Archieven

Kringen in het water 20

9 mei 2015

Iedereen moest uitkijken naar een donkerblauwe Renault Scenic met het kenteken 14-XH-KJ. De twee mannen hadden allebei een leren jack gedragen. Ze hadden wapens bij en waren dus gevaarlijk. Als ze gesignaleerd werden moest er onmiddellijk assistentie worden aangevraagd. De verdachten mochten niet zomaar benaderd worden. Iedereen was alert en op zijn hoede. Marco en Ernst hadden de jongens voor ze weggingen op het hart gedrukt zelf geen actie te menen als die mannen weer kwamen. Ze hadden het geweldig gedaan en de volgende keer moesten ze het weer zo doen. De jongens vonden het geweldig dat ze mee konden helpen. Marco hoopte maar dat ze niet overmoedig zouden worden. Want deze knullen maakte geen schijn van kan tegen deze getrainde huurmoordenaars.

Mike en zijn tijdelijke collega Tom hadden aan de voorkant een warmte camera opgehangen. Eentje die gericht was op een deel van de straat. De kant van de speeltuin af tot aan het huis van Ellis. Ze waren er net mee klaar toen er een donkere auto met twee mannen erin kwam aanrijden. Marco vloog omhoog, maar werd weer in zijn stoel gedrukt. “Nee je gaat niks ervan alleen naar buiten.” Sprak Henk hem ferm toe. Ernst had contact met agenten in de buurt en ga de informatie door. “P-20: Auto gesignaleerd rijd van zuid naar oost. We zien er twee mannen in, mogelijk de verdachten. Ze zijn gewapend en gevaarlijk. Over.” “C-01: We zien ze. Kenteken klopt niet met wat we hebben doorgekregen dit is BB-05-ZK, moeten we ze nog volgen? Over.” “P-20 Vooralsnog toch maar aanhouden met assistentie. Ik laat ondertussen het kenteken natrekken. Over.” C-01: Begrepen! Over.”

Een paar straten verderop werd de zwarte Renault Scenic met twee mannen erin staande gehouden. “Wat is er agent?” Vraagt één van de mannen geschrokken. “Hou je handen omhoog. Doe met je rechterhand de deur open en stap langzaam met beide handen omhoog de wagen uit.” Aan de andere kant kreeg zijn passagier dezelfde opdrachten. Lijk wit van schrik stappen de mannen de auto uit. “Hebben jullie legitimatie bij?” “Jjjj ja in mijn portefeuille in mijn kontzak.” Hij wilde zijn portefeuille pakken maar meteen kwam er een. “Hou je handen omhoog.” En een andere agent fouilleerde hem eerst en pakte daarna zijn portefeuille. Hij haalde zijn rijbewijs eruit en las het hardop. Keek naar de mannen en zei: “Dit zijn ze niet. Ze kunnen weer verder gaan.” “Sorry voor het ongemak” zei een andere agent en die stapte weer in hun politie auto en meldde hun bevindingen. “C-01: We hebben ze staande gehouden, maar het zijn niet de verdachte. Over.” P-20: Ik krijg net binnen dat het kenteken geen bijzonderheden betreft. Auto is van een buurtbewoner. Bedankt voor jullie inzet. Over”

Iedereen durfde weer adem te halen. En van een stilte leek het ineens in de kamer een kippenhok. Even moest stoom afgeblazen worden. Eva vluchtte naar beneden om koffie en thee te zetten. Ze moest even die ruimte uit. Ze was veel gewend en zeker als vrouw van Henk en zus van Marco, die af en toe op klussen ook meehielp. Maar nu was het dichterbij. Persoonlijker leek wel. Gek was dat want ze kende Ellis pas kort. Maar ondanks dat was er een band ontstaan en verdomme, die wilde ze niet kwijt. Het maakte haar kwaad dat Ellis zo bedreigd werd en machteloos dat ze even niks meer konden doen dan afwachten. Toen de koffie en thee klaar was, was ze weer een beetje bedaard. Ze nam het dienblad mee naar boven en zette het op het nachtkastje, wat voorlopig als tafeltje dienst deed, neer. “Iedereen mag zelf inschenken.” Henk keek haar aan en toen haar handen. Hij trok Evan naar zich toe. “We krijgen ze wel lieverd. Dat beloof ik je.” Eva kreeg er geen woord uit en knikte slechts.

