Archieven

Morgen zal alles anders zijn

3 september 2015

Terwijl de kranten over de wereld berichten over een dood jongetje uit Syrië, die is aangespoeld in Turkije op het strand, staat Isha in een kamp in het noorden van Irak. Ze moeten weg en snel ook. Dit is niet de eerste keer dat ze moeten vluchten. Haar familie die eens heel groot was bestaat nu nog slechts uit 6 personen. Haar oom Amal en tante Aysa, haar moeder, haar broertje en haar dochtertje. Haar broertje en dochtertje zijn bijna even oud. Verwekt toen hun kamp werd binnengevallen en veel vrouwen verkracht werden en mannen en vrouwen vermoord. Kinderen werden meegenomen, waarschijnlijk om kindsoldaat van te maken of in te zetten voor zelfmoordaanslagen.

Dat was nog geen drie jaar geleden in een kamp in Syrië, waar ze dachten veilig te zitten. Haar oom en tante hadden zich verscholen onder een paar lijken. Een van die lijken was haar vader. Nu met de dreiging van IS gaan ze weer Irak uit. Weer terug naar Syrië, maar niet naar een vluchtelingenkamp. Ja toch, maar slechts even. Amal heeft geregeld dat ze met een boot meekunnen. Meekunnen naar Europa. Al lange tijd hebben ze niks meer. Het gonst van de verhalen over dat niet veel mensen de overkant halen. Maar kan het erger zijn als dit? Vraagt Isha zich af. De IS komt snel deze kant op. Ze zijn nog erger als wat ze hebben meegemaakt in Syrië. Of je moet je aansluiten bij hun of je wordt afgeslacht. En sluit je aan bij de IS moet je eerst nog een training en testen ondergaan. Haal je ze niet dan wordt je alsnog vermoord. Nee ze moeten uit handen blijven van de IS. Dat zou beslist erger zijn.

Haar hele leven lang is ze al vluchteling. 11 jaar lang zonder vaste woon of verblijfplaats. Leven in een tent of zelfs minder. Vechten voor water en eten, omringd door ziekte, dood en verderf. Zij weet als geen ander wat het is om te moeten kiezen tussen kwaden. Maar zo klein als ze is, zo wijs en volwassen is ze ondertussen geworden. Noodgedwongen sneller als haar leeftijdsgenoten die niet opgegroeid zijn in vluchtelingenkampen. Die niet opgegroeid zijn met het brute geweld waar ze telkens weer voor op de vlucht moeten. Straks gaan ze naar Syrië daar ontmoeten ze iemand die Isha en haar familie naar Europa gaat brengen met een boot. Eigenlijk is er geen andere keus als de sprong in het diepe te gaan wagen.

Isha loopt naar haar moeder die de twee kinderen in slaapt wiegt. Tranen van wanhoop en hoop lopen over haar moeders wangen. Isha veegt ze weg bij haar moeder en zegt: “Mamah! Morgen zal alles anders zijn.”

 

Zoals Isha zijn er vele vluchtelingen. Niet alleen in Irak en Syrië maar over de hele wereld. Mensen verstoten van haard en huis die zich zo goed en zo kwaad als het kan proberen te redden met de schaarse middelen die ze hebben. Gelukkig zijn er instanties als Stichting vluchtelingenwarchild en Vluchtelingen Werk Nederland die vluchtelingen voorzien van dekens, tenten, eten en drinken. Maar door de recente ontwikkelingen in de Wereld neemt het aantal vluchtelingen in Europa en in andere landen alleen maar toe. Of het vluchtelingen zijn voor oorlog, conflicten of vanwege honger en weer, een vluchtelingenstatus daar kies je niet voor dat wordt je noodgedwongen.

Dieren het circus in

28 augustus 2015

Het circus is weer in het land. In dit geval ons dorp Rijen. Circus Renz International wel te verstaan. Een traditioneel circus met drie Indische olifanten, prachtige paarden , Siberische Kamelen , Watussi runderen , vrolijke hondjes en pony’s. Ik zag de olifanten staan en werd meteen verdrietig. Nee niet vanwege dat ze daar staan, maar vanwege het feit dat we straks misschien wel nooit meer een circus kunnen zien waar wilde dieren te zien zijn. Nu is wilde dieren ook weer niet helemaal de juiste benaming, want de meeste zijn geboren in het circus en zelfs hun voorouders zijn daar geboren en getogen. Maar een dier blijft een dier en dus blijven ze soms onvoorspelbaar.

Toen ik thuis aankwam ben ik even op het internet gaan kijken hoe het intussen met die wet staat. Gaat hij al van kracht? Wanneer gaat die van kracht? En wat schetst mijn verbazing: De wet is er nog niet eens door! Gelukkig denk ik dan. Maar hoe zit dat precies en dan wil ik ook meer weten. De Minister heeft het ingebracht. De Ministerraad heeft het goedgekeurd, maar het parlement moet er ook nog iets van vinden en dat is nog niet gebeurd. Daar wordt ik al blijer van en hoop dat er veel in het parlement toch even willen stilstaan bij het volgende:

De Minister heeft alles gebaseerd op een rapport van 2009. Dat is al 6 jaar geleden. Inmiddels is er veel veranderd binnen het circus ook qua verzorging en omgang met dieren. Daar waar ze het hebben over olifanten aan een ketting, heb ik ze niet aan een ketting gezien. Geen moment. Het grote gevaar van de dieren zijn de mensen van buitenaf, die menen ze alles te eten te kunnen geven of zelfs onder de draad of hekken door te kunnen gaan om stoer te doen. En dan heb ik het niet alleen over kleine kinderen, maar ook over volwassenen. De circussen zijn inmiddels de meest en best gecontroleerde bedrijven als het gaat om het welzijn van dieren. Bij elk telefoontje van een activist of bezorgde bezoeker draven controlerende instanties op. Klaar om de mishandelde dieren in beslag te nemen en iedere keer te moeten erkennen dat er geen sprake is van mishandeling, maar zelfs het tegenovergestelde.

