Archieven

Een streep door faalangst

Faalangst

14 maart 2016

Ik wil het niet groter maken dan het is. Eigenlijk wil ik dit het liefst negeren. Maar al sinds heugenis beïnvloed faalangst in meer of mindere mate mijn leven. Zelfs in het dagelijks leven als ik er erg over na wil denken, maar het liefst wil ik dat niet. Het is veiliger om er niet te veel over na te denken. Zoals ik al zei, is negeren van een probleem, een heel veilig vluchtmiddel. Al een paar keer eerder was faalangst de oorzaak van een grote blokkade. Eén keer eerder heb ik daarom hulp gezocht. Deze hulp leverde mij de diagnose faalangst op, maar verder als dat ben ik niet gekomen. Toen mijn therapeute mij een slappe hand ter kennismaking gaf, was er totaal geen sprake van enige chemie. Na 6 sessies om de 6 weken heb ik er dan ook een eind aan gebreid. Want een “Jij staat hier en zij staat daar” kon ik zelf ook wel bedenken. Tja iets wat ik heel erg heb is een gevoel voor rechtvaardigheid. Soms denk ik iets te zwart/wit en duurt het even voor ik grijs zie, dus vandaar dat ik soms wel eens erg ver in denken van iemand af kan staan. Ja dat was mijn eerste ervaring met een ‘professional’ op het gebied van faalangst.

En dan op school. Je zou toch denken dat als een leraar weet dat een leerling faalangst heeft, dat ze daar toch rekening mee houden. Niet is minder waar. Nee echt! Je kunt ze treffen hoor, die dan gewoon over je heen walsen en dat beetje eigenwaarde of goed gevoel wat je nog had, zo crushen. Zelfs bij een assessment bleek het een groot obstakel.  Dicht klappen tijden een rollenspel en vervolgens melden dat je faalangst hebt was aan deze therapeut niet besteed. Ik denk dat in mijn carrière deze afwijzingen nog meer hebben bijgedragen aan het lage zelfbeeld wat ik al had. Hoewel ik op alle drie de vlakken faalangst heb, dus sociale, cognitieve en lichamelijke faalangst. Tja als je iets hebt kun je het maar beter goed hebben. Toch? In mijn opleiding van docent geschiedenis heb ik een les gemaakt over faalangst. Ik vond dat wij als aankomend docenten in ieder geval moesten weten wat de gevolgen voor iemand met faalangst konden zijn. Die van mij was dat ik daarom niet verder durfde met deze opleiding en dus gestopt ben met nog amper een jaar te gaan. Nee geen opleidingen meer voor mij, ook al zou ik het graag willen. En ik zou het toch graag willen.

Vaak krijg ik te horen “Jij onzeker? Je komt juist zo zeker over.” of “Maar jij bent zo’n sterke vrouw.” Dan haal ik mijn schouders op en plak een lach op mijn gezicht. Overcompenseren noemen ze dat. Slechts een handvol mensen begrijpt dat en ziet mij echt zoals ik ben. Maar nog steeds is elke afwijzing een dubbele afwijzing. Zoek of vraag ik nog altijd een paar keer om een bevestiging en komt een compliment vaak pas jaren later aan. Ook over mijn gevoelens praten vind ik zo verschrikkelijk moeilijk. ‘Face tot face’ dan hè 😉 , want van me af typen kan ik gelukkig nog wel. Toch voel ik me de laatste tijd lusteloos en verschrikkelijk alleen. Alle ellende van de afgelopen jaren komt ineens weer boven drijven. De blokkades in het dagelijks leven lijken grotere proporties aan te nemen. Als ik naar mijn toekomst kijk, en nog niet eens zo erg ver weg in de toekomst, zie ik enorme beren op de weg.

Ik wil van die beren af. Ik wil van die blokkades af. Ik wil lekker in mijn vel zitten. Ik wil me niet onzeker voelen binnen mijn gezin of in vriendschappen, werk, met collegae omgaan, op het schoolplein lopen. Ik wil niet mezelf constant hoeven afvragen of ze me wel mogen, of ik het waard ben om mee om te gaan, of ik het wel goed doe en of ik het wel kan of aankan. Ik wil een streep zetten door mijn tijdperk met faalangst. Naar mezelf kunnen kijken en zeggen, “Mous je bent een mooie vrouw en je bent het waard. Je doet het goed en ga zo door.” Terwijl ik deze zinnen hier zo neerzet, krijg ik een brok in mijn keel en vraag ik me af of me dat ooit gaat lukken. Ik wil er voor gaan, maar gaat het me lukken? Ik weet dat het heel diep zit bij me en ik heb het nooit als excuus gebruikt. Slechts als een verklaring waarom ik me verschrikkelijk afgewezen en klein voel. Waarom ik ineens begon te stotteren, rood werd of in mijn broek pieste van angst. Waarom ik een blokkade had of een black out. Gelukkig ben ik een doorzetter en heb ik mezelf aangeleerd om het toch te proberen. Maar achteraf kun je het moment van faalangst goed verklaren. Toch is het er op dat moment mee omgaan of zelfs afwimpelen is een ander verhaal. Binnenkort krijg ik een telefoontje en dan weet ik waar en wanneer ik ga starten. Of ik er klaar voor ben? Het is gewoon iets wat ik van mezelf moet. Wil ik een goede en fijne moeder, vrouw, vriendin, werkneemster en Mousje zijn, moet ik dit gewoon doen. Investeren in mezelf denk ik dan. We gaan er voor! We zetten er een streep door.

 

Tranen in overvloed

10 december 2015

 

2032519_eb4c51aabc_m

Sinds een paar jaar huil ik om bijna alles. Ik vraag me af waar dat toch vandaan komt? Waarom moet ik zo vaak huilen? Het is nog niet eens van verdriet, maar ook blijdschap of om iets zieligs. Tja waar huil ik nou eigenlijk allemaal om?

Tijdens de eerste zwangerschap.

Bah! Ze hebben gelijk. De hormonen van zwangere vrouwen gieren. Het is net of je emotionele centrum door de hormonen worden geraakt. Je wisselt sneller van stemming en heviger als wanneer je niet zwanger bent. Toch heb je dat niet in de gaten als zwangere. “Je omgeving zeurt maar wat”, reageer je dan geprikkeld. Maar inmiddels heb ik al een jaar of vijf een forum met vrouwen, waarvan de eerste 2 jaar met zwangere vrouwen. Neem maar van mij aan, dat zwangere vrouwen heftiger reageren en sneller exploderen als niet zwangere vrouwen. Nog los van het feit dat men op internet net wat anders reageert als wanneer het ‘face to face’ is. Maar eigenlijk als je erover nadenkt is het best bijzonder. Mijn vader heeft een herseninfarct gehad en is toen geraakt in zijn emotionele centrum. Hij is daar Godzijdank van hersteld. Als je zijn reacties van toen bekijkt en dat van een zwangere vrouw is het toch wel vergelijkbaar. Je reageert gewoon heftiger als normaal alsof alle ratio tijdelijk is verdwenen. De hormonen hebben de overhand genomen.