De nacht ging zonder verdere incidenten voorbij. In toerbeurten werd er geslapen en de computerschermen in de gaten gehouden. De volgende ochtend was de zon net op toen de telefoon ging. Ernst nam de telefoon op en zette hem meteen op speaker. “Met Commandant Wijnen.” Het was de beveiliging van de Oranje Kazerne in Schaarsbergen. “Commandant Wijnen ik wilde u berichten over het volgende. Rond 04.00 uur vannacht is er een auto gesignaleerd met twee mannen erin. De auto voldeed aan de beschrijvingen die we hadden doorgekregen van u. Toen we de auto wilde volgen waren de verdachten er al vandoor gegaan. Ze houden zich vermoedelijk ergens schuil. Surveillerende bewakers hebben de mannen niet meer gezien, zelfs een helikopter heeft ze niet kunnen lokaliseren. Het spijt me dat we u niet een positiever bericht kunnen geven.” “Dank u voor het delen van de informatie. Jammer dat het niet gelukt is ze te pakken. We weten nu in ieder geval dat de dreiging zeer serieus is.” Ernst zijn gezicht staat bezorgd. “We hebben de kazernecommandant al ingelicht. Iedereen is in hoogste paraatheid.” “Oké. Ik hoor het wel als er iets is.” “Doen we.” En het gesprek werd beëindigd.

“Verdomme! Kunnen die militairen nou helemaal niks.” Marco was boos. “Ze hadden ze kunnen hebben als niet altijd als een diesel op gang komen.” Henk suste Marco. “De beveiliging zijn geen militairen Marco. Dat zijn of ingehuurde mensen of burgers. We moeten vertrouwen houden. Ik denk niet dat ze, nu ze gezien hebben hoe zwaar de beveiliging is, daar hun slag gaan slaan.” Tenminste hij hoopte het van niet. Want ook Henk had een paar maanden geleden een reportage gezien met een verborgen camera. ‘Wie was dat ook al weer. O ja ik weet het weer. Alberto Stegeman.’ Hij zei dat maar niet tegen de rest hier. Die zouden zich te veel zorgen gaan maken. En misschien hadden die twee mannen die reportage niet gezien.

Ondertussen werd ook Ellis op de hoogte gesteld door haar commandant. Het kwam nu wel angstig dicht bij. Wat moest ze doen. Hier op de kazerne blijven of toch terug naar huis. Ze moest eerst nog een klus klaren en zo meteen moest ze nog de verhoren gaan doen, daarna de gesprekken met de psychiater afwachten en dan hun beider bevindingen in een onderzoeksrapport verwerken. Dat had hoge prioriteit voor haar, want het betrof haar mensen die in een onzekere rot positie zaten. En ze wist uit ervaring dat onzekerheid veel met een mens kan doen. De Commandant had net haar kamer verlaten. Ze ging eerst maar eens ontbijten in de kantine en stond op.

Kringen in het water 19

8 mei 2015

De telefoon ging over en Henk nam op. “Ellis?” “Hoi Henk, is Marco er niet.” “Nee die is bezig met een onderzoek.” “Kunnen we elkaar de hand schudden. Ik heb hier een aantal goede militairen die waarschijnlijk ontslagen gaan worden.” “Drugs?” Henk wist hoe onverbiddelijk Defensie was met het drugsbeleid. “Ja, softdrugs.” “Zijn dat jongens die met jou op missie waren?” “Ja klopt.” Zei Ellis meteen. “Gedacht aan PTSS.” En dat was het nu het fijne aan het team van Marco en Henk, ze zaten zo op één lijn. “Ja dat wilde ik inderdaad meenemen. Ik heb daarom Jan Jaap Goede ingeschakeld. Hij zit bij de gesprekken bij en zal vooraf eerst met de jongens een gesprek hebben. Hoewel ik niet denk dat het iets zal uitmaken, wil ik het tenminste geprobeerd hebben.” “Je hebt groot gelijk. En doe Jan Jaap de groeten van ons. Hij doet zijn achternaam eer aan.” Ha ha! Ja inderdaad. Maar met wat voor onderzoek is Marco bezig?

