Archieven

Stichting Jacob’s Ark – Basset Rescue

4 december 2015

Na Luna’s dood, zijn we een tijdje op zoek gegaan naar een maatje voor Angel. De wensen die wij (lees Angel) hadden, waren echter zo specifiek dat we de zoektocht in rustig vaarwater hebben gezet. Misschien is het toch maar beter te wachten tot Angel er niet meer is. Ondanks dat houd ik wel een aantal sites in de gaten. Als er namelijk met spoed een gastgezin gezocht wordt en het klikt met Angel, dan is een extra hondje altijd welkom. Zo houd ik ook Stichting Jacob’s Ark – Basset Rescue al een tijd lang in de gaten. Ik houd van alle honden, maar Bassets… zucht.. En er komen me toch leuke lieve hondjes voorbij. Best schrijnend als je bedenkt dat zo’n schat wordt afgestaan ter adoptie. Ik neem een hond als maatje en voor zijn/haar leven. Dan is het al moeilijk als er dan van die lieve schatten worden weggedaan. En soms lees je dan een verhaal, waar ik het niet droog bij houd.

Vandaag het verhaal van Mars:

12291948_789334811177249_5627551002231943748_o

Afgelopen woensdag is Mars in opvang gekomen. (4 december 2015)
Mars is een beetje bang maar dat is niet zijn grootste probleem:
Vandaag zijn we namelijk met Mars naar de dierenarts geweest voor de standaard gezondheidscheck en daar bleek dat zijn gehele Bekkie compleet ontstoken is. Zijn tandvlees,de binnenkant van zijn wangen en enorm veel tandsteen. Zoveel zelfs dat je bij 2 kiezen tot op de kaak kan kijken. Er moeten een aantal kiezen getrokken worden en alles zal goed gereinigd moeten worden. Ondanks het feit dat we daar geen geld voor hebben, hebben we toch een afspraak gemaakt voor a.s. maandag. Mars moet zoveel pijn hebben van dat bekkie dat we gewoonweg niet willen wachten.

Nu hebben Bassets bij uitstek een zielig bekkie, maar toen ik dit las zat ik met tranen in mijn ogen. Omdat ik de site goed in de gaten hou en op Facebook hun pagina heb geliked, weet ik dat ze heel veel honden op dit moment hebben zitten die een nieuw adres zoeken. Zo heb ik nu al een zwak voor Joep een Fauve de Bretagne en Barney een echte Basset. Elke dag laat ik mijn man wel een hond zien en soms zegt hij dan “die had ik toch al gezien.” Hij weet donders goed waar ik mee bezig ben. Toch als ik dan een Mars voorbij zie komen dan denk ik “Kon ik die maar opvangen of zijn onkosten betalen.” Deze Stichting doet het, maar als je telkens zulke honden moet redden, dan is de bodem van de put toch wel in zicht, lijkt mij.

Donna

Ik kijk eens op hun Facebook. Hebben zij laatst ook niet een Basset gered uit het voormalige Oostblok? Ja ik weet het weer Ardon die een Donna bleek te zijn. Hier haar verhaal:

11703520_730510100393054_2248915525835079808_o

Enige tijd geleden werd ons gevraagd of we iets konden betekenen voor Ardon , een bassetkruising die in een asiel in Roemenië verbleef. Na het horen van het verhaal van Ardon konden we niet anders dan ons in gaan zetten voor dit diertje . Ardon verblijft namelijk al 7 jaar in dat asiel en omdat hij extreem angstig is ,is hij ook 7 jaar niet uit zijn hok geweest. Het asiel huist namelijk 300 honden en wordt gerund door 5 vrijwilligers . Geen tijd dus om zo’n angstige hond extra aandacht te geven en te laten wennen aan mensen ,halsband en/of riem.Toen wij belangstelling toonden voor Ardon werd er speciaal tijd vrijgemaakt om hem voor het eerst naar buiten te halen en de andere honden te zien. Het filmpje daarvan wordt nog geplaatst.
Afgelopen zaterdag (jawel de heetste dag van het jaar) was het zover en gingen we Ardon ophalen in Vacha Duitsland. Ardon mocht voor het eerst na 7 jaar uit zijn hok. Filmpje

11698965_730140667096664_672616190662478775_o

In een omheinde tuin en aan de riem even een wandeling om de pootjes te strekken. Een “echte “kennismaking met de rest van de honden is nog teveel van het goede. Van een afstandje kijken en luchtjes opvangen is voor nu genoeg.

Deze foto van Ardon (nu Donna) is gemaakt afgelopen november!
Na aankomst bleek dat Ardon geen reu maar een teefje was en dus hebben we haar naam veranderd in Donna.
Mensen zijn nog doodeng en riemen en tuigjes nog helemaal niet aan de orde .
Maar het leven in een roedel begint te wennen en zoals je hieronder in het filmpje kan zien gaat ze best met stapjes vooruit.

11751816_736396973137700_968854803729764577_n

Donna is een bassetkruising. Momenteel is ze zo angstig is dat ze nu medicatie krijgt om zich een beetje open te stellen voor andere gevoelens. Er is nog een lange weg te gaan met Donna, maar ze geven de moed niet op met haar.

Een paar stukjes die ook op de facebookpagina geplaatst staan met foto’s en filmpjes. Als je dat zo leest, dan krijg je, net als ik, bewondering voor deze mensen. Het doorzettingsvermogen en de liefde voor dieren lijkt eindeloos. Maar helaas zijn ze ook afhankelijk van andere mensen. Natuurlijk mensen die deze dieren als ze zijn opgelapt willen adopteren en verzorgen tot aan het eind van hun leven. De gastgezinnen die voor de dieren zorgen en begeleiden als er geen plaats is bij de Stichting zelf. Maar natuurlijk ook financieel. Donateurs die het mogelijk maken dat ze dit goede werk kunnen blijven doen. Dat een Donna de juiste begeleiding krijgt en zo een lief maatje wordt. Dat Mars weer gezond wordt, want man o man wat moet dat beestje een pijn hebben op dit moment.

Als ik de mensen achter de Stichting spreek met de vraag of ik iets mag schrijven over hun en hun foto’s mag gebruiken, dan krijg ik nog meer schrijnende gevallen te horen.

We zetten alles op alles om deze dieren weer een gezond en gelukkig thuis te kunnen geven.  Op onze website en FB pagina staan nog niet eens alle honden. De ergste gevallen zitten nog achter de schermen omdat ze echt nog niet plaatsbaar zijn ivm hun gezondheid . We hebben Max die momenteel op de ontstekingsremmers en pijnstillers zit ,zodat hij straks een operatie kan doorstaan.  Jessy die fysiek helemaal niet klopt en waar we maar niet kunnen ontdekken waar het mis gaat en geen geld hebben voor een heel uitgebreid onderzoek. Etc etc. Soms is het echt een ramp en moet je de minder ernstige gevallen laten wachten omdat de financiën het niet toelaten. Voelt zeer zeker niet goed maar helaas kunnen we niet anders.Ook al hebben we heel goede banden met de dierenarts die zeer zeker financieel met ons meedenkt. Dat mag ook gezegd worden denk ik.

Deze week 5 nieuwe honden binnen, denk dat er plaats gemaakt moet worden voor de kerstboom (of een nieuwe pup voor eronder).

Ondanks alles blijven ze optimistisch. Ik heb ook erg de indruk dat “kan niet” en “gaat niet” niet in het woordenboek voor komt. Tenzij het welzijn van de ‘Basjes’ het niet toelaat, blijven ze doorgaan. En als jij na het lezen van dit stukje nog vragen hebt, je wil aanmelden als gastgezin of interesse hebt in een van de honden, neem dan contact op met Stichting Jacob’s Ark. Op de website staat de info hoe ze te werk gaan. Maar het zou nog fijner zijn als je deze kanjers zou willen steunen door te doneren. Hieronder lees je hoe je dat kunt doen.

Het zijn overigens niet alleen Bassets die ze onder hun hoede hebben genomen. Jip is een Berner Senner en Takkie een echte langharige Tekkel. Ook deze honden zijn welkom en nog belangrijker, ze zijn op zoek naar een gouden mandje. Kom! kijk eens naar die lieve snuitjes en lees de informatie goed. Ben jij iemand die ze, voor hun nog resterende hondenleven, liefdevolle aandacht en verzorging kan geven, haast je dan. Voor je het weet heeft iemand anders ze al geadopteerd.

 

Wordt vaste donateur van de stichting !

Al met € 1,- per maand helpt u ons en dus de bassets enorm .