Vanaf de bevalling

Kraamtranen! Ja zo noemen ze het de eerste weken na een bevalling. Ik vind dat zo’n onzin. “Kijk schat! Ze lacht.” En mijn man zegt dan nog net niet “En mousje huilt… weer…” Nee gelukkig, mijn man is een schatje en zou zulke dingen zelfs niet denken, laat staan zeggen. Feitelijk hoefde ik maar naar mijn baby Femke te kijken en daar liepen de tranen weer over mijn wangen. Ik kan niet zeggen dat ik nooit een jankert ben geweest, maar dan had ik daar toch wel een gegronde reden voor. “Ach kijk!.. snif .. Ze slaapt zo lief .. snif ..” Ik snotterde gewoon door. Als je ontzwangerd bent, zeggen ze, dan nemen die hormonen af en daar staan 9 maanden voor. Nou die 9 maanden ontzwangeren heb ik niet gehaald hoor. Een miskraam en daarna was ik weer zwanger. Zou ik daarom zoveel janken?

Opzoeken van informatie.

Zelf ben ik er eigenlijk van overtuigd dat het iets hormonaal is. Ik twijfel echter omdat ik na de laatste zwangerschap ben gesteriliseerd en vorig jaar mijn baarmoeder is verwijderd. Mijn eierstokken zijn overigens niet verwijderd dus ik krijg nog steeds een ovulatie (eisprong). De eerste regel die ik lees is “Er is nog niet zoveel onderzoek gedaan naar waarom sommige mensen veel huilen.” Er zijn wel een aantal beweringen, maar die zijn meer “Stapel-onderzoeken”. Voor mensen waarbij de naam Stapel u niks zegt google maar eens op Diederik Stapel.

Wat ze wel weten is dat vrouwen meer huilen als mannen. Maar ja vanuit vroeger is er altijd een mentaliteit “Boys don’t cry” en ik weet dus niet wat voor waarde oordeel ik daar aan moet hangen. “Vrouwen huilen 25 tot 50 keer per jaar en mannen 5 tot 20 keer behalve als ze baby zijn dan is er geen verschil”, staat er dan. Maar 50 keer per jaar haal ik echt niet. Schiet me ineens de begrafenis van mijn buurvrouw te binnen. Ze had kanker en overleed toen we hier 3 jaar woonde. We kwamen wel eens bij elkaar op bezoek, maar vaak beslist niet. En toe ze overleed en wij naar de dienst gingen was het niet de familie die het hardst huilde, maar ik. Eigenlijk best gênant en nog steeds als ik eraan terug denk. Alsof ik mijn allerbeste vriendinnetje verloren had.

Eerst dacht men dat het verschil in huilen bij mannen en vrouwen licht in macht, maar dat klopt dus niet helemaal want vrouwen op topfuncties huilen nog steeds meer als mannen. Ook de theorie dat vrouwen vaker emotionele situaties opzoeken en mannen ze vaker uit de weg gaan kloppen niet helemaal. Vrouwen zouden beter zijn in troosten, maar als ik troost nodig had ging ik echt naar mijn vader en minder vaak naar mijn moeder. Het stoere gedrag “Boys don’t cry” heeft wel degelijk een invloed op waarom mannen minder vaak huilen dan vrouwen. Voor veel mannen en jongens wordt huilen nog steeds gezien als een zwakte. Ze zullen hun emoties dan anders tonen in de vorm van schelden of slaan.

Bij vrouwen is er inderdaad sprake van een hormoon. Een geslachtshormoon, dat zijn de hormonen die afgegeven worden door de gonaden of geslachtsklieren. De bijnieren produceren als bijproduct ook vrouwelijke en mannelijke geslachtshormonen.

  • Bij een vrouw produceren de eierstokken (ovaria) vooral oestrogenen en progestagenen waarvan respectievelijk oestradiol en progesteron de belangrijkste zijn.
  • Bij een man produceren de zaadballen (testes) meer androgenen met als belangrijkste hormoon testosteron.

De verschillende mate waarin deze hormonen geproduceerd worden, leidt ertoe dat de meeste vrouwen menstrueren en borsten hebben en de meeste mannen een lagere stem en meer lichaamsbeharing hebben.

Kijk en nu komen we ergens! Prolactine is de veroorzaker van mijn jankgedrag. Niet alleen zwangerschap kan dit hormoon verhogen, maar ook medicijnen. Laat het nu net medicijnen zijn die ik gebruik, die in deze categorie vallen.

Ahhhh mama! Kom maar!

Ik heb gelukkig schatten van dochters en een erg lieve man. Soms als ik weer last van mijn ‘huilhormonen’ heb trek ik me terug, maar meestal laat ik het gewoon komen. Dan komen mijn dochters mij knuffelen. “Ahhhh mama! Moet je weer huilen? Kom maar hier, dan geef ik je wel een knuffel.” Tja dat geluk heb ik dan weer. Ik heb mijn dochters ook uitgelegd dat ik niet altijd verdrietig ben, maar dat die tranen dan gewoon komen. Het maakt voor hun niet uit en voor mij thuis eigenlijk ook niet meer zo. We zijn er zo’n beetje aan gewend.

Baarmoeder eruit laten halen

13 september 2015

Het gesprek.

“Doordat jij een embolie hebt gehad mag jij geen hormoonpillen.” “Is er dan niet waardoor ik een keer niet ongesteld wordt. Ik bedoel, mijn cyclus is geen 28 dagen maar 24 dagen en daarvan ben ik er ongeveer 20 ongesteld. De eerste 10 dagen zo hevig dat ik niks anders doe als dubbel maandverband gebruiken en dan nog binnen een uur doorgelekt zijn. Je voelt je zo smerig dan. En dan heb ik het nog niet eens over de krampen. Ze lijken steeds erger te worden.” “Wanneer ga je op vakantie?” “Over twee weken gaan we drie weken weg. Kun je nagaan dat ik niet eens met mijn kinderen kan zwemmen. En energie om iets te ondernemen, heb ik ook al niet” “Ik schrijf je wel medicijnen voor, maar het verhoogt het risico op trombose. Ik wil dat je je dat goed realiseert. Denk in de vakantie maar na of je je baarmoeder wil laten verwijderen.” “Daar hoef ik niet over na te denken. Dat gaan we doen na de vakantie.”

Nadenken hoefde ik niet.

Zo ging vorig jaar juli ongeveer het gesprek met mijn gynaecoloog. Een man die ik bij al mijn zwangerschappen had gezien. Die twee van de drie keizersnedes heeft uitgevoerd. Een zeer kundige man die tamelijk direct is, maar dat is juist wat ik zo fijn vind. Liever dat als er omheen draaien. Nee ik hoefde niet na te denken, ik wist het zeker. De pilletjes maakte dat de ongesteldheid milder werd, maar uitstellen deden ze het zeker niet. Kinderen mocht ik toch niet meer krijgen en ik was al gesteriliseerd. Elk jaar gecontroleerd worden met een uitstrijkje die moeilijk te doen was, zat ik ook niet meer op te wachten. Nee ik had alleen maar meer redenen om dat onding eruit te laten halen, dan te laten zitten. De afspraak werd gemaakt voor 29 september 2014. Ik telde de dagen af.

De operatie niet helemaal zoals normaal.