“Wij werden gebeld door de Commandant van het regionale politiekorps. Er was een moord gepleegd. Het ziet eruit dat de huurmoordenaar die jou moest doden zelf gedood is. Dat is ook meteen het goede nieuws.” Maar Ellis voelde aan haar water dat er meer was. “En het slechte nieuws is?” Vroeg ze dan ook. “Het slechte nieuws is dat er nu waarschijnlijk twee huurmoordenaars achter jou aanzitten. Ons advies is dan ook om de beveiliging op de kazerne aan te laten scherpen en pas naar huis te komen als deze twee zijn opgepakt.” “Nou dan hebben jullie een uitdaging.” Zei Ellis beslist. “Hoezo. Ik ben morgen bezig met de verhoren en het afronden van het onderzoek en daarna dien ik mijn ontslag in. Ik heb een baan aangeboden gekregen en die wil ik graag accepteren.” “Oké!”Antwoordde Henk overvallen. “Welkom bij de club. Dan zien we je morgenavond. Hier zetten we ook extra mensen in. Ik laat Ernst wel even met jou commandant bellen voor extra beveiliging. Neem het serieus en kijk goed uit Ellis. Deze mannen zijn zeer gevaarlijk.” “Weet ik Henk, maar ik laat me niet wegjagen van mijn huis. En daarbij ben ik van plan nog heel lang te werken voor mijn nieuwe baas.” Henk moest lachen, maar hij had ook diepe bewondering voor deze vrouw. “Tot morgen Ellis.” “Tot morgen Henk.” En daarmee was het telefoongesprek beëindigd.

Henk belde meteen Marco en liet hem weten dat Ellis pas morgenavond thuis was. En hij moest ook Ernst vragen of die de commandant van Ellis ging bellen. Die op de hoogte stellen van het gevaar en een verzoek in dienen voor extra beveiliging voor Ellis en eigenlijk ook de kazerne zelf. Die zou ook een mogelijk doelwit kunnen zijn. Ernst ging meteen bellen toen hij op de hoogte was. En binnen No Time was alles in werking gesteld. Extra beveiliging voor Ellis. De terreurdreiging voor de kazerne word naar het hoogste niveau opgevoerd, niveau 4. Dat betekent dat de terreurdreiging substantieel is. Henk hoopte maar dat het maar voor een dag was. Dat zou dan betekenen dat Ellis morgen weer veilig naar huis kon komen. Maar Henk wist ook dat dat niet erg realistisch was.

Ook Marco voelde zich onrustig. Ze hadden een paar beelden bekeken met de verkeerscamera’s, Ze konden een signalement geven, maar heel erg duidelijk was het niet. Een beetje een gemiddelde inwoner van het Midden Oosten. Dus openbaar maken konden ze niet. Dat zou voor onrust kunnen zorgen en dat moesten ze toch zien te voorkomen. Wel deelde ze de beelden met de beveiliging van Schaarsbergen. Intel had twee mannen naar het huis van Marco gestuurd die het team van Marco en Henk kwamen versterken. Ze hadden nog wat extra high tech snufjes bij. Mike die ondertussen al weer terug was, was helemaal in de wolken. Hij kon naar hartenlust spelen met dat dure en nieuwe speelgoed.

De telefoon van Marco ging. “Met Marco.” “Uhh Mee Leon, ben jij die meneer die hier daarstraks was op onze speeltuin.” Zei een jongen aan de andere kant van de telefoon. “Ja dat ben ik. Ik was er samen met commandant Wijnen.” Antwoord Marco. “Is er iets gebeurd?” Vroeg hij meteen. “Ja, maar ik weet het niet zeker.” “Wat dan?” “Nou vijf minuten geleden kwam hier een auto langsrijden met twee donkere mannen. Ze leken een beetje op die dooie vent. Die van die foto die jullie lieten zien.” “En waar is die auto heengegaan? En weet je wat voor auto het was?” Marco zette zijn telefoon op speaker en Ernst pakte zijn pen en een notitieblok. “Het is een donker wagen. Ik denk donker blauw.” “Je denkt of je weet het zeker?” “Ja het was donker dus dan is het moeilijk te zeggen.” “Oké! En de mannen? Heb je die wel goed kunnen zien?” “Ze zijn twee keer voorbij gereden en twee keer langs het huis van die militaire mevrouw. Daarom hebben we ze best goed kunnen zien en het kentekennummer genoteerd.” “Jullie hebben wat?” “Is dat niet goed dan?” Vroeg de jongen ineens onzeker. “Dat is steen goed! Waar zit je nu? Want dan nemen wij een tekenaar mee die met jullie een compositietekening kan maken.” “Cool! Franske wil ook tekenaar worden. Die is al begonnen mee tekenen.” Marco moest er wel een beetje om lachen, maar deed dat zonder het te laten horen. Dit waren misschien wel toekomstige agenten. Wat een kanjers. Ze waren nog steeds op de speeltuin zeiden ze. En Marco beëindigde daarna het gesprek.