Omdat het steeds moeilijker wordt om gastgezinnen te vinden gaan we meer en meer toe naar één centrale opvangplek. Dit brengt echter meer kosten met zich mee omdat ook de kosten van voeding en verzorging steeds zwaarder beginnen te wegen.

Om toch zoveel mogelijk bassets te kunnen helpen, vragen wij dan ook uw hulp.

Ons rekeningnummer is; NL57KNAB0729804860 t.n.v. Stichting Jacob’s Ark te Neeritter

BIC ; KNABNL2H

 

 

Mag ik nog wel een ouder zijn

3 december 2015

Er is de laatste tijd veel te doen over kindermishandeling. Terecht want kindermishandeling kan gewoon niet. Mishandeling kan sowieso gewoon niet ongeacht of het een kind, volwassene of een dier is. Maar tegelijkertijd vind ik dat we erg doorslaan in alles. Als je een kind voor straf even op haar kamer zet is volgens een spotje al meteen kindermishandeling. Een corrigerende tik wordt gezien als afranseling en schreeuwen om je verstaanbaar te maken of uiting van je emotie is alsof je niks anders doet dan schreeuwen tegen je kinderen en dus feitelijk ook mishandeling. Is dit uit de lucht gegrepen. Nee niet echt. Hier een paar voorbeelden.

Ze zouden eens bij u langs moeten komen!

Femke is een jaar of 3 en gaat met mij mee naar watervrij maken in Breda. We zijn bij de Healt and Racket club daar in het kleine zwembad. Nienke is op het kinderdagverblijf daar. Ze is dan nog een baby. Het is de derde les en Femke begint al aardig watervrij te worden. Daar waar ze eerst angstig was en om mij heen klemde is ze nu aan het rennen en springen. Ze is een tenenloper, een klunsje die elke 7 passen wel een keer valt en dus een echte brokken piloot. Ik heb het er met het consultatiebureau al vaker over gehad dat ik Femke zo moeilijk kan bereiken en haar klungelachtige gedrag, maar het hoort bij de leeftijd zeggen zij. Ik heb wel tips gekregen. Kort en bondig op ooghoogte. Iets wat in een zwembad met gillende kinderen best moeilijk is. Nog moeilijker als ik in het water zit en haar telkens opvang als ze in het water springt.

Als snel begin je te gillen om boven het geluid uit te komen. Man o man, ze bezorgt me nog een keer een hartwip ofzo. “Femke niet rennen! Femke niet zo kort langs de rand in het water springen. Femke verdorie niet rennen. Femke kom hier.” Maar Femke gaat lekker door. Ze heeft er plezier in en ze is zo jong dat ze het gevaar niet ziet. Ik pak haar aan haar arm en zet haar op de kant. Even pak ik haar oortje en vraag nu op ooghoogte of haar oortje het nog doet. Ze lacht ja mama. Dan kijk ik haar boos aan en begin uit te leggen. Nee kort en bondig ben ik vergeten. Het is tijd en we maken ons op om naar de les te gaan.

Dan tikt een vrouw mij aan. “Doet u altijd zo tegen uw kind?” zegt ze. “Pardon?” Ik kijk haar niet begrijpend aan. “Schreeuwen naar uw kind en ze slaan. Doet u dat met al uw kinderen?” Ik ben helemaal perplex. “Ik heb mijn kind niet geslagen en probeer jij maar iets fatsoenlijks te zeggen tegen een kind dat wegrent.” Ik ben boos. “Ze zouden eens bij u langs moeten komen!” En die vrouw loopt weg. Ik sta met een mond vol tanden. De zweminstructeur heeft toevallig net wat opgevangen en zegt; “Die heeft altijd wat te zeuren.” Maar ik voelde me bedreigd. Ben ik dan zo’n slechte moeder? Nog geen half uur later is er een kindje aan het rennen en valt. Recht op zijn achterhoofd. Ik zie het gebeuren en wordt misselijk bij al het bloed en het gat in zijn hoofd. Gelukkig was het mijn kind niet.

DSCN3061

Een onderzoek in plaats van hulp.

Uiteindelijk blijkt dat ik ADD heb en dat Femke ADHD heeft overwegend onoplettend type. Ze heeft in het begin een flinke motorische achterstand. Inderdaad boodschappen komen langzamer bij haar binnen. Met medicatie gaat het een stuk beter en doet het nu geweldig goed op school. Nienke verdenken we ook van ADHD, maar zij heeft ook nog eens een laag zelfbeeld. Nienke is echter nog te jong voor medicatie, maar krijgt wel een voorlopige diagnose ADHD. Toch wil ik hulp bij mij thuis, want hoe om te gaan met een kind die extreem angstig is, compleet gefrustreerd, op school het liefste meisje in de klas en thuis alles er krijsend en gillend uitgooit. Thebe komt bij mij in huis en ik ben open en eerlijk. Ik wil hulp. Op school hebben ze met Nienke geen problemen en dus vinden zij haar normaal. Ergens is dat best logisch, maar voor ons als ouder flink frustrerend. Daarbij presteert Nienke onder haar niveau, maar krijg dat maar eens bewezen als het kind ontzettend onzeker is.

Ik kan dus eigenlijk heel weinig en toch wordt ik door de kinderarts, waar wij vanaf de geboorte van de kinderen al bij zitten, doorverwezen naar een pedagogisch medewerkster. Zij geeft ons een paar goede tips. Het duurt lang, maar als je maar consequent bent en Nienke niet te veel speelruimte geeft dan lukt het wel. Thebe thuis is mijn klankbord. Ik kan daar mijn ei en frustratie kwijt en krijg ook daar goede tips. Maar toch lukt het niet helemaal. Immers Nienke laat alleen aan Lex en mij (en soms aan mijn ouders en de zus van Lex) haar echte ik zien. Ik word ernstig ziek en toch besluiten we ons door te laten verwijzen naar de Psychische Medische Dienst in het Elisabeth ziekenhuis. Ik hoop dat zij echt iets voor mij kunnen betekenen en door Nienke heen kunnen prikken. Teneinde natuurlijk om de juiste tips en tools te krijgen over hoe we Nienke het beste kunnen helpen en opvoeden. Zoals altijd besluit ik heel open en eerlijk te zijn. De grootste fout die ik daar heb kunnen maken.

Ik raad het iedereen af om daar naar toe te gaan en open en eerlijk te zijn. Krom hè? Deze opmerking van mij. Maar in regel vier liet ik vallen dat wij Nienke ook wel eens een corrigerende tik gaven. We alles proberen om haar uit haar hysterie te krijgen, maar dat het gewoon niet lukt. En dat die hysterische buien wel tot anderhalf / twee uur kunnen duren en dat de hele buurt en vooral de buren er van mee mogen genieten. Ongeacht of het dag of nacht is. Dat laatste heeft ze waarschijnlijk niet eens meegekregen en ik zie haar gezicht bij corrigerende tik veranderen. Ik zeg dan maar niet meer dat Nienke ons wel eens schopt of een mep verkoopt. Als grapje zeg ik nog wel “Je gaat ons nu toch niet aangeven bij het AMK hè?” en als ze antwoord “Dat weet ik nog niet” heb ik zoveel spijt van mijn eerlijkheid en openheid. Toch probeer ik nog te geloven in de professionaliteit van deze vrouw, die zelf net moeder is geworden. Slechts twee keer zag ze Nienke alleen en beide keren heeft deze dame meerdere keren aan Nienke gevraagd  of papa en mama haar slaan en hoe vaak. Nienke vertelde dat in de auto trots aan mij. Met een lach vertelde ze welk antwoord ze alle keren gegeven heeft en ik kon door de grond gaan. Ik voelde me steeds onzekerder worden.

Bij het eindgesprek was de conclusie dat wij als ouder niet op een lijn zaten en dat we maar video hometraining moesten doen. Het lag aan de opvoeding en niet aan Nienke. Ik ben boos gaan janken. Ik had mijn tijd en energie verspilt. We waren geen zak opgeschoten, maar goed ik zal die video hometraining wel doen. Niet dat het veel zou helpen, maar toch maar doen. Thebe kon dat ook verzorgen en er kwamen eigenlijk wel leuke dingen uit. Wij deden het voor de camera als gezin heel erg goed en Nienke kan zo doorgaan als clown. Rood knopje om te filmen aan en Nienke doet haar clownsmasker op. Maar echt veel hebben wij er niet aan gehad. We waren nog steeds geen steek verder. Nienke was wel iets veranderd, maar nog steeds ontplofte ze thuis. Dan zie ik gelukkig op Facebook iets voorbij komen. Daar hebben we nu de onderzoeken gehad. Nieke is inderdaad heel onzeker en heeft een laag zelfbeeld waardoor ze sociaal emotioneel hulp nodig heeft. Die gaat ze nu krijgen en dan hoop ik dat ze overal zichzelf kan zijn.

