Archieven

Ongelooflijk ONLINE.NL en ZIGGO

Mijn ouders gaan regelmatig naar het buitenland, immers daar hebben ze ook familie en vrienden waar ze graag zijn op hun oude dag. Thuis hebben ze online.nl, waarbij het contract bijna is afgelopen. Na twee maanden komen ze thuis en horen van mijn zusje die bij mijn ouders thuis haar kantoortje heeft, dat er geen internet is. De TV en telefoon gebruikt ze niet, maar die blijken het ook niet te doen. We controleren de kabels, halen de stekker eruit en weer erin en geven een fabrieksreset. Niets helpt. Pas maandag 7 november kan er gebeld worden en dat doe ik dan voor mijn ouders.

De meneer die ik aan de lijn krijg laat me nogmaals alle handelingen doen. Hij bevestigd wat wij al weten en dat is dat er al 2 maanden geen signaal meer is. Hij zal een monteur inplannen. De eerst mogelijke datum is 17 november. WTF zo lang!!! “Ja sorry het kan niet eerder” zegt hij “Als u eerder weer diensten wilt, kunt u allicht overstappen.” Mijn ouders zijn 11 en 16 november jarig en willen graag toch wel bereikbaar zijn om nog maar niet te spreken over alle rekeningen die via internetbankieren betaald moeten worden. Maar goed ik neem zijn advies ter harte en zeg per onmiddellijk op. Een gesprek van 2 uur beëindig ik met goede hoop omdat ik verwacht dat er ook wel compensatie gedaan kan worden over de maanden waarop betaald is maar geen dienst ontvangen.

Ik bel ZIGGO en daar wordt ik hartelijk ontvangen. We bestellen ons pakket en de aardige meneer belooft dat we 9 november aangesloten worden en dat we het pakket dan hebben. Mijn ouders zijn in de wolken over 2 dagen hebben ze weer TV, telefoon en internet en is hun wereld weer een beetje groter. Alles wordt bevestigd op mijn e-mail adres. Vol goede moed ga ik woensdag naar mijn ouders om het pakket voor hun aan te sluiten, maar er is niks aangekomen. Raar eigenlijk, want ik heb inderdaad ook geen bevestiging ontvangen op mijn e-mail.

Ik bel naar ZIGGO en daar krijg ik te horen dat ze wachten op overstap. Er is geen sprake van overstap, want ik heb alles zelf geannuleerd bij online.nl dus waar wachten jullie op. “Een miscommunicatie mevrouw we gaan het in orde maken. Over 3 tot 5 werkdagen heeft u de spullen in huis en wordt u aangesloten” “Pardon? Eerst hoor ik dat het met 2 dagen kan, dan maken jullie een fout en moet ik het dubbele tot drie dubbele wachten?” “Ja mevrouw.” krijg ik als antwoord. “Zou u misschien ook willen kijken wat het e-mail adres is waar jullie op bevestigen? Nee dat is verkeerd, dit moet het zijn…” En dat is de samenvatting van een heel lang en moeizaam gesprek.

Voor de zekerheid bel ik online.nl nog, want ik wil wel eens weten hoe het met die opzegging zit. Blijkt ook daar alles fout te zijn gegaan. Maar dat wordt over diverse schijven (7 personen aan de lijn gehad) te worden opgelost. Compensatie krijgen we niet, we krijgen geen bevestiging op schrift/e-mail. Thuis aangekomen is er toch een mail met daarin dat we toch mogen betalen tot en met 31-12 omdat dan het contract afloopt. Over compensatie wordt niet gesproken. Dat je geen diensten hebt en al die tijd geen diensten hebt gehad hebben ze maling aan, “had het maar eerder gemeld moeten worden,”is het standpunt van ONLINE.NL

Vrijdag is mijn vader jarig en ik hoop toch dat hij het pakket al heeft gehad, ondanks het feit dat ik nog steeds geen bevestiging over de mail heb ontvangen. Als ik bij hem aankom blijkt dat niet het geval. Ik bel even naar ZIGGO om de status van de bestelling te vragen. Daar horen we tot onze schrik dat ze niet alleen de bestelling met wachten op overstap hebben geannuleerd, maar dat ze maar alles hebben geannuleerd. Ik ben boos, want ik kan het opnieuw bestellen, maar dan moet ik 3 tot 5 werkdagen wachten. En of ze ook het goede e-mail adres er in willen zetten, want die staat dus nog steeds verkeerd. Ik leg neer en overleg met mijn ouders. We zijn een beetje wanhopig. Het wereldje van mijn ouders is nu al 6 dagen behoorlijk klein. Mijn moeder moet naar de huisarts, maar kan er niet eens naar bellen. Gelukkig krijgen ze nog een verjaardagscadeau… een mobieltje voor mijn pa. Nu zijn ze bereikbaar.

Later die dag, als de gemoederen wat gezakt zijn, bel ik terug naar ZIGGO om toch maar die order opnieuw erin te laten zetten. Daar hoor dat de order helemaal niet geannuleerd was, maar er nog gewoon in staat. We kunnen uiterlijk dinsdag de spullen krijgen. Dat is immers de 5e werkdag. Ze zullen nog wel kijken of ze in ieder geval het analoog signaal aan kunnen zetten. Even later wordt dat bevestigd en binnen 24 uur hebben mijn ouders analoogsignaal. En of ze toch willen controleren of het e-mail adres juist is.

Maandag belt mijn vader. Blij met zijn mobieltje. Maar erg verdrietig omdat hij geen analoog signaal heeft en er nog niks is binnen gekomen. Ik ga met ZIGGO bellen en ja hoor…. Het pakket staat op status “wachten op overstap” Het e-mail adres klopt ook nog steeds niet en analoog kan pas aan als er een dienst wordt afgenomen. Ik ben diep teleurgesteld, boos en verdrietig. “Nu zal het echt goed komen verzekerd deze dame me. Het duurt echter wel 3 tot 5 werkdagen. Analoog kan echt, echt, echt niet. En als ik nog een kilometer af zit van mijn kookpunt wordt prompt de lijn verbroken.

Zullen we nu maar afwachten wat de volgende smoes is. Of dat ze eindelijk komen met een goede oplossing. Misschien kan sinterklaas er iets bijdoen en is zwarte piet sneller met het afleveren van het pakketje. Ik! Ik heb er een hard hoofd in en mag mijn ouders dadelijk gaan vertellen dat ZIGGO binnen 3 tot 5 werkdagen gebracht gaat worden.

Duke van Stichting Poor Animal 1.

20160526_115148

Angel is dood. Ons laatste maatje is van ons heen gegaan. Ik wil een nieuw maatje. Ik kan niet zonder een hond. Lex, mijn man, wil het over de vakantie tillen, maar ik niet. Ook Lex is een hondenmens. Binnenkort komen er twee Ieren logeren hier. Daarna hebben we plaats voor een nieuwe hond. Ik kan het niet nalaten om te gaan zoeken. En dan loop ik tegen een Cao da serra da Estrela aan die in Prinsenbeek zit bij Stichting Poor Animal. Ik zoek de eigenschappen van die hond erbij en het is precies wat wij zoeken in een maatje. Waakzaam, gezinsgericht en ook alles wat om het gezin heen hangt. Wat een mooie honden! We zijn verkocht.

Ik ga kijken op internet of ik meer kan vinden over de Stichting. Eigenlijk net zoveel positieve als negatieve referenties. Als ik kijk naar de negatieve, dan is het veel van mensen die lijken te klagen om te klagen. Een paar dingen vind ik wel serieus, maar dat wil ik graag zelf zien. Ik bel op naar de Stichting en hoor dat die hond al weg is, maar ze hebben nog wel een zelfde hond zitten. Die wil ik best komen bekijken. Ik maak een afspraak voor donderdag.

