Archieven

Ik heb ADD deal er maar mee!

13 oktober 2013

In november vorig jaar had ik 10 minuten gesprek op school. Samen met
mijn man gingen we naar de Juffen van onze freule. Het leek net of ze
het over mij hadden toen ik 5 jaar was. Ik moest er wel om lachen maar
had niks in de gaten. Ze was dromerig en kon zich slecht concentreren.
Als ze vertelde was het vaak onsamenhangend. Het is een vrolijke meid en
kan met iedereen spelen en is zorgzaam. Een gevoelsmeisje. Maar ze is
een zwakke leerling. En die laatste woorden vielen als een bom. “Mag ik
een bommetje droppen.” zei ik wat onzeker. “Wij denken dat Freule ADD
heeft!” De juffen keken elkaar aan en zeiden “Dat zou zo maar eens
kunnen, maar dan heeft ze een andere aanpak nodig.” We liepen naar huis
en nog had ik niks in de gaten. Morgen ga ik eens kijken op het internet
wat wij als ouder kunnen doen….

Leven in het heden vereist verwerken van het verleden

Het feit dat ik bijna mijn hele leven gepest ben heb ik al meerdere
malen verteld. Het heeft de nodige sporen achtergelaten. Ik was al een
onzeker meisje en voelde me anders, maar opmerkingen als “Je bent dom!
Een dromer! Je bent lui! Te dom om voor de duvel te dansen! Geen
hoogvlieger en Zwakke leerling! Zijn uitspraken die slechts een kleine
greep zijn uit de reeks naar mijn hoofd geslingerd. Het zorgt ervoor dat
je niet een beetje onzeker bent maar gewoon faalangstig wordt. Bij mij
werd de faalangst zo erg dat ik in mijn tae kwan do pak plaste toen ik
op ging voor mijn eerste dan. En dat terwijl mijn examen door ziekte was
uitgesteld. Ik bij de cito toets kotsend over de wc bril hing. Ik
diverse black-outs heb gehad tijdens proefwerken en tentamens en de
grootste vernedering ik buikloop kreeg direct na mijn mondeling HBO
examen en me voor de derde keer die dag kon verkleden. Nee een klein
beetje spanning is gezond, maar dit was alles behalve gezond. Het heeft
er voor gezorgd dat ik na dat HBO diploma ik niet meer verder durfde met
de leraren opleiding en net voor het einde stopte. Ik ook geen kop HBO
of universitaire studie meer aandurf. En ik zou zo graag nog meer willen
leren. De faalangst werd in 2000 vastgesteld, maar er werd niks mee
gedaan. Een paar sessies bij de GGZ, maar niet waar het vandaan kwam en
wat ik er echt mee of tegen kon doen. Ik schoot er niks mee op. Maar het
had de eerste stap kunnen zijn naar dat punt waarop alles op zijn
plaats zou vallen. Alleen zou dat moment pas 13 jaar later zijn.

Elke keer vallen meer dingen op zijn plek.

Thuis aangekomen van het 10 minutengesprek liet het me niet echt los.
Ik bleef maar piekeren en malen. Iets wat ik mijn hele leven al doe. Ik
ga opnieuw gesprekken aan en heb ze in een half uur meerdere malen
gevoerd, met iedere keer een andere uitkomst. Ook als ik met iemand in
gesprek ben, ben ik vaak al verder in het gesprek. Een déja-vu is mij
niet onbekend. Toch maar achter die computer gekropen en informatie
opzoeken. Dan kom je op een site en daar kun je een test doen. Al
kijkend naar Freule vul ik hem toch voor mezelf in en mijn mond valt
open van verbazing. “Er is een zeer grote waarschijnlijkheid dat u ADD
heeft. Laat u testen door een bevoegde instantie!” Ik ga naar de
kenmerken en lees:
Kinderen met ADD (ADHD van het overwegend onoplettende type) vallen op omdat zij:
dromerig zijn
passief lijken
teruggetrokken zijn
ongeorganiseerd en vergeetachtig zijn
niet lijken te luisteren
vaak dingen kwijt zijn
gemakkelijk afgeleid worden
moeite hebben met het sociale gebeuren in de klas.
En ineens vallen er wat kwartjes op zijn plaats. ik heb mijn man meteen
gebeld en savonds zijn we gaan bespreken wat nu. “Als een ouder de
diagnose heeft dan is hij sneller gesteld voor een kind. En bij een
ouder is de diagnose sneller. Kijken wat de huisarts van Freule ervan
vind?” En zo zijn we het traject ingegaan. En nu begon voor mij het
verwerken van het verleden om te leven in het heden. Ik begrijp een
hoop, lees veel, weet veel, maar dan de omschakeling ernaar te handelen
is even wat anders.
Veel van deze kenmerken komen bij alle kinderen in meer of mindere mate
voor. Bij kinderen met AD(H)D gaat het om een aantal kenmerken die in
ernstige mate voorkomen en de ontwikkeling van het kind belemmeren.

