Een situatie die we allemaal kunnen zien als we dat toelaten te zien. Circusdieren hebben het echt niet slecht. Het is niet de vrijheid als hun soortgenoten hebben in de vrije natuur, maar die hebben ze nooit gekend en dus nooit gemist. Maar ik denk zelf dat ze het beter hebben als dieren in een dierentuin. Om Artis maar niet te noemen in het vergelijk.

Garageverkoop Rijen

4 april 2015

Het is weer bijna zover. Garageverkoop in Rijen. Een initiatief van de Stichting Najjar Gilze Rijen. Vorig jaar was de eerste keer dat ik meedeed met deze garageverkoop en pas later las ik waar deze stichting voor was.

Stichting Najjar Gilze en Rijen is opgericht in 1995 op verzoek van de ouders van een Najjar patientje uit Rijen. Zij kregen het verzoek van het NAJJAR Fonds (www.najjar.nl) om aandacht te besteden en fondsen te werven t.b.v. medische onderzoeken naar de levensbedreigende kinderleverziekte Crigler Najjar.

De ouders hebben hiervoor de hulp ingeroepen van familie, buurtgenoten en vrienden om hen hierbij te helpen. Zo is een groep vrijwilligers ontstaan die zich willen inzetten om bekendheid te geven aan de ziekte Crigler Najjar, en fondsen te werven t.b.v. onderzoeken. Deze groep heeft in 1995 hun eerste actiejaar gehouden met als doel om 100.000 NLG in te zamelen.

Stichting Najjar Gilze en Rijen heeft in het eerste actiejaar de media overspoeld met berichten,informatie en acties van en voor de stichting. Tevens werden alle bedrijven, scholen, verenigingen en winkeliers uit de gemeente Gilze en Rijen aangeschreven met de vraag of zij een bijdrage wilden leveren om Stichting Najjar Gilze en Rijen te helpen hun doel te bereiken. Dit verzoek werd door bijna alle aangeschrevenen omgezet in daden. Zo werden er benefietwedstrijden georganiseerd door sportverenigingen, acties gehouden door de winkeliers, en directe financiële bijdragen geleverd door het bedrijfsleven. Ook zeer veel persoonlijke acties resulteerden in extra financiën en extra media aandacht. Dit eerste actiejaar heeft Stichting Najjar Gilze en Rijen hun doelstellingen (aandacht in de gemeente en 100.000 NLG ophalen) dan ook ruimschoots gehaald. Aan het einde van dit eerste actiejaar heeft Stichting Najjar Gilze en Rijen deze financiële opbrengst dan ook met trots overhandigd aan het NAJJAR fonds. Het Najjar fonds behartigt de belangen van alle +/- 25 Najjar patiëntjes uit Nederland. Wil je meer lezen over deze Stichting of wat Najjar inhoud klik dan op de volgende link: http://www.najjargilzerijen.nl/nl/crigler-najjar/

Op 19 april is de 3e garageverkoop in Rijen. Dit jaar doe ik het net als vorig jaar, samen met mijn buuf. Lekker gezellig en genoeg te verkopen. Tegenover ons doen ze ook mee. We zijn dus met vier huishoudens die verkopen. Ik kreeg te horen dat de school van de kinderen ook mee doet. Wel leuk en natuurlijk een publiekstrekker. Erg handig voor ons. En iets verderop in de straat doen ze ook mee.

Ik heb er zin in en hoop wat te kunnen verkopen. Vorig jaar hebben we goed verkocht. Dit jaar hebben we nog meer te koop. Kinderkleding, meubels, schilderijen, boeken, speelgoed, een grabbelton en nog veel meer. Kijken of we het net zo goed doen als vorig jaar. Gezellig wordt het zeker. van 09.00 uur tot 16.00 uur kunnen we verkopen. Waarschijnlijk komt mijn zusje om extentions in haren te doen of te vlechten.

Vandaag sprak ik diegene die het organiseert er zijn 114 mensen die meedoen met de garageverkoop. Dus als je niks te doen hebt de 19e april, kom dan gerust een kijkje nemen in Rijen. Er is altijd wel iets bij wat je leuk vind. Dus de 19e april moet je op de Gagelrijs in Rijen wezen 🙂 Wij beloven dat het een leuke dag wordt.