20160526_114801

Als ik aankom, word ik verwelkomt door Carla. Zij laat me Duke zien en verteld alles over hem. Hij is eigenlijk van Jannie en Martin, de eigenaren van de Stichting. Ik ben meteen verkocht. Wat een schat van een hond. Beetje dominant en super speels, maar zachtaardig. Ik maak wat foto’s en dan na een paar minuten laat Carla me de rest van de Stichting zien. Het oogt ruimer, ziet er schoner uit en ruikt beter als menig kennel. Als we één van de honden zien plassen tegen een mand, wordt er meteen schoon gemaakt. De dieren leven in een roedeltje, met een enkeling apart die of niet samen kan met andere, of aan het herstellen is. Ik krijg wat foto’s te zien van een paar van de viervoeters. Foto’s van toen ze gevonden werden en voor ze geopereerd waren. Sommige zijn wat angstig, maar over het algemeen zijn ze nieuwsgierig. Manden met honden dekens, speeltjes en genoeg ruimte buiten en binnen. Ik denk aan een paar van die klachten en kan die meteen wegstrepen. Nee wat ik gezien heb en wat ik gelezen heb is echt iets anders.

De eigenaresse komt binnen en ze is even stug. Als ze hoort dat ik kleine kinderen heb, waarschuwt ze me met Duke. Hij is onstuimig. Als ik hem echt wil, moet ik met mijn kinderen komen en pas dan besluiten. Na even met elkaar praten, komt ze los. Ze begint te vertellen over de honden en over opvoeden van honden. Waar ze vandaan komen en nog veel meer. Eigenlijk is ze wel aardig. Je moet er even mee praten. Zo ben ik ook, geworden nadat ik een paar keer mijn neus heb gestoten door bedrogen te zijn. Met een goed gevoel neem ik afscheid van Jannie en Carla en ga naar huis. Als ik die avond bel naar de Stichting, om door te geven dat ik de volgende dag met mijn kinderen kom, krijg ik Martin aan de lijn. Als die hoort dat ik met mijn kinderen kom voor Duke begint die op te sommen waarom ik daar niet aan moet beginnen.

“Martin ik krijg tamelijk de indruk dat je Duke niet kwijt wil,” zeg ik. “Nee, dat is het niet. Maar ik wil voorkomen dat je de hond na een paar weken of paar dagen komt terug brengen omdat hij de kinderen omgeduwd heeft, gegromd heeft of gebeten heeft om te spelen.” Ik leg Martin uit dat ik zijn bezorgdheid snap, maar dat ik mijn kinderen opvoed met het principe dat een hond een maatje is maar vooral een hond. Ze laten hem dus met rust. De afspraak staat voor morgen, maar ik heb het gevoel door een commissie te moeten voor een hond waar ik verliefd op ben. Ik baal daarvan en toch kan ik het begrijpen.

De volgende dag met de kinderen begrijp ik waarom al die waarschuwingen zijn. De meeste honden springen niet tegen jonge kinderen op. Duke doet dat wel. Hij zal dat echt goed moeten leren. Hij is ook naar de kinderen een beetje dominant. Ik ga een paar rondjes aan de riem lopen met Duke en de kinderen. Hij is nog steeds erg geïnteresseerd in de kinderen, maar loopt keurig mee. Met zacht, maar dwingende hand en positief belonen, krijg ik zowel de kinderen als de hond mijn kant op. Martin kom ik ergens tegen, hoewel ik geen idee heb, dat het Martin is. Als ik terug kom met Duke, hoor ik van Carla dat Martin mij vertrouwd met de hond. Ik ben een geschikt baasje. Wij zijn blij. Maar ik snap des te meer de voorzichtigheid die ze hadden. Ze hadden gelijk. Duke is niet voor iedereen geschikt.

Zaterdag 28 mei, ga ik de Ieren halen. Onze logeetjes. De honden voor mijn moeder. Zondag 29 mei, gaat Lex Duke ophalen. Het zal krap worden in huis, maar ik kijk er erg naar uit. Hoe dat verder verloopt kun je lezen in deel 2.

Succes met communicatie

17 maart 2016

Ha ha! Net of ik een expert ben in communicatie. Nee dat ben ik zeker niet, maar ik weet er wel veel van af. En hoewel ik er veel over geleerd heb en vanaf weet, maak ook ik vaak fouten. Soms ook belangrijke fouten, waardoor er wel eens een miscommunicatie ontstaat. Ik ben dus een beetje op zoek gegaan naar hoe je beter kunt communiceren in het dagelijks leven of zelfs op je werk. Een paar makkelijke vuistregels, waardoor je meer op hetzelfde niveau zit als je gesprekspartner en dat deze zich serieus genomen voelt. Aan de hand van feitjes en voorbeelden heb ik geprobeerd een interessante en toepasbare blog te schrijven. Veel lees plezier.

Gelijkwaardig of expert

De Loi heeft als slogan “Nederland wordt steeds slimmer” en bij communicatie is het handig om die slogan in gedachten te houden. Eén van de belangrijkste vuistregels in communicatie is dat je je als gelijkwaardige gesprekspartner opstelt in een gesprek tenzij expertise wordt verwacht. Als deskundige onder elkaar mag je best met vaktaal en diploma’s gaan smijten, maar doe je dat op een feestje zullen mensen al snel weglopen. “Komt die opschepper weer aan!” Ervaring leert echter dat de woorden ‘neem maar van mij aan’ vaak ergens voor aan in de mond liggen. Vaak als geruststelling bedoeld , maar werken vaak averechts. Je bereikt er eerder mee dat de zich niet serieus genomen voelt worden. Iets waar ik mezelf ook nogal eens schuldig aan maak, maar ook zo gevoeld heb.

Luisteren en meer

Luisteren naar een ander is echt een kunst. Een samenvatting kan dan erg waardevol zijn. Doe dit meer dan één keer als het verhaal erg lang is/dreigt te worden. Vragen of de ander het begrepen heeft en of jij het goed begrepen hebt, is ook een must. Maar als je dan nalaat de ander aan te kijken en signalen zoals “dat de ander zich uit het veld geslagen voelt” mist, ben je niet helemaal goed bezig. Probeer dan ook altijd ook op de non-verbale communicatie te letten van je gesprekspartner. De non-verbale communicatie geeft vaak de doorslag. Bijvoorbeeld: iemand zegt dat hij niet boos is, maar kijkt wel erg kwaad. Of iemand die zegt dat hij niet zenuwachtig is, maar wel zweet en staat te trillen. Mensen reageren op non-verbale signalen en tekens vaak onbewust meer dan op verbale tekens, toch als je ze mist, mis je een belangrijk deel van de boodschap die de ander overbrengt. Ook als verteller kun je vragen of een ander je begrepen heeft. Het is niet erg om het zo nu en dan te “toetsen” door te vragen of ze het in eigen woorden willen uitleggen. Zo weet je dat je allebei op dezelfde ‘golflengte’ zit.

Uit een experiment in Amerika over non-verbale communicatie kwam zelfs naar voren hoe belangrijk de non-verbale bewegingen, gebaren en signalen zijn als het gaat om de algemene doeltreffendheid van onze communicatie in het doorgeven van onze boodschap naar anderen. Lichaamstaal was voor 55% het meest belangrijke tegen 38% de toon van de stem en 7% wat ze werkelijk zeggen.

Open een gesprek in gaan

Ook een inkoppertje is, dat je open een gesprek in moet gaan. Op het moment dat je graag een bepaald antwoord wil horen en het komt niet, raak je teleurgesteld. Dat hoeft dan niet aan de ander te liggen, maar ligt echt aan je eigen incasseringsvermogen en het openstaan voor een andere mening, anders als jouw eigen mening.

Een vriendin van mij vroeg of mijn dochter mocht komen logeren op tweede kerstdag. Ik vond dat zo’n rare dag om te logeren want het is immers een feestdag en dan ben je met familie. Ik vroeg aan andere vriendinnen of zij dat ook niet raar vonden en zij zeiden; “Nee, want je dochter wil logeren, zij willen je dochter als logee en.. het geeft je wat rust.” Ik was verbouwereerd en teleurgesteld. Pas toen ik op een later moment het gesprek terughaalde moest ik mijn vriendinnen gelijk geven. Op het moment dat ik de vraag stelde was ik voor ingenomen en wilde eigenlijk niets anders horen als een bevestiging. Niet eerlijk van mijzelf dus.