Diagnoses, stempeltjes, hulp en begrip

Inmiddels zijn er twee diagnoses gesteld. Freule die altijd uitermate
onhandig was bleek DCD te hebben. Veel kinderen met ADD en ADHD zijn
klunzig en vaak komt dat door DCD. De motoriek is niet zo goed
ontwikkeld en ze hebben daarin een achterstand. Een reeks van motorische
handelingen vormen ook vaak een probleem. Vandaar dat ze vaak laat zijn
met schrijven, mes en vork eten, zwemmen, fietsen en autorijden.
Gelukkig is freule in een opzicht sterk anders dan ik. Ze heeft niks van
faalangst en alles is een makkie. Ze stoort zich er niet aan dat het
niet meteen lukt en gaat onverstoorbaar door na een potdorie en blijft
proberen tot het lukt. En dan die zelfvoldane blik is geweldig!
Daarna was ik aan de beurt en ik val in die categorie van 7% die 100%
ADD hebben. Het was zo overduidelijk. Samen met mijn faalangst en
vermoedelijk dyslexie, mag ik mezelf erg op mijn schouder kloppen met
wat ik al gepresteerd heb. Dat doet goed aan de ene kant, maar aan de
andere kant stemt het me erg ongelukkig. Had ik verdorie vroeger een
reikende hand en helpende hand gehad in plaats van die afwijzende en en
terechtwijzende hand. Wat zou het leven tot dan toe zo veel aangenamer
zijn geweest.

En dan toch begrip en hulp

Eerst kreeg ik concerta, maar mijn bloeddruk ging sky high. Nu krijg
ik stratera en dat gaat een stuk beter. Sinds een paar dagen kan ik me
makkelijk tot dingen toe zetten. Eindelijk. Ik kan gemakkelijker
opruimen. Ik zie waar ik moet beginnen. Ik begin gewoon. Iets wat ik
eerst niet kon. Iets wat me altijd enorm frustreerde. Ik ben weer een
vrolijk meisje van binnen in plaats van een piekeraar die elke keer hard
op weg is richting depressie. Toch raak ik nog vaak afgeleid, maar kan
het nu wat beter onder woorden brengen. Soms is het dan fijn als je ook
begrip krijgt, hoewel ik me realiseer dat het voor sommige moeilijk te
begrijpen is. Laatst nog ondervonden over de grote letters CAPS die mij
afleiden waardoor ik ontzettend veel moeite moet doen om nog tekst te
kunnen lezen. Maar ook dat als ik afgeleid ben ik wel eens vergeet dat
ik met iemand die me niet kan zien aan het praten ben. Oeps foutje. Of
dat ik een afspraak vergeet.
Met freule zijn we sinds twee dagen gestart met medicatie. In de hoop
dat ze constanter wordt en er uit gaat komen wat wij als ouders denken
dat erin zit. En dat is een boven gemiddeld slimme leerling met een
stoornis in plaats van een zwakke leerling met een stoornis. Gelukkig
wist de kinderarts wie ze voor zich had. Het geluk wil dat ze alle drie
de kinderen vanaf de geboorte al heeft gezien.
De middelste gaan we nu mee het traject in. Ze is pas vier maar
ontzettend faalangstig. Daarnaast verdenken we haar van ADHD. Dit samen
zorgt ervoor dat ze op school erg passief is en thuis ongecontroleerd
stuitert.
Bij de ADHD verpleegkundige hebben we de nodige informatie gehad. Maar
dat was zo veel en zo veel herkenning dat mijn gedachten iedere keer weg
waren van het gesprek. Ik het gesprek zo niet zou kunnen reproduceren.
We zijn sinds vandaag gestart met dagritme kaarten om de kinderen en ook
onszelf iets meer structuur te bieden en houvast. Zo meer van elkaar te
leren en begrijpen. Ik heb er ook een beloningssysteem aan vastgeplakt.
De dikke duim die ze kunnen verdienen. En meer te benoemen wat er goed
gaat in plaats van fout.
We hebben als gezin een begin gemaakt. Een boot die langzaam gaat
draaien in de goede richting. We komen er wel, maar het is niet een
kwestie van dagen. dat is iets wat ik me goed voor moet houden. Want ik
ben nogal geneigd die lat voor mezelf erg hoog te leggen. Maar weet je
ik heb er wel weer vertrouwen in. Want we zijn nu bijna een jaar na
dato.

Ik heb ADD, deal er maar mee!

Ik werd wakker

en had een slangetje in mijn neus.

DSCN2015

 

25 augustus 2013

Niet bewust van wat er zich had afgespeeld vroeg ik aan de gynaecoloog: “En hoe doet ze het?” Ik was immers net bevallen van onze dochter Nienke en had haar nog niet gezien. Ik was me niet bewust van alles wat er zich in dat uurtje had afgespeeld. Ik was me zelfs niet echt bewust van dat slangetje waardoor ik extra zuurstof kreeg. Ik had al verscheidene operaties meegemaakt en nog nooit een slangetje voor extra zuurstof gehad, maar het viel me niet eens op. Op dat moment was Nienke belangrijker.

Tweede rampen zwangerschap

Dit was al mijn tweede zwangerschap en ook de tweede rampen zwangerschap. Het zou dan ook echt de laatste keer worden. Met Femke, onze oudste dochter, had ik van begin af aan een hoge bloeddruk die men niet onder controle kreeg. Ik had een pap3a uitslag en werd opgenomen in het ziekenhuis met de verdenking van zwangerschapsvergiftiging. De eerste nacht van mijn tweede opname overleed mijn opa. Aan een afscheid kan ik alleen nog maar denken, want ik ben niet meer naar huis gemogen toen bleek dat ik niet zwangerschapsvergiftiging had maar zwangerschapscholestase. Elke week een vruchtwaterpunctie om te kijken of haar longetjes al voldoende gerijpt waren zodat ze gehaald kon worden. Longrijpingsspuiten gehad waar ik allergisch op reageerde. Uiteindelijk werd Femke via een keizersnede, vanwege een voorliggende placenta op de wereld gezet met 35 weken en 3 dagen. Ze woog 3160 gram en 47 cm en deed het meteen heel erg goed.

