Archieven

5. De invloed van dieren op mensen.

Voor veel mensen is hun huisdier een kind. Een onderdeel van het gezin. Ze worden soms zelfs nog meer vertroeteld als een eigen kind. Ze helpen je door goede en slechte tijden. Zelf kan ik me geen leven voorstellen zonder huisdieren. Gebeurd er iets met hun dan verlies ik een naaste. Mijn maatjes, mijn kindjes mijn huisdieren.

Ze kwam bij me liggen en keek me aan.

De enigste die de beesten kan vangen ben ik. Dat ik niet altijd leuk. Zeker niet als ze iets mankeren. Ik was inmiddels aan het herstellen van de bevalling van Nienke. Een keizersnee was 5 weken daarvoor uitgevoerd. Vol van hormonen was ik naar de zolder gegaan. Zaterdagochtend. De was doen, de katten vrij laten, met de poezen de was boven vouwen. Terwijl ik bezig was met de was omzetten van de wasmachine naar de droger kijk ik naar Fifi. Wat raar ze gaat bij me liggen en kijkt me doordringend aan. Ik kijk nog eens goed en ze staat op, trekt met haar pootje, gaat liggen en kijkt me weer aan. Dan schrik ik me wezenloos. Haar pootje is gebroken. Snel pak ik de reismand en pak Fifi voorzichtig op. Ondertussen een handdoek leggend in de reismand. Tranen vullen mijn ogen. Arme Fifi! Wat heb je in hemelsnaam gedaan.

Pas jij op de kinderen!

“Ik moet met mijn Fifi naar de dierenarts.” Ik sta al met de reismand, sleutels en tas in de gang. “Zou je niet eens kijken wie er dienst heeft?” Mijn man begint te bellen en snel zeg ik wat er aan de hand is. We moeten naar Raamsdonksveer en kunnen meteen komen. Fifi geeft geen kick. Met grote ogen kijkt ze me aan. Haar middenvoetsbeentjes zijn gebroken en staken door de huid heen. Ze moet ergens of klem hebben gezeten of verkeerd gesprongen. Ik baal als een stekker en vraag me af waaraan. We hebben binnenpoezen vooral omdat in Tilburg ik de omgeving niet veilig vond. En nu ….
Foto’s worden gemaakt, ze kreeg pijnstilling en antibiotica. Ook krijgt ze een zwachtel om. Onderweg bel ik mijn man dat hij een box klaar moet zetten in de lege kamer. Fifi moet veilig apart zitten. Over drie dagen moeten we naar onze eigen dierenarts in Kaatsheuvel.

DSCN2262

Een poot minder.

Arme Fifi. Drie dagen later kregen we te horen dat haar poot eraf moest. We zouden op vakantie gaan. En het is dat mijn schoonvader in huis zou zitten om op te passen anders waren we niet gegaan. Ik zag het totaal niet zitten. Zat halve dagen boven op de logeerkamer. Heel even mocht ze uit de box. Na een paar dagen kon ze al redelijk goed op de kattenbak en huppelde ze al op drie poten rond. Nog een laatste controle voor wij op vakantie gingen en de dierenarts was tevreden. Hechtingen eruit en ze mocht weer langzaam haar oude leventje oppakken. Mijn 7 jarige poes deed het voortreffelijk. Hoe snel zoon beestje is aangepast aan het leven op 3 in plaats van 4 poten. Amazing.

PICT0633

Missen! Nee voorlopig echt niet!

Nee, ik zou mijn poezenbeesten en honden niet kunnen missen. Voorlopig zeker niet. Ze hebben me geholpen door moeilijke tijden. Het is net of dieren je goed aanvoelen. Als je even troost nodig hebt of je aandacht afgeleid moet worden, komen ze bij je. Ben je kinderloos zijn het je kinderen, heb je kinderen zijn ze je beste vriend, huisgenoot of nog steeds je kind. Onderdeel van je gezin, je leven. Ik ben wel voor een beest moet een beest zijn. Maar even goed kun je ze dan erg goed verwennen. Zeker op zo’n speciale dag als dierendag. Elk dier zijn eigen karakter, eigenschappen en eigenaardigheden.