Tanken in Baarle Nassau

18 september 2013

“Hup Smurf!” zei ik tegen mijn jongste. “We gaan even tanken en dan boodschappen doen.” Het is dat ik even naar haar voeten kijken want ze is een Houdini met schoenen. “Potdorie al weer je schoenen uit!” “Sjoen aan! Kukkie boodsjappen doen.” En ik pak haar schoenen om ze voor de tweede keer die dag aan te doen.

Grens-Baarle-Nassau-Baarle-Hertog
Onderweg

De schoenen zijn aan en we gaan naar de auto. We rijden langs het eerste tankstation en ik zie de prijs 1.749 euro. “Bah! Kukkie we rijden wel even naar Baarle Nassau! Hier is het veel te duur.”
Ik ben zoon moeder die haar kind alles verteld. Ongeacht of ze het begrijpen of niet. Mijn Smurfje kan tamelijk intelligent kijken en zegt op haar beurt weer: “Och mama toch!” of “Ja he mama!” alsof ze je ook echt begrijpt. En ik begin ook nu weer te vertellen over mijn uitstapje naar Baarle Nassau met mijn collega’s toen ik nog bij Defensie werkte.
Baarle Nassau/Baarle Hertog

“Wij zeggen altijd dat we naar Baarle Nassau gaan Kukkie. Maar eigenlijk gaan we naar Baarle Nassau en Baarle Hertog. Het zijn twee dorpen in een. Of een stukje België in Nederland. Zoon stukje noemen we enclave en het zijn er wel 22 Baarle Hertogjes en 8 Baarle Nassautjes. En overal in Baarle kun je zien in welk land je staat. Op de voordeuren staat er of een Nederlandse vlag bij het huisnummer of een Belgische. Grappig hè?” Ik lach even en ze lacht vrolijk mee.

baarle
“Overal op de weg zie je blokjes en kruisjes. Die geven de grens aan. En er is een huis waar de mevrouw kan kiezen of ze bevalt in Nederland of in België. Het huis staat precies op de grens.”

Baarle nassau
Smokkelen

“Maar ook in Baarle waren grote boeven. Zij wisten net als de jeugd dat als je een stapje opzij zette je hele andere wetten had. Wat nu de Zeeman is was vroeger het café ’t Hoekske. Het café stond op de Nieuwstraat, de doorgaande weg vanuit Baarle naar Chaam en werd door de rijksgrens in tweeën gedeeld. De kastelein had bovenop de grens een biljart geplaatst. Bij verkoop van onroerend goed dat in beide landen lag, werd de vanwege de ligging de notariële akte in dit café ondertekend. Men zette een tafel op de grens en zo kon elke notaris in eigen land de aktes ondertekenen. Naast het café stond het Nederlandse douanekantoor waar goederen officieel konden worden ingeklaard. Smokkelaars werden ook in dit douanekantoor gefouilleerd.”

baarle_zeeman
“Jaaaa schatje en weet je wat ze allemaal smokkelde:
Roomboter, Jenever, vee en suiker. Dat is wat anders als benzine, sigaretten en alcohol! Nou ja Jenever is ook alcohol maar dat hoef jij de eerst komende 15 jaar niet te proeven en te weten. Oooo en vergeet het vuurwerk niet! Ja die rot knallen waar onze honden zo bang van zijn” En achter me hoor ik “Angel en Luna thuis.” “Jaaa goed zo smurfje Angel en Luna zijn thuis!”
“De jeugd wist ook heel goed dat openings-, en sluitingstijden anders waren in België en Nederland. Ze deden dan ook graag een stapje opzij als de politie kwam controleren.”

DSCN3826
“O we zijn er! Mama gaat even tanken! Als je wat groter bent gaan we gewoon met zijn allen met een gids door Baarle Nassau. Die weten toch net iets meer als mama ” Ondertussen kijk ik naar de meter. Ik lach want het is hier gewoon 20 cent goedkoper als bij ons in Rijen.
Ik ben klaar met tanken en we gaan terug naar Rijen om daar boodschappen te doen. Een gezellige ochtend met Smurfje. En ze vond het in ieder geval niet slaapverwekkend.
Leuke bijkomstigheid is dat twee van mijn kinderen gedoopt zijn in de Salvator Kapel in Baarle Nassau. Ook wel Kapel Nijhoven genoemd.