De operatie werd een ware hel. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn familie, de gynaecoloog en zijn assistent arts. Ik verloor veel bloed. Totaal ongeveer 6 liter en mocht daarna drie dagen bijkomen op de IC. Ik ben ook aardig wat kwijt van die dagen. Net zoals ik verwachtte herstelde ik snel, om anderhalve week later weer helemaal terug bij af te zijn. Ik had een abces in mijn buik en uit de foto bleek dat ook mijn urineleider verstopt was. Twee drains werden er geplaatst en ik ben goed ziek geweest. Waarom was mijn gynaecoloog ooit begonnen aan deze operatie, verweten zijn collegae hem. Maar ik was toch blij dat hij het gedaan had. Mijn baarmoedermond moest blijven zitten, anders hadden jullie nooit meer van een verhaaltje van mijn kant mogen genieten. Ik was niet meer ongesteld en had even een tijdje zelfs geen rugpijn meer. Dit was voor mij al zo’n verademing.

Het herstel

Na een paar maanden kreeg ik een inwendige drain. Die ging door de urineleider. Ze zijn zo lang aan het poeren geweest, tot het buisje er doorheen ging. Vermoedelijk hadden ze het bij een ander al eerder opgegeven met proberen, maar bij mij gingen ze door tot het lukte. Dat scheelde voor mij een buikoperatie. Iets wat ze liever niet meer bij mij willen doen. Deze inwendige drain heeft 5 maanden gezeten en moest er iets eerder uit als geplant. Ik kreeg zoveel last van die drain dat we geen andere keus hadden. Gelukkig is de doorstroom als vanouds en na 10 maanden revalidatie was ik weer volledig hersteld. Een zak drop voor de uroloog en een doosje bonbons voor mijn gynaecoloog, dat hadden ze op zijn minst verdiend.

Geen spijt, maar dankbaarheid.

Ik kan weer zwemmen, lopen en dingen ondernemen. Ben al een aantal kilo’s kwijt. En voel me een heel ander mens. Ook het seksleven is weer normaal. Nee ik heb er geen spijt van dat ik deze beslissing heb genomen. Mijn man ook niet hoor 😉 Ondanks de lange en moeizame weg die we bewandeld hebben, zou ik het zo weer doen. Ik merk in mijn omgeving dat vrouwen niet snel praten over hun maandelijkse ongemak. Schijnbaar heeft een ander het altijd erger, of hebben zoveel anderen het ook. Maar ik kan je alleen maar aanbevelen te praten over hevige bloedingen of verschrikkelijke buikpijn en het vooral niet te veel te chargeren. Er is genoeg aan te doen tegenwoordig.

Straks laten vaccineren tegen baarmoederhalskanker

1 september 2015

Hevige discussies worden gevoerd op het internet. De één slaat de ander om de oren met een onderzoek. Het medicijn DES, de onderzoeken en uitwerkingen worden erbij gehaald om nog eens een punt te maken. Ik twijfel niet snel, maar door het onderzoek twijfel ik even. Dan kijk ik naar de datum. Jeetje dat is al een oud stuk. Ik kijk bij RIVM en lees daar iets heel anders. Gelukkig mijn kinderen hoeven nog niet, maar ik ga er eens serieus voor zitten en zet mijn gedachten eens op een rijtje.

Het is januari 2007 en we zijn al een jaar aan het proberen zwanger te worden. Ik zit op mijn werk en de telefoon gaat. “Met dokter B. Ik bel je even om te laten weten dat ik de uitslag van je uitstrijkje terug heb. Je moet niet schrikken hoor, maar er zijn afwijkende cellen gevonden en ik ga je doorverwijzen naar de gynaecoloog.” Mijn huisarts verteld nog meer en probeert me telkens weer gerust te stellen, maar het enige wat ik hoor is PAP3A. Ik leg de hoorn neer en mijn collega schrikt van mijn witte gezicht. Hij gaat een beker thee halen voor me en tranen rollen over mijn wangen. “Misschien is het nog niet zo heel erg, want je huisarts zei dat je je niet ongerust moest maken.” Maar wat snapt hij er nou van, denk ik dan. Ik bel mijn vriend en leg al snikkend het verhaal uit. Voor de rest van de dag neem ik verlof en ga naar huis.

Mijn vriend en ik gaan aan het googlen en vinden gelukkig behoorlijk wat informatie. Een week later zit ik al bij de gynaecoloog en mijn kinderwens is niet in gevaar. Maar ze moeten kijken en dan cellen wegnemen. Nog een uitstrijkje maar wat uitgebreider. Die blijkt ook PAP3A te geven en ik krijg een hot-loop. We mogen ook naar fertiliteit, want we zijn al halverwege de dertig en al ruim een jaar bezig. Het is begin april en de hot-loop staat voor 1 mei. Een week voor de hot-loop doe ik vier testen. Zwangerschapstesten wel te verstaan. Ik blijk zwanger te zijn. Wat nu? Ik ben door het dolle heen, maar door al dat gebeuren rondom de baarmoederhals, zo onzeker als de pest. In plaats van de hot-loop krijg ik een eerste echo en gedurende de zwangerschap wordt ik extra in de gaten gehouden. Toch hangt er een kleine wolk boven mijn hoofd tijdens de zwangerschap. Er gaat veel niet geweldig, maar ook dit is één van die dompers.

De pap-uitslagen schommelen heel erg tussen de 1 en de 3A en als hij binnen een half jaar van 2 naar bijna 3B gaat wordt er meteen een nieuwe hot-loop ingeplant. Rigoureus halen ze een stuk van mijn baarmoedermond weg. Niet lang daarna ben ik zwanger van de derde. Door de ingreep zijn ze even bang dat de cervixlengte te kort is, maar dat blijkt gelukkig niet het geval. Toch brengt ook dat een beetje extra spanning met zich mee.

Inmiddels is mijn baarmoeder verwijderd, maar helaas konden ze mijn baarmoedermond niet verwijderen. Ik krijg nu elk jaar een uitstrijkje op dat stukje baarmoedermond wat ik nog heb. Een paar jaar geleden zou het me nog wat gedaan hebben, nu nog nauwelijks iets. Het is gewoon niet anders. Wel heeft het mijn mening naar baarmoederhalskanker enorm beïnvloed. En dan met name de inenting tegen het HPV-Virus. Ik ben dan ook voorstander van inenting. Toch lees je ook andere berichten erover. En dan ga je voor jezelf een aantal dingen op een rijtje zetten.

Ik wist bijvoorbeeld niet dat “Het virus wordt overgedragen door seksueel contact. Dit hoeft niet per se vrijen te zijn, het kan ook overgedragen worden via de huid van je handen en vingers.” Ik dacht zelf dus alleen door het vrijen.

Ik wist dat het aantal besmettingen hoog was en toch als je het cijfer leest schrik je weer “Ongeveer 8 van de 10 mannen en vrouwen raakt ooit besmet met het HPV-virus.” en “Er zijn ruim 100 verschillende varianten van dit virus. Een aantal varianten kunnen baarmoederhalskanker veroorzaken. De varianten HPV16 en HPV18 veroorzaken samen ongeveer 70% van alle gevallen van baarmoederhalskanker.”

Baarmoederhalskanker bleek pas in 2005 geen kanker te zijn. Het tast je cellen aan en daardoor werd het kanker genoemd, maar in tegenstelling tot kanker wordt baarmoederhalskanker veroorzaakt door een virus. Daarom kun je je er ook tegen inenten. Het virus kan zorgen voor veranderingen in deze cellen. Deze afwijkende cellen verdwijnen ook vaak vanzelf. Soms kunnen deze zich ontwikkelen tot kankercellen. Tussen het moment van besmetting en het ontstaan van baarmoederhalskanker zit meestal meer dan 15 jaar.