PICT0426

Maar wat betekend een dier voor jou?

4. Hoe meer beesten hoe meer vreugd!

Wat doe je om de brug tussen honden en katten te slaan. “Ik heb een idee? We nemen er nog een poes bij! Dat wordt dan wel jou poes hoor. Ik vind het zo sneu dat alle beesten min of meer van mij zijn.” Grinnikte ik. “We nemen er dan eentje van je ex schoonzus. En dan hoop ik dat ze net zo scheel kijkt als haar moeder. Dan kunnen we haar Clarence noemen. Je weet wel 😉 Daktari!“

Zouden ze elkaar ooit dulden?

Best een goede vraag voor honden en katten nijd. De honden echte jagers wilde spelen met en later jagen op de poezen. Die op hun beurt niks van de honden moesten hebben want ze waren eerst te druk en toen te groot, nog steeds te druk, overweldigend of was het de ‘zin in a bite’ blik. Afijn they live like cats and dogs! Bij ons uitgevonden denk ik. We schaften een traphekje aan en wel een waar de poezen doorheen konden en de honden niet. Dit om de poezen toch hun veiligheid en rust te gunnen en ook hun eten. Wat we ook probeerde het lukte ons niet om die brug te slaan. Muis en Fifi waren beide watjes. Een keer blazen maar het liefst wegrennen, was alles wat ze deden. Aan de andere kant ik weet nu wat die twee met een kip kunnen. Vierendelen door een paard is er niks bij.

Op visite

Op een avond gingen we langs bij de ex schoonzus van mijn man. Nja bijna man want intussen was de huwelijksdatum al bekend. Ze vertelde dat haar twee Turkse Angora’s (moeder en dochter) ontsnapt waren en ze vermoedde dat ze erg dik waren geweest met een grote rode kater uit de buurt. Maar ze wist het niet zeker. Ik pakte dochter op en zei: “Nou ik wel! Voel hier maar eens!” En je kon gewoon een kitten voelen zitten. Daarna was moeder aan de beurt en ja hoor. Die zag er al steviger uit en ook daar voelde je wat zitten. Dat moest niet al te lang meer duren. “Oooo wat leuk! Straks zit daar ook zo’n schele bij.” “Willen jullie er niet één?” vroeg ze. Ik wilde meteen ja zeggen, maar keek eerst even naar mijn man. “Ik laat het je wel weten.” zei ik in plaats daarvan. Per slot van rekening wilde ik nog steeds trouwen met mijn aanstaande echtgenoot 🙂

Onderweg naar huis

“Ik heb een idee? We nemen er nog een poes bij! Dat wordt dan wel jou poes hoor. Ik vind het zo sneu dat alle beesten min of meer van mij zijn.” Grinnikte ik. “We nemen er dan eentje van je ex schoonzus. En dan hoop ik dat ze net zo scheel kijk als haar moeder. Dan kunnen we haar Clarence noemen. Je weet wel 😉 Daktari!“ Mijn man twijfelde, maar naar lichtjes op de Mousmanier aandringen zei hij toch ja. En begin april werden ze geboren. Dochter kreeg 1 streepjes kater en die keek inderdaad scheel. Moeder kreeg 6 schildpadjes (vier kleuren, een kleur minder als een lapjeskat) en daarmee waren het vrijwel zeker vrouwtjes. Eentje had een wit puntje op de staart. Ze was mee de kleinste uit het nest. En we waren verkocht. Net als Muis, Luna, Angel en Fifi had ook Pukkie een wit puntje op het eind van de staart. Het katertje hebben ze zelf gehouden en noemde ze… Jawel Clarence!

Pukkie kwam.

Maar overwon niet. Sterker nog de honden hielde het meest van Pukkie. Pukkie de kleinste uit het nest miauwde als een echte Turkse Angora, en groeide uit tot de grootste poes in huis. Dat gaat door merg en been zo hard. Voor de honden een lokroep. Pukkie de poes van mijn man sliep op mijn buik of naast mijn hoofd. Verongelijkt keek ze weer naar mijn buik als Femke naar haar trapte in mijn buik. Ergo colclusio:
Mijn man had er geen poes bij, maar ik.
Mijn dochter schopte er nu al naar vanuit de buik.
De honden hielde het meest van Pukkie. Ze was om op te vreten. Letterlijk!