Baarle Nassau  Nijhoven 2 Baarle-Nassau  Nijhoven 1

Verjaardagsfeestje

19 december 2014

Vanmiddag is het zover. Femke mag haar verjaardagsfeestje houden. Ze kijkt er zo naar uit. Tja is ook niet gek als je 24 november jarig bent en pas een maand later je verjaardagsfeestje hebt. Maar daar ligt helaas mijn gezondheid aan ten grondslag. Ze wilde heel graag met haar vriendinnen haar verjaardag vieren in een indoor speeltuin. “Ja maar dan niet Haasje over hè mama.”

Nee Haasje over in Oosterhout NB gaan we nooit meer naar toe. Het is wel de goedkoopste en oogt het leukste maar wat we de laatste keer hebben meegemaakt heeft mij erg boos gemaakt. Nienke had in juni haar verjaardag. Dus wij met een groep kinderen naar Haasje over. Daar hadden ze mijn mail niet goed gelezen en een kind te weinig gerekend. Dit is niet zo erg want uiteindelijk komt dat allemaal goed. Maar na een uurtje blijken ze de kinderen die ik bij heb wel erg in de gaten te houden. Ze worden eerst aangesproken bij de tractor. Ze mogen niet met zijn allen erop. Mijn kinderen gaan eraf en naar de glijbaan en vervolgens zie ik dat er nog meer kindjes van andere verjaardagen op diezelfde tractor zitten en die worden niet aangesproken.

We hebben een fotomomentje op de koe. Net als een half jaar eerder op Femke haar verjaardag. Dan word ik aangesproken. De kinderen mogen niet op de koe. “Hè? Een half jaar eerder mocht dat wel, is het beleid veranderd dan?” vraag ik. “Nee hoor dat was altijd al.” krijg ik te horen van de medewerkster. En ja hoor als er andere kindjes op de koe gezet worden wordt er niks van gezegd. Mijn groepje vind de tractor nog steeds geweldig maar als mijn dochter op de voorkant gaat zitten wordt ze er zonder pardon afgehaald. Nu word ik boos. “Hallo dame! Ik krijg danig het gevoel dat we niet welkom zijn.” Maar dat is beslist niet het geval.

We hebben aangegeven dat we om kwart voor 5 frietjes willen. Er wordt een friet te weinig bezorgd een friet speciaal wordt ook vergeten en twee frikandellen zijn er schijnbaar ook vanaf gevallen voor ze onze tafel bereikten en dat allemaal om kwart over 6 in plaats van kwart voor 5. Ik had het helemaal gehad. Een excuus kon er dan nog net vanaf, maar verder ook niks. De jarige die normaal een cadeau krijgt werd ook vergeten, gelukkig dat de kinderen het niet vergaten. En het is dat de kinderen in koor riepen dat Nienke nog niks had gehad want eigenlijk geloofde ze het niet.

Toen het vriendinnetje van Femke haar verjaardag in haasje over hield zagen we hun foto momentjes op de koe en de tractor. Dat wat wij niet mochten, konden hun gewoon wel. Het stoom sloeg weer uit mijn oren. Nee hier geen Haasje over meer.

Maar goed dan gaan we naar de Vossenberg en Gilze. Toch? Ook heel leuk. Dus ik bel en bel en bel om te proberen te reserveren. Nee na 25 minuten had ik nog steeds niemand aan de telefoon gehad. Dan maar Puk en Muk en gelukkig die namen meteen op. Vanmiddag gaan we dus gezellig naar Puk en Muk in Dongen. En de meiden staan al twee dagen te springen om er naar toe te gaan.