Het is een geweldig lief kind en dus zouden we niet te lang wachten voor een tweede. Ook gezien onze leeftijden 36 en 38 was het niet onverstandig om snel weer zwanger te raken. Bij de nacontrole bleek echter mijn leverwaarde niet te willen zakken. Vermoedelijk galstenen. En ja hoor de pijn die ik in het ziekenhuis voelde waren dus geen harde buiken of weeën, maar waren koliekaanvallen. Een half jaar na de geboorte van Femke werd mijn galblaas en galsteen (3,5 cm) verwijderd. De pap3a werd pap2 en is inmiddels pap1.
Twee maanden daarna had ik ineens weer een hele hoge bloeddruk. Zou ik dan toch alweer zwanger zijn. Ik met een zeer regelmatige cyclus was 5 dagen over tijd en daarna kreeg ik hevige bloeddingen. Waarschijnlijk toch een miskraam. De maand daarop was het raak.

Zwanger met nu een stabiele hoge bloeddruk.

Tevens had ik een innige relatie met de toiletpot. Alles ging toch nog best goed. Ik had meer energie als bij Femke dus zag het rooskleurig in tot de verjaardag van mijn man. Ik had net als bij Femke ook deze zwangerschap een voorliggende placenta. Maar net als bij Femke geen last van bloedingen. Omdat Femke bij een maand te vroeg best groot was, moest ik de glucosetollerantietest doen. Daaruit bleek dat ik inderdaad zwangerschapssuiker had en weer heb. Dus werd ik op dieet gezet. Naja op dieet, ik deed het eigenlijk al goed en ben dus op dezelfde voet doorgegaan. Mijn waardes bleven ook gedurende de zwangerschap goed, zolang ik me maar aan het dieet hield. Mijn te hoge bloeddruk was stabiel en ik werd regelmatig op cholestase gecontroleerd en ook die waardes bleven goed. Ik had dus een goed gevoel bij een plusje eiwit bij de controle, want tja alles bleef verder goed. Ik zou de volgende dag gebeld worden en de dagcurve (suiker) doorgeven en dan kreeg ik de goede uitslag van bloed en urine onderzoek.

Echter toen ik de volgende dag de telefoon had beantwoord, voelde ik me intens verdrietig. Ik moest naar het ziekenhuis komen voor een opname. Ik had te veel eiwitten in mijn urine en dat kon duiden op zwangerschapsvergiftiging. Het etentje wat die avond geplant was en het feest de volgende dag werden afgezegd en ik baalde als een stekker. Ik was 32 weken en 4 dagen zwanger en ja hoor t was weer balen. Alleen nu ook nog eens een dochter van 1,5 jaar thuis die er niks van begrijpt.
Na twee dagen mocht ik weer naar huis want de waardes waren nog net onder de grens. Maar drie dagen later nam de hoofdpijn toe. Weer terug en nu definitief. Tot aan de bevalling zou ik in het ziekenhuis blijven, want er waren eigenlijk te veel complicaties die konden escaleren (zwangerschapssuiker, zwangerschapscholestase, voorliggende placenta en zwangerschapsvergiftiging).

Een milde zwangerschapsvergiftiging.

De zwangerschapsvergiftiging had de overhand maar de waardes waren acceptabel. Er was sprake van een milde zwangerschapsvergiftiging. Gaande weg ging mijn bloeddruk omhoog, maar gelukkig reageerde ik goed op de medicijnen. Deze zwangerschap had ik voor het eerst harde buiken en weeën, iets wat ik de vorige zwangerschap niet gehad had. Misschien dat de bevalling zich toch nog vanzelf zou aandienen. In iedergeval zou het nooit later worden als de 18e, want dan was de keizersnede geplant. Ik had een behoorlijk grote buik, maar onze kleine meid zou niet overdreven groot zijn. Ik had behoorlijk wat vruchtwater, wat inherent staat aan zwangerschapssuiker. Onze kleine meid lag ook niet ingedaald, maar had elke dag een andere pose.

Donderdag de 18e juni 2009 was aangebroken.

Ik werd als eerste geholpen die dag. Ik moest even een traantje wegpinken want eindelijk was er een eind in zicht. Over vijf daagjes zou ik samen met onze dochter Nienke thuis zijn en zouden we met zijn viertjes een gezin zijn. Op de OK begon het al goed. Papieren waren niet compleet, dus werden nogmaals een paar dingen gecontroleerd. Ik vergat te vertellen dat ik moeilijk te verdoven ben. De ruggenprik werd gezet en ging in een keer goed. Maar helaas ik voelde alles nog te goed. Even wachten maar en ja nog steeds voelde ik alles. Er werd meteen besloten om mij onder narcose te brengen en dat is uiteindelijk mijn geluk geweest.

Ik heb tijdens de narcose een vruchtwater embolie gekregen. Iets wat uiterst zeldzaam is. Via de placenta komt vruchtwater in de bloedbaan van de moeder en die krijgt dan een allergische reactie. Het bloed gaat stollen om zo het vruchtwater te bestrijden en zo ontstaat een embolie. Mijn man was op dat moment zich niet bewust wat er met mij gebeurde. Hij was druk met onze dochter die al klaar was om naar de afdeling te gaan. Ik werd wakker met een slangetje in mijn neus, maar was me nergens van bewust. Even werd het slangetje eruit gehaald en hoorde ze zeggen dat de zuurstof toch weer daalde.