Waar ik dan weer meer van schrik is dat elk jaar ongeveer 600 vrouwen in Nederland baarmoederhalskanker krijgen. En 200 vrouwen per jaar aan baarmoederhalskanker overlijden.

Als ik lees in de berichten van tegenstanders over ernstige bijwerkingen en overlijden ben ik toch alert en ga zelf googlen. Het rapport gaat over een ander middel dat in Nederland wordt gebruikt. Dus ik kan het eigenlijk al niet vergelijken. De bijwerkingen zijn vergelijkbaar met bijwerkingen van andere soort inentingen. Niet schrikbarend ernstig dus. Er is nog nooit iemand overleden aan de inentingen. Je kunt er niet onvruchtbaar van worden immers de stoffen die worden gebruikt hebben geen invloed op de voortplantingsorganen. En dan waar men mee strooit is DES. Maar DES werd gebruikt tijdens de zwangerschap en deze inenting mag niet als je zwanger bent. Daarbij zijn regels en controles natuurlijk veel strenger geworden als destijds. Nee je kunt het in mijn optiek ook niet meer met elkaar vergelijken.

Nog iets meer als 5 jaar en dan krijgt mijn oudste deze prik. Ik laat ze wel inenten. Zeker na het lezen van wat objectievere informatie als de anti-inenting propaganda van een aantal. En ik hoop vooral dat die inenting voldoende is tegen baarmoederhalskanker. Ik hoop namelijk nooit dat een van mijn dochters een telefoontje krijgt, zoals ik die kreeg. Ondanks dat het goed te behandelen en te controleren is, is het toch niet niks.

 

Lees voor meer informatie: RIVM vaccinatie tegen baarmoederhalskanker

Een dikke streep eronder

13 juli 2015

Vanmorgen de op één na laatste stap op weg naar volledig herstel. Sinds de eerste zwangerschap ben ik niet meer echt gezond geweest. Veel dingen niet meer kunnen doen en dus moeten laten. Ik ben een ADD-er en snelheid is niet mijn ding, maar verplicht het rustig aan moeten doen, kan ik beslist niet. De laatste stap hield in een renogram oftewel een nierscan. Ik moest al twee dagen eerder stoppen met mijn plastabletten (bloeddruk). Potjandosie en dan sta je op de weegschaal en ben je ruim een halve kilo aangekomen. Dan weet je ineens wat die tabletten doen. Mijn vingers begonnen weer op worstjes te lijken en toch maakte ik me daar slechts 1 seconde druk om. Over een paar uur kon ik immers mijn medicijnen weer innemen.

Nee ik moest nu zorgen dat de kinderen, aangekleed, gevoed, gepoetst en op tijd naar buren konden, die ze naar school zouden brengen. De kleinste smurf mocht naar mijn vriendin toe. “O ja Jilke, je gaat mee naar de tandarts.” “Ik wil niet naar de tandarts!” “Schat jij hoeft niet in die stoel.” Dat nam mijn schat voor lief. Ik had ze deze ochtend uitgelegd wat ze bij mama gingen bekijken. De niertjes en vooral de doorstroom van de niertjes naar de blaas. Het plaszakje in je buik. Heel aandachtig zaten ze te luisteren. Ze hebben mama heel ziek meegemaakt en ze waren mama de afgelopen jaren al bijna een paar keer kwijt geweest.

Hoewel ik erg veel heb meegemaakt en erg ziek ben geweest, heb ik toch verrekte veel mazzel gehad. Een embolie krijgen tijdens de bevalling op de OK en het gewoon overleven. Van de trap af lazeren, een zwaar gecompliceerde enkelbreuk, maar nog net mijn hoofd op weten te houden zodat ik alleen maar over mijn lichaam grote bloeduitstortingen heb en dus geen gebroken nek. En daarna 6 liter bloed verliezen tijdens een zware operatie en gewoon weer snel opknappen. Dat ik een week later weer in het ziekenhuis lig met complicaties is wat anders hè? Nee, het was een zware tijd erna, met een heel lang herstel. En vandaag zou ik weten of niet alles voor niks is geweest.

Nee, ik maakte me die ochtend niet druk om die halve kilo. Ik maakte me druk over het feit of ik mijn lichaam kon vertrouwen. Mijn lichaam zei beter, maar was dat ook zo. 24 juni zou de dubbel J eruit gehaald worden, maar dat hebben ze twee weken eerder gedaan. Ik had sinds de plaatsing van de drain niets anders als blaasontstekingen en nierbekontstekingen. En omdat de irritatie zo groot was besloten ze hem er toch twee weken eerder uit te halen. Op nog een klein protest van de nieren na, heb ik sindsdien geen pijn meer. Nog belangrijker is, dat ik ook geen ontstekingen meer heb. Wauw! Het leven lacht je dan alweer meer tegemoet. Nog de laatste hobbels die genomen moesten worden. De renogram en de laatste controle met uitslag.

Nu had ik al een keer een renogram gehad, dus ik wist dat ik met bepaalde medicijnen moest stoppen, maar ook dat ik goed water moest drinken. Drie hele bekers water. En natuurlijk had ik al twee flesjes van een halve liter naar binnengewerkt en wilde ik net aan mijn derde beginnen toen ze zeiden; “En mevrouw, heeft u drie bekers water al gedronken.” “Drie bekers? ik dacht drie flesjes.” Dat is weer typisch iets voor mij. Het boek wat ik meegenomen had, kon ik toch niet lezen vanwege de positie van de camera. Ik kreeg gelukkig geen plasmiddel na 10 minuten. Dat was al een opluchting voor mijn blaas. Je moet je voorstellen dat dat je dus heel veel water drinkt en dan een half uur moet blijven kijken naar een scherm of het plafond in de wetenschap dat je voorlopig nog niet naar de wc mag. Dat duurt het zooooo verschrikkelijk lang en neemt de druk op de blaas nog meer toe als normaal het geval zou zijn geweest.

Het scherm was niet zo scherp, maar wat zag ik daar? Verrek! Mijn blaas was zich goed aan het vullen en ik moest heel goed kijken. Ik zag precies waar de urine van de nier naar de blaas stroomde. Aan beide kanten. Nog een keer goed kijken. Jawel! Ik zie het goed. En dan loopt er een traantje over mijn wang van opluchting. Eindelijk de bevestiging. Oké, officieel moet ik hem de 27ste nog krijgen, maar er zullen geen gekke dingen uit komen. Ik neem me voor om voor de uroloog een pot zoete drop mee te nemen en voor mijn gynaecoloog een doosje chocolade. En voor hem speciaal een briefje erbij: De weg was moeizaam, maar ik heb nergens spijt van.

Na het onderzoek kruip ik achter mijn stuur in de auto. Nog even mijn man, mijn ouders en mijn vriendin bellen. Bij mijn man gaat het nog wel. Hij is blij en opgelucht, maar hij wist het eigenlijk al wel. Hij heeft weer de vrouw terug waar hij mee trouwde (hoop ik 😀 ) Mijn moeder reageert dat er eindelijk zonneschijn is na al die regen. We praten langs elkaar heen. Ik zit met de laatste drie jaar, zij verder terug. Eigenlijk heeft ze gelijk, maar toch.. Ondanks dat het leven niet over rozen gegaan is wil ik het niet zien als een rotleven.