Beelddenker

Ik ben een ADD-er en een beelddenker. Het voordeel is dat ik me heel snel een beeld kan vormen bij hetgeen me verteld wordt. Als het ware komen de woorden in beelden op mijn netvlies en ik kan me dan ook vrij goed inleven in een situatie. Het nadeel is dat het me heel veel moeite kost om me te concentreren en dat mijn fantasie het soms met me op een loopje neemt.

“Kun jij het je voorstellen, een paard dat balanceert op het puntje van de Eiffeltoren?” “Ja dus.”

20160317_115626[1]

 

Cynisme en Sarcasme

Spelen met taal is erg leuk. Cynisme en sarcasme zijn mijn favoriet. Onder cynisme wordt een houding verstaan die vaak in taal tot uiting komt, maar die ook onuitgesproken kan blijven. Deze houding is er een van wantrouwen tegen iemands goede bedoelingen of tegen het nut van instituties of van grote ongevoeligheid voor de gevolgen van de eigen daden. Voorbeelden van cynische uitspraken zijn:

  • Hij zit alleen maar in de commissie omdat hij zo graag voorzitter ergens van wil wezen!
  • Waarom zou ik gaan stemmen? Het zijn toch allemaal zakkenvullers, die politici.
  • Als wij die dictators geen wapens leveren, dan doet een ander land het wel!
  • Of ze tevreden zijn? Och, als ik mijn geld maar krijg!

In het eerste geval geldt het wantrouwig ongeloof de bedoelingen of motieven van een zekere persoon, in het tweede geval een instelling (de staatsvorm), in het derde de gehele mensheid en in het vierde klanten (en in feite het concept “werken”).

De cynische houding kan ook lichamelijk geuit worden: een cynische blik, een cynische lach of een cynische grimas. Ook in humor kan cynisme voorkomen.

Onder sarcasme wordt bijtende spot verstaan. Deze stijlfiguur is scherp en agressief van aard: er ligt altijd een aanval in besloten op een persoon, toestand of uitlating. Weliswaar kan sarcasme daardoor als een vorm van humor worden gezien, maar tegelijkertijd vormt het een aanval. Sarcasme kan zich bedienen van de stijlvorm der ironie, maar beide begrippen zijn niet aan elkaar gelijk. Beperken we ons tot verbale ironie (er bestaan ook andere vormen, zoals situationele ironie en cosmetische ironie), dan is er altijd een contrast tussen wat wordt gezegd en wat wordt bedoeld. Uiting en bedoeling zijn elkaars tegengestelde. Deze ironie kan, mits voldoende agressief, een sarcastische vorm aannemen; omgekeerd geformuleerd: veel sarcasme bedient zich van ironie, en wordt daarmee een bijtende vorm van ironie.

Ik was dat geruzie zat over wie waar zijn bureau wilde hebben en zei sarcastisch “Weet je wat? Zet mijn bureau maar achter de deur, dan heb ik er geen last meer van.” Ik bedoelde natuurlijk dat ze moesten ophouden want ik was het zat, maar prompt begonnen ze mijn bureau te verplaatsen. Daar zat ik vijf minuten later achter mijn bureau en achter de deur. Ik was helemaal beduusd en eigenlijk nog veel bozer.

Vaak worden Cynisme en sarcasme niet opgepikt zoals bedoeld. Schat je gesprekspartner op waarde in of zeg erbij dat iets cynisch of sarcastisch bedoeld is om zo verwarring en misvatting te voorkomen.

 

Stichting Jacob’s Ark – Basset Rescue

4 december 2015

Na Luna’s dood, zijn we een tijdje op zoek gegaan naar een maatje voor Angel. De wensen die wij (lees Angel) hadden, waren echter zo specifiek dat we de zoektocht in rustig vaarwater hebben gezet. Misschien is het toch maar beter te wachten tot Angel er niet meer is. Ondanks dat houd ik wel een aantal sites in de gaten. Als er namelijk met spoed een gastgezin gezocht wordt en het klikt met Angel, dan is een extra hondje altijd welkom. Zo houd ik ook Stichting Jacob’s Ark – Basset Rescue al een tijd lang in de gaten. Ik houd van alle honden, maar Bassets… zucht.. En er komen me toch leuke lieve hondjes voorbij. Best schrijnend als je bedenkt dat zo’n schat wordt afgestaan ter adoptie. Ik neem een hond als maatje en voor zijn/haar leven. Dan is het al moeilijk als er dan van die lieve schatten worden weggedaan. En soms lees je dan een verhaal, waar ik het niet droog bij houd.

Vandaag het verhaal van Mars:

12291948_789334811177249_5627551002231943748_o

Afgelopen woensdag is Mars in opvang gekomen. (4 december 2015)
Mars is een beetje bang maar dat is niet zijn grootste probleem:
Vandaag zijn we namelijk met Mars naar de dierenarts geweest voor de standaard gezondheidscheck en daar bleek dat zijn gehele Bekkie compleet ontstoken is. Zijn tandvlees,de binnenkant van zijn wangen en enorm veel tandsteen. Zoveel zelfs dat je bij 2 kiezen tot op de kaak kan kijken. Er moeten een aantal kiezen getrokken worden en alles zal goed gereinigd moeten worden. Ondanks het feit dat we daar geen geld voor hebben, hebben we toch een afspraak gemaakt voor a.s. maandag. Mars moet zoveel pijn hebben van dat bekkie dat we gewoonweg niet willen wachten.

Nu hebben Bassets bij uitstek een zielig bekkie, maar toen ik dit las zat ik met tranen in mijn ogen. Omdat ik de site goed in de gaten hou en op Facebook hun pagina heb geliked, weet ik dat ze heel veel honden op dit moment hebben zitten die een nieuw adres zoeken. Zo heb ik nu al een zwak voor Joep een Fauve de Bretagne en Barney een echte Basset. Elke dag laat ik mijn man wel een hond zien en soms zegt hij dan “die had ik toch al gezien.” Hij weet donders goed waar ik mee bezig ben. Toch als ik dan een Mars voorbij zie komen dan denk ik “Kon ik die maar opvangen of zijn onkosten betalen.” Deze Stichting doet het, maar als je telkens zulke honden moet redden, dan is de bodem van de put toch wel in zicht, lijkt mij.

Donna

Ik kijk eens op hun Facebook. Hebben zij laatst ook niet een Basset gered uit het voormalige Oostblok? Ja ik weet het weer Ardon die een Donna bleek te zijn. Hier haar verhaal:

11703520_730510100393054_2248915525835079808_o

Enige tijd geleden werd ons gevraagd of we iets konden betekenen voor Ardon , een bassetkruising die in een asiel in Roemenië verbleef. Na het horen van het verhaal van Ardon konden we niet anders dan ons in gaan zetten voor dit diertje . Ardon verblijft namelijk al 7 jaar in dat asiel en omdat hij extreem angstig is ,is hij ook 7 jaar niet uit zijn hok geweest. Het asiel huist namelijk 300 honden en wordt gerund door 5 vrijwilligers . Geen tijd dus om zo’n angstige hond extra aandacht te geven en te laten wennen aan mensen ,halsband en/of riem.Toen wij belangstelling toonden voor Ardon werd er speciaal tijd vrijgemaakt om hem voor het eerst naar buiten te halen en de andere honden te zien. Het filmpje daarvan wordt nog geplaatst.
Afgelopen zaterdag (jawel de heetste dag van het jaar) was het zover en gingen we Ardon ophalen in Vacha Duitsland. Ardon mocht voor het eerst na 7 jaar uit zijn hok. Filmpje

11698965_730140667096664_672616190662478775_o

In een omheinde tuin en aan de riem even een wandeling om de pootjes te strekken. Een “echte “kennismaking met de rest van de honden is nog teveel van het goede. Van een afstandje kijken en luchtjes opvangen is voor nu genoeg.

Deze foto van Ardon (nu Donna) is gemaakt afgelopen november!
Na aankomst bleek dat Ardon geen reu maar een teefje was en dus hebben we haar naam veranderd in Donna.
Mensen zijn nog doodeng en riemen en tuigjes nog helemaal niet aan de orde .
Maar het leven in een roedel begint te wennen en zoals je hieronder in het filmpje kan zien gaat ze best met stapjes vooruit.