20151021_092744

Nee is nee!

Tja als mijn meiden het in hun kop hebben, hebben ze het niet in hun kont. Ze kunnen heel volhardend zijn en dat laten ze ook op diversee manieren merken. Zo wilde afgelopen maandag Jilke naar school. Ze mag pas komende maandag naar school. Eerst staat ze op het grote plein en weigert mee te komen. Als ik dan om het hoekje ga staan, zet ze het op een gillen, maar blijft staan. Ik neem haar mee naar het kleine plein, maar door mijn versleten rug kan ik haar niet verder meenemen aan de hand, terwijl zij de andere kant op trekt. Ik hoop haar mee te krijgen naar huis, maar eigenlijk weet ik al dat het niet goedschiks zal gaan. Ze krijst en huilt, want ze wil naar school. En nog wat.. ze gaat niet lopen.. Ik blijf ook proberen. “Jilke kom nou! Ik ga hoor! Doei!” Maar nee ze gaat gewoon harder gillen en of ze me ziet of niet, zij verroerd zich nog geen centimeter. Uiteindelijk pak ik haar op en mik haar zo over mijn schouder. Onderweg kom je dan weer een betweter tegen. Afkeurende blik alsof je bezig bent met kindermishandeling.

20151126_133528[1]

Pas op! Een grapje.

En soms heel soms maak ik een grapje wat door deze en gene nogal serieus wordt opgevat. Zo is Femke net jarig geweest en ze had kleren gekregen, een naaimachientje, het spel the voice of Holland en een kistje. Ze zit in de hoek van de bank met haar nieuw verkregen spulletjes. Een paar van haar nieuwe kleren heeft ze aan. Ze is jarig en zo trots als een pauw. “Femke als je die doos zo voor je houd dan ziet niemand je gave kleren.” Ik help haar een handje en pak die doos van haar over. Op het zelfde moment gaat zij iets naar voren en de punt van de doos tikt tegen haar lip. Een kleine bloedlip. Gelukkig niet groot, maar ik voelde me zo verschrikkelijk lullig. Duizend keer sorry, tranen drogen, een paar kusjes en daarna toch de foto. We konden er even later zelfs om lachen. Ik zet de foto neer op Facebook en zet erbij “En dan is de oudste al weer 8 jaar. Om de foto te nemen sloeg ik haar eerst een bloed lip. Ontaarde moeder al 8 jaar lang. Vandaag trakteren op school en morgen het feestje.” Het is echt een grapje, maar toch zijn er dan mensen die vragen of ik mijn kinderen geregeld een bloedlip sla, of dat ik serieus was. Ik heb er maar bijgezet dat het een grapje was en dat de bloedlip echt een ongelukje was.

20151124_074522[1]

Mijn frustratie.

Nee grapjes maken moet je eigenlijk niet doen. Open en eerlijk zijn bij hulp instanties kun je beslist beter uit je hoofd laten. Je kind mee naar huis nemen als het schreeuwt wens je maar dat dat nooit gebeurd. Kinderen die net even anders zijn hoop je maar nooit te krijgen. En proberen boven het geluid van je kinderen of andere kinderen uit te komen in de hoop door te dringen, vooral niet doen. Maatschappelijk wordt je zo onder druk gezet doordat afwijkend maatschappelijk gedrag zonder pardon wordt veroordeeld. Je kind opvoeden is steeds moeilijker aan het worden, te meer omdat we massaal doorslaan in het oordelen en veroordelen van een ander. De meeste durven niet eens meer te zeggen hoe ze hun kind corrigeren uit angst voor die maatschappelijke druk. We kijken niet meer waar het gras groener is, maar letten vooral op fouten van een ander. Een helpende hand is er bijna niet meer bij, maar eerder een bedreiging. Ik vind het schrijnend als er weer een kind ernstig mishandeld wordt of dat er een kind overleden is aan de gevolgen hiervan. Het gaat me aan mijn hart. Ik denk alleen niet dat het licht in het signaleren van kindermishandeling in je omgeving, maar meer in de communicatie van hulpverleners onderling. Het niet doorgeven van dossiers en elkaar niet op de hoogte stellen van situaties. Ik denk ook dat bezuinigingen, wetgeving en reorganisaties met de nodige kennisverlies daar ten grondslag aan liggen.

8534882_orig

Echt ik ben tegen kindermishandeling, maar mensen denk even na voor je iets roept of uit tegen een ander. Misschien is er wel iets anders aan de hand. Het is logischer je hulp aan te bieden als op een veilige afstand te oordelen en te veroordelen. En voor de dame in het Elisabeth Ziekenhuis; “Nu een jaar later ben ik nog steeds boos op je. Logischerwijs had je kunnen weten dat er geen sprake is van kindermishandeling, immers de kinderen zijn bij diverse instanties bekend, CB, kinderarts, huisarts, thebe thuisbegeleiding, school en kinderdagverblijf. Je had je serieus moeten bezighouden met onze hulpvraag en dan hadden we niet nog een jaar vol frustratie vergooid. Erger nog, dan had mijn meisje nu vast al wat zekerder in haar velletje gezeten.”

We slaan door.

Mag ik mijn kinderen nog wel opvoeden. Ondanks dat hier iedereen binnen zou mogen komen om te kijken hoe het hier aan toe gaat, heb ik soms sterk het gevoel dat ik op eieren moet lopen. Wat voor nut hebben waarden en normen als je niet meer eerlijk en open kunt zijn bij een hulp vraag. Hoe moet ik mijn kinderen die bijbrengen als we het zelf niet kunnen en mogen. Ik begrijp best dat niet iedereen sarcasme en zwarte humor begrijpt, maar als dat betekend dat je dan afgestraft gaat worden, denk ik toch ook wel tien keer na.

logo_hagemannLogo www.louishagemann.nl

 

Vrijheid van meningsuiting?

20 november 2015

vrijheid-600x320sanans.nl

Vanaf dat de vluchtelingenstroom groter werd, worden we massaal overschreeuwd door een aantal zogenaamde PVV-aanhangers. Onder het mom “vrijheid van meningsuiting” roepen ze.. nee, gillen ze.. dat “grenzen dicht moeten”, “alle vluchtelingen goudzoekers zijn” of dat we “massaal terroristen binnenhalen”. Je hoort ze roepen “Wilders zegt tenminste wat we denken.” Helaas vergeten ze dan gemakshalve dat moeders altijd geleerd heeft, dat je wel alles mag denken, maar fatsoenshalve niet alles mag zeggen. Laat staan dat je dan vuurwerkbommen gaat gooien naar asielzoekers, want dat heeft niks met vrijheid van meningsuiting te maken. Dat is voor mij hetzelfde als het terroriseren, pesten, treiteren van een groep mensen wat veel verder gaat als waar wij in Nederland voor staan.

“Nederland, het land van duizend meningen” wat we niet al te lang geleden trots zongen is weinig meer van over lijkt wel. Op social media worden de meningen van Vlaams blok en PVV-aanhangers je door de strot geduwd. Waarheden worden verdraaid en foute mensen opgehemeld. Het lijkt wel of een hele grote groep massaal hun zelfstandig denkvermogen is verloren.  “Ze hebben allemaal een duur mobieltje bij! Zie je wel dat het goudzoekers zijn!” En als je dan zegt dat ze moeilijk hun koelkast in hun zak hadden kunnen doen, staan ze diezelfde schreeuwers je appelig aan te kijken. “Hoezo?” durft er dan eentje te vragen. “Denk je dat het allemaal mensen waren die geen baan, huis, auto en familie hadden thuis, voor ze vluchtte voor de oorlog daar in hun land?” Nou dan zijn de meeste even sprakeloos. Hoewel er dan nog sommige zijn die door gaan.

“Maar je ziet alleen maar mannen en kinderen als eerste komen. Dus zijn het goudzoekers, want zo kunnen ze hun vrouw en kinderen over laten komen.” “Ja dat kan, als die nog leven. Als ze die nog terug vinden. En misschien, heel misschien, konden ze van dat laatste geld maar één ticket kopen voor die gevaarlijke reis. Hebben ze de sterkste vooruit gestuurd om te werken en om zo de andere tickets te betalen. In de hoop dat die nog moeten komen de reis overleven of zelfs nog in leven zijn op het moment dat het geld bij elkaar is.” Nee dat gaat er bij ze niet in. Stellig overtuigd dat het goudzoekers zijn en zelfs terroristen gaan ze stug door. Lijken wel geïndoctrineerd. Waar zijn ze zo bang voor?