Ik heb veel meegemaakt zowel lichamelijk als geestelijk, maar het heeft me niet per definitie slecht gemaakt. Ik schiet in de lach. “Ach mam! Iedereen kan van de trap af lazeren en veel hebben er hevige menstruatieklachten. Maar ik ben blij dat ik weer mee mag doen.” “Ik hoorde van pap al dat je was gaan zwemmen en veel klachten had.” “Mam, het kraakt en piept erg na al die tijd, maar ook dat gaat weer goed komen. Mam, wat belangrijker is, is dat ik weer kan zwemmen met mijn kinderen. Ik ben daar zo blij om.” Snel nemen we afscheid en dan laat ik de tranen de vrije loop. Nee ik ben niet verdrietig. Ik ben blij en opgelucht. Van nu af aan kan het alleen maar beter gaan.

Het is niet zozeer ‘geniet van het leven want het is zo kort.’ Voor mij is het meer ‘geniet van de dingen die je kunt doen en geniet nog meer als je ze na lange tijd weer kunt doen.’

Een aangename verassing

12 juni 2015

“Nienke jij hoeft deze ochtend niet naar school. Jij mag samen met Jilke en mama naar de oorarts.” Het snoetje wat eerst vrolijk stond veranderde naar het snuitje van een oorwurm. “Hé Bah daar heb ik geen zin in.” Nee dat was wel duidelijk dacht ik. “Vanmiddag mag je weer naar school en dan mag je je vriendje mee naar huis nemen.” Daar klaarde haar gezicht weer op. Snel even Femke naar school gebracht en daarna met Nienke en Jilke Angel uit gaan laten. Ik had geen zin om weer een kapitaal kwijt te zijn aan parkeer kosten dus parkeerde ik mijn auto aan de achterkant. Dan maar een stukje lopen in dit mooie weer.

Met Nienke lopen is altijd tien keer mopperen. Tja kinderen zien er geen kwaad in als ze hinkelen net langs de weg. Dus tien keer terug pakken en proberen tien keer geduldig uit te leggen. Een vrouw achter mij lacht en zegt. “Gelukkig begint hier de stoep. Ik heb ze ook zo gehad hoor.” Ik krijg weer een kramp in mijn zij en rug, maar lach nog vriendelijk naar de vrouw die zo meelevend was. We moeten eerst het halve ziekenhuis nog door en dan komen we bij de KNO arts. Daar is een grote speelhoek dus de meisjes vermaken zich prima.

En eindelijk na bijna drie kwartier wordt Nienke geroepen. Ze mag de gehoor test laten doen. Jilke is lekker aan het spelen en wordt aangetrokken door een glazen kast met oud speelgoed. Een mooie dokterskoffer met bijna echte speeltjes lonkt naar haar en zij lonkt terug. Ondertussen bel ik mijn huisarts, of de uitslag van de urinekweek er al is. Ja die is er, maar die uitslag is niet goed te beoordelen. Potjandosie wat nu? “Ik ben toch in het ziekenhuis, ik ga zelf wel even langs urologie om te kijken wat we kunnen doen.”

Nog 2 weken en dan mag die dubbel J eruit. Een echt noodzakelijk kwaad. Hij moet er in, maar ik heb er kei veel last van. Chronische blaasontstekingen, nierbekontstekingen, om nog maar niet te spreken van de pijn in mijn blaas en in mijn nier. Ik heb weliswaar medicijnen tegen de pijn, maar die lijken al een maand niet meer te werken en de pijn wordt dus heviger. Ondertussen is Nienke klaar met haar test en moeten we wachten op de dokter. Jilke moppert nog steeds over het feit dat ze die dokterkoffertje niet mag hebben en ik mijmer verder. Dan worden we binnen geroepen.

Jilke ziet meteen een kei grote beer. “Die mag ik wel hebben hè.” “Nou schat dat is voor alle kindertjes die hier komen bij de dokter.” Even nog met Nienke op schoot en alles blijkt goed te zijn. Haar gehoor is goed, ze heeft nu geen last van oorontsteking en alles lijkt rustig. Ik ben opgelucht, want iedere keer als Nienke verkouden is, heeft ze een oorontsteking. Maar ze is niet vaker verkouden als een ander. Als we opgelucht de deur uit stappen lopen we de gang in richting urologie. We wachten even en dan kan ik eindelijk mijn verhaal doen aan een verpleegkundige. Er wordt nog een verpleegkundige bijgehaald en die adviseert even te overleggen met de arts. Wij wachten bij weer een grote speeltafel. Wat ideaal dat het ziekenhuis daar zo rijkelijk van is voorzien.

“Mevrouw heeft u vanmiddag tijd?” Ik ben even overbluft. “Uhh ik moet haar weer naar school brengen en om half vier haar en haar zus ophalen van school.” “Nou we gaan dadelijk nog een kweek bij je afnemen en vanmiddag gaan we die drain eruit halen.” Jeuh en slik tegelijk, maar de jeuh wint. Ik bel meteen Lex op en die neemt vrij. Ik krijg de tijd te horen en de formulieren die ik bij bloedafname in moet leveren. Daar nog even wachten en samen met mijn kinderen in de wc. Ach zo houd ik ze tenminste in de gaten. Snel daarna naar de auto en naar huis. Ik ben blij, maar vind het tegelijk dood eng.

De dubbel J mag eruit, maar hoe gaan ze dat doen. Snel ga ik thuis in bad, Lex zorgt dat Nienke een boterham krijgt en naar school gaat. Ik werk mijn onderkantje bij, want ook al ik weet niet veel, logica zegt mij dat ze via de urinebuis naar binnen zullen gaan. Daar tetter ik iemand de oren van het hoofd af. Ik word nerveuzer en nerveuzer. Achteraf is het altijd een fluitje van een cent, maar als ik zeg dat plassen met een blaasontsteking pijnlijker is dan is het echt een fluitje van een cent. Zodra die eruit is heb ik nog wel pijn in mijn nier, maar niet meer in mijn blaas. Het scheelt letterlijk de helft.

Natuurlijk ben ik bang dat mijn urineleider weer dichtklapt, maar ik hoop zo van niet. Thuis neem ik nog een ibuprofen en na het eten ga ik op de bank hangen. Langzaam trekt ook de pijn in mijn nier weg. Hopelijk voor goed. Maar tot nu toe zeker. Ik ben opgelucht. Ik ben helemaal blij. De schimmelinfectie nee ik voor lief. Als die over is ben ik weer gezond. Een aangename verassing en een zeer welkome. Oké alleen nog een renogram en daar de uitslag van, maar die zie ik vol vertrouwen tegemoet.

Iek! Durf jij dat te eten?

30 maart 2015

Sinds bij mij diabetes is geconstateerd, let ik meer op wat ik eet. Niet alleen de hoeveelheden en de tijdstippen waarop ik eet, maar ook de hoeveelheid suiker. Maar meer nog luister ik naar mijn lichaam. Heb ik behoefte aan suiker of niet, heb ik een drukke dag of niet. De resultaten liegen er niet om. Ik kijk soms op voedingscentrum. Niet alleen om mijn BMI te meten, maar meer wat ik het beste kan eten als ik bijvoorbeeld veel moe ben. Laag ijzer gehalte. Waar welke vitamines inzitten of mineralen.