11751816_736396973137700_968854803729764577_n

Donna is een bassetkruising. Momenteel is ze zo angstig is dat ze nu medicatie krijgt om zich een beetje open te stellen voor andere gevoelens. Er is nog een lange weg te gaan met Donna, maar ze geven de moed niet op met haar.

Een paar stukjes die ook op de facebookpagina geplaatst staan met foto’s en filmpjes. Als je dat zo leest, dan krijg je, net als ik, bewondering voor deze mensen. Het doorzettingsvermogen en de liefde voor dieren lijkt eindeloos. Maar helaas zijn ze ook afhankelijk van andere mensen. Natuurlijk mensen die deze dieren als ze zijn opgelapt willen adopteren en verzorgen tot aan het eind van hun leven. De gastgezinnen die voor de dieren zorgen en begeleiden als er geen plaats is bij de Stichting zelf. Maar natuurlijk ook financieel. Donateurs die het mogelijk maken dat ze dit goede werk kunnen blijven doen. Dat een Donna de juiste begeleiding krijgt en zo een lief maatje wordt. Dat Mars weer gezond wordt, want man o man wat moet dat beestje een pijn hebben op dit moment.

Als ik de mensen achter de Stichting spreek met de vraag of ik iets mag schrijven over hun en hun foto’s mag gebruiken, dan krijg ik nog meer schrijnende gevallen te horen.

We zetten alles op alles om deze dieren weer een gezond en gelukkig thuis te kunnen geven.  Op onze website en FB pagina staan nog niet eens alle honden. De ergste gevallen zitten nog achter de schermen omdat ze echt nog niet plaatsbaar zijn ivm hun gezondheid . We hebben Max die momenteel op de ontstekingsremmers en pijnstillers zit ,zodat hij straks een operatie kan doorstaan.  Jessy die fysiek helemaal niet klopt en waar we maar niet kunnen ontdekken waar het mis gaat en geen geld hebben voor een heel uitgebreid onderzoek. Etc etc. Soms is het echt een ramp en moet je de minder ernstige gevallen laten wachten omdat de financiën het niet toelaten. Voelt zeer zeker niet goed maar helaas kunnen we niet anders.Ook al hebben we heel goede banden met de dierenarts die zeer zeker financieel met ons meedenkt. Dat mag ook gezegd worden denk ik.

Deze week 5 nieuwe honden binnen, denk dat er plaats gemaakt moet worden voor de kerstboom (of een nieuwe pup voor eronder).

Ondanks alles blijven ze optimistisch. Ik heb ook erg de indruk dat “kan niet” en “gaat niet” niet in het woordenboek voor komt. Tenzij het welzijn van de ‘Basjes’ het niet toelaat, blijven ze doorgaan. En als jij na het lezen van dit stukje nog vragen hebt, je wil aanmelden als gastgezin of interesse hebt in een van de honden, neem dan contact op met Stichting Jacob’s Ark. Op de website staat de info hoe ze te werk gaan. Maar het zou nog fijner zijn als je deze kanjers zou willen steunen door te doneren. Hieronder lees je hoe je dat kunt doen.

Het zijn overigens niet alleen Bassets die ze onder hun hoede hebben genomen. Jip is een Berner Senner en Takkie een echte langharige Tekkel. Ook deze honden zijn welkom en nog belangrijker, ze zijn op zoek naar een gouden mandje. Kom! kijk eens naar die lieve snuitjes en lees de informatie goed. Ben jij iemand die ze, voor hun nog resterende hondenleven, liefdevolle aandacht en verzorging kan geven, haast je dan. Voor je het weet heeft iemand anders ze al geadopteerd.

 

Wordt vaste donateur van de stichting !

Al met € 1,- per maand helpt u ons en dus de bassets enorm .

Omdat het steeds moeilijker wordt om gastgezinnen te vinden gaan we meer en meer toe naar één centrale opvangplek. Dit brengt echter meer kosten met zich mee omdat ook de kosten van voeding en verzorging steeds zwaarder beginnen te wegen.

Om toch zoveel mogelijk bassets te kunnen helpen, vragen wij dan ook uw hulp.

Ons rekeningnummer is; NL57KNAB0729804860 t.n.v. Stichting Jacob’s Ark te Neeritter

BIC ; KNABNL2H

 

 

Een fotoshoot bij PBB fotografie gewonnen

2 december 2015

Ik ben de laatste tijd veel aan het liken en delen op Facebook in de hoop dat ik iets leuks win. Vaak tot groot ongenoegen van een paar familieleden, maar goed, dat is hun probleem denk ik dan maar. Ondertussen heb ik een paar leuke dingetjes gewonnen en ik ben er erg blij mee. Ik heb ergens aan een actie meegedaan en heb twee tickets gewonnen bij Musicals in Concert. Ik bel net mijn vriendinnetje op om te vragen of ze met me meegaat de volgende dag en ik zie tegelijkertijd mijn naam op Facebook verschijnen. De winnaar van de fotoshoot is Mireille de Vogel. Ik was al in de wolken, maar nu nog veel meer.

En de prijswinnaar van de shoot is……..wacht even………!!

Voor iedereen die niet gewonnen heeft heb ik een fotogenieke actie.

Geef voor de Sint of Kerst een FOTOSHOOT CADEAUBON aan je vader en moeder, familie, vrienden, of goede collega.

Nu met € 10,- korting; voor maar € 59,- met alle bewerkte foto’s GRATIS op disk.

Origineel idee?

Voor meer info of de cadeaubon kopen; neem even contact op met PBBfotografie

En daar gaan we dan, and the winner is…….Mireille de Vogel…Gefeliciteerd, ik hoor graag even van je.

 

12243114_448687465338801_8315207147924975914_n

Mijn man en ik hebben de afgelopen 8 jaar veel foto’s verzameld van onze kinderen. Bijna elk jaar hebben we wel een fotoshoot van de kinderen laten doen in de lokale Albert Heijn. Erg leuke resultaten. Aan de muur prijkt bijna elk jaar weer een nieuwe versie van de meiden. De laatste was al weer bijna twee jaar geleden gemaakt. Wat we niet hebben en eigenlijk ook nooit gedaan hebben, was een fotoshoot met het hele gezin. En dat wilde we wel heel graag. En als je dan zo’n leuke prijs wint, is dat natuurlijk super welkom.

Alle drie dubbel 1

“Kijk nou! Ik heb een fotoshoot gewonnen bij die kennis van jouw.” Zeg ik tegen mijn vriendin. “Heet ze Patricia?” Vraagt mijn vriendin. En samen zoeken wij naar Patricia op Facebook die fotografe is. We zijn er samen stellig van overtuigd dat het deze Patricia is. Ik stuur een mailtje dat ik erg blij ben met het winnen van deze fotoshoot. Dat ik graag met mijn gezin op de foto wil en dat ik er alle vertrouwen in heb dat de foto’s net zo mooi worden als bij mijn vriendin. Ik ben dan stom verbaasd als ik een mail terug krijg dat zij mijn vriendin niet kent. Het duurt zelfs een dag en een paar mailtjes als ik de fout ontdek. Er zijn meer dames die Patricia heten en fotografe zijn. We moesten er wel om lachen eigenlijk. Ik was nog steeds erg blij met mijn gewonnen fotoshoot.

Nu is november voor ons een hele drukke maand. Met meer als 8 verjaardagen van directe familie in de maand november en vrijwel elk weekend een feestje is de agenda aardig gevuld elke keer. Gelukkig zagen we een gaatje op 20 november in de middag. Die middag waren de kinderen vrij, Lex ook en als het goed is sloot het netjes aan op de fysiotherapie van Femke. Bij de Cranenbroek had ik voor de meiden een witte trui gekocht. Alle drie dezelfde. Lex en ik een witte blouse uit de kast. De meiden wilde make-up op, dus heb ik heel dunnetjes een beetje make-up aangebracht. Bij mijzelf ook maar wat, zodat het nauwelijks op zou vallen. En toen vertrokken we van huis. Een heel klein stukje lopen, want het was nagenoeg bij ons om de hoek.