Sinterklaas

11 december 2014

 

Sinterklaas 3 jaar geleden, was de mooiste sinterklaas die ik ooit heb gehad. Jilke werd toen geboren. Gehaald met een keizersnede. Omdat Femke, Jilke en ik dicht op elkaar zitten qua verjaardag, kijk ik stiekem al een beetje uit naar de dag waarop ze alle drie niet meer in de Goedheilig man geloven. Dan kunnen we mooi met kerst de cadeautjes onder de boom leggen in plaats van allerlei trucjes uit te halen zodat ze weer verrast zijn.

Dit jaar werden ze overspoeld met de Goedheilig man en zijn zwarte Pieten. En gelukkig hier waren de Pieten nog wel zwart en Sinterklaas gewoon wit. Op het werk bij mijn man kregen ze alle drie een geweldig cadeau. OSV Rimi had er weer een heel leuk werk van gemaakt. Sinterklaas en de zwarte pieten kwamen aan op een vakantieboot om de pakjes te brengen. De kinderen stonden bij het water de Sint op te wachten. Geweldig die gezichtjes.

De man van mijn zusje zou dit jaar in Dongen en omgeving ook Sinterklaas zijn. Toen ik dat hoorde heb ik meteen geboekt. Vorig jaar was ik te laat, maar dit jaar gelukkig ruimschoots op tijd. Ik wilde voor 5 december op Jilke haar verjaardag. Mijn vriendin had ook een leuke verassing voor Jilke. Vanuit een andere school mocht zij met zwarte Piet op stap om zieke kinderen van die school thuis te verassen.

5 December is aangebroken. Jilke is jarig en we zingen luid. Bij de schoenen liggen kleine cadeautjes voor de meisjes, en voor Jilke op de ontbijt tafel nog wat meer. Terwijl wij doorgaan met vals zingen begint Jilke te scheuren. Ze is helemaal blij! Het meeste had ze zelf al uitgezocht en was dus geen verassing. Eindelijk mocht ze haar hondje in een tas uitpakken.”Mama ik noem hem Daisy net zoals Daisy van jouw vriendin. Hij lijkt er een beetje op hè?” Ik kan het alleen maar beamen. Samen met haar Daisy brengt ze haar zusjes naar school.

Klop Klop! En daar stond mijn vriendin met zwarte Piet bij ons voor de deur. Femke en Nienke waren natuurlijk op school en dus had Jilke de zwarte Piet helemaal voor zichzelf. Hele verhalen vertelde ze. Mijn vriendin heel geconcentreerd kijken en ik kakelen als een kip zonder kop omdat ik anders bang was dat ik vol zou schieten. Sinds ik kinderen heb huil ik bij veel dingen en Sinterklaas en zwarte Piet zijn er standaard 1 van. Na een kwartiertje en een cadeautje ging mijn vriendin weer verder met de Pieterman. Voor Femke en Nienke een cadeautje achter gelaten. Toen ik in de keuken bezig was, had Jilke die ook maar snel uitgepakt. Ach uitpakken is ook zo leuk!

Als iedereen weer thuis is komen ook opa en oma binnen. Na de taart ook de hapjes op tafel. En Jilke wat wil je vanavond eten voor je verjaardag. “Chili con carne mama!” En als ik “Oke” zeg kijkt er een dol gelukkig en twee hebben er tranen in hun ogen. Normaal is het eten wat de pot schaft en lust je het niet heb je pech, maar nu strijk ik een keer over mijn hart. “Ik heb voor jullie poffertjes,” zeg ik dan en Femke en Nienke beginnen te juichen. “Jilke wil je niet ook poffertjes?” “Nee, ik wil Chili con carne!” Oke das tenminste duidelijk. Maar er staat zoveel op tafel dat er niemand honger heeft. Ondertussen ben ik aan het appen met Sinterklaas. Het is half 5 en ze zijn er zo.

Ze hebben op FB een pagina https://www.facebook.com/BerichtenPiet?fref=ts daar staat een formulier waarop je bijzonderheden kunt invullen. Het voordeel dat het je zwager is, is dat hij de kinderen ook goed kent. De bonus is dan ook nog dat een van de zwarte Pieten mijn nichtje (dochter van mijn andere zus) is. Ai Ai! Ik hoop niet dat ze die twee gaan herkennen. Ik zit meer erover in als mijn man en mijn zwager. Een kwartier en niet te veel praten zeg ik tegen mijn zwager.