Ik begrijp best dat iemand bang is voor terreuraanslagen. Na wat er in Parijs gebeurd is, dan komt het wel erg dicht bij. Maar het zijn niet vluchtelingen waar je bang voor hoeft te zijn. Er zal er heus wel een enkeling bij zitten die mogelijk gevaarlijk is of kan worden, maar het gros woont hier al. En ik kan ook begrijpen hoe ze zo worden. Niet dat ik het goed keur. Dat zijn twee verschillende dingen, maar begrijpen doe ik het wel. Als je maar lang genoeg blijft schreeuwen en trappen tegen een bepaalde groep mensen, dan voelen ze zich vanzelf buiten gesloten. Sterke vechten er tegen, de zwakke zijn makkelijk te beïnvloeden en kunnen gemakkelijk radicaliseren. Als je pestgedrag op school ziet, dan zie je kleinschalig wat er gebeurd in het groot. De een is gepest en gaat zelf pesten, de ander zet zich erover heen en gaat door met leven, de volgende gaat eronder gebukt voor het leven en weer een ander staat op en gaat het gebruiken om andere te helpen. Gelukkig is die groep die gepest is en zelf gaat pesten niet erg groot, maar vaak wel gevaarlijk.

6680simoneblogt.nl

We roepen veel onder het mom vrijheid van meningsuiting, maar vrijheid van meningsuiting is de vrijheid van burgers om hun overtuigingen kenbaar te maken, zonder voorafgaande controle door de staat. De vrijheid van meningsuiting is niet absoluut, net als de meeste andere grondrechten. Zo zijn belediging en smaad onder bepaalde omstandigheden strafbaar. Vrijheid van meningsuiting wordt vaak beschouwd als een integraal concept in democratieën. De vrijheid om zonder angst voor vervolging je mening te kunnen uiten staat expliciet vermeld in de Universele verklaring van de rechten van de mens. De wettelijke beperkingen op meningsuiting kunnen per rechtsstaat verschillen. Het Nederlandse strafrecht richt zich tegen smalend taalgebruik en aanzetten tot haat, belediging van gezagsdragers en het verspreiden van leugens (laster en smaad), maar minder of niet tegen obsceniteit of schendingen van goede smaak. (bron: wikipedia)

Dit vergeten we nogal eens. We vergeten onze schooltijd en de waarden en normen die we onze kinderen zo graag willen bijbrengen. We vergeten dat vrijheid van meningsuiting niet is het beledigen, pesten en treiteren van mensen. Mensen! Probeer eens na te denken voor we dingen roepen! Je roept niet ik ben tegen alle vluchtelingen behalve mijn buurman, want dat is een aardige gast. Want ook die buurman voelt zich gekwetst door jou gedrag en jou geschreeuw. Zoals Beatrixs ooit zei: “dat de vrijheid van meningsuiting haar grens vindt waar de rechten van anderen beginnen: vrijheid van meningsuiting is geen vrijbrief om te beledigen. “Wie anderen beschimpt verliest zelf geloofwaardigheid; het onbeheerste woord schiet zijn doel voorbij.”

antipestkaart_1_1517x372www.gratisbeloningskaart.nl

 

Sta samen sterk

15 november 2015

12246858_1019520184736641_7179013346056024404_n

Terwijl ik bij Musicals in Concert zit in de Ziggo Dome krijg ik een what’s app binnen van mijn man. Mijn telefoon die gevallen is, is overleden. Het scherm was gescheurd en hij kon hem niet maken. We maken er een geintje om, want het is niet belangrijk als je mag genieten van Nederlands beste musical artiesten. Ik zie een nieuwsbericht van RTL binnenkomen en uit gewoonte tik ik die nog net aan. WTF! Aanslagen in Frankrijk al zeker 40 doden. Even voer ik terug naar januari dit jaar. Charlie Hebdo de aanslagen daar en op een Joodse winkel, ook in Parijs. Nee toch niet weer. Ik laat het mijn vriendin lezen. Snel, want ik wil het niet laten overheersen nu. Straks is vroeg genoeg. We concentreren ons op de show. Die geweldige show waar we allebei graag naar toe wilde en waar we gratis naar toe mochten via een actie van musicalclub.nl. Het is spectaculair en sta met kippenvel op mijn armen als Willemijn Verkaik haar uithalen weer doet in drie talen. Wat is ze geweldig. En daarmee niet gezegd dat de andere minder waren hoor.

Onderweg kletsen we er vrolijk op los en als we bijna thuis begint het nieuws tot me door te dringen. “Dadelijk zet ik nog even de tv aan. Lex zal al wel naar bed zijn, maar ik moet weten wat er is gebeurd daar.” Ik ben een beetje ongerust over mijn vriendin Daantje die in Parijs woont. Immers aanslagen op een restaurant, café en een concertzaal dat is gewoon bewust onschuldige mensen vermoorden. Thuis aangekomen blijkt Lex inderdaad al op bed te liggen. Ik zet de tv aan en pak iets te drinken. Zodra ik zit valt mijn mond open. Mijn gevoel was juist. Onschuldige mensen zijn vermoord en waarom? Dit is gewoon te erg voor woorden. Ik blijf kijken tot na de inval bij Bataclan. Ik gruwel als dan blijkt dat daar een massa afslachting heeft plaatsgevonden. Verslagen voel ik me als ik naar bed ga. Mijn hart huilt, mijn gedachten zijn bij de Parijzenaren, slachtoffers en nabestaanden.

12249725_1019558154732844_9097549477242225136_n

De volgende dag kijk ik eerst op het nieuws. De kinderen hebben we niets verteld. Vandaag is het de intocht van Sinterklaas. Laat ons daar maar even op concentreren voor hun. Jochem Myjer is niet in paniek en doet een geweldige oproep. Toch zijn er weer mensen die daarop wensen te discussiëren. Ik snap dat niet. Het is zo zinloos. De tegenstanders van Zwarte Piet roepen het hardst dat dit evenement afgeblazen had moeten worden, maar toch zijn ze weer fanatiek met een hand vol schreeuwers erbij. Ik begrijp nog steeds niet dat volwassenen met zo veel overtuiging kinderen van hun onschuld willen beroven door te roepen dat Zwarte Piet racisme is. Hard moet ik lachen als een zwarte Sinterklaas niet met Zwarte Piet op de foto wil en nog harder moet ik lachen om wat die Piet dan zegt. “Ik voel me gediscrimineerd!” 1-0 voor diegene die in het kinderfeest geloven en niet in achterlijk gedrag van ouderen. Immers ouder worden doen we allemaal, maar volwassen worden is een keuze.

resize(foto: Niels Kloeze)

Ik kijk weer op het nieuw en facebook, uit de buurt van de kinderen. Mijn foto verander ik. Ik pik van iemand een plaatje en daarna de Franse vlag eroverheen. Nee het is te erg wat er in Parijs weer is gebeurd. Toch stromen langzaam berichten binnen van achterlijke PVV aanhangers en van het Vlaams Blok. “Grenzen dicht”, roepen die lui hard. Persoonlijk een dom gehalte aan meelopers, die niet begrijpen waar het gevaar schuilt en wie het aanwakkeren. Gelukkig heeft Facebook de optie om die berichten te blokkeren en met liefde heb ik dat gedaan. Een van mijn facebook vrienden en oud collega bij Defensie, heeft ook een foto neergezet met de tekst te delen als je meeleeft met de slachtoffers en nabestaanden. Daaronder reageert weer zo’n debiel met woorden in de strekking van “Ik deel niet want we halen die mongolen zelf binnen, maar ik heb wel respect voor de nabestaanden en slachtoffers.” Dan schiet het bij mij verkeerd en ik antwoord dan ook met: “Juist dit antwoord betuigd van weinig respect.” en “Waar het hart vol van is.”

12227594_1651293498471475_7804160819239888347_n

John Voll

Ik weet dat ik het eigenlijk heb gevoerd en dat het fout is, maar na zoveel bullshit was ik het zat. Bleek ook wel want volgens hem was ik een linkse rakker omdat ik bij Defensie werk. En toen ik reageerde met arm schaap ging die helemaal door het lint. Toch is dit eigenlijk een heel goed voorbeeld wat er gebeurd om ons heen. We voeren haat met haat. Vaak doen we dat onder het mom “Vrijheid van meningsuiting”, maar het is niet meer als verwijten en haten. Ik was dan ook blij dat mijn oud collega dat plaatje en vooral de teksten erbij heeft verwijderd. Dat hoort niet op zo’n dag en ik heb er dan ook spijt van. Ik gaf een slecht voorbeeld. Ik heb daarna maar opgeschreven:

Om een gezonde fruitschaal te hebben, moet je niet appels eruit halen, maar haal je rot fruit eruit.

mousje.