20150825_165217[1]20150825_165220[1]

Als ik vragen stel aan iemand van het circus zijn zowel bij Circus Rens International als bij Belly Wien de medewerkers zeer bereid de vragen te beantwoorden. Je krijgt rondleiding, informatie en antwoorden over de dieren, karakter eigenschappen en welzijn. Ze maken gebruik van de eigenschappen van de dieren zowel in bouw (Ruinen en hengsten) als van karakter en instinkt. Het werken met de dieren zorgt dat ze in vorm blijven en zich niet vervelen. In tegenstelling tot dierentuinen waar er alleen verstoppertje wordt gedaan met het voedsel doet het circus veel meer om hun dieren in vorm te houden. Het blijft gevaarlijk het werken met dieren, maar dat maakt het ook erg mooi.

Ik kan alleen maar onderschrijven wat ik zie. Ik zie dieren die gretig zijn en goed verzorgt. De tijger in de Beekse Bergen doet ook de hele dag hetzelfde loopje en vertoont redelijk hetzelfde gedrag. En dan hebben ze in de Beekse Bergen meer ruimte als in andere dierentuinen in Nederland. Maar dierentuinen in Nederland staan niet ter discussie. Wel jammer want als het om ruimte gaat, krijgen die dieren steeds minder ruimte per dier. Het leeuwenverblijf in de Beekse Bergen wordt steeds kleiner en het aantal leeuwen meer. Ook al zijn de leeuwinnen aan de pil, ook bij dieren kan die wel eens niet zo goed werken. En zouden, als de dieren de tent uit gaan, de dierentuinen de volgende zijn waar we ons massaal druk om gaan maken?

Ik pleit voor de dieren de tent in houden. Ik pleit voor traditionele circussen, hun bestaansrecht houden. Ik pleit voor een nieuw eerlijk rapport die laat zien wat de situatie nu is. Een situatie die we allemaal kunnen zien als we dat toelaten te zien. Circusdieren hebben het echt niet slecht. Het is niet de vrijheid als hun soortgenoten hebben in de vrije natuur, maar die hebben ze nooit gekend en dus nooit gemist. Maar ik denk zelf dat ze het beter hebben als dieren in een dierentuin. Om Artis maar niet te noemen in het vergelijk.

Wie slim is kan best dom doen

29 juli 2015

Dat bewijst Walter Palmer maar eens. Een tandarts die graag wilde gaan jagen op een leeuw in Zimbabwe. Iets wat daar verboden is. Wat het nog schrijnender maakt is dat de leeuw is gelokt uit het National Park aldaar. De beroemde leeuw Cecil werd weggelokt, gemarteld en daarna als schietschijf aangeboden. Zo’n bericht daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Waarom een bedrag van 50.000 dollar uitgeven om deel te nemen aan iets illegaals. Geeft dat een extra kick, boven op het jagen? En dan nog? Een beest wat al bewerkt is met speren en messen, om die alsnog dood te schieten. Sorry, maar daar kan ik met mijn pet niet bij.

Een mengelmoes van gedachten en gevoelens stromen binnen. Mishandeling! Moord! Kidnapping! Zijn zo maar wat gedachten die door mijn hoofd spoken. En toch moet ik lachen om de stommiteit die de tandarts uithaalt. Hij zet zijn foto’s trots op social media. Hoe dom kun je zijn en dat voor iemand die toch tandarts is kunnen worden. Je zet je illegale activiteit op social media, zodat het gedeeld kan worden. Trots aan de wereld laten zien dat hij een leeuw gedood heeft welke staat voor het National Park in Zimbabwe.

Nu is zijn praktijk gesloten en krijgt hij doodsbedreigingen enzovoort aan zijn adres. Diegene die doodsbedreigingen uiten laat mijns inziens alleen maar zien dat je hetzelfde bent als diegene die je veroordeeld. Nee ik keur dat niet goed, doodsbedreigingen, maar een straf verdiend hij zeker. Ik vraag me af wat hij dacht toen hij de foto’s deelde? Zijn goede reputatie zelf vernietigd in een split second. Niemand heeft daarbij hoeven helpen. Heb je dan social media onderschat of er gewoon niet bij nagedacht. Ach! Wat maakt het uit. Als is de daad in deze nog zo snel, de waarheid zien we met zijn allen toch wel.

Nee van mij mogen een Walter Palmer en allen die hierbij betrokken zijn, hele hoge straffen krijgen. Nogmaals dood hoeft niet, maar een zeer hoge boete en lange gevangenisstraf in een land als Zimbabwe zou welkom zijn. Zijn reputatie heeft hij zelf om zeep geholpen, alleen jammer voor de werknemers die ineens op straat komen te staan. Zij zijn onschuldige mensen die gedupeerd worden door een slim persoon die gelukkig een ongelooflijk domme actie heeft gedaan. Een beeldbekentenis op social media.