Missie duidelijk niet geslaagd.

Een vergissing is mens…zelfs dierlijk

Op een dag loop ik naar de trap. Groet de drie poezen en ga achter de computer zitten. Nog geen vijf minuten later gaan de honden te keer. Buiten loopt een poes. Oooo een poes denk ik. Ik kijk goed. Nee dat kan niet? Dat is Pukkie. Maar Pukkie zit boven. Dus ik roep de poezen. En daar komen ze alle drie. Pukkie als laatste. Hahahahaha! Gefopt. De honden snappen er geen bal van en lopen tot twee keer toe van het raam naar de trap en terug. Pukkie heeft een dubbelgangster. En ze woont nog hier in de straat ook.

DSCN0828

3. Nieuwe bewoners.

Toen mijn man en ik een relatie kregen had hij nog een hond. Een kruising Border collie/ Mechelse herder. Een schat van een beest, maar al op leeftijd. Voor kinderen was hij bang, dat kon je aan zijn ogen zien. Poezen daarentegen vond ie om op te vreten. Ja letterlijk dan hè! Naast een kleine angst voor onweer, dan kroop hij het liefst met je onder een deken en had je gratis een tril matras, had hij een enorm grote pijngrens. Djoeke of Djoekster zo heette hij, was meteen mijn maatje net zoals mijn man het maatje van mijn poezenbeesten was. Maar om ze aan elkaar voor te stellen deden we maar niet.

29 november

Djoekster had artrose, maar leek meer pijn te hebben. Ik zei tegen mijn (toen nog) vriend ga er mee naar de dierenarts want volgens mij is het meer als artrose alleen. “Ja” zei hij “ik vertrouw het ook niet, maar wilde toch jou mening.” Hij belde me na het bezoek op en was helemaal van de kaart. Djoekster had ook kanker. Hij hoefde niet meteen een spuitje, maar we moesten wel opletten op zijn welbehagen. Een paar weken later hadden we zoiets van, nu wordt het te veel voor hem. Mijn vriend maakte een afspraak voor donderdag een dag na mijn verjaardag. Die dinsdag avond kwam hij thuis en vond Djoeke dood bij de achterdeur. Hij was nog warm, alsof hij had gewacht op zijn baasje. Mijn vriend was intens verdrietig. Zijn eerste eigen hond en beste maatje was overleden. Hij wilde nooit meer een andere hond want geen enkele hond kon zijn Djoeke vervangen.

Samenwonen.

De poezen accepteerde mijn vriend meteen, maar gingen zelden bij hem op schoot en lieten zich ook niet door hem vangen. We mistte een hond. We wilde een gezin stichten en daar kon een hond niet ontbreken. Wij, allebei middel grote tot grote honden gewend wilde niet over een nacht ijs gaan en schafte een boek aan. Alle hondenrassen en eigenschappen. En dan ondertussen op marktplaats kijken. “Ooooo kijk nou!” Riep ik verheugd. “Een nestje van-alles-watjes! Kijk! Hier!Half Labrador, kwart Border Collie en kwart New Foundlander. Dat moeten dan toch echt gezinshonden zijn hè” Mijn vriend zag het ook wel zitten en we maakte een afspraak om te kijken. De moederhond aanwezig, nog een hond en een kat, kinderen en vaderhond kwam ook een bakkie halen. “Oooo wat een schatjes!” Je raad het al hè? Verkocht! Een van de pups ging boven op de schoen van mijn vriend liggen en een ander liep lekker te banjeren door de woonkamer. Helaas die laatste was vergeven, maar die op de schoenen van mijn vriend niet.