Maar zag later nog een veel beter plaatje als mijn verzonnen spreukje. Nee, laten we werken aan een tolerante samenleving. Laten we de daadwerkelijke schuldige aanwijzen van deze aanslagen en niet mensen met eenzelfde geloof, huidskleur of afkomst. Laten we vooral een samenleving zijn die hecht is en niet verscheurd is en in angst zit. Want dan hebben de hufters die hier verantwoordelijk voor waren gewonnen. En dat is het laatste wat we moeten doen. Hun laten winnen.

Sta op voor Frankrijk, voor Parijs, voor de slachtoffers en nabestaanden!

Sta op tegen terrorisme en tegen haatzaaierij!

Alleen vrede zal zegen vieren!

Samen staan we sterk!

media_xll_8163537 Luister hier zijn eerbetoon

 

Respect voor Wendy van Dijk en Johnny de Mol

17 oktober 2015

Gisteren zit ik Humberto Tan te kijken. Late Night heeft weer leuke gasten en heel ontspannen luisteren we naar Fritz Spits. Wat kan die man praten en wat weet hij veel. Je ziet het respect van de gasten en het plezier van Fritz die echt op gang komt. Dan het verhaal van Wendy van Dijk. En ik krijg kippenvel. Ik ben dan geen bekende Nederlander, maar heb wel een immens grote rel meegemaakt op het internet. Ik ben door een hoop vrouwen voor vies en vuil uitgemaakt, gebaseerd op leugens. Leugens die opgeklopt werden en wat een concurrerend forum, die daar ook voor een groot deel de hand in hadden, erg goed uitkwam. De impact die het bij mij en mijn gezin al had was best groot, maar niet half zo groot als het bij haar geweest moest zijn.

De opmerkingen die Wendy dan ook maakt zijn voor een deel zo herkenbaar en zouden van mij geweest kunnen zijn. Sterker nog, een aantal van die zinnen heb ik in mijn omgeving ook gebruikt. Ik vind het goed dat Wendy dit heeft gedaan. Een proces starten, met het risico dat het langer na ijlt. Ik bewonder haar om haar daadkracht en houding, want het laat zien dat er met haar niet te spotten valt. Ik ben haar niet anders gaan zien. Op Tv vind ik haar al een fijn persoon en gun haar werkelijk alles. Iemand met een grote dosis gezond verstand, met veel empathisch vermogen, doorzettingsvermogen en plezier in wat ze doet. Ik hoop werkelijk niet dat ze zich ooit door dit soort incidenten klein laat krijgen.

Wendy je woorden waren net zoals die van Johnny de Mol eerder prachtig, goed gekozen en puur. Immers mensen mogen twee, drie of meer keer nadenken voor ze bepaalde uitlatingen doen en nog meer als je daarmee een ander persoon schaad. “Ik hoop ook echt dat er nu misschien wat gaat veranderen” en “Alles kan maar gezegd worden. Hoeveel kun je hebben als mens? Ik ben bekend, maar dat is toch geen vrijbrief om alles over mijn persoonlijke leven te schrijven?” Voor mij geef je het goede voorbeeld. Niet alleen voor bekende Nederlanders en bladen, maar ook voor mensen onder elkaar, die juist social media gebruiken om door te slaan in elkaar vernederen en ongelukkig maken. Roddels rondstrooien en kapot maken. Nee dan weer denkend aan de woorden van Johnny de Mol bij de terecht gewonnen Gouden Televizier ring “We maken dit programma met veel liefde, respect en vooral heel veel humor. Dat zijn dingen die de laatste tijd ver te zoeken zijn in onze maatschappij.” Helaas woorden die maar al te waar zijn.

Het is zo gemakkelijk om mensen kapot te maken of te beschadigen door roddel en achterklap. Zoals Wendy het zegt klopt als een bus “Ik voel het op straat, op het schoolplein. Zo’n beschuldiging voelt heel naar en vies, terwijl ik niets heb gedaan. Dat is het gevaar. Dit soort roddels blijft aan je kleven” Ik hoop dat deze twee mensen, Wendy en Johnny, veel mensen tot inkeer kunnen brengen met hun nu al beroemde uitspraken. En dat dit  niet alleen met de komende feestdagen in het vooruitzicht is, maar in lengte van dagen is. Hoewel gedane zaken nemen geen keer, zou er persoonlijk in ieder geval een stuk vrolijker van worden.

Handen af van onze traditie

21 september 2015

7388b85df823e73f6760bd970373839f

Vandaag zag ik weer eens een foto rond gaan van de helaas overleden Piet Römer. De rol van Hoofd Piet heeft hij 16 jaar gedaan en stopte in 1984. Ik kan me nog herinneren dat ik altijd naar de intocht op de tv zat te kijken. Onder de indruk was van de Pieten en de Sint. Zelfs toen ik niet meer geloofde, geloofde ik stiekem nog. Ik wilde Zwarte Piet worden jaren lang. Geschminkt acrobatiek doen en kinderen blij maken, mee met de Sint op de daken. Op de boot naar Spanje leek me geweldig, tot ik dacht dat ik mijn paps en mams zo lang moest missen.

Mijn haat/liefde verhouding met Sinterklaas en Zwarte Piet.

Nadat een aantal verjaardagen van mij om zeep zijn geholpen, omdat Sinterklaas belangrijker was om te vieren, ben ik anders naar Sinterklaas en Zwarte Piet gaan kijken. Ik wilde geen Zwarte Piet meer zijn, ik wilde liever kerst vieren, in de hoop dat mijn verjaardag weer belangrijk genoeg werd. Ach wist ik veel op 13/14 jarige leeftijd. Later werd het minder belangrijk, tot ik een vriendje kreeg die Zwarte Piet speelde.

Altijd had hij tijd behalve rond mijn verjaardag. “Tja het was maar twee maanden in een jaar,” zei hij. Elk jaar leek het erger en erger te worden. Mijn verjaardag minder belangrijk en zijn optreden steeds belangrijker. Hij wist niet dat hij naast het onbelangrijk maken van mijn verjaardag ook nog eens mijn onschuldige jeugddroom verwezenlijkte. Uiteindelijk na drie jaar had ik er genoeg van en werd hij mijn ex. En ik dacht dat ik ondertussen Sinterklaas en Zwarte Piet haatte.

De dag dat alles anders werd.

Op 24 november 2007 werd ik voor het eerst moeder en daar kwamen Sinterklaas en Zwarte Piet. Ze liepen in de gang naar mijn meisje, gingen de kamer binnen en ik voelde weer die spanning van toen. Toen ik zelf kind was, blij niet overgeslagen te worden en even die aandacht te krijgen voor mij en mijn meisje. Tranen liepen over mijn wangen van vreugde, liefde en verdriet. Van nu af aan zouden we elk jaar weer het sinterklaasfeest vieren, Want Sinterklaas en Zwarte Piet zijn er toch voor iedereen?

Een bijzondere dag nog bijzonderder.

Mijn derde meisje werd geboren op 5 december 2011 één van de mooiste dagen uit mijn leven. Vaak hoor ik “wat een rot datum” maar nee dat vind ik niet meer. Ze is geboren op een feest voor iedereen, een traditie van al eeuwen. En hoe meer ik lees over deze beschermheilige van de Nederlandse zeelieden, hoe trotser ik ben dat zij op deze dag geboren is. Wist je bijvoorbeeld dat, zijn legendarische geschenken en bruidsschatten aan arme meisjes heeft geleid tot de traditie van het geven van cadeautjes aan kinderen op de vooravond van zijn sterfdag, dus op 5 december, nu zijn feestdag.

Waar komt Sinterklaas en Zwarte Piet vandaan?

De moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft dus een veel oudere oorsprong. We hebben het dus over een eeuwenoude traditie ongeacht of we het hebben over de oude versie of over de nieuwe versie. Pas sinds ik kinderen heb, ben ik me veel bewuster dat Sinterklaas en Zwarte Piet er zijn voor iedereen en met name de kinderen, ongeacht huidskleur, geloof of komaf. Misschien was dat vroeger anders, maar tegenwoordig niet meer.

Discriminatie of op een verkeerde manier oude koeien uit de sloot halen.

Dan vraag ik me af waarom Zwarte Piet dan zou discrimineren? Want zij maken geen onderscheid in wie er wel iets krijgt… tenzij je stout bent natuurlijk (maar dat is niemand)… waarom moeten we dan wel Zwarte Piet uit onze traditie halen. Vanwege een misplaatst gevoel van racisme? Misschien moet ik mijn schouders ophalen hiervoor en maar meegaan met de minderheid. Gekleurde Pieten, pepernoten en andere meuk toelaten, maar dat kan ik niet. Willen nou echt een minderheid het feest, met al zijn goede bedoelingen, het verpesten voor een meerderheid.