Ik hou mezelf voor dat ik verantwoord wil eten en niet wil doorslaan. Ik geloof niet zo in die gezondheid freaks die ineens alles dierlijk willen hebben of overgaan op alleen maar light producten. Die bij elke voeding wel iets slechts vinden en een excuus waarom je dat nou nooit meer zou moeten eten. Zo werd een tijdje geleden beweerd dat melk helemaal geen toegevoegde waarde zou hebben. Maar echte studies spreken dat weer tegen. Wel degelijk helpen zuivelproducten bij het gezond blijven. En melk is wel degelijk heel erg goed.

Nee ik eet en drink wat ik lekker vind, maar wel verantwoord. Zo drink ik bijna geen cola of 7-up meer, maar liever clear van Markant (eigen merk emte). Dat is lekker en minder dan 1 Kcal. Ik krijg er in ieder geval geen wee gevoel van net zoals bij crystal clear. En vooral als het een light product is dan word ik helemaal wee. Nee de clear-lijn van Markant is een heel goed en verantwoord alternatief voor mij gebleken.

Toch lijkt het tegenwoordig een hype te zijn om vooral te benoemen wat slecht is aan bepaalde voeding. Facebook is daar bij uitstek een goed medium voor. Vandaag moet Margarine het ontgelden. Margarine word dan vooral gebruikt om roomboter aan te prijzen. Ach ja ik maak me niet druk om verkeerde voedingstoffen die in margarine zouden zitten. Ik bak meestal of in olie of in becel. Lex eet boter de kinderen alleen als ze een keer hagelslag of vruchten hagel gebruiken en ikzelf eet haast nooit boter. Maar ik kan me voorstellen dat er veel mensen gevoelig voor zijn. Maar zouden die dan echt overgaan op roomboter? Persoonlijk kijk ik dan toch liever naar alternatieven.

Maar een hype kan wel eens helpen om een product om zeep te helpen. Een merk uit de markt te prijzen. Je hebt maar een iemand nodig die een beetje aanzien of bekendheid geniet. Want wie kent niet de oudejaarsconference van Youp van ’t Hek. Hij liet zich nogal negatief uit over Buckler een alcohol arm biertje van Heineken. Smaakverbetering en van alcohol arm bier naar alcoholvrij mocht niet meer baten. Buckler was een biertje waar je niet meer mee gezien wilde worden. En dat stond los van of het goed of slecht was/is.

Ik vind dat ik zelf te nuchter ben om zomaar hypes te volgen. En als ik dan weer ergens lees dat de regering ons jaren lang zou hebben voorgelogen over het een of ander. Weer zie dat een achterhaalde studie van een aantal jaar geleden weer naar boven wordt gehaald om “je gelijk” te bewijzen. Nee ik blijf gewoon doe wat ik nu doe; Lekker gezond eten met verantwoorde producten die ik lekker vind. Daar brengt geen hype me vanaf.

 

 

 

De verrassing van WMO en CAK

21 maart 2015

Als een operatie verkeerd gaat en je hebt complicatie na complicatie, dan ben je blij dat je in een verzorgstaat als Nederland woont. Natuurlijk weet ik dat toen het economisch met Nederland voor de wind ging ‘The sky the limit’ was en dat toen die in elkaar kukelde dat ver over was. Toch klopte wij aan bij het WMO loket van de gemeente Gilze Rijen.

Heel vlot kwam er iemand langs om de situatie te beoordelen en door te spreken. Nee ik kon even niks en werd gillend gek van de puinhoop in huis. Mijn man had zijn werk, de zorg voor de kinderen en dieren en moest voor mij zorgen en zichzelf. Hij liep al flink op zijn tenen en dat doet zeer om te zien. Je voelt je zo volkomen machteloos. Drie meisjes van bijna 7, 5 en bijna 3 kunnen aardig wat troep maken. Zelfs toen ik wel kon poetsen en opruimen kon ik af en toe niet tegen die drie op.

In het gesprek waar ook mijn thuisbegeleidster bijzit geef ik onze problemen aan. 25 Euro zelf hulp in schakelen kunnen wij ons niet veroorloven. Wij kunnen maximaal 150 euro per maand missen vanwege onze vaste lasten. Doordat ik mijn baan verloren ben zijn wij er op jaarbasis een 10.000 euro op achteruit gegaan. Gezien de situatie thuis had ik recht op 4 uur per week hulp in de huishouding een bedrag kon hij me niet vertellen, maar dat komt wel goed. Anders moest ik maar op de site kijken van het CAK. Je krijgt toch een rekening per periode.

Nou ik kon nog niet 5 minuten naar de tv kijken en dan was ik kapot dus de site van het CAK ging hem ook niet worden. Ellende na ellende kwam en ging op het gebied van gezondheid. Maar ik had tenminste een schoon huis. Dat bracht wat rust in mijn hoofd terug. Voor mijn man ook die zich daar tenminste niet druk over hoefde te maken. En toen kwam het bericht dat Thebe hulp in de huishouding failliet ging. Net voor de kerstdagen. Mijn hulp had 2 weken vakantie maar belde de zondag op dat ze maandag ook niet kwam want er was een vergadering in het Chassee Theater. Ik had dus drie weken geen hulp en precies met de feestdagen.

Zij kon er niks aan doen, maar voor mij bracht dat weer een stuk onrust mee. Ondertussen wist ik nog steeds niet waar ik aan toe was en dan ging dat bedrijf ook nog eens failliet. Van het CAK had ik ook nog steeds niks gehoord. Wat moest ik nou gaan betalen en konden we het wel opbrengen als gezin. Gelukkig ging het in januari beter en na nog een laatste operatie met paar dagen ziekenhuis kwam ik thuis. Langzaam aan kon ik zelf weer de dagelijkse gang van zaken oppakken. En precies toen de hulp ophield kon ik het thuis zelf weer. Maar nog steeds wist ik niet hoeveel het ons ging kosten.

Eind februari komt de eerste beschikking binnen. We worden aangeslagen voor veel te veel. Tenminste in vergelijk wat er nu binnenkomt. De tweede beschikking komt een week later binnen. ik word al verdrietig bij het lezen, maar we kunnen bezwaar in gaan dienen. Ik ben zeker voornemens dat te doen. Maar wanneer zou de rekening nou komen. De rekening komt 18 maart. Een bedrag van 690,44 euro en of ik die wil voldoen voor 19 april. Nee dat kan ik onmogelijk. Per periode zijn we over de 200 euro kwijt en alle periodes zijn bij elkaar op de rekening gezet. Hoezo per periode een rekening? Er staan geen uren op maar twee periodes zijn hetzelfde terwijl ik niet het zelfde aantal uren in die periode heb genoten.

De volgende dag besluit ik eerst maar naar het CAK te bellen. Ik leg uit dat ik al bij voorbaat had verteld dat wij dit niet konden missen, maar dat de rekening ook niet klopt. Ik zeker voornemens ben bezwaar te maken. De persoon aan de andere kant van de lijn was de meest stugge ambtenaar die ik ooit heb meegemaakt. Hij kon mij niet helpen. Ik moest zelf maar achter die uren aangaan. Ik moet gewoon die rekening betalen en wel voor 19 april. De moed zakte me gigantisch in mijn schoenen.