_DSC3909

Nienke was helemaal hyper. Ik moest me echt een paar keer inhouden totdat ik werkelijk ontplofte. Ze maakte er een spelletje van om hard weg te rennen het liefst door het gras en de modder. Arggggggg We gaan naar een fotoshoot niet naar een kinderboerderij. Tja zelf was ik ook een beetje zenuwachtig. Hoe zou het zijn? Wat wordt van ons verwacht? Zullen de meiden zich gedragen? Zal het allemaal wel gaan? En nog nieuwsgieriger naar het eindresultaat, maar daar moesten we dan toch nog even op wachten.

_DSC3893

Bij Patricia binnengekomen, was het ijs al snel gebroken. Heel ontspannen nam ze ons mee naar haar studiootje. De meiden voelde zich ook meteen op hun gemak. Zelfs onze Nienke die toch altijd eerst de kat uit de boom kijkt, voelde zich meteen “thuis”. De meiden mochten zelf aangeven hoe ze op de foto wilde en eigenlijk lukte alles meteen. Als vrij vlot waren alle foto’s gemaakt. Opgelucht pakte ik mijn spullen. Blij dat de meiden zich redelijk goed gedragen hadden. De foto’s zouden met een paar weken klaar zijn en na nog wat kletsen namen we afscheid. Patricia had al het een en ander op de camera laten zien, maar toch was ik heel benieuwd naar het eindresultaat. En dat kwam bovenverwachting snel. Er hoefde maar één ding worden aangepast wat ons betreft. Ook die aanpassing was snel gedaan.

_DSC3919bewerkt

Of ik nog wensen had met betrekking tot de kerstkaarten? O,jee! Nee echt specifieke wensen heb ik niet. En prompt kwam Patricia zelf met een leuk voorbeeld. Samen hebben we nog twee kerstkaarten gemaakt. Tenminste ik de lay-out, Patricia het professionele knip en plakwerk. De resultaten zijn gewoon geweldig. De volgende dag heb ik meteen een aantal foto’s besteld. Diverse maten en legio mogelijkheden, voor een aangename prijs. Ook de levertijd was supersnel. De volgende dag had ik de foto’s al in huis. Snel nog een paar lijstjes halen voor de opa’s en oma’s en er konden twee duimen in de lucht.

Kerstkaart lichtblauw

Ik kan iedereen PBB Fotografie aanbevelen. De service, een ontspannen fotoshoot met veel eigen inbreng en ook een heel mooi eindresultaat waarbij jouw eigen wensen en inbreng mogelijk zijn, is gewoon super! Een aantal van onze foto’s staan in dit bericht. Vinden jullie ze ook net zo mooi als dat wij ze vinden? 🙂

ANWB buitenland! Nooit meer.

Oorspronkelijk geschreven 16 juli 2012  en bijgewerkt en geplaatst op 21 november 2015.

SAMSUNG

We hadden er zo naar uit gekeken. Een week in een luxe huis vlak aan zee en daarna nog een week naar de familie. Twee weken met ons gezinnetje op vakantie. Lekker bijkomen van de alledaagse stress. Maar dat werd even anders… En een paar jaar later hoor je dat er veel lotgenoten zijn. Mensen met een soortgelijke klote ervaring als die wij hebben gehad met ANWB buitenland.

30 juni 2012.

30 juni 2012 12.30 uur: We waren dus 400 km van huis (nog niet eens halverwege) toen de auto ermee kapte. Een volgeladen Hyundai Trajet die net voor bijna 1300 euro gerepareerd was om verantwoord op reis te kunnen. We waren onderweg naar St Gilles Croix de Vie waar we voor een week een vakantiehuis hadden geboekt. Van daaruit zouden we naar Chouze sur Loire gaan om nog een week met de familie door te brengen. Meteen maar de ANWB gebeld. We zijn immers verzekerd voor pech onderweg en vervangend vervoer binnen en buitenland. Dus ik had er alle vertrouwen in dat dat goed ging komen. Binnen een uur werden we opgehaald door een garagehouder en naar een garage gebracht in een klein dorpje.

5 Uur lang stonden we langs een hoofdweg bij een garage in een dorp met niet eens een kroeg, restaurant of hotel. Van de ANWB kreeg ik alleen maar te horen dat het moeilijk was een huur auto te vinden want de Fransen zouden vakantie hebben. Toen werd ik helemaal pissed, want de Fransen hadden die week nog geen vakantie. Hun suggestie was te reizen met de trein, want met een taxi werd het te duur. Ik vind dat met 3 zeer jonge kinderen (4 jaar, 3 jaar en bijna 7 maanden) en een hele hoop bagage een hele slechte suggestie, maar dat kan ook aan mij liggen. Ook omdat het dichtstbijzijnde treinstation op ongeveer 50 kilometer afstand lag. Dat bleek nog niet het enige probleem, maar hoe moesten wij met vijven in een taxi met onze bagage erbij. Dat bleek zelfs onmogelijk want een taxibus was er in de weide omgeving niet te vinden.

Wat voor hun moeilijk was bleek ik zelf in 5 minuten te kunnen.

Bij Hetz kreeg ik een Renault Modus mee om de reis verder mee voort te zetten. Maar het was in elk geval iets. Ik werd door een taxi opgehaald om de auto op te halen en vervolgens ging ik vandaar weer naar mijn gezin bij de garage. De hele bagage paste er niet in, dus moesten het een en ander achter laten. Maar een ding was zeker het eten en de medicijnen voor Jilke moesten koste wat koste mee. Dus het speelgoed van de kinderen, regenkleding en de vestjes, wat beddengoed, een kinderbedje en de pampers (die in Frankrijk duurder zijn) bleven achter. Ach we konden in ieder geval naar ons gehuurde huisje waar we een dag later als geplant aan zouden komen. En we hoefde dus niet twee kamers te huren in een hotel, ons gezinnetje op te splitsen om nog maar te zwijgen hoe we daar moesten komen.

De eerste week

Afijn op de eerste plek van bestemming was het gewoon super. Het huis netjes en luxe. Het park netjes onderhouden. Het bedje en het beddengoed maar huren. Zo sonde van het geld als je het mee hebt genomen, maar elders achter hebt moeten laten. Het weer was ronduit but…. Maar ook dat zou de pret niet drukken. Helaas de regenspullen lagen nog in de achtergebleven auto dus maar weer nieuwe regenjasjes en vestjes aangeschaft. Af en toe een zonnestraaltje en meeste tijd bewolkt of zelfs regen. Toch zijn we heerlijk naar het strand geweest en gaan geocachen in de omgeving.

Toen werd ik woensdag gebeld door de ANWB. Eerst met de mededeling dat onze auto gerepareerd kon worden voor bijna 2300 euro. Na nog geen week eerder een rekening van  bijna 1300 euro betaald te hebben bleek de auto economisch dus totall loss. De catalisator en twee labdasonden waren kapot. Daarna ging het over de huurauto’s. Wij konden de auto in Lens achterlaten en daar een internationale auto meenemen om die dan zaterdag in Oosterhout af te leveren. Heel leuk maar wij hadden nog een week vakantie dus, Lens was aardig uit de richting en dus geen optie en het eerder naar huis gaan wat ons betreft ook niet.

De Francaise die best goed Nederlands sprak begreep er geen fluit van waarop ik boos werd. Dus schakelde ik over in het Frans om te vertellen wat er allemaal niet klopte en prompt werd ik een half uur later weer opgebeld. Ik kon de internationale auto vrijdag halen in Blois 131 km uit de richting ( dus 232 km extra mogen rijden) en een dag later de Modus terugbrengen naar Camon bij Amiens. Sta in te pakken krijg ik telefoon van iemand in Nederland dat ze mijn honden hadden gevonden. PARDON!!! En toen werd het even te veel…..