Belangrijker nog, verpesten voor onze kinderen die geloven in deze Goed Heilig man. Wat goeds en heiligs is daar nu aan. Het druist in tegen mijn gevoel. Iets wat niet zo bedoeld is, zo te gaan zien. Alsof Zwarte Piet een slaaf was terwijl het nooit zo is geweest en bedoeld. Waarom dat er van maken? Aandacht vragen voor geschiedenis of erkenning. Moet dat nog steeds na al die eeuwen. Als mijn kinderen iets hebben geflikt zeggen ze sorry en daarmee is de kous af. Ze mogen het niet meer oprakelen want geweest is geweest. Maar dit zeurt door en het gaat, net zoals de negerzoenen nergens meer over.

Welkom op de wereld of welkom in ons bekrompen Nederland.

Hoax / Urban Myth of waarheid?

17 september 2015

Op dit moment gaan er veel berichten de wereld over die een ‘Urban myth’ / Hoax zijn. Vaak moeilijk van waarheid te onderscheiden. Zelf heb ik me groen en geel geërgerd aan de berichten over Aylan, dat die foto’s nep waren. Maar hoe kun je ze van waarheid onderscheiden? Wat kun je tegen dit soort berichten doen? Wat als je twijfelt?

Wat is een Hoax of een Urban Myth?

Hoax is vermoedelijk een samensmelting van Hocus Pocus en betekend een bedrog, nep, broodjeaapverhaal, oplichterij, een truc. Een Urban Myth (legend) is een stadsverhaal een sage in het Nederlands een broodjeaapverhaal. Een Urban Myth is een (grotendeels) verzonnen verhaal dat als waar gebeurd wordt doorverteld en daardoor aan overtuigingskracht wint. Bronnen ontbreken meestal; wie het verhaal (door)vertelt, heeft het van iemand anders gehoord die op zijn beurt de oorspronkelijke verteller evenmin kent. Ook ontbreken exacte data, locaties en namen van personen. Broodjeaapverhalen zijn vaak sensationele of bizarre anekdotes die inspelen op de al dan niet latente angsten en vooroordelen van mensen. Sommige zijn oorspronkelijk losjes op een waar gebeurd voorval gebaseerd, maar door het vele doorvertellen zijn de ware feiten niet meer herken- of aanwijsbaar. De term Hoax bekender in Nederland is als de term Urban Myth dit komt door het internet. Ik zelf associeer een Hoax eerder met internet en een Urban Myth meer van horen zeggen, vertellen. Dit is echter niet waar. We hebben het eigenlijk over hetzelfde, maar een Hoax is moderner en onder de naam Hoax zijn meer Urban Myths bekend. Als ik het dus heb over een Hoax dan heb ik het ook over een Urban Myth en omgekeerd.

Hoaxplaatje

De bedoeling van een Hoax.

Een Hoax lijkt op een grap, meestal zonder kwade bedoelingen maar soms zijn er kwalijke gevolgen. Maar toch is een hoax vaak minder ernstig dan echte oplichterij of fraude. Een motief van wederrechtelijke bevoordeling ontbreekt vaak, het gaat meer om het stichten van verwarring en de mensen voor de gek houden. Ook worden hoaxes uitgebracht om te testen of het bedrog opgemerkt wordt, met andere woorden, om na te gaan of de ontvangers alert en kritisch zijn. Een ander motief is het zaaien van paniek, of het beschadigen van een ander of van “het systeem” uit (persoonlijke) frustratie. Veel zwarte propaganda geschiedt door middel het in de wereld brengen van hoaxen.

De gevolgen kunnen zeer ernstig zijn. Mensen kunnen in paniek raken, en (schadelijke) handelingen verrichten die ze anders niet zouden verrichten. Soms kan een aanstichter van een Hoax dan ook strafrechtelijk vervolgd worden. Persoonlijk vind ik dat als je haat gaat zaaien door middel van een Hoax, je niet meer onschuldig bezig bent. Ik keur dit dan ook zeer af. Zeker als het een trieste gebeurtenis of situatie betreft die zo uit zijn verband getrokken wordt als het verhaal van de kleine Aylan.

Toch kunnen er ook hele mooie dingen komen uit een Hoax. De grote donorshow mag in deze niet ontbreken. Zo zouden er meer mogen zijn, met deze intentie bedoel ik dan.

6a010534a85cc1970b01b7c6ef73b7970b

Nog meer Hoax in de computerwereld.

In de computerwereld wordt het woord in het bijzonder gebruikt voor een vals gerucht, een bewering die niet waar is en per e-mail wijde verspreiding vindt. In deze betekenis begint het ook in andere talen door te dringen. Het betreft hier meestal zeer bijzondere aanbiedingen (onder meer het beloven van grote sommen geld), reddingsacties van zieke kinderen (waardoor iemand een telefoon roodgloeiend had staan) of een aankondiging van een uitzonderlijk gevaarlijk computervirus. Het bericht gaat meestal vergezeld van de oproep om het bericht vooral toch onbeperkt naar iedereen door te sturen.

Een bijzondere categorie Hoax is een nepvirus: een e-mailbericht met daarin een aansporing aan de computergebruiker om een zogenaamd gevaarlijk computerbestand te verwijderen. Dit computerbestand is in werkelijkheid ongevaarlijk of zelfs een noodzakelijk onderdeel van het besturingssysteem. Ze bestaan vaak uit twee onderdelen, soms alleen uit het laatstgenoemde:

  • de opdracht tot een schadelijke handeling (bijvoorbeeld het wissen van een essentieel onderdeel van het besturingssysteem) en
  • de opdracht het bericht zo snel mogelijk en aan zo veel mogelijk vrienden en kennissen door te sturen.

Een voorbeeld hiervan is de waarschuwing dat het Windowsbestand JDBGMGR.EXE een gevaarlijk virus zou zijn en dat het niet herkend wordt door de virusscanners. Het bestand is echter geen virus, maar een Java-debugger dat een gewoon programma is op een Windows computer. Het bestand heeft niets te maken met het bugbear-virus, ook al is het icoontje van het programma een beertje. De Hoax gaat al sinds mei 2002 rond en was in de zomer van 2003 nog niet uitgewoed.

De crux is dat de gebruiker ervan overtuigd wordt dat juist het nalaten van die handelingen de schade zou aanrichten, bijvoorbeeld met de bewering dat het te verwijderen bestand een gevaarlijk virus is, waar nog geen virusscanner tegen opgewassen is. Een Hoax leidt in veel gevallen tot onnodige opwinding en soms zelfs tot paniek. Bij een geslaagde Hoax mailen veel gebruikers waarschuwingen naar hun contactpersonen of vragen her en der om advies. Deze acties belasten het internet door de vele onnodige e-mails die verzonden worden. Bij de Hoax-berichten komt nog een extra probleem om de hoek kijken: het aantal mailadressen in een enkel bericht is vaak zeer groot, omdat onervaren gebruikers vaak nalaten om met blind carbon copy (BCC) de ontvangers te anonimiseren. Het is daarom mogelijk dat spammers Hoax-mails kunnen gebruiken om uiteindelijk een grote hoeveelheid geldige adressen te vergaren.

Hoe kun je een Hoax mail of bericht vaak herkennen.

Hoax-mails zijn vaak wel te herkennen aan opmaak en taalgebruik. Ze bevatten vaak teksten als “ONMIDDELLIJK LEZEN EN DOORSTUREN NAAR IEDEREEN DIE JE KENT!!!!” In het geval van een computervirus-hoax wordt vaak vermeld dat “Microsoft nog geen oplossing heeft”, dat bijvoorbeeld “CNN aankondigt dat dit het ergste virus ooit is” en dat antivirusproducenten melden dat “tegen dit virus voorlopig nog geen remedie is”. Een belangrijk kenmerk is dat er geen datum vermeld wordt. Er staat “gisteren” of “dinsdag” of “pas ontdekt” maar een echte datum ontbreekt. Vaak wordt er geen verwijzing gegeven naar betrouwbare bronnen waar een en ander te verifiëren is.

Als een Hoax in omvang groot wordt gaan ook officiële bronnen zich ermee bemoeien en het ontkrachten. Zoals het bericht over IS strijders die zich onder de vluchtelingen zouden begeven. De Telegraaf maakt hier vandaag melding van, maar andere bronnen waren ze al voor. Een zeer betrouwbare bron die zich bezig houd met het ontkrachten van een Hoax is de Hoaxwijzer .