Marco keek ernst aan. En tegelijk zeiden ze “Misschien krijgen wij die lui toch nog snel te pakken.” Ze gingen naar het kantoor van de tekenaar en die pakte na een korte uitleg snel zijn spullen. Ondanks zijn onrust wilde Marco wel hoop en vertrouwen houden in een goede afloop. Die jongens van het speeltuintje hadden goed werk verricht, maar ze moesten wel verteld worden dat deze mannen extreem gevaarlijk waren. Ze kwamen aan bij de speeltuin en daar stonden Leon en Franske. Franske was druk met een potlood bezig op een grote kladblok. Twee jongens waren aan het praten tegen hem. Dat beloofde nogal wat. Toen ze de tekening zagen waar Franske mee bezig was, viel zijn mond open van verbazing. Een donkere auto met twee figuren erin. Alle details van de auto stonden erop. Als hij niet beter had geweten dacht hij gewoon dat het ging om een zwart-wit foto.

De compositietekenaar die ze hadden meegenomen ging mee aan het werk. Hij gaf Franske af en toe aanwijzingen. Samen maakte ze drie hele duidelijke tekeningen. Franske van de auto met de inzittende en de tekenaar van de twee inzittende ieder op een apart vel. Ja hier konden ze wat mee. “Bij mij thuis maken we er wel een paar kopietjes van.” Zei Marco. “Dan heeft Henk ook al het een en ander om mee te werken.” Ze scande de tekeningen ook in om ze zo door te sturen naar de beveiliging van de kazerne en Intel.

Kringen in het water 18

7 mei 2015

“Nou!” Begint Marco, “Ellis vertelde mij dat de man die hun in een hinderlaag heeft laten lopen, een dubbelspion was. Niet alleen dat, maar toen ze hem oppakte om te verhoren, was hij dermate ernstig mishandeld dat hij een dag later op het kamp overleed aan zijn verwondingen.” “Oké. En waar wil je heen?” “Ellis kreeg de schuld van zijn dood en toen werd er een prijs op haar hoofd gezet. De dubbelspion is ook nog eens een neef van Dadullah. Heb je enig idee wie Dadullah is?” Vroeg Marco aan Ernst.

“Geen idee, maar de manier waarop je het vraagt zal het ongetwijfeld een kopstuk zijn van de Taliban.” “Dat heb je goed geraden Ernst. Het is DE leider van de Taliban op dit moment. Mehmet Zemar was afgereisd naar Europa meteen toen Ellis thuis kwam met haar eenheid. Alleen zijn ze hem ergens kwijtgeraakt. Gisteren kreeg Ellis een bloemetje aangeboden door een jongen die we betrapt hadden in de tuin.” “Bedoel je deze bloemen? Want deze lagen in de container bij het motel.” Marco bekeek de foto die genomen was van het boeket in de container en het kaartje. “Ja dat zijn ze. Hierbij zijn mijn vermoedens bevestigd. Ik denk dat Mehmet gisteren eigenlijk wilde toeslaan. Hij moest alleen zeker weten of ze thuis was. Daarvoor heeft hij een jongen uit de buurt gebruikt.”

Ernst kon Marco heel goed volgen. “Mooi dan gaan we zo meteen naar die jongen toe met een foto van Mehmet Zemar. “Is goed, hoewel ik denk dat we gelijk krijgen. Ik denk dat Mehmet is vermoord omdat hij zich niet aan zijn deel van de afspraak hield. Voor een bepaalde datum Ellis omleggen. Dat verklaart dan ook meteen de Arabische tekst en dat er verrader staat.” Marco ging door met zijn redenatie. “Dan ben ik dus ook bang dat Ellis niet een moordenaar maar twee moordenaars van de Taliban achter zich aan heeft.” “Waar is Ellis nu?” “Ze is op de kazerne. Vooralsnog is ze daar veilig. Maar ik weet niet voor hoelang. Mike? Jij moet zodra er een redelijk goede beschrijving van die twee gasten is, gaan bellen met je maten.” Mike knikte, “Ik ga er meteen achteraan.” En weg was Mike.