Ik kreeg weer een slangetje in mijn neus en er werd gezegd dat er een kleine complicatie was geweest, maar dat het risico van een keizersnede was. Ik had er geen oren naar want ik wilde weten hoe het met onze dochter was. Toen ik hoorde dat Nienke een flinke meid was, was ik gerustgesteld en dacht; zie je wel dat ze groot is. Ik keek uit naar het moment waarop ik mijn dochter zou zien.

De ernst drong niet tot me door

Op de afdeling hoorde ik dat ik een embolie had gehad, maar de ernst drong niet tot me door. Ik was meer bezig met de dochter die ik had gekregen en dat ze zo groot was. Het eerste wat ik deed was in haar mondje kijken of er niet toevallig ook al tanden in zaten. Me ervan vergewissen dat ik een baby had gekregen in plaats een peuter. Wat lijkt ze veel op onze oudste, alleen veel groter.

In de nacht van vrijdag op zaterdag, sliep ik niet. Ik had het wat benauwd en een beetje een beklemmend gevoel op mijn borst. Toen ik dat zei tegen de verpleegkundige, had ik binnen No-Time een hele delegatie artsen en verpleegkundige rond mijn bed. Ik kreeg twee infusen in en moest een aantal testen en scans laten doen. Jawel ik had een kleine longembolie. Hij zit in de rechter longkwab in een haarvat. Maar ik moest wel trombose spuiten krijgen en medicijnen slikken voor tenminste drie maanden en waarschijnlijk een half jaar. Nog steeds was ik me niet bewust van de ernst van de situatie tot de volgende dag.

De gynaecoloog die Femke op de wereld heeft gezet kwam langs en informeerde hoe het ging. Ik vertelde hem van de embolie en toen begon hij uit te leggen wat een geluk ik heb gehad. Mijn vader die bij dat gesprek aanwezig was, kleurde helemaal wit. Pas toen begon ik me een beetje te realiseren wat er zich allemaal had afgespeeld terwijl ik onder narcose was. Die nacht werd ik angstig, maar durfde niks te vertellen tegen de verpleging. Stel je voor weer zoon herhaling van zaterdag. Nee daar paste ik voor.

DSCN2180a

Maandag brak aan.

De dag dat ik naar huis zou mogen, maar een assistent-arts kwam even vertellen dat dat nog helemaal niet zeker was en alles afhing van de waardes van het bloed. Helemaal op van de spanning, toch maar al mijn spullen ingepakt in de hoop dat ik toch naar huis zou mogen. Naar huis waar wij weer een gezin konden zijn. Hoe erg ik daar naar verlangd had al die weken. Pas om half 12 kwam het verlossende bericht. Mijn waardes waren nog niet goed, maar als mijn man de spuiten kon zetten, mocht ik naar huis. Nou dat was dan geregeld. De verloskundige zou het hem leren en daarmee mocht ik dus naar huis. De ontslagbrief op zak te samen met de recepten en natuurlijk onze dochter.

Thuis aangekomen heb ik ook de ontslagbrief gelezen. Ook die nacht sliep ik slecht. Ik heb veel gehuild, zeker toen ik foto’s van de keizersnee zag en dat Nienke ook van extra zuurstof werd voorzien. Achteraf logisch want ze had last van de narcose, maar op het moment van zien was het voor mij een schok. Gelukkig wilde mijn man mij alles vertellen en alle vragen beantwoorden wat hij wist en mee had gekregen. Dat scheelde voor mij veel in de eerste verwerking. Daarna ben ik gaan lezen op internet en ik heb nog wel veel vragen, maar ik besef me des te meer dat ik verschrikkelijk veel geluk heb gehad. Getallen als 15% die een vruchtwater embolie overleeft en 12% van die 15% die er niks aan overhoud, liegen er niet om. Oke ik ben dan wel moe, maar dat hoort erbij, naar het schijnt.
Maar mijn tijd was het nog niet. Ik mag nog genieten van mijn gezin en dat ga ik ook doen ook. En zwanger worden dat dus nooit meer!

Note!

Note! Na diverse gesprekken op het ziekenhuis in het kader van verwerking is alles genuanceerd. Vermoedelijk is het geen vruchtwaterembolie geweest, maar een gewone embolie. En zwanger worden dus nooit meer is verander in we gaan toch voor een derde! Helaas heb ik 1 oktober 2010 een miskraam gehad met 11 weken. Na weer een Pap3 uitslag en daarna een hot-loupe raakte ik weer zwanger. Mijn jongste is geboren 5 december 2011.

SONY DSC

Nefrodrain eruit dubbel J erin

24 januari 2015

 

Zo eindelijk thuis van weer een paar spannende dagen.
Met plaatjes:

Ik heb vanaf begin oktober de nefrodrain gehad.
nefrodrain2

Deze hebben ze twee weken later moeten vervangen omdat hij begon te lekken op het verbindingsstuk die direct aan de drain zit.
verbindingsstuk

Elke dag kwam de verpleegkundige mijn drain doorspuiten tussen 10 en 12 uur.
Het beperkt je ontzettend in je vrijheid en soms met ook kleine kinderen op school, moet je wat creatiever zijn met je tijd.
Maar daarnaast word je ook behoorlijk onzeker. Tenminste ik wel. Een zak om je been, met klittenband bevestigd, die regelmatig naar beneden zakt.
ul2_02
Voor het geval iemand denkt “Mousje is ineens een jongen geworden….” Nee goed jatwerk op het net.