Angel en Luna

De tweede keer dat we gingen kijken namen we ons neefje en nichtje mee. We hadden Luna al gekozen en hoorde dat Angel toch vrij was. We keken elkaar aan en doe maar. Twee zusjes hebben ze altijd elkaar. We gingen ze ophalen en ze zijn sindsdien onafscheidelijk geweest. Erg sociaal naar andere honden en houden van katten. De katten alleen niet van hun. Vanaf dag 1 voelde ze zich geïntimideerd door die twee. De poezen verhuisde naar boven en beneden was van de honden. Voor wij kinderen hadden, hadden we dus al een traphekje. Tegenwoordig vinden ze het leuk om de katten op te jagen. En ontsnappen de honden een keer naar boven dan is het voer van de katten toch lekkerder als de kat zelf.

Puppy cursus

Mijn honden kijken naar mij en ik gebaar alleen. Toch dachten we… We doen een puppy cursus. Gewoon ter ondersteuning. Nou gebaren was voor doven honden. Dit zijn twee beesten bij de beesten af. Totaal niet met andere dingen bezig alleen met elkaar en de rest van de leuke wereld. Ze moesten van ver komen, maar deden het toch nog best goed. Ze hebben het examen gehaald en iedereen vond het wonder boven wonder. Lag het nou aan ons, de frollic of de kaas. Regelmatig naar de bossen met de honden. Tot op een dag Luna hard van een berg viel. Brrrr ik dacht echt; dat komt nooit meer goed.

Op vakantie

Je dieren zijn toch altijd je kinderen en als je op vakantie gaat zorg je dat de poezen goed verzorgd worden thuis en de honden mee gaan. Zo kwamen we er achter dat Luna wagenziek wordt. Dus Luna aan de anti-wagenziekpilletjes. In Tjechië kreeg ze een blaasontsteking dus plasje opgevangen en daar naar een dierenarts. Om in de dieren te blijven met vertaalprogramma BabbelFish kwamen we een heel eind. Dan in de zomer naar Frankrijk. De goede relatie die we hadden met de achterbuurman, hadden we sinds die eerste zomer niet meer. Net zoals Djoekster van poezen hield, zo houden Angel en Luna van kippen. Om op te vreten! Na twee jaar Frankrijk en een hele boze achterbuurman krijgen ze nu voortaan een oppas aan huis.

Nee! Niet mijn Luna!

Ik was zwanger van mijn jongste en Luna had al voor de tweede keer een paar dagen mank gelopen. Ze was pas 1 jaar en ik vertrouwde het niet. Ik heb Luna in de auto gezet en ben 20 kilometer verderop naar de dierenarts gereden. Die man ken ik al jaren en vertrouw ik mijn dieren toe. Hij luisterde naar mijn verhaal en keek Luna na. “Ik vertrouw het ook niet.” Zei hij. “Ik wil je doorverwijzen naar een kliniek in Oisterwijk. Zij zijn gespecialiseerd in HD. Ik vermoed dat ze HD heeft. In ieder geval aan 1 heup, misschien wel twee.” Ik kon wel door de grond gaan. Niet mijn Luna! Zij is mijn allessie! Twee weken later werd het bevestigd. Met speciale voeding en medicijnen moest het goed gaan. Een operatie zou in Antwerpen gedaan moeten worden en dan kon ze per heup 7 weken niks. De vraag of het zou slagen en een smak geld. We zouden aankijken, maar een operatie zagen we niet zitten. Hoe moet je twee doerakken rustig houden 2 keer 7 weken. Gelukkig gaat het nog steeds goed met haar. Maar niemand mag van ons aan haar kont zitten. Zeker de kinderen niet.

2. Een lesbische poes.

Trots vertelde ik mijn ouders, zusjes en zwagers dat ik op Yunomi verhaaltjes schreef. Dat ik gevraagd had een kijkje in de keuken van Yunomi te mogen nemen en dat ze mij graag als gastredactrice wilde hebben. Het zou dan rondom dierendag zijn. En aangezien ik toch veel met dieren heb en aardig wat huisdieren heb moet dat zat inspiratie opleveren. “Och”, zegt mijn moeder, “Dan vertel je toch over je lesbische poes!” Mijn zusjes en ik kijken mijn moeder vragend aan. Dan schiet ik in de lach….