Ernst en Marco stapte in de auto. Eerst gingen ze even bij Eva en Henk boven de beelden kijken. Daarna gingen ze op zoek naar de jongen met de bloemen. Die was met een groepje op het speeltuintje aan het voetballen. Ernst en Marco liepen naar het groepje toe. Een van de jongens grapte “Jaap je bent wel populair hè vandaag.” Jaap kreeg een rood hoofd. “Dus jullie hebben die vent allemaal gezien.” Ernst hield een foto omhoog van Mehmet. Ze knikte allemaal. “Ja die gast wilde dat Jaap bloemen bracht bij dat vrouwtje dat daar woont. Die militair.” Zei een van de jongens. “En was er een speciale reden waarom juist Jaap moest gaan?” Vroeg Ernst weer. “Ik zei, toen hij het huis aan wees dat ik daar gisteren in de tuin betrapt was en toen vond die enge vent het wel een goed idee dat ik ging om zogenaamd mijn excuus aan te bieden. Hij zou mij vijf euro geven als ik terug was, maar dat heeft die eikel niet gedaan. Hij zei dat ik morgen weer een kans had.”

Meteen was het bij Marco en Ernst duidelijk dat het vermoeden van Marco helemaal op het goede spoor zat. “Kun jij Ellis te pakken krijgen?” Vroeg Ernst aan Marco. Marco schudde zijn hoofd, “Als het goed is belt zij zelf straks.” “Oké. Ze moet daar blijven. Ze mag niet zonder beveiliging de kazerne af. En de beveiliging moet daar aangescherpt worden.” Tegen de jongens zei Ernst, “Als jullie één of twee mannen zien die zich ophouden bij dat huis,” en hij wees het huis van Ellis aan, “Ga dan niet achter ze aan. Maak ook geen contact met ze, maar bel dan meteen dit nummer.” Ernst gaf een stel kaartjes van hem aan de jongens. Marco deed hetzelfde. Hij was immers dichter in de buurt. Ondertussen had Marco een gigantische knoop in zijn maag. Hij had zich terecht zorgen gemaakt. Normaal gesproken vond hij het best grappig als hij gelijk had. Dat streelt je ego in de meeste gevallen, maar nu niet. Nu beangstigde die gedachten hem. Ondanks de explosieve start, was hij toch heel veel gaan geven om zijn buurvrouw.

Ellis had alle documenten van haar commandant gekregen. Nu moest ze haar eigen onderzoek starten. Daarna moest ze de mannen horen en vervolgens haar bevindingen rapporteren. Een bevriend psychiater zou bij de ondervragingen zitten. Die zou later ook een gesprek alleen met de mannen hebben. Of eventueel met advocaat erbij. Ze had het in ieder geval aan de mannen laten weten dat ze beter een advocaat in de arm konden nemen. Die zou dan waarschijnlijk ook bij de gesprekken willen zijn. Ze wilde er zijn voor haar mannen, want zij waren er voor haar geweest. Zij had op ze kunnen rekenen tijdens de uitzending. Zij hadden allemaal veel te veel voor hun kiezen gekregen met deze uitzending. Sommige waren al voor de derde keer op uitzending en zelfs die hadden zitten janken als kleine kinderen. Nee ze kon hun onmogelijk laten vallen. Dit moest ze nog doen voor ze die brief zou gaan schrijven.

Dat was haar stok achter de deur. Nog even een hoog politiek spel en dan zeg ik ze vaarwel. Ellis moest lachen om haar woordspeling. Snel ging ze aan de slag. Twee van de vier waren aan het roken en twee hadden een joint op zak. Het was na de dienst, maar op de kazerne achter één van de DAF trucks. Morgen had ze haar eerste afspraak om 09.00 uur. Nu ging ze eerst Marco bellen om te laten weten dat ze waarschijnlijk morgen ook niet thuis kwam, maar overmorgen. Marco. Een zucht ontsnapte aan haar lippen. Wat was ze pissig geweest bij hun eerste ontmoeting, maar hij had er niks aan kunnen doen. Al snel had ze een vertrouwenspersoon in hem gezien. Nee vertrouwenspersoon is niet het goede woord, want met een vertrouwenspersoon zou je geen relatie willen beginnen die gebaseerd is op seksuele lust. Ze liet haar fantasie weer op de loop en ze riep zichzelf tot orde. Ze pakte een slok water uit haar flesje op het bureau, zuchtte een keer en draaide toen het nummer van Marco.