Bons Bons! Daar wordt op het raam geklopt. De kinderen zijn helemaal hyper. Mijn zwager komt binnen. Ik bedoel natuurlijk Sinterklaas komt binnen. Samen met twee zwarte Pieten. De een zegt niet veel en als ze iets zegt is het een hele donkere meiden stem. En bij Sinterklaas denk ik; Nee je hoort het goed! Maar de kinderen hebben niks in de gaten. Geweldig! Ik begin te ontspannen. Het is een leuk schouwspel. Na een kwartiertje pakken de Pieten samen met mijn man de cadeautjes en zetten die in de woonkamer neer. Na nog een liedje verdwijnt de Sint en zijn gevolg.

Amper de deur uit, duikt Nienke in de zakken. Heel veel Ohhh en Ahhhh later… in tijd slechts 10 minuten, zijn alle cadeautjes uitgepakt. Mijn man en ik hebben daar twee uur over gedaan om het in te pakken. Bizar hè! De twee oudste stuiteren van het ene cadeau naar het andere. Alles moet geprobeerd worden. Het was een drukke maar geslaagde dag. Volgend jaar maar weer zo. Ik ben benieuwd of ze dan nog steeds alle drie geloven.

20141205_16431020141205_164720

Coupe trots

14 december 2014

 

Dinsdag komt de kapster bij mij thuis. Niet zomaar een kapster, maar eentje die ook nog eens tweede van Nederland is geweest bij kapperskampioenschappen in Utrecht. Dat is overigens wel al weer een hele tijd geleden. En hoe ik dat weet… Ik was haar chauffeur en model toen. Ze is een van mijn zusjes en ben super trots op haar.

Juliette zit al vanaf haar 15e in het kappersvak. Mijn ouders hebben zelfs ontheffing aangevraagd en gekregen, omdat ze niet aan de leerplicht voldeed toen ze aan de kappersopleiding begon. Maar het was iets wat ze heel graag wilde en nog steeds. Voor haar 20ste was ze dan ook al bedrijfsleidster in een kapperszaak in Boxtel.

Haar besluit om thuiskapster te worden was ook geen verassing. En dat doet ze al weer een hele tijd. Ruim 20 jaar in het vak en nog altijd even goed. Sinds kort kun je ook bij haar thuis geknipt worden in de kleinschalige salon aan huis. Heeft ze op woensdag een kinderknipdag waarbij kinderen ranja en een snoepje krijgen. En afgelopen woensdag ben ik samen met een vriendin en onze kinderen naar Juliette gegaan. Femke een stuk eraf, Nienke haar pony een stukje eraf en Jilke wilde niet. De twee zonen van mijn vriendin hadden ook hun wensen. De kinderen waren helemaal hyper en vonden het geweldig. Ze mochten rondjes draaien in de stoel, kregen een bekertje ranja en als ze heel lief waren een snoepje. Dat heel lief was een heel ruim begrip. Maar mijn zusje heeft zelfs de meest moeilijke van de kids helemaal tevreden gesteld. “Ik heb precies wat ik altijd wilde hebben voor kapsel!” Zei hij trots tegen zijn moeder.

Regelmatig stuur ik mensen naar haar toe. Allemaal zijn ze zeer te spreken over haar. Samen met haar heb ik reclame materiaal gemaakt en waardebonnen die je kunt kopen. Zelf heeft ze een FB pagina gemaakt waar ze prijsjes weggeeft, foto’s op plaatst van make-overs en haar prijslijst staat. https://www.facebook.com/juniquehairstyle?fref=ts

Ben je nieuwsgierig naar de zaak van Juliette. Hairstyle Junique is de naam en de kapperszaak waar je moet zijn in de omgeving Dongen. Ik kijk uit naar dinsdag, dan komt mijn zusje mijn haren doen. Een anti grijs beurt, wat vrolijkheid en een paar centimeter minder. Ik zal de foto voor en erna bij deze blog plaatsen.

10429338_861147523907242_7380511801945396483_n 20131203_145450