Murphy en Balou

Dat zijn de oorspronkelijke namen van mijn twee eerste poezen. Na de misère met Pluisje haalde mijn ouders me over dan maar een poes te nemen. Nee, ik wilde niet één poes, maar twee. Dan had ze in ieder geval een huisgenoot. Wat wist ik weinig van poezen. Je bent geen baasje van poezen je bent een bediende. Zij mauwen en jij mag ze aanhalen, of de bak verschonen of eten geven of alle speeltjes onder de bank vandaan halen. Mijn ouders kwamen met de eerste poes aan. Uit België. Een zwarte poes. Het nichtje van de poes van mijn ouders die ik 12 jaar eerder onder mijn trui mee moest smokkelen van mijn vader naar huis. Nee niet voor douane ofzo, maar voor mijn moeder. Die vindt poezen gewoon echt helemaal niks. Maar dit zwarte poesje hadden ze voor mij meegenomen. Aangezien het bij mij nooit normaal kan gaan en altijd wel iets fout gaat, vond ik een zwarte poes met de naam Murphy’s Law heel toepasselijk. Roepnaam Murphy werd al gauw koosnaampje Fifi. 1 augustus 2001 geboren had ik 9 weken later in huis. Mijn eerste huisgenootje. Een eigenwijs scheetje.

Balou kwam een maand later. Ze schelen ook een maand. Balou een schildpadje wat betekent dat ze 4 kleuren heeft, klikte meteen met Fifi. In tegenstelling tot het zachte piepmiauwtje van Fifi was Balou wat nadrukkelijker aanwezig. Ze sliep graag naast me terwijl Fifi een nachtbraker is. Mijn zusje had Balou bij haar vriendin opgehaald. Door de lange, harde miauw van Balou leek het net of ze muisssss zei en zo werd ze omgedoopt tot Muis. Ik had twee verschillende poezen. Heel lief voor mij. Het zijn wel wakers en mensen die ze niet mogen, laten ze echt wel weten. Als mijn ex aan het begin van de straat aankwam dan waren ze al aan het grommen.

De bak is vol

Muis kon heel goed aangeven wat ze wilde. Op een dag zat ik in de badkamer op de WC. Muis kwam al mauwend aanlopen en keek me met haar beroemde verwaande blik doordringend aan. “Wat moet je Muis?” vroeg ik aan haar. Ze liep zo langs me heen de douche in. Gaat boven het doucheputje zitten en begint zo te plassen. Mijn mond vloog open van verbazing. Snel pakte ik haar in haar nekvel en bracht haar naar boven. Zette haar op de bak, maar ze vloog eruit. Er lag 1 drolletje in. Vermoedelijk van Fifi. Tja en dan weet je het zeker. Nee, je bent geen baasje maar een bediende.

Sinds mijn man, toen nog vriend, ons is gaan vergezellen is hij de  klos. Mijn man, goedgekeurd door Fifi en Muis, verschoont de bakken en geeft ze meestal eten. En in ons nieuwe huis hebben ze voor de nacht een poezenkamer gekregen. Ook mijn man heeft ondervonden hoe Muis denkt over een verkeerd of te veel drolletje in haar bak. Gewoon toen hij erbij stond ging ze op zijn spijkerbroek zitten plassen. Nee hij vergeet het niet meer en denkt niet te licht over ach morgen weer een dag.

Een vreemd speeltje.

Om de dag haalde ik ‘s ochtends even met de bezem alle nep muizen onder de kast vandaan. Je kent ze wel speelgoed muizen in zwart, wit, grijs, roze, blauw. Ze hadden er een stuk of 15. Fifi en Muis gingen lekker om beurten muizen meppen. Heerlijk om te zien. Als ik dan s’ avonds thuis kwam, waren er nog maar een paar niet onder de kast. Op een dag kom ik thuis en er ligt een heel rijtje in de gang. En mijn oog valt op wel een met een hele lange staart. Ik kijk nog een keer en er zit rood aan. Een grijze muis zonder hoofd met een lange staart. Brrrrr dat was dus geen speelgoed muis. Ik heb toen snel een paar tissues gepakt en m zo in de kliko buiten gemikt. De eerste en laatste keer dat ik een echte muis heb gezien in mijn huis.

Een hartverzakking.