De tweede week

Vrijdag en zaterdag had ik alleen knallende koppijn dus ik kon maandag die auto brengen voor 11.00 uur moest ie terug zijn. Amiens is nog een dikke 449 km van ons vakantieadres af. Mijn zwager wil even in de internationale auto kijken want de nieuwste Volvo v70 heeft zoon beetje voor alles een knopje en duwt de sleutel er verkeerd om in. Niemand van ons kreeg m eruit. Ik kon wel janken. Dus maar weer de ANWB gebeld. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt, maar er kwam iemand ons helpen. Na twee uur lang het smsje te hebben gekregen dat ze er binnen een uur zijn was er eindelijk hulp. En toen de sleutel er uit was ben ik aangereden… alleen naar Parijs naar mijn vriendin. Zij woont in Parijs en bij haar kan ik een nachtje slapen om zo op tijd die auto in te leveren.
Vandaar uit rijd ik de volgende dag door naar Amiens/Camon totaal 460 km. Toen even door naar de garage waar mijn auto stond. Krijg ik daar ineens een factuur van 60 euro onder mijn neus. Wel terecht (onderzoekskosten) maar niks gecommuniceerd naar ons toe, terwijl de ANWB het wel wist. Ook was het voor hun erg onduidelijk wat er met mijn auto gebeuren moest. Dus ik zei “naar het autootjes kerkhof Wat anders!!” Even gekeken of ik iets mee kon nemen met de trein en dat was niet het geval. Er lag te veel. Op de terugweg, over minder dan een week, zouden we de rest van de spullen meenemen.

Rondje treinen.

Toen naar het station toe. Na een hele dag treinen kwam ik om 19.45 uur weer aan en 63 euro voor de trein lichter. Ook dat was erg leuk. Mijn neef belt dat hij toevallig in Parijs zit en naar huis gaat. Hij heeft zijn auto in Tours staan dan hoef ik het laatste stuk niet te wachten en kan met hem mee. Ik blij en laat mijn ticket omzetten. Ik krijg 10 euro terug, maar omdat ik in de spits ga rijden moet ik 15 euro bij betalen. ARGGG!

Vrijdag 13 juli terug naar huis, een dag eerder als geplant want de 14e moet de internationale auto terug zijn. En ik word, net voordat ik bij de auto aankom, gebeld door de ANWB. Dus ik duidelijk dat ik WA plus verzekering heb. Dat ik mijn auto achterlaat en hun mij vertellen dat de papieren voor ondertekening over de e-mail komen. Verder geen verrassingen meer. Nee mevrouw. En jawel hoor: Daar aangekomen blijkt dat de auto weg moet of anders moet ik 6 euro per dag betalen. Nou dacht het niet. Dus hun bellen met de ANWB. En daarna belde ze mij. Ja hoor er was een fax die ik moest ondertekenen dat ik afstand deed van mijn auto en dat die vernietigd gaat worden. Onze spullen uit de auto gehaald en in de auto gepropt de fax getekend en hup naar huis.

Thuis aangekomen.

We moeten de auto inleveren en dat is gelukkig om de hoek. We soppen hem nog even van binnen en van buiten af en leveren hem in. Daar doen we ons verhaal, want het zit ons erg hoog. Zegt die knul die ons geduldig aanhoort: “Hebben jullie geen doorlopende reisverzekering?” “Natuurlijk hebben we die.” antwoorden wij in koor. “Bij een reisverzekering heb je dit soort onzin niet. Dit heb ik namelijk nog nooit terug gehoord van een van onze klanten die via een reisverzekering een auto had.” Onze monden vallen open. Nog even boodschappen gaan doen en wat doe ik… Ik val van de roltrap naar beneden. OMG mijn enkel, hand, pols , rug en nek doen zeer. En omdat het ook nog eens weekend is kan ik niemand bereiken. Behalve een paar garages. Maar even afspraken gemaakt om te gaan kijken en test rijden. We hebben toch een andere auto nodig. Maandag alles regelen met de verzekeringen. Weer een dag kwijt aan die ongein. En hoeveel zullen er nog volgen. De telefoonrekening moet ik nog krijgen, maar ik vrees met grote vrezen. brrrrrr Een vakantie from Hell.

Afwerking

De afwerking is via een rechtsbijstand verzekering afgehandeld. De ANWB gaf niet thuis, wilde amper iets vergoeden en wees ons op kleine lettertjes. Nee, eigenlijk blijk je ondanks dat je verzekerd bent en te denken recht te hebben op vervangend vervoer, nergens recht op te hebben. Tenminste niet zonder meer, want als ze geen auto beschikbaar hebben, dan krijg je dus niks. En nu heb ik ondertussen meer verhalen gehoord over gedupeerde dat een auto niet vaak beschikbaar is. De vergoedingen voor de gemaakte onkosten ‘waar je recht op hebt’, gaan tot een maximaal bedrag waarmee je het nooit kunt halen. Ze wijzen dan graag voor de rest van vergoedingen voor je onkosten naar je reisverzekering en die doen hetzelfde. Wij hebben de ANWB Buitenland opgezegd. Reden Service BUT, maken niet waar wat ze beloven EN een doorlopende reisverzekering doet hetzelfde met een betere service. Pech onderweg kan iedereen overkomen, maar op de ANWB zit je dan niet te wachten. Neem dat maar van mij aan.

De schone slaapster

Oorspronkelijk geschreven op 27 augustus 2013

De schone slaapster kennen we het beste van de sprookjes van moeder Gans. Later verteld door de Gebroeders Grimm. Doornroosje een geliefd sprookje voor jong en oud.

Wie schreef het verhaaltje nou?

Daar sta je op het schoolplein. De laatste week gaat in. Ik sta met een vader te kletsen en vraag belangstellend waar ze naar toe gaan. “Naar Duitsland” deelt hij me mede en daarna, “Naar het kasteel van De Schone slaapster.” Ik lach en zeg; “Hahaha! Dan moet je echt in Frankrijk wezen! In Château d’Ussé, Indre-et-Loire Daar vind het oorspronkelijke sprookje plaats. In het kasteel (zie hieronder) is in de linker toren van het kasteel (op de foto de rechtse toren) het hele sprookje uitgebeeld. Zoals de Franse schrijver Charles Perrault het geschreven heeft.

PICT1007

Maar Mous zou Mous niet zijn als ze het niet even nakijkt. “Doornroosje is een sprookje dat voor het eerst gepubliceerd in Italië door Giambattista Basile in 1634 met de titel Sole, Luna e Talia. Dat origineel zullen de meeste mensen niet kennen; veel bekender is de versie van de Franse schrijver Charles Perrault, onder de titel La Belle au bois dormant (voor het eerst gepubliceerd in 1667 als een van de verhaaltjes in De sprookjes van Moeder de Gans).

Later is het ook opgetekend door de gebroeders Grimm in hun Kinder- und Hausmärchen onder nummer KHM50.
Doornroosje staat ook bekend als De Schone Slaapster of Sleeping Beauty.”

En dan komt nu…

De versie van Mous

Er was eens een minimousje. Ze wilde niet slapen. Elke avond om 11 uur was het bal. Een fopje werkte niet, een fles nog minder en met iets anders hoef je al helemaal niet aan te komen. Zachtjes fluister mamamous in de oortjes van Minimousje: You fall in a sleep! A very big sleep! Maar dat helpt niet. Mamamousje kalmeert Minimousje en zet haar in de box. Minimousje gaat zitten en pakt haar beertje. Ze staart naar de TV. Shownieuws staat op. En langzaam valt ze om. Haar beertje in de hand en haar fopje in de mond.
Wie heeft er nou een spinnewiel nodig, een boze heks, trollen of andere zaken als je shownieuws hebt.

En ze sliep nog beter en groeide groter!

THE END!

Dinand’s ode aan Guusje Nederhorst

13 november 2015

Geschreven voor mei 2014

“Mous ik heb twee kaartjes voor Christina Aguilera, wil jij die overnemen,” vraagt een collega aan mij. Dus ik bel een vriendin en we gaan naar Ahoy 3 oktober 2003. Ik was geen fan van haar, maar vond de muziek aardig. Ineens zie ik haar. Roos! En ik stoot mijn vriendin aan. Daar heb je Roos of Guusje Nederhorst samen met haar man Dinand Woesthoff. Wat is ze klein. Ze heeft toch kanker. Nog geen 4 maanden later overleed Guusje Woesthoff – Nederhorst aan de gevolgen van borstkanker vlak na de geboorte van haar zoontje. Ze was 34 jaar jong. Natuurlijk kennen we haar van Goeden Tijden Slechten Tijden en Woezel en Pip, maar kenden jullie ook de Guusje Nederhorst foundation?