Dan maar de gemeente Gilze Rijen bellen. Per slot van rekening heb ik met hun de gesprekken gevoerd. Nee zij konden me wel het nummer geven van Thebe in de hoop dat ik daar zelf nog iets kan regelen, maar meer kon ze echt niet doen voor mij. Alles is afhankelijk van ons gezamenlijk inkomen. Naar lasten word niet gekeken. En dan bel je maar Thebe op. En helaas omdat die failliet zijn kunnen ze misschien wel en misschien niet iets voor mij doen. Ze zou er een mailtje aan wagen, maar echt zonder garanties.

Daar sta je dan met je goeie fatsoen. Ik dacht en hoopte dat ik het goed had gedaan, maar ik had duidelijk de meest verkeerde keuze gemaakt. En we zullen het wel weer redden, maar het zal met heel veel bloed zweet en tranen gepaard gaan deze keer. Ik weet wel dat heel mijn lijf zeer doet van de spanningen. Gewoon omdat ik even niet weet hoe ik het moet aanpakken nu. Het komt wel weer. Maar ik hoop toch wel binnen een week. Dat scheelt in stress. Het enigste positieve was dat mijn hulp kei goed schoonmaakte, erg aardig was en ik een en soms twee dagen van een schoon huis kon genieten. 🙂 Je moet toch ergens iets positiefs van inzien toch 😉

Afvallen met kinderen

22 februari 2015

Toen ik mijn man leerde kennen woog ik 75 kilo. Met 1.70 een goed gewicht. Ik voelde me er goed bij. In die tijd dronk ik elke avond alcohol. Gewoon omdat ik het lekker vond en gezellig. Ik was thuis en als echte bourgondiër hoort daar lekker eten en een drankje bij. Ook was ik verslaafd aan mijn sigaretten. Ik rookte op het laatst bijna 50 sigaretten op een dag. Tja ik was naast bourgondiër ook een asbak.

Ik had me altijd voorgenomen dat als ik de ware tegen zou komen en we wilde aan kinderen beginnen, dan zou ik daarvoor gestopt zijn met roken. Aangezien mijn man anti roken was stopte ik met roken voor hij bij mij introk. Cold Turkey ben ik gestopt en mènnnn, ik heb zo’n beetje alle afkickverschijnselen gehad die je maar kunt krijgen. Sigaretten dansend voorbij zien komen, koud en dan warm, zweten, op zijn kop in de prullenbak voor een peukje, je dagen niet kunnen concentreren en een dikke keel hebben snakkend naar een sigaret.

Eigenlijk best triest als ik het zo terug lees, maar ik was verslaafd. Ik durf ook niet een sigaret te roken, want dan ben ik weer verkocht. Toen ik stopte met roken was ik veel aan het gamen. Ik had toen een hand vrij. Want normaal was het zo dat ik een peuk in mijn handen had en af en toe een slokje port nam, nu was het als ik zin had in een trek ik een slokje port nam. Aangezien ik heel goed tegen alcohol kan merkte ik na een fles port niks. En dus een fles port op een avond werd eerder gewoonte als uitzondering. Daardoor vlogen de kilo’s er aan. Nee ik werd niet dik van het eten, maar van de zoete port. En toch was ik niet verslaafd aan alcohol, want ik kon heel goed zonder.

Toen ik eindelijk zwanger bleek te zijn heb ik geen drup aangeraakt tot ik weer stopte met kolven. Daarna ging ik weer verder met wijn. Uiteindelijk met zwangerschappen en slechte gewoontes woog ik topzwaar afgelopen zomer 115 kilo. Net voor de zomervakantie ben ik dan ook begonnen met alcohol vaker te laten staan. Dat hielp een klein beetje. Voor ik opgenomen werd, eind september, voor een operatie woog ik 113.8 kilo. Door ernstig ziek te worden als gevolg van complicaties woog ik 107,6 kilo. Ik vond mijn gewicht nooit echt zo’n probleem en wilde niet gefrustreerd gaan lijnen.

Ik ken mezelf. Als ik iets doe, doe ik het zo streng dat ik mezelf ook niks gun. Nee dat wilde ik niet. Maar ik wilde wel mijn levensstijl omgooien. Daar waar ik mijn kinderen gebruikte als excuus om niet te ontbijten, ging ik samen met ze aan tafel zitten om te ontbijten. Ik pak samen met de jongste rond 11 uur een appel of liga. Ik eet om half 1 twee sneetjes brood. Om 4 uur als de kinderen hun lekkers krijgen uit school, dan pak ik een stuk fruit of liga. Avondeten doen we altijd al samen en daar veranderde niks aan.

Toen ineens bleek ik ook nog suiker te hebben. Verdorie, ik hou me al aan eigenlijk suikerdieet. Dan het drinken ook maar aanpassen. Geen koolzuurhoudende hoge calorie dranken meer. Alleen nog markant cristal clear water. Dan krijg je tenminste niet zo’n wee gevoel in je maag. Ik ben inmiddels op de 100.5 kilo en heb niet het gevoel dat ik streng aan het lijnen ben. Af en toe pak ik een glaasje wijn. Gisteren nog heb ik mezelf getrakteerd op een gebakje. Maar door op veel momenten een klein beetje te eten verbrand ik meer. Ik heb meer energie om dingen te doen. Lekker met de kinderen te eten in plaats van nog snel wat dingen doen voor ze naar school gaan. Nee ik gebruik mijn kinderen nu om samen met hun gezond te doen. En het bevalt me prima.

Vol goede moed en vertrouwen ga ik op naar de volgende 13 kilo. Ook in de hoop dat ik daarna geen suiker meer heb.

Dat is niet mijn been

17 December 2012

Ik lig in mijn onderbroek en slaapshirt onderaan de zoldertrap. Ik
probeer mezelf goed te ondersteunen zonder mijn been al te veel te
bewegen. Mijn kinderen van mij afhoudend. Ik kijk naar mijn been. Wat
een raar been en wat ligt ie er raar bij. Is dat echt mijn been en mijn
voet?

Een normale donderdagochtend

De kinderen waren weer veel te vroeg wakker en wilde niet meer
slapen. Ik dacht dan ga ik nog maar even twee wassen vouwen en dan heb
ik meteen schone kleren voor ze om aan te doen. Mijn oudste wilde graag
dr jurk aan en die zat in de droger. Ik ga naar boven doe een was erin
en een uit de droger. Laat de poezen vrij (die zitten s’nachts
opgesloten) en loop naar beneden met de wasmand. Ondertussen denkend aan
wat ik allemaal nog zou willen doen vandaag.

Ik dacht ik ben bij de laatste tree en terwijl ik de stap maak weet
ik t al. Ik was er nog niet en neem zo op mijn rechter enkel de laatste
twee overgebleven treden. Met mijn kont (nogal een omvang) onderrug en
bovenrug vang ik de rest op. Dan begin ik even te schreeuwen en kijk
naar een been waarvan het net lijkt of het mijn been niet is. Ik hoor de
kinderen in paniek en probeer kalmer te worden.
“Femke breng jij mijn telefoon even. Femke mijn telefoon? Femke wil je
mijn telefoon brengen. Femke kom eens hier!” Stiekem raak ik toch in
paniek, want de meiden reageren niet.