Na twee dagen ben ik gaan haken. Ik heb toen mijn eerste broekriemtas gehaakt om de urine zak in te doen.
Zo kon ik gewoon naar het dorp zonder dat ik bang hoefde te zijn dat mijn urine opvangzak naast mijn schoenen lag of als een rare bult onder mijn broek zat en mensen dan toch denken dat ik op een rare plaats… Neeh dat denken ze echt niet.
In een uur of 6 heb ik zo’n zak gemaakt en hij past iedereen 😀
117y6mf

Natuurlijk heb ik er nog een andere bijgemaakt omdat deze met de wol van de Action te veel lubberde.
Daarnaast je wil m echt wel uitwassen na een tijdje. De doorsteek bleek de ideale oplossing te zijn.
qrf3i1

Helaas moest ik de operatie van begin december afblazen. Ik kreeg kinkhoest. Maar misschien moest het zo zijn.
De doorstroom van de urineleider was nihil, dus ik had er ook niet zoveel vertrouwen in dat ze er doorheen zouden kunnen.
Ze zouden namelijk via de drain door de urineleider gaan om zo een stand te plaatsen.

Eindelijk was het hoesten over en ging deze operatie op 20 januari wel door.
Na een operatie van 2 uur en een kwartier is het ze gelukt.
Het is maar goed dat ik onder zeil lag, want man o man wat moeten de radioloog en de uroloog gevloekt hebben.
Het was zeker geen makkelijke taak, maar een buikoperatie wilde ze niet.
Nu is er een dubbel J geplaatst.

jj_catheter_large

Het nadeel van deze katheter is, dat hij om de 6 maanden vervangen moet worden.
Oké ik hoop natuurlijk dat als ze hem eruit halen dat alles eindelijk weer zo functioneert zoals zou moeten en dat ze nog lang en gelukkig leeft.
Maar Mous, zou Mous niet zijn als er niet complicaties zijn.

Helaas die waren er na de operatie in de vorm van koorts.
Heel veel voorkomend na zo’n ingreep en zeker zo een die ik heb gehad.
Maar wat ben ik blij dat ik van de nefrodrain verlost ben.
Ik kan nu toch met mijn kinderen gaan zwemmen, heerlijk in bad en panda punten gaan inleveren bij mijn man 😉

En niet onbelangrijk ik ga de broekriemtasjes verkopen.
Voor 12 euro per 2 inclusief verzendkosten.
Dus weet je iemand verwijs ze maar naar hier of laat ze een mailtje sturen naar djoekster@hotmail.com

Mama krijgt weer een operatie.

15 december 2014

 

In maart had ik de laatste van drie operaties erop zitten met betrekking tot mijn gecompliceerde beenbreuk. Het plaatje werd verwijderd. Helaas kan ik beter schrijven als lezen en had ik de instructies maar halve bak gelezen. Er stond: na drie dagen mag het verband eraf en na 10 dagen de pleister. Maar als je dat laatste in de gauwigheid niet leest dan kun je wel eens voor problemen komen te staan.

In mijn geval betekende dat dus een infectie aan de wond. De genezing duurde daardoor niet een paar weken, maar een paar maanden. Eigen stomme schuld denk ik dan. Ik had wel wat meer aan mijn hoofd dan me daarover druk te maken. Uiteindelijk komt het toch wel goed.

Nee ik had na mijn laatste bevalling niet meer een mooie cyclus van 28 dagen maar van 24 dagen. Daarbij had ik drie dagen zo’n pijn dat ik bijna niet meer on lopen. Ik vloeide heel hevig en na 8 dagen vloeien verloor ik nog een dag of 10 rotzooi. Of dat niet genoeg was, was het of gemeenschap met daarna een blaasontsteking of een pandapuntje. Al met al niet echt bevorderlijk voor je seksleven. Ook ben ik een van die gelukkigen die al eens een PAP3a/b uitslag heeft gehad met bijbehorende operatie. Ze hebben toen rigoureus een stuk baarmoedermond weggehaald door middel van een Hot-Loupe operatie.

Hormonen mag ik niet omdat ik bij de tweede geboorte een embolie heb gehad. Een spiraal heb ik na drie pogingen opgegeven. Tijdens de zomervakantie kreeg ik wel een soort pil om de menstruatie uit te stellen maar in plaats daarvan vloeide ik 3 weken licht. Ook geen uitkomst dus. Na overleg met de gynaecoloog toch maar besloten om de baarmoeder eruit te halen. En hoe bereid je je kinderen dan voor op deze best zware ingreep waarbij je een aantal dagen in het ziekenhuis bent.

“Mama moet weer naar het ziekenhuis.” “Ooo, waarom mama?” “Nou ze gaan de babykamer er bij mama uithalen.” “Waar gaan ze die uit halen?” “Uit mama’s buik. Mama kan toch geen kindjes meer krijgen dus heeft de babykamer niet meer nodig.”

Dat begrepen de meisjes heel goed. En dus ging ik met een gerust hart de operatie tegemoet. Af en toe vragen beantwoordend van mijn meisjes die graag veel te veel willen weten. In Jip en Janneke taal en soms gewoon volwassen taal uitleggen wat er staat te gebeuren. Maar zo, zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Waar ze naar toe gaan en wie er voor ze is op die dagen. Ook de juffen van Femke en Nienke erbij betrokken en dat was gelukkig.