Elke avond was ik thuis, samen met mijn poezenbeesten. Fifi vaak op de bank in een hoekje, muis op de leuning van de bank bij het raam, ik achter mijn computer. De TV staat aan op de achtergrond. Meer voor het geluid als functioneel. Ineens zie ik Muis van de bank vallen. Ze schudt, schuimbekt en is stijf. Ik vlieg op en aai haar. Heb bossen haar in mijn handen. Sussend probeer ik tot haar door te dringen. Na een minuut, wat de bekende “veel langer” leek, houdt ze op met schudden. Haar pupillen zijn groot en ze mauwt heel hard. Klagend! Ze wil even niks en dan komt ze miauwend op mijn schoot liggen. Haar eerste epilepsie-aanval is een feit. Elk jaar krijgt ze er een paar. Gelukkig niet veel en nu is ze al een jaar aanval-vrij. Ze mist daardoor wel een tand. De honden kondigen een aanval aan. Die hebben het feilloos in de gaten. Maar ze is zeker geen lesbische poes, eerder een epileptische poes. Een leuke verspreking voor een rot aandoening.

1. Een hondje voor een dag.

Mijn relatie van bijna 7 jaar ging kapot. We besloten uit elkaar te gaan en ik ging tijdelijk bij mijn ouders wonen. Al snel had ik een huisje op het oog en ik kocht het. Mijn moeder en ik gingen het opknappen. Nou ja flink verven, gaten stoppen, behang eraf, opnieuw een stuuklaag, een nieuwe deur je kent het wel. Maar om nou helemaal alleen te gaan wonen zag ik niet zo zitten. Ik was gewend te zorgen voor dieren. Maar mijn laatste twee huisdieren, de cavia’s Pebbles en Bam Bam, waren er niet meer. Ik werkte vlakbij en een wat ouder hondje leek me prima. Je weet wel eentje uit het asiel.

Maar zeker geen

Klein hondje of een jong hondje. Hij moest tegen alleen zijn kunnen, want ik werkte per slot van rekening. En, het moest liefde van twee kanten zijn. Ik ging niet over een nacht ijs. Nee ik ging wel twee keer kijken in het asiel. Ik liet me informeren door een medewerkster. Maar de liefde was er al. Het werd Pluisje. Een bolletje wol van nog geen half jaar. Een kruising shih tzu/maltezer leeuwtje dachten ze. Het was een vondeling en al een keer teruggebracht. Ik had zo’n medelijden en hij was zo lief. Te lief!

Ophalen

Een paar dagen later mocht ik hem ophalen. Voor wie denkt dat een hondje uit het asiel gratis is. Nou echt niet en omdat Pluisje onder de 6 maanden was betaalde ik de puppyprijs. Dit hield in een duurder hondje. Nog steeds scheelt het 35 euro (nu 185 euro een pup) toen waren het guldens. Ik had voer gehaald, een mandje, een dekentje, speeltjes, een riempje alles om mijn Pluisje te verwennen. Mijn moeder ging mee en hij zat bij mij op schoot. In mijn nieuwe huis waar we nog bezig waren met mijn nieuwe huisgenoot en vriendje Pluisje.

Nog even.

Ik moest nog even een kwast halen en zou hooguit 20 minuten weg zijn. Mijn moeder was beneden gewoon aan de gang. Ik trok de deur achter me dicht en ik hoorde Pluisje. Mijn hart verscheurde maar ik was ook verbaasd. Mijn moeder was immers thuis. Ach hij zou zo wel rustig zijn. Iets om aan te werken. Na 20 minuten kwam ik terug. Mijn moeder zei meteen: “Mous dit is niet goed. Hij is pas gestopt met krabben aan de deur, blaffen en janken toen jij je auto stilzette net.” O jee! Dacht ik meteen, dit is inderdaad niet goed. En het werd ook niet beter.

Die nacht sliep hij in de kamer. Hij had de hele nacht liggen blaffen en huilen. Had binnen gepoept en geplast. Ik overlegde met mijn ouders en nog even een belletje naar de dierenarts voor de zekerheid. Nee, dit was geen hondje voor mij. Dit kon ik Pluisje niet aandoen. Binnen de familie en kennissenkring was er niemand die hele dagen thuis was. Of iemand die de hele dag Pluisje overal mee naar toe zou nemen. Mijn hart brak, maar ik kon niet anders dan hem terugbrengen naar het asiel.