En eindelijk komt Femke (5 jaar) met een hysterische Nienke (3 jaar)
achter zich aan. In mijn kamer zit Jilke (net 1 jaar) te huilen. Rustig
blijven en nadenken. Mous nog kalmer blijven, zo vermaan ik mezelf.
“Nienke het is niet erg hoor schatje. Mama is gevallen en kan even niet
opstaan. Niet tegen mijn been aankomen he?!” Zo probeer ik Nienke rustig
te krijgen. Ik weet dat als zij hoort dat ik in paniek raak of ze weet
dat ik veel pijn heb, zij hysterisch wordt.

“Femke kun jij even mama’s telefoon brengen dan kan mama papa even bellen.”
De zin kalmte kan u redden klopt als een bus. Femke brengt de telefoon.
“Nienke kun jij even kleren pakken voor jezelf.” Ze komt aan met een
groene jurk en een bloes en ergens moet ik even lachen ondanks de pijn.
Ze kan net zo goed kleren uitzoeken als de gemiddelde man (no effence).
Ondertussen bel ik mijn man en jammer dat ie snel naar huis moet komen.
Het doet zo’n zeer en ik weet zeker dat ie gebroken is. Mijn man heeft,
voor ik ophang al vervoer geregeld en een ambulance gebeld.

“Femke breng even mijn andere telefoon!” En meteen bel ik de buuf.
Even vragen of zij de kinderen op kan vangen. Daarna mijn ouders want,
zo kan mijn vader de kinderen ophalen. Een vriendin die haar zoontje in
dezelfde klas heeft als Femke zodat die op school kan zeggen dat Femke
met mijn vader meegaat en vandaag niet komt.

Ik lig in mijn onderbroek en slaapshirt onderaan de zoldertrap.
Ondertussen probeer mezelf goed te ondersteunen zonder mijn been al te
veel te bewegen. Mijn kinderen van mij afhoudend. Ik kijk naar mijn
been. Wat een raar been en wat ligt ie er raar bij. Is dat echt mijn
been en mijn voet?

“Femke kun je even een trui voor mij pakken mama heeft het een beetje
koud?” Ze pakt de goede trui en ik doe hem aan. Mijn haren zijn een
plofbol die al gisteren gewassen hadden moeten zijn dus: “Femke kun je
mijn haarborstel pakken en elastiek.” Ik zat er nog even aan te denken
om wat molletjes of ibu in te nemen, maar vond het niet verantwoord dat
Femke te laten halen. Ze doet zo verschrikkelijk goed haar best mama te
helpen.
Even de pijn maar wegslikken. De pijn komt in golven.

Dan hoor ik mijn man aankomen. “Kids ga maar naar beneden.” En tegen mijn man; “Haal eerst Jilke maar naar beneden.”
Een collega van mijn man wacht de ambulance op. De buuf komt achterom,
maar helaas daar waren de honden die meteen dachten: Joepie vrijheid!
Mijn man (de EHBO-er die hij is) checkt me en kijkt of hij iets kan
doen. En ik denk: Gelukkig ik ben nu in goede handen.
Mijn man haalt heel de gang leeg zodat het ambulance personeel er goed
bij kan. En dan zeg ik: “Ga maar achter de honden aan anders is er
dadelijk een tweede ramp.” Gelukkig die kwamen snel terug en eigenlijk
meteen is het ambulance personeel er.

Doe mij nog maar een shotje

Ze kijken naar mijn enkel en die is in ieder geval uit de kom.
“Heb je het horen kraken of scheuren.”
“Ja ik hoorde het kraken.” Vermoedelijk dus ook een breuk.
“Jij bent slecht te prikken he?”
“Ja pak mijn prikader maar als het toch een infuus moet zijn.” En zo geschied het.
“Schaal 1 op 10 hoeveel pijn heb je?” “Nou een goede 8.”

Na nog een aantal vragen en een shotje verdoving wordt mijn been in
een opblaasbare zwachtel gelegd. Ik word al wat licht in mijn hoofd en
mag op mijn kont naar beneden de trap af. Ondertussen krijg ik nog een
beetje, beneden weer en zo hup met een stoel op de brancard de ambulance
in.
Daar nog een shotje en ik dacht zal ik gaan pitten of worden ze dan bezorgd.

In het ziekenhuis aangekomen foto’s laten maken. “Ik spreek met
jullie af dat ik mijn been beweeg in de positie die jullie willen en
mocht het niet genoeg zijn mag je iets meehelpen.”Zeg ik. De
verpleegkundige lachen om die uitspraak maar doen wat ik verzoek. Die
gezichten best verbaasd, maar het lukt me. “Zo’n shotje van jullie doet
wonderen.” zeg ik lacherig. Schaal 1 op 10 scoren is de score 4.
Twee foto’s zijn er gemaakt en dan komt er al een arts. “Uw enkel gaan
we terugzetten en dat doet zeer.” Gatverdamme! Ik haat pijn. Ik ben niet
kleinzierig, maar als ik weet dat is zeer gaat doen ben ik een
watje.”We geven je nog extra verdoving.” En heel snel zetten ze m terug.
“Nog even twee nieuwe foto’s maar ik denk dat het een operatie wordt.” zegt de arts optimistisch.
“Uw kuitbeen is gebroken maar de orthopedisch chirurg komt zo. Wanneer
heeft u voor het laatst gegeten.” “pfff gisteren avond om 7 uur.”
“U wordt vandaag nog geopereerd. En omdat chirurgie en orthopedie vol
liggen gaat u naar neurologie.” Joepie! Ik kan niet wachten denk ik
verdrietig.

En om 15.00 uur mag ik dan eindelijk naar de OK. Bij de checks die ze
doen vraagt de chirurg aan mij of ik weet wat ze gaan doen. Het
duiveltje in mij komt even los. “Ach natuurlijk! Amputeren die hap.” Als
hij iets gedronken had op dat moment was het zo over me heen gespuugd.
Thank God voor OK regels! De operatie duurt bijna drie uur en pas rond
18.30 ben ik op mijn kamer terug. Niet alleen was het een gecompliceerde
breuk, maar ook alle banden waren kapot en een vatenchirurg moest er
aan te pas komen om wat bloedvaten te herstellen die beschadigd waren.
Maar goed op mijn kamer mag ik nog goed dommelen van de narcose en
morfine.

Tja vroeger..

De volgende dag is het wachten op de gipskamer en de controle foto en
pas dan kan ik naar huis. Gelukkig is dat snel gefixt (sarcastisch) en
ga ik rond 15.00 uur pas richting gipskamer. Nog even lachen naar de
foto, nja meer schrikken van de foto. Ik mag even kijken en zie me daar
toch een pin, plaat en schroeven en wordt er niet vrolijk van. Kan ik
ooit nog normaal lopen met dat spul. De pijn is weer even hevig en met
een shotje morfine mag ik naar huis.

Om 18.30 ongeveer kom ik dan eindelijk thuis aan. In mijn herinnering
kon ik altijd heel goed met krukken lopen. Maar nu 24 jaar later, 50
kilo zwaarder en mijn goede been in het gips, bak ik er niks van en vind
ik het dood eng. Dat het maar snel 24 januari mag zijn! Nu nog snel
even alles regelen, want mijn man vrij te moeten laten nemen tot 24
januari vind ik wel erg ver gaan.