Gebroken en geïnspireerd

Dindand Woesthoff wilde zijn vrouw herdenken. Haar dood moest zin hebben. Dinand Woesthoff bracht vervolgens een single uit ter nagedachtenis, Dreamer (Gussie’s song). Dit lied, waarvan de opbrengsten (in totaal meer dan €250.000) naar KWF Kankerbestrijding gingen, haalde de nummer
1-positie en werd platina. Guusje zelf was vlak voor haar dood bezig met het schrijven van een kinderboek samen met een bijbehorende cd. We kennen de hondjes Woezel en Pip ondertussen wel. Dinand Woesthoff heeft ook de ‘Guusje Nederhorst Foundation’ opgericht. Een gedeelte van de
opbrengst van alle ‘Woezel en Pip’-artikelen en -boekjes gaat daar naartoe en zal gebruikt worden voor kinderen die op wat voor manier dan ook hulpbehoevend zijn. In 2014 veranderde de Guusje Nederhorst Foundation in de naam “Het Vergeten Kind” Het boek is in maart 2005 uitgegeven, ruim één jaar na haar dood. Van het boek zijn ruim 120.000 exemplaren verkocht en in 2006 verscheen het tweede deel. 22 september 2007 is het derde boekje uitgebracht waar diverse BN-ers zoals Wendy van Dijk, Johnny de Mol en Babette van Veen aan mee hebben gewerkt. Op die dag werd er ook in de Bijenkorf te Amsterdam een winkel geopend met ‘Woezel en Pip’-artikelen. Inmiddels zijn voorleesboekje 4 en 5 van Woezel en Pip in de winkel te vinden. Zijn er theater voorstellingen te zien en promoten ze Woezel en Pip daar waar maar gepromoot kan worden. Maar wat is nu het vergeten kind?

woezel-en-pip
Stichting het vergeten kind

“32.000 kinderen in Nederland leven in sobere opvangcentra! Soms zonder dat u het weet op een geheime locatie bij u om de hoek om hun veiligheid te garanderen. Vergeten kinderen van 0 tot 18 jaar die mishandeld, misbruikt, verwaarloosd, verstoten en gevlucht zijn en opgroeien in sobere
opvangcentra met minimale speelmogelijkheden. Dit is niet hoe een kinderleven moet beginnen. We geven deze kinderen een kindvriendelijke leefomgeving waar ze kunnen spelen, bewegen en ontspannen. We bieden vrolijke activiteiten en evenementen waardoor ze weer gewoon kind kunnen
zijn. En we ondernemen initiatieven om de situatie van deze kinderen onder de aandacht te brengen bij de verantwoordelijke instanties en het Nederlandse publiek.” Onderaan dit indrukwekkende bericht op de website van Het vergeten kind: Met gepaste trots en dank kondigen we aan dat de
‘Guusje Nederhorst Foundation’ vanaf nu zal verder gaan onder de naam Stichting Het Vergeten Kind. Trots en dankbaar omdat we in 7 jaar tijd onder Guusjes hoede heel veel goeds hebben mogen doen voor een te grote groep kinderen die we elk jaar proberen meer aandacht te geven en hulp te
bieden. Om de duidelijkheid te onderstrepen waar we voor staan en gaan, hebben we in goed overleg met de ‘founding father’ Dinand Woesthoff van de ‘Guusje Nederhorst Foundation’ besloten dat dit het moment is om voortaan verder te gaan onder de naam ‘Stichting Het Vergeten Kind’, om
zo al in de naamgeving al te onderstrepen voor welke kinderen we ons inzetten.

Sta stil bij het vergeten kind

De nalatenschap van Guusje Nederhorst. Of nog meer de ode die Dinand Woesthoff als weduwnaar bracht aan zijn gestorven vrouw. De Guusje Nederhorst Foundation nu Stichting Het Vergeten Kind. Als je een keer een product ziet van Woezel en Pip en je twijfelt: Diegene die het Woezel en Pip product koopt is blij, maar een ander onbekend maar niet onbelangrijk kind ook. Vergeet het vergeten kind niet!

vergeten-kind

 

Deze blog was geplaatst op Yunomi een tijd geleden. Ik vind het nog steeds een super goed doel. Inmiddels is er nog veel meer leuk spul te koop van Woezel en Pip. www.hetvergetenkind.nl

 

20141205_071118

Italië vervloekt en geliefd in een zin

Geschreven op 28 juli 2013

Of in een artikel. Een klein stukje terug in de tijd. Mijn man had al voor cursus naar Italië moeten gaan, maar gelukkig werd dat uit gesteld. Gelukkig omdat ik op datzelfde moment in het ziekenhuis lag zwanger van onze eerste. En dat was op zijn zachtst gezegd geen prettige zwangerschap. 24 november 2007 werd ze  5 weken te vroeg geboren. Onze dochter  was er en 6 dagen later werd ik 36 jaar. Mijn mooiste cadeau mocht die dag ook mee naar huis.

DSCN0303

Op cursus naar Italië

Nee niet ik, mijn man en op een moment dat je het eigenlijk niet wil. De eerste verjaardag van je dochter en je vrouw vier maanden zwanger van de tweede. Maan hij moest van mij. Ik ben loopbaanbegeleider en HRM adviseur en ik vind persoonlijke ontwikkeling erg belangrijk. Daarbij, ook al ben je op cursus, je krijgt toch wel wat mee van de omgeving. En dus ging mijn man 4 dagen voor de eerste verjaardag van onze oudste dochter naar Italië. Bah het was zo niet leuk. De eerste foto’s kwamen binnen via de mail en wat een mooie foto’s. Italië in de bijna winter is ook erg mooi. Maar tegelijk vervloekte ik het land waar mijn man nu was. Hormonen vliegen dan om je oren en van vreugde, verliefd ga je naar boos en gemis. Ze zaten aan de kust in een dorpje vrij industrieel allemaal en ongezellig, maar het weekend zouden ze naar Rome en Vaticaan stad gaan. Hmmmzzz Groen van Jaloezie die Mous. Vooral toen die foto’s voorbij kwamen.

22112008022  29112008155

22112008063

Roma in Bella Italia.

Zucht ik verlang ook naar Italië. Als ik die foto’s opnieuw bekijk en het reisverslag van mijn man hoor. Ik wil ook op een Vespa door de straten van Rome. Kijken waar Tom Hanks is geweest bij de opnames van Angels and Demons. Waar het rookpluimpje uit de schoorsteen komt ter aankondiging van een nieuwe paus. Waar mijn man is geweest toen onze dochter 1 jaar werd, ik 37 jaar werd en pas weer thuis kwam ’s avonds laat op 5 december. Het land waar net zoals mijn geliefde Frankrijk veel kostbare schatten zijn. Sommige nog daar om opgegraven en ontdekt te worden. En een van de mooiste leer ik al sinds kind over. Zo inspirerend, romantisch, beangstigend en indrukwekkend.

22112008055

Pompeii

Vroeger las ik graag in de boeken van mijn moeder. Boeken over natuurgeweld. Een van die boeken liet de geschiedenis zien van een stad bedolven onder de as van Vesuvius. Een provinciestad met ongeveer 20.000 in de provincie Napels. Zo ongeveer 3 jaar na Christus barstte Vesuvius uit en bedolf de stad en haar inwoners onder met hete as. De meeste mensen werden verrast en aan de opgravingen kon men vaststellen dat de inwoners van deze welvaartsstad geen idee hadden hoe gevaarlijk het is om aan de voet van een gevaarlijke vulkaan te wonen. Drie specifieke foto’s blijven me dan ook mijn leven lang bij. Een hond die bedolven is, de stad die is uitgegraven voor een deel, wat het straatbeeld en de metershoge as laag laat zien en een jongen ineengedoken. Samen met Rome, Vaticaanstad en Pompeii, zijn dit de plekken di ik zelf nog graag wil zien en ontdekken in Italië en hoop niet alleen van lezen of horen, iemand erover te kunnen vertellen, maar ook van ik heb het zelf gezien. Ik heb de lucht daar opgesnoven, de geschiedenis in mij opgenomen en mooie beelden kunnen zien en vastleggen op mijn eigen camera.