Meer lezen over Hoax en Urban Myth Kijk dan op Wikipedia (tevens mijn bron) en op de Hoaxwijzer.

Mijn advies is; deel niet alles klakkeloos op facebook en stuur niet zomaar een e-mailbericht door, maar denk na en controleer even een paar dingetjes.

Hoaxbig

 

 

Wij nuchtere Nederlanders in een zorgstaat

12 september 2015

Tegenwoordig is het een sport om dingen uit te lekken naar de pers. De pers bepaald wat op welk moment waardevol is. Maar wat is er momenteel waardevol voor onszelf?

Voor mij op dit moment mijn gezin, de portemonnee en het welzijn van mijn gezin en familie.

En vooral op dat laatste puntje schieten we massaal te kort vind ik. We, daar bedoel ik mee; Nederland en de Nederlandse staat.

Dan gaan we bezuinigen!

Sinds de crisis Nederland bijna vleugellam sloeg, kwamen we “bij zinnen” door te gaan bezuinigen. Op zich niet erg, maar als je erin doorslaat en gaat bezuinigen als een kip zonder kop wel. Bang afgerekend te worden door collega’s en de media beginnen ze (de ministeries) erg optimistisch aan een opgedrongen taak. Vooral Defensie, de politie en de zorg moeten het vaak ontgelden. Als het immers om bezuinigingen en korten gaat mogen deze ministeries als eerste inleveren.

Elke bezuiniging kost alleen bergen met geld. Politieke ingevingen die vrijwel niets te maken hebben met daadwerkelijke bezuinigingen, maar alles met vriendjespolitiek en het inwilligen van oude beloften liggen daarin vaak ten grondslag. (sluiting van vliegbasis Twente en de verhuizing van de P&O tak naar Enschede is daarvan een groot voorbeeld)

Snijden hier en snijden daar!

Werknemers zijn slechts pionnetjes, klanten zijn een bijzaak en beloftes inwilligen het belangrijkste goed. Een minister hoeft zich slechts een regeerperiode te verantwoorden, daarna is het zaak voor de opvolger die er ook zijn stempel op wil drukken of ter verantwoording wordt geroepen. Nee het verstand in deze, is ver te zoeken. Als een commercieel bedrijf op deze wijze een reorganisatie zou moeten uitvoeren, zou men al 10 keer failliet zijn gegaan. Immers elke reorganisatie van deze omvang kost in beginsel vele malen meer geld als dat het op levert. En dan nog de vraag of hij effectief genoeg is op termijn. Voor die vraag tot een antwoord leidt, is de volgende bezuinigingsronde al ingegaan.

En we blijven nuchter!

Onze zorgstaat wordt langzaam weg gesaneerd, maar we moeten wel nuchter blijven daaronder. Dat is de boodschap die is uitgelekt. Wij Nederlanders moeten nuchter blijven. Maar kunnen we nuchter blijven als een PGB waar we deels afhankelijk van zijn tijden (maanden) lang niet uitbetaald wordt. Kunnen we nuchter blijven als we onze dementerende en hulpbehoevende ouders aan de kant geschoven zien worden omdat bezuinigingen het niet toelaten dat ze naar een bejaardenhuis kunnen gaan. Ze moeten thuis blijven wonen en mantelzorg moet het gat in de begroting dekken. Blijven we nuchter als we dat gat onmogelijk kunnen dekken. Kunnen we nuchter blijven als we de mantelzorger ook mantelzorg moeten bieden omdat die het niet aan kan. En wie van de nuchtere is er dan over om diens hand vast te houden.

Nuchter of ontnuchteren.

Nee ik zet het dan op een gegeven moment op een zuipen. Gelukkig ik ben de 18 gepasseerd dus ik mag. Met mijn maten of vriendinnen. Samen verdrinken we ons verdriet maar weg en houden wij ons hoofd hoog, zodat we tijdens het nuchtere zuipen niet verzuipen. Het moet niet gekker worden toch! Maar terug zoals het was zal het niet meer komen. Dat is nog meer gezichtsverlies denken de hoge heren en dames.

Ik ga komende week maar weer bellen. Bellen met de gemeente Kaatsheuvel. Ik ga ze de vraag stellen hoe het kan dat er van de vijf en half uur huishoudelijke hulp eerst drieënhalf uur wordt afgenomen. Er dan een keukentafelgesprek komt en de aantal uren weer omhoog gebracht worden om ze vervolgens door de gemeente een week later weer teruggeschroefd te zien worden naar toch weer twee uur. Waarom ze, als ze het schrijnende verhaal aanhoren van mijn schoonvader, ze niet opperen om ondersteuning voor de mantelzorger, bijvoorbeeld door vervangende zorg of begeleiding, dagbesteding en kortdurend verblijf, aan te bieden. Het zijn allemaal mogelijkheden, maar nooit genoemd. En ondertussen is de mantelzorger aan het einde van zijn latijn. Dat terwijl hij net een half jaartje is opgeknapt van een burn-out omdat hij zijn zorgtaak zo serieus nam.

Nee Nederland lijkt al lang geen zorgstaat meer. Eerder worden we aan alle kanten uitgelachen. Medicijnen bij jullie zo duur? Belachelijk hier kosten ze nog niet 5% van de prijs bij jullie. Dan sta je weer te kijken en denk je: Heb ik het echt zo goed in Nederland? Wij zijn toch NUCHTER?!? Of is in deze nuchter ‘geloven in wat er ons voorgespiegeld wordt’.

Ach het zal allemaal wel. Morgen haal ik weer mijn schouders op en zet ze eronder. Maandag weer een nieuwe week en dan gaan we maar weer bellen in de hoop dat er aan de andere kant iemand mij wil en kan helpen. in de hoop dat er iemand in Den Haag het licht ziet. In de hoop dat tegen de tijd dat ik echt oud ben en hulp hard nodig heb, ik die hulp wel krijg.

 

Een gegeven paard graag in de bek kijken

11 september 2015

En dan krijg je bericht “Voor 22 september valt hij ook op jouw deurmat; de DOE MAAR LEKKER DUURZAAM Cadeaucard! een kaart ter waarde van 12,50 euro te besteden aan duurzame producten bij Albert Heijn.” Ik ben blij want dat scheelt me in de boodschappen. Per lot kreeg je vorig jaar een kaart en we hebben er vijf, dit jaar is het per deelname 1. Soms ben ik blij dat ik ze nog niet heb opgezegd. Bij de vriendenloterij heb ik er al wel twee van de drie opgezegd, maar bij de postcodeloterij nog niet. Financieel gaat het wat minder en dan moet je keuzes maken.

En laten we wel wezen ook wij dromen van die mega geldprijs of toch niet. Nee wij hebben zoiets van genoeg is het prettigste. En wat is dan genoeg? Nou genoeg om de geldlening en hypotheek te kunnen betalen en die mooie uitbouw die we graag zouden willen. Dan gaat het maandelijks makkelijker worden en dus is dat genoeg. Zolang we uit de “zorgen” zijn. Maar eerlijk is eerlijk. Wij winnen vaak iets bij de postcodeloterij en de vriendenloterij. Dan weer handcrème, dan weer zonnebrandcrème, een boek of een tijdschrift. En als we alles in veelvoud krijgen dan maak ik daar andere ook graag blij mee. Want waarom alleen genieten van een berg terwijl je samen van een beetje nog meer kunt genieten.

Vorig jaar wonnen we in november vijf cadeaukaarten van bol.com en daar waren we toch blij mee. In november is bij ons iedereen jarig van mijn kant, is Femke jarig in november en Jilke 5 december. Tel daarbij sinterklaas op en ik was helemaal gelukkig met mijn cadeaukaarten van bol.com. Ik ben altijd wel blij met wat ik krijg, immers wie het kleine niet deert is het grote niet weert.

Vandaag zit ik op de facebookpagina te kijken van de Postcodeloterij en voor de zoveelste keer zie ik van die negatieve berichten “doe maar lekker is een serieuze prijs,elke 10 euro voor dit dan weer 15 card voor iets anders,ik verwacht die miljioenen en aub graag snel want voel de behoefte aankomen om te lunchen op de Kilimanjaro” als reactie op een cadeau en niet eens een prijs. Of een  “ Leuk alleen jammer dat ik er 15 kilometer voor moet rijden voor de dichtstbijzijnde AH!” reactie. Daar kan ik me persoonlijk aan ergeren. Een typisch gevalletje van een gegeven paard in de bek kijken. ik vind het dan nog knap hoe de postcodeloterij reageert en mensen tegemoetkomt en benaderd. Bij mij gaan de stekels al omhoog.