Terug bij het asiel.

Daar stond ik dan met mijn hondje. Nee ik wilde geen ander hondje. Ik wilde Pluisje, maar ik kon het Pluisje niet aandoen. Ik was gebroken. Ik had gefaald. Huilend gaf ik de spullen en zei: “Ik kom hem terugbrengen. Hij kan niet tegen alleen zijn. Hij moet bij een gezin wat er dag en nacht is. Vooral zijn baasje moet dag en nacht bij Pluisje zijn.” Wat ik toen hoorde maakte me kwaad en onzeker. “Hoe kon ik dat weten in 24 uur. Een naam had hij niet meer. Dat mocht zijn nieuwe baasje uitzoeken. En aan mijn opmerkingen hadden ze niks. Zijn spulletjes mocht ik mee terug nemen. En naar mijn geld kon ik fluiten.”

Het ging mij niet om mijn centen. Een tijd lang voelde ik me diep verdrietig. Mijn vader opperde neem een kat of een poes. Nee, voorlopig wil ik niks. Maar alleen was alleen en na aandringen van mijn ouders zei ik oké. Twee poezen dan want ik wil niet dat ze alleen zijn. En zo kwamen er twee poezen na een hondje voor een dag.

Pluisje. Ik denk nog vaak aan Pluisje, niet zonder tranen. 24 uur hebben veel indruk bij me gemaakt. Ik hoop zo dat hij bij een ouder paar terecht is gekomen. Die hem zo schromelijk verwennen. Het was echt een schatje. Ook al was hij maar een hondje voor een dag.

Vooraf

Een ochtend Yunomi

19 september 2013

Op het artikel van Yunomi “Welkom blogsters en gastredactrices” heb ik gereageerd. Niet zozeer om een van die twee dingen te doen, maar om gewoon een kijkje achter de schermen of in de keuken van een andere website/forum en een ander bedrijf te kijken. En vandaag was het eindelijk zover.

Afspreken

Zoals een aantal wellicht weten ben ik HRM adviseur en loopbaanbegeleider, maar ik ben ook eigenaresse van het forum Djoekster. Als er dan een artikel geplaatst wordt “Welkom blogsters en gastredactrices” kan ik het niet nalaten om mezelf uit te nodigen voor een kijkje achter de schermen. Eigenlijk iets wat ik doodeng vind vanwege mijn faalangst, maar nieuwsgierigheid wint.
Ik vergeet eigenlijk het artikel en zie het toevallig voorbijkomen op de scroll (laatste reacties). Heee laat ik eens kijken of er nog gereageerd is! Jawel Helene heeft gereageerd. Hmmzzz zij wil eigenlijk iets anders als ik dus ik benadruk nog maar even dat het mij gaat om een chocotripje (zo noemen we dat bij Defensie als het een plezier met een beetje zaken betrof). Na over en weer gemailt komt daar eindelijk het telefoongesprekje.

We gaan daten! Hahaha Ja ik ga naar een heel groot concern waar ik even mag kijken en werksfeer mag proeven en hoe ik kan zien hoe een redactie eruit ziet en wat ze doen.

En vandaag was het zover.

De kinderen blijven over. Tenminste Freullie en Niek. Mijn Smurf gaat naar de buurvrouw. De buurmeisjes baalde als een stekker dat ze niet eerder vrij hadden. Een paar vriendinnen baalde dat ik hun niet gevraagd had. Je mag dus wel stellen dat de buurvrouw gewonnen had.

Om nog meer aan te geven de buurvrouw zou er rond 10 uur zijn en stond er al om half tien. Kan ze al mee??
Alles geregeld en de deur achter me dicht. Ik weet niet hoelang ik er over gereden heb want mijn gedachten gingen nog veel harder (of was het mijn rechter voet). Ik was er zo. Even diep adem halen en hup naar binnen.