06584v Pompeii_Garden_of_the_Fugitives_02 genuine-people Dog pompeii

bldgblog.blogspot.com, en.wikipedia.org, www.tripadvisor.com, www.atlasobscura.com

Een reis langs de westkust van

6 november 2015

alaska3

Vroeger keek ik graag naar documentaires over dieren. Ik keek graag in boeken over dieren, landen en natuurgeweld. Ik vond het heerlijk daar in te neuzen. Van mijn oma kreeg ik altijd plaatjes die ze uit tijdschriften knipte. Plaatjes van dieren en landschappen. Toen hadden we nog geen computer en google, maar moesten we het doen met series boeken en wat er op de televisie kwam. Prachtig vond ik het, dieren in de sneeuw in Alaska. Een poolvos, een bruine beer op zoek naar zalm of een orka vlak langs de kust. Ergens in één van de dozen ligt een boek met van die geweldige foto’s over Alaska en Noord Amerika. Een boek wat ik speciaal bewaard heb om samen met mijn kinderen in te gaan kijken.

iStock_000001587916Small poolvoswinter.large fm06lag02

Maar wat zou er mooier zijn als je een reis kan maken van poolvos tot Mexicaanse vos (ik zei altijd woestijnvos maar die komen in Afrika voor). Een reis waarbij je van het ene uiterste naar het andere uiterste gaat. Een reis van wit, naar groen en dan naar geel. Want kou is leuk, maar niet voor lang. Ik ben zelf een warmte dier. Hoewel ik kan genieten van alles wat de natuur te bieden heeft, ben ik ook blij dat ik niet in een heel koud land leef. Toch toen ik wat ouder werd, is één van mijn grootste dromen geworden om een keer met de camper een paar maanden te reizen langs de westkust van Amerika. Te beginnen in Alaska om zo ook een stuk Canada te pakken en dan verder door Amerika tot aan Mexico. Van ontbering naar luxe, van extreem koud naar erg warm.

Anchorage_from_Earthquake_Park san-diego-with-palm-trees

Kom! Dan gaan we eens kijken hoe we deze reis het beste kunnen maken. Kun je dat bijvoorbeeld doen door middel van een reisbureau? Of kan dat helemaal niet en moet je zelf alles regelen? Hoeveel tijd moet je tenminste uittrekken voor deze reis? En wat moet je beslist niet doen of juist zeker wel. Voor mij ligt zo’n reis in de verre toekomst, maar ik ben wellicht niet de enigste die deze reis net zo graag wil maken. En heel misschien heeft diegene wel de mogelijkheid het binnenkort te doen.

all_trips

Bij reisbureaus zijn de rondreizen die worden aangeboden aan de westkust daadwerkelijk rondreizen. Je doet weliswaar meer dan één staat aan, maar je gaat meer landinwaarts als dat je omhoog gaat. Zo’n rondreis kun je via diverse reisbureaus boeken en duurt ongeveer 22  tot 28 dagen. Je kunt echter ook Fly and drive reizen boeken. Maar wat houd dat dan weer in? Een Fly Drive is een combinatie van de vliegreis, huurauto en/of hotels. Een scherp geprijsd basispakket waarbij je zelf de vrijheid hebt om bijvoorbeeld de route en/of de hotels te bepalen. Ook dit soort reizen kun je via veel reisbureaus boeken.

Maar laat ikzelf nu echt willen weten hoe dat gaat met een camper. Een camperreis is een reis waarbij je ter plekke de route zelf kunt bepalen, ‘freewheelen’ heet dat ook wel. Want laten we wel wezen ik wil die vrijheid hebben van noord naar zuid te gaan via die westkust. Nu valt mijn oog op de site van Jan Doets. Ik ken deze hele organisatie niet, maar de informatie die ik aantref lijkt mij redelijk aannemelijk.

Jan Doets heeft de camperreis zo ontwikkeld dat alle belangrijke elementen direct zijn inbegrepen; vliegreis, eerste hotelovernachting, eventuele eerste campingovernachting, camperhuur, te rijden kilometers en alle noodzakelijke verzekeringen. Zo kun je in een oogopslag zien of een camperreis financieël aantrekkelijker is dan een autoreis.

Veelvuldig bereikt ons het verzoek om alleen de huur van de camper te verkopen. Laten wij duidelijk stellen: Jan Doets America Tours verkoopt normaliter alleen maar in combinatie met één of meerdere vliegbiljet(ten). Campers zijn namelijk schaars, zo hebben de meeste campermaatschappijen een vloot van slechts enkele honderden campers die gemiddeld voor 2-3 weken per camper worden gehuurd. Daarnaast is het ook heel fijn als wij zorgen dat de vliegtijden met de eerste hotelovernachting aansluiten op de ophaal-, of inlever- locatie en de openingstijden van de camperverhuurder. Klein detail maar kan heel veel reisverdriet voorkomen als je dit allemaal door Jan Doets laat regelen.

Indien je echter toch gebruik wenst te maken van ons camperaanbod en geen vliegreis bij ons boekt, dan berekenen wij een handling fee. Deze handling fee bedraagt € 50 per camper.

Natuurlijk ga je bij het boeken van je grootste droom niet over één dag ijs, maar dit houd ik natuurlijk wel in mijn achterhoofd. Ik kijk op de site van de ANWB en ook daar worden heel wat campervakanties in Amerika aangeboden. Ik kan zelfs invoeren dat ik in Alaska in Anchorage wil beginnen en in Californië in San Diego wil eindigen. Eens even kijken hoeveel me dat nu zou kosten samen met ons gezin. De eerste pop-up is al: “Voor camperhuur in Amerika en Canada geldt een verplichte eerste hotelovernachting wanneer u net een intercontinentale vlucht hebt gemaakt. Hierna kunt u uw camper ophalen.” Wederom een belangrijke, want of je het nu regelt bij een bureau of direct via een camperverhuurbedrijf, dit moet je wel weten.

De route kan of via de I 5 gedaan worden dan is het  3519 miles (ongeveer 5664 km) of via de I 15 en dan is het 3729 miles (ongeveer 6002 km). De I 5 gaat helemaal langs de kust terwijl de I 15 meer landinwaarts is. ANWB geeft dan aan:

Ophalen 25-06-2016 in Anchorage Inleveren 27-08-2016 in San Diego Personen 0 groot, 2 middel, 3 klein
Welke afstand verwacht u te gaan rijden?

Voor reizen door Amerika en Canada raden wij aan te kiezen voor ongeveer 200 km per dag. Dan reis je 12750 kilometer. De route is korter dus misschien kun je dan toch nog even weer een stuk naar boven of verder trekken in de natuurgebieden. Eigenlijk roept deze informatie meer vragen bij mij op als dat het duidelijkheid geeft. Dan als je doorgaat naar de volgende pagina blijkt inderdaad dat ze rekening houden met het feit dat je 12750 kilometer gaat rijden. Even kijken of ik dat naar bijvoorbeeld 100 kan aanpassen. Want met 12750 kilometer betaal ik inclusief kosten ter plaatse: € 12.499,-. Ik heb daarom ingevoerd dat ik 150 kilometer per dag wil rijden. Per slot van rekening wil ik ook nog wat zien. Ik kom dan op 9500 kilometer in totaal en dan worden de kosten, inclusief kosten ter plaatse: € 12.254,-. Tja voor de kilometers hoef je het dus niet te doen. En dan ben je er nog niet want je zult ook naar Anchorage moeten vliegen en van San Diego natuurlijk weer naar huis.

1. C30-Cutaway

Ik denk dat ik me nog gewoon maar even ga verlekkeren aan plaatjes en dromen. Want zo het er nu voor staat zijn er nog genoeg prioriteiten, hebben wij geen twee maanden vakantie en geen geldboom in de tuin. Morgen maar weer de miljoenenjacht kijken in de hoop dat bij ons die deurbel gaat. Maar dan moet het niet zo gaan als twee weken terug, want dan komen we niet eens het water over met zijn vijfjes.

1935_fullimage_20130315 - Postcode Loterij Miljoenenjacht vernieuwd

 

 

 

 

Note plaatjes zijn van emaze.com, takepart.com, plusklasannaenthijmen.jouwweb.nl, mariocartwii.com, en.wikipedia.org, soccerresort.com, theliberaltravelar.com, camper.nl en postcodeloterij.nl