Ik vraag me dan af waarom je lid bent geworden van de postcodeloterij of de vriendenloterij. Waarom niet of niet alleen van de staatsloterij. Daar geven ze geen kleine prijsjes of cadeautjes weg. Daar zijn het slechts de geldprijzen en een handjevol gelukkigen en heel veel kanshebbers. Daar spek je hoofdzakelijk de staat mee in ieder geval geen goede doelen, wat de postcodeloterij en vriendenloterij weer wel doen. Waarom altijd iets te zeuren hebben. Nee ik laat mijn stemming vandaag niet verpesten door van die negatievelingen. Want als je iets niet wil, geef het dan weg aan iemand die het wel wil of gebruiken kan. En als je zo baalt van die kleine prijsjes en alleen grote prijzen wilt, dan ga je maar naar een andere loterij, lijkt mij en wordt gewoon donateur van een aantal goede doelen. Maar waarschijnlijk was het ook niet om het steunen van goede doelen te doen.

Ach ik heb  liever te dromen van een genoegprijs en geniet van alle prijsjes en cadeautjes die ik win en krijg. Dadelijk nog even lekker mijn handen insmeren met een ritualshandcrème. Jilke doet dan lekker mee. Ook zij vind die handcrème heerlijk. Een van onze moeder-dochtermomentjes voor vandaag.

Gevangen in onzekerheid

7 september 2015

Ik had een schoonmaakster nodig. Ik werkte 40 uur per week en was nog eens tenminste 15 uur per week kwijt aan reizen. Als ik thuis kwam was ik vaak zo moe dat ik geen puf meer had om nog maar te stofzuigen, laat staan de rest van de huishoudelijke taken. Een oud collega van mij stelde voor dat hij zijn schoonmaakster langs zou sturen. Een vrouw van mijn leeftijd met een baby, die goed schoonmaakt en het geld heel hard kon gebruiken. Ze is asielzoekster, maar erg betrouwbaar en lief.

Ik had er geen idee van wat ik kon verwachten, maar toen ik de deur open deed en in een paar donker bruine ogen keek, wist ik het meteen. Twee ogen die veel hebben gezien, veel verdriet, met een vleugje hoop. Nathalie heet ze en ze komt oorspronkelijk uit Sierra Leone. Niet van mijn leeftijd, maar veel jonger. Ze is pas drie jaar in Nederland, maar spreekt de taal al goed. Haar kleine meid heeft ze bij in een draagdoek op haar rug. En na een korte kennismaking begint ze meteen te werken. De kleine nog steeds op haar rug. Ze slaapt lekker door. Ze is bijna klaar met schoonmaken als de kleine meid wakker wordt, Aline heet ze. Ik vraag of ik haar even vast mag houden en nadat ze me beoordeeld en vertrouwd krijg ik het meest schattige babytje in mijn armen. Een donkerbruine toet, donker bruine oogjes die al wijs staan, een rond gezichtje en van die heerlijke krulletjes. Ze lacht en is tevreden.

Als Nathalie klaar is betaal ik haar, ze pakt Alina en met de belofte de volgende week weer te komen vertrekt ze. Ik start mijn computer op en ga op zoek naar info over Sierra Leone. Ik schrik van het brute geweld wat daar aan de gang is. En dan heb ik het alleen nog maar van lezen. Gelukkig is Nathalie hier en niet daar. En dat niet alleen omdat mijn huis er blinkend uit ziet. Wat kan die poetsen. Die nacht houden een paar donker bruine ogen me uit mijn slaap. Niet die van Alina, want die zijn nog onbezorgd. Nee de getekende ogen, de blik die mij aankijken bij het open maken van de deur. Die houden mij uit mijn slaap.

Inmiddels werkt Nathalie al een jaar bij mij. Ik weet nu dat ze maar een klein bedrag van de staat krijgt om rond te komen. We eten vaak smiddags samen. Ik ben alleen, maar kan geen éénpansmaaltijden koken. Ik heb dus altijd genoeg. En zo kom ik steeds meer te weten over Nathalie. Over de situatie waar ze nu in zit en wat de vooruitzichten zijn. De situatie is erg onzeker, maar ze vind dat ze geluk heeft. Samen met een vriendin en twee vrienden krijgt ze een huis toegewezen. Een soort anti kraak. Dit is pas het derde huis en vierde verhuizing sinds ze vier jaar geleden is aangekomen. De vader van Alina is ergens anders in Europa. Hij was uitgeprocedeerd en probeert nu via Duitsland asiel te krijgen.

Na weer een jaar is er eindelijk wat positiever nieuws. Nathalie krijgt asiel. De situatie in Sierra Leona en wat er met haar gebeurd is, is dermate schrijnend dat haar asiel aanvraag is goedgekeurd. Ze mag gaan studeren en werken. Ze kiest voor een studie werkend leren in de zorg. Ze heeft immers een dochter waar ze voor moet zorgen. Misschien kan ze dan sparen om haar zus op te zoeken. Ik ben verbaasd. Dat was de eerste keer dat ik hoorde dat ze familie heeft. Ik ben geschokt als ze mij haar verhaal verteld. Niets heeft mij kunnen voorbereiden op hetgeen ze zou gaan vertellen:

Ze woonde in een dorpje in Sierra Leone. Samen met haar broers, zussen, papa, mama, opa en oma, ooms en tantes, neefjes en nichten. Op een nacht kwamen soldaten van het RUF het dorp binnen. Vrouwen en meisjes werden verkracht, jongetjes gescheiden van de moeders, oudere mannen en vrouwen vermoord en als ze konden werken, werden ze afgevoerd. Als diezelfde mannen weigerde mee te werken, werden lichaamsdelen (armen en benen) geamputeerd. Samen met haar zus en nichtje konden ze wegkomen. Ze zijn het oerwoud ingevlucht en in een boom geklommen. Daar hebben ze de hele nacht gezeten. De volgende dag, toen ze terug kwamen hebben ze alleen maar lijken gezien, ledematen en veel bloed. In één klap was ze bijna haar hele familie kwijt.

Er branden tranen in haar ogen. Haar zus, nichtje en zij, zijn gaan lopen en kwamen huursoldaten tegen. Zij hebben hun het land uit gesmokkeld en naar Europa gebracht. Maar helaas is ze ergens haar zus en nichtje kwijtgeraakt. Het laatste wat ze weet is dat haar zusje in Engeland zit. Vermoedelijk in Londen. Haar nichtje weet ze niet. Ze denkt dat die dood is, maar zeker weten doet ze het niet. Dat is ook wat haar overeind houd. Alina en de zoektocht naar haar zus. De enigste familie die ze nog heeft.

Inmiddels zijn we al weer 15 jaar verder. Nathalie heeft een definitieve status gekregen en is Nederlandse. Ze heeft haar zus gevonden. Die is Engelse geworden. Haar nichtje is helaas alsnog in de handen van RUF gevallen en heeft het niet overleefd. Alina doet het goed op school. Inmiddels weet ze heel goed wat haar moeder heeft meegemaakt en wat een geluk ze hebben dat ze nu in Nederland mag zijn en blijven. Toch verlangen ze beide om weer eens naar Sierra Leone af te reizen. Niet om daar te wonen, maar in de hoop dat ze toch nog familie kunnen vinden. Misschien verminkt, of misschien gewoon nog levend. Hoewel de kans klein is. Jongetjes zijn destijds kindsoldaat gemaakt en moesten ook mensen afslachten en verminken. Kun je nagaan dat een jochie van 8 jaar een oudere man zijn arm afhakt. Ook de leeftijdsverwachting in Sierra Leone, maakt het dat het niet erg waarschijnlijk is dat ze een familielid nog levend zullen aantreffen.

Al jaren zitten ze gevangen in onzekerheid. Is het niet over een verblijfstatus dan wel over wat er nog over is van wat er achter is gebleven.

 

Helaas is dit niet een verzonnen verhaal. Om een stukje herkenbaarheid weg te nemen zijn de namen verzonnen. De meest schokkende dingen zijn ook weggelaten. Dit vond ik al schokkend genoeg. Zo als Nathalie zijn er velen. Nog steeds verlaten mensen (volwassen of kinderen) huis en haard op de vlucht voor wat ze hebben mee moeten maken. Reken ze daar niet op af, maar steun ze. Het hoeft niet door middel van het geven van geld. ook als vrijwilliger, of door het geven van goederen kun je iemand steunen. Ben een luisterend oor voor ze, als ze hun verhaal aan je kwijt willen. Of vraag aan betrouwbare stichtingen wat je voor hun kan betekenen. Een stichting als Warchild