29 september mocht ik maar, niemand had kunnen voorspellen dat ik bijna het loodje zou leggen op de OK. 6 Liter bloed verloren, drie dagen IC en als je weer net thuis bent na 8 dagen ziekenhuis weer opgenomen worden met nog meer complicaties.

Ik had een bal in mijn buik en dat bleek een abces te zijn. Toen er foto’s van gemaakt werd, zagen ze een vergrote nier. Na nog meer foto’s bleek er een obstructie in de urineleider te zitten. En of dat niet genoeg was zat er ook een embolie in de hoofdader bij de nier. Dan heb je het zelf even niet meer en hoop je alleen maar dat je kinderen hier ook niet te veel onder lijden.

Normaal knap ik altijd snel op van een operatie, nu is dat even heel anders. Ik ben al een tijdje onderweg naar herstel, maar heb nog een nefrodrain. Een drain in mijn nier. De kinderen vonden het geweldig om te zien. “Mama kan knie plassen! Ze doet haar knie omhoog net als een hondje, doet de zak open en dan loopt het plas eruit.” Geweldig hoe kinderen dat omschrijven. Ikzelf heb zoiets; ‘Het enige positieve is dat ik mijn naam nu kan schrijven in de sneeuw. Het moet alleen nog maar gaan sneeuwen.’

Na 16 januari gaan ze proberen om via de drain door de urineleider heen te komen. Als dat lukt plaatsen ze een stand. Ik verwacht alleen niet dat dat gaat lukken. Als dat niet lukt moet ik weer een operatie ondergaan waarbij ze mijn buik open moeten maken. De gynaecoloog raad dat de uroloog ten strengste af. “Mijn hemel nee! Die buik van jou moet nooit meer open gemaakt worden!” Ik denk daar zelf toch wat anders over. Ik vind dat alles geprobeerd moet zijn. Mocht dat niet lukken heb ik een gezonde nier die niet in mijn lichaam kan functioneren.

Deze niet zal, mits ik een geschikte donor ben, opgegeven worden voor donatie. Laten we hopen dat het niet zo ver hoeft te komen. Ach uiteindelijk kom ik ook weer van die drain af. Kan ik eindelijk weer in bad, zwemmen met mijn man en kinderen en hopelijk ook zonder blaasontsteking pandapuntjes inleveren 🙂

Een gezonde traktatie

22 maart 2015

 

Steeds meer scholen hebben in hun reglement staan dat ze liever kleine gezonde traktaties willen. Niet alleen om 11.00 uur als het tijd is voor drinken en fruit, maar ook tussen de middag wordt er tegenwoordig opgelet dat er gezond gegeten wordt. Nu komen daar ook de traktaties bij. Ze moeten klein en vooral gezond zijn. Dat terwijl vaak een liga of een rozijnen koek voor de ene docent gezond is en voor de andere ongezond.

Gezien we massaal steeds zwaarder worden, snap ik die tendens best wel, maar zoals gewoonlijk denk ik dan “slaan we niet met zijn allen door?” Moeten we de tussendoortjes of het snoepje voor het naar bed gaan, of wanneer je je kind een keer iets ongezonds wil geven, helemaal opgeven. Moet een verjaardagstaart of een cake ook gezond zijn. Waar is de grens?

Ik denk dat we een duidelijk onderscheid moeten maken in een uitzondering en iets structureels. En tussen veel of weinig. Maar vooral ook zeggen wat gezond en wat niet gezond is. Immers noten als ze gezout zijn zijn ze niet gezond, maar zijn ze ongezout dan kunnen ze bij een dieet passen en dus wel degelijk gezond zijn. Een ligakoek of rozijnen koek wordt door diëtisten als een verantwoord tussendoortje gezien. En pure chocolade is goed voor een te hoge bloeddruk. Maar natuurlijk alles met mate.

Ik ben me terdege van bewust dat niet elk kind hetzelfde is. Het ene kind heeft nu eenmaal meer aanleg als een ander kind. En dan hebben we het nog niet over eventuele ziektes. Gelukkig zijn mijn kinderen nog steeds gezegend met een gewicht wat normaal is bij de lengte. Hoewel Femke wat aan de lichte kant is. Bij ons mogen de kinderen dan ook zelf meebepalen wat ze willen trakteren. En soms zit daar ook een snoepje bij.

Ik vind dat dat moet kunnen. Het is namelijk feest. Zo mogen ze ook voor het avondeten kiezen wat ze willen eten als ze jarig zijn of als beloning. Dat is een regel die we er sinds afgelopen jaar hebben ingevoerd. Iedereen vond het geweldig totdat Jilke haar lievelingseten wilde. Chilli con carne. Twee begonnen er te huilen en één te stralen.

Nee gezonde traktatie doen we vaak hoor hier in huis, maar dan wel als mijn dochters er voor kiezen. Bekertjes met vers fruit of een egel met groenten afgemaakt met een blokje kaas. Maar om nu te zeggen dat een snoepje niet meer mag, dat gaat me gewoon echt te ver. Net zoals dat over ongezonde producten zoals een hamburger, cola of snoep extra belasting moet worden geheven.