Je komt er binnen (en de dames die er al eens zijn geweest kunnen dat beamen) en het is alsof je ondanks het grote, levendige en fabrieksachtige, toch een warme gezellige ruimte binnen stapt. Dat gevoel heeft me ook niet meer los gelaten.
Als je daar rondkijkt zie je nergens een boos of verongelijkt gezicht. Iedereen is warm en hartelijk en vol van het bedrijf en de producten die het bedrijf maakt en voor staat. Laten we wel wezen de beste reclame is toch de eigen medewerker. Een genot om door heen te lopen.

Ik ben er slechts een uurtje geweest. Maar het was echt een heerlijk uurtje. Ik heb heel het team mogen zien. Stuk voor stuk hartelijke mensen. En de keuken van Laura…… Ik heb er even in gekeken en ik wil ook zoon ruimte en apparatuur thuis. Voor mij een leuk tripje en als ik nog een keer die kans krijg ga ik weer met plezier. Misschien wel met nog meer plezier want nu weet ik wiede personen achter Yunomi zijn.

Helene, Marieke, Laura, Jennifer en (o jee die namen ben ik kwijt) de anderen. Hartstikke bedankt voor jullie rondleiding en uitleg. Ik vond het erg leuk! Ik zou zo bij jullie willen werken hoor.

De volgende keer heb ik ook echt Axe in mijn tas grinzzzzzzzzzzz

Gastredactrice

De aankondiging van Yunomi:

Aangenaam kennismaken: Gastredactrice Mousje

Geplaatst op: 26 september 2013 door Yunomi

Yunomi werkt graag met gastredactrices. Zo was Marianne onze asperge-specialist en Malika werkte in de zomer door om Yunomi in juli en augustus te verlevendigen met haar artikelen. In aanloop naar dierendag willen we weer een Yunomi lid het podium bieden. Tot en met 4 oktober is Mousje(s) onze nieuwe gastredactrice. Mogen we haar aan u voorstellen?

Mousje en haar grote en kleine muisjes

Mousje, nu op Yunomi actief als Mousjes, zou je al kunnen kennen. Ze publiceert regelmatig artikelen op Yunomi. Soms een gedicht, dan een ervaring waar je stil van wordt en dan weer een alledaagse anekdote over een van haar drie meisjes.
Haar dochters Femke (5), Nienke (4) en Jilke (1)zijn net zo vrolijk en goedlachs als haar moeder. Toen Mousje naar de redactie van Yunomi kwam ‘vochten’ de buren om op de kleinste te passen. Als Mousje erover vertelt, verschijnt er rond haar mond steevast een glimlach.

De beestenbende van Mousje

Maar niet alleen haar kinderen en haar man maken Mousje vrolijk. Ook de kleine en grote avonturen van haar huisdieren houden haar bezig. Zo is hond Angel een echte Houdini die zich altijd weet te bevrijden uit de meest benarde situaties. Zus Luna speelt en danst het spel vrolijk mee. En dan de drie poezen… Murphy die de verpersoonlijking is van de beroemde wet van Murphy; Ballou met epilepsie en tot slot Pukkie die eigenlijk bedoeld was voor haar man, maar die steevast in de buurt van Mousje te vinden is.
En dan zijn er nog de drie vissen. “Ik ging naar de dierenwinkel voor hondenvoer. Ik kwam met twee vissen terug. Als het aan mij zou liggen, hadden we nog meer dieren…”, zegt Mousje. Je ziet haar dromen over nog een leuke hond, of een konijntje…

Bloemen voor jouw dierenverhaal

Over al deze huisgenoten zal Mousje de komende dagen als gastredactrice haar verhalen schrijven, 8 totaal. Anekdotes, een historisch verhaal over dierendag, de invloed van een dier op de mens…. We zijn benieuwd! Kom je ook op Yunomi om de verhalen van Mousje te volgen?

Zou je ook wel eens gastredactrice willen zijn? Laat je reactie achter onder dit artikel en vertel ons over welk onderwerp je een week lang zou willen schrijven.
Overigens, heb je nu al zin om je verhaal ‘op papier’ te zetten? Leef je uit op het onderwerp dierendag. De mooiste artikelen over het onderwerp dieren verdienen een bloemetje. Meer hierover lees je in het artikel Bloemen voor jouw dierenverhaal!