Die kan er ook wel bij

3 januari 2015

Na oud en nieuw ga je bij je schoonouders en ouders op bezoek. Gelukkig nieuwjaar wensen natuurlijk en een bakkie doen. Ooo en of ik het prikapparaat van schoonmoeders wil (suiker meten), want ze krijgt komende week een nieuwe. “Ik zal eens meten, kijken wat die aangeeft.” zeg ik nog redelijk optimistisch. 11.2 geeft dat ding aan. “Ja, dat is veel te hoog Mous.” Zegt mijn schoonvader lachend en ik wring me in een paar bochten om te verklaren waarom die zo hoog is. Ik was mijn handen en meet nog een keer. Maar hij blijft op 11,2 staan. Rot ding! Inwendig het apparaat vervloekend. “Ik neem m wel mee naar huis en doe morgen wel een dagcurve.”

Bij de zwangerschap van Nienke had ik kans op zwangerschapssuiker, maar door me strikt aan het dieet te houden kon ik het daarmee goed onder controle houden. Bij de zwangerschap van Jilke was ik niet zo fortuinlijk. Ondanks me streng aan het dieet te houden en zelfs af te vallen tijdens de zwangerschap, moest ik toch aan de insuline. Ik ben toen ook nog boos geworden op de diëtiste toen ze zei,”Nu je aan de insuline moet kun je tenminste zondigen.” “Mijn suiker was nog niet onder controle, dus hoe kun je dan denken aan zondigen.” Ik weet dus ook al redelijk wat van dieet, insuline spuiten en van zwangerschapssuiker. Ik wist dus ook al dat ik een zeer verhoogde kans had op het ontwikkelen van diabetes na de zwangerschap.

Toen ik op de IC lag hebben ze regelmatig mijn suiker gemeten en kreeg ik zo nu en dan een paar eenheden insuline ingespoten. Helemaal serieus nam ik ze niet, want als je me een pepermuntje (kussentje) geeft en net erna mijn suiker nuchter gaat meten is het niks gek dat ie hoger is. Maar achteraf gezien had ik eerder aan de bel moeten trekken. En hadden ze in het ziekenhuis het anders aan moeten pakken.

Immers ik had al tijden last van blaasontstekingen brandende ogen, een droge mond, vermoeidheid en slecht genezende wondjes met name aan de voeten. Tintelingen in de handen en pijnlijke voeten. Verdorie allemaal signalen die bij diabetes horen. Waarom heb ik niet zelf eerder dat ding gepakt en ben gaan meten. Het prikje stelt niks voor. Maar goed laten we eerst maar die curve gaan doen.

De volgende ochtend pak ik de accu check en doe een prikker in de pen, druk die in mijn vinger en laar de controle strip komen. 12.2 WTF dit kan niet. Snel was ik mijn handen en pak een andere vinger. 11.3 Nee dit is niet waar. Mijn pinkie dan en weer 11.3. Een brok schiet in mijn keel. Dit is niet een lichte verhoging, niet een verhoging, maar een behoorlijk hoge verhoging. Ik kan er niet meer omheen. Ik besluit maar gelijk om over te gaan naar een andere huisarts. Ik wilde graag bij de mijne blijven tot diens pensioen, maar nu ik zoveel mankeer en toch wel frequent iets mankeer, is het verstandiger over te gaan.

Eindelijk is het 8 uur en ik kan de huisarts van mijn man en kinderen bellen. “Ja ik ga naar jullie over, wat moet ik allemaal doen? O en niet onbelangrijk, maar kan ik vandaag de huisarts nog zien want mijn suiker was nuchter 11.3.” Ik kon meteen die ochtend komen. Best raar. Namelijk je kent ze goed, maar ondanks dat je veel mankeert is dit de eerste keer dat je er voor jezelf komt. En dan mag je ook gaan uitleggen wat er de afgelopen 3 maanden is gebeurd. De huisarts viel even stil en had kippenvel op haar armen. “Wat heb jij veel meegemaakt en nu ook dit nog eens.” Ik kan niks anders als beamen.

Ik had voor de constatering van diabetes al een erg verhoogde kans op diabetes. In september woog ik nog 113,8 kilo, een flink overgewicht. Ik heb al een jaar of 7 last van een te hoge bloeddruk. (deel erfelijkheid, deel van zwangerschappen overgehouden). Ik heb zwangerschapssuiker gehad wat je een verhoogde kans op diabetes geeft. En mijn leeftijd is niet ver van de 45 af. Bewegen doe ik na de beenbreuk en de operaties niet veel meer. Dat alles bij elkaar genomen, maakte dat ik meer als een verhoogde kans had om diabetes te krijgen. Gelukkig was ik sinds 29 september afgevallen en weeg nu 104,9 kilo. Bijna 9 kilo kwijt.

Eerst maar bloed prikken, maar naar de signalen kijkend weet ik het al en de huisarts eigenlijk ook. Zodra de uitslagen bekend zijn moet ik aan de medicijnen. En vermoedelijk ook voor mijn cholesterol. Tja ook daarmee ben ik erfelijk belast. We gaan alles eerst maar onder controle proberen te krijgen. Proberen door middel van regelmatig te eten nog wat meer af te vallen. Maar vooral gaan we ons voorbereiden op de eerst volgende operatie. Goed bedoelde tips en adviezen kan ik niks mee. Alles gaat stap voor stap op moment dat dingen kunnen, zowel fysiek als mentaal. Maar ook dit gaat uiteindelijk goed komen. Dat weet ik zeker.

Bloedarmoede

15 september 2013

popeye_portada

Eigenlijk een best bekend fenomeen en vooral bij vrouwen. Toch weten we er maar een klein beetje van. En kunnen we door middel van voeding en voedingssupplementen al veel voorkomen. Een paar handige weetjes en feitjes over bloedarmoede.

Wat is bloedarmoede

Bloedarmoede (Anemie is de medische term) betekent dat er te weinig rode bloedcellen in het bloed zitten of dat de rode bloedcellen niet goed werken. In de rode bloedcel zit hemoglobine (Hb). Hemoglobine is nodig om zuurstof te vervoeren vanuit je longen naar alle delen van het lichaam. Om te bepalen of u bloedarmoede heeft, moet je bloed laten prikken. In het laboratorium wordt gekeken naar de waarde van het Hb in het bloed. Onder een bepaalde grens spreken we van bloedarmoede. Voor mannen is dat lager dan 8,1 mmol/l; voor vrouwen lager dan 7,5 mmol/l.

Voor zwangeren en kinderen gelden andere waarden.

Bij bloedarmoede wordt er minder zuurstof vervoerd. Daardoor ontstaan verschillende klachten zoals:

een moe en zwak gevoel;
snelle kortademigheid bij inspanning;
duizeligheid;
het gevoel flauw te vallen;
hartkloppingen;
transpireren;
hoofdpijn;
oorsuizen.

Bleekheid treedt pas op als het hemoglobine-gehalte sterk is verminderd.

Bloedarmoede kan ontstaan door:

Een tekort aan ijzer (de meest voorkomende oorzaak).
Een tekort aan vitamine B12 of foliumzuur.
Een chronische ziekte, infectie of ontsteking.
Een erfelijke afwijking.
IJzer, B12 of foliumzuur tekort

Gebrek aan ijzer

IJzer is de belangrijkste bouwsteen van hemoglobine. Een ijzertekort kan op verschillende manieren ontstaan. Bijvoorbeeld door bloedverlies:

Na een operatie of bevalling.
Na een periode van langdurige of heftige menstruatie.

Wanneer je langere tijd kleine beetjes bloed verliest, bijvoorbeeld in je maag of darmen. Het kan zijn dat je het niet eens weet. Dit kan namelijk gebeuren door bepaalde pijnstillers (ibuprofen, diclofenac) of bij een ziekte van de maag of darmen.
Sommige mensen hebben meer behoefte aan ijzer. Denk bijvoorbeeld aan een kind in de groei, een vrouw in de zwangerschap of bij een ernstig tekort aan ijzer in de voeding. Dat laatste komt met name voor bij sommige ouderen en bij strenge vegetariërs.
Ook een verminderde opname van ijzer in de darm kan de oorzaak zijn. Dan is vaak sprake van een ziekte van de maag of darmen.
Gebrek aan vitamine B12 of foliumzuur

Als je langere tijd geen dierlijke producten eet en weinig goede vervangende voeding neemt, kun je een gebrek aan vitamine B12 en foliumzuur krijgen. Dit komt onder anderen voor bij:

Vegetariërs die niet gevarieerd eten en onvoldoende zuivel en eieren gebruiken.
Alcoholisten.

Meestal is bloedarmoede door gebrek aan vitamine B12 het gevolg van een ziekte van de maag of darmen. De vitamine B12 kan dan niet goed door het lichaam worden opgenomen. Bloedarmoede door een gebrek aan foliumzuur komt meestal door een tekort in de voeding. Dit komt voor bij:

Alcoholisten.
Mensen die streng aan de lijn doen.
Mensen met heel weinig eetlust.

Tenzij er een medische oorzaak is, zou het eigenlijk niet nodig hoeven zijn dat je bloedarmoede hebt. Namelijk in een hele hoop voedingsmiddelen zowel groenten, vlees, vis, noten zitten ijzer, foliumzuur en B12. Daarnaast kun je er altijd standaard voor kiezen een multivitamine te slikken waar deze stoffen inzitten.

IJzer, B12 en foliumzuur in voeding

IJzerrijke producten zijn:

Vrijwel alle vleessoorten.
Bepaalde vissoorten (kabeljauw, haring en sardines).
Bepaalde schaal- en schelpdieren (garnalen, mosselen en oesters).
Peulvruchten zoals bruine en witte bonen, linzen en sojabonen.
Vrijwel alle noten.
Brood.
Gedroogd fruit, met name abrikozen en vijgen.
Fruit uit blik of pot (zoals frambozen, rode bessen en kersen).
Bepaalde groenten, met name andijvie, artisjok, broccoli, courgette, doperwten, druivenblad, postelein, tomatenpuree, raapstelen en schorseneren.

Vitamine B12 zit uitsluitend in dierlijk voedsel, zoals vlees, vis, eieren en zuivelproducten.

Foliumzuur zit vooral in lever, asperges, spinazie, volkoren producten en peulvruchten.

Afgelopen week voelde ik me duizelig en moe. Normaal gesproken eet ik als ik menstrueer extra lever en rood vlees. Ik heb de schade gisteren maar ingehaald door gebakken lever met ui en appel te eten samen met twee gekookte eieren. Voor vanavond staat er broccoli met blinde vinken en aardappelen op het menu. Ik probeer met eten wel op te letten of ik de benodigde ijzer, vitamine en mineralen binnen krijg.  Smaak is natuurlijk ook belangrijk, maar op erwtensoep na lust ik gelukkig alles. En eerlijk is eerlijk, pas na het zoeken van informatie over bloedarmoede, realiseer ik me nog meer hoe belangrijk  goede voeding is.