Kringen in het water 17

6 mei 2015

“Agent Opspelt! U wordt van dit onderzoek afgehaald. U bent een getuige in deze zaak. Straks op het bureau wordt uw verklaring opgenomen en daarna mag je bij mij een verklaring komen afgeven wat jij in de baas zijn tijd in een motel doet. Dat het niet uw eigen vrouw is mag je bij Veronica gaan uitleggen daar bemoeien wij ons niet mee.” Dit beloofde niet veel goeds voor agent Opspelt. Maar hij kon niet liegen tegen zijn collega’s en zijn baas en had dus opgebiecht dat hij in de kamer ernaast zat en zo de exacte tijd van de moord kon noemen. Hij had nog net een auto zien wegrijden met twee mannen erin, maar geen kenteken kunnen noteren, daarvoor was die auto te ver weg geweest. Nu kreeg hij een gesprek met zijn baas, Commandant Wijnen. Als hij maar niet geschorst ging worden.

De technische rechercheurs waren klaar met het vinden van sporen. Behalve de vingerafdrukken van de dode was er niks gevonden waar ze ook maar iets mee konden. Ook niet op de muur in bloed. De daders hadden met zeer grote waarschijnlijkheid handschoenen aangehad en alle sporen of dingen die aanknopingspunten konden zijn meegenomen of vernietigd. De vingerafdrukken van de dode hadden ze in ieder geval genomen samen met DNA en bloedgroep. De bloedgroep om er echt zeker van te zijn dat het zijn bloed was waarmee geschreven was en er niet nog ergens in de buurt een ander lijk lag. Op het bureau werd meteen gekeken naar de vingerafdrukken. Ze werden daarom in de Nederlandse databank HAVANK gezet en in de internationale AFIS. Bij beide kregen ze een hit. Ze hadden hier niet te doen met Mohammed Duccal, dat was slechts een van zijn aliassen, maar met Mehmet Zemar.

Mehmet Zemar stond op de lijst van interpol. Hij was een huurmoordenaar van de Taliban. Maar wat deed hij hier? Commandant Wijnen en de twee rechercheurs waren in overleg. Het verontrustte ze dat ze zo weinig hadden. Na een paar telefoontjes was de onrust zelfs toegenomen. Een internationaal huurmoordenaar was in hun district vermoord. Wat was zijn opdracht geweest, wat deed hij hier. Er waren met de minuut meer vragen. Misschien moest hij zijn oud collega’s maar eens bellen. Die waren een kei in profielen maken van seriemoordenaars dus een huurmoordenaar moest ook niet zo moeilijk zijn.

De telefoon van Henk ging over. Henk keek naar zijn scherm en daar verscheen een glas wijn in. Lachend nam hij op “Wijntje! Wat kan ik voor je doen makker.” “Henk ff serieus joh, we hebben je hulp nodig. We hebben hier een lijk van naar het nu uitziet een huurmoordenaar die vermoord is omdat het een verrader is. Zouden jullie kunnen komen kijken naar wat we hebben, wat niet bijzonder veel is trouwens.” “Uitdagingen zijn altijd welkom. Maar we zijn nu ook bezig met een klus. Vind je het goed dat ik Marco stuur. Hij is er met..” ondertussen keek Henk naar Marco en die riep “20!” “20 minuten. Is dat oké?” “Geweldig! Dank je. Laters Makker.” “Laters!” En Henk beëindigde het gesprek. Hij vertelde Marco wat er precies aan de hand was. “Neem Mike maar mee. Omdat Ellis er niet is, loopt hier niemand direct gevaar.” Marco en Mike waren al bij de deur. “Tot straks! We houden je op de hoogte. Bel je ons als er iets is?” “Natuurlijk! Zo eindelijk een momentje met mijn vrouw alleen.” “Ha daar was het je om te doen.” Henk gaf Marco een knipoog en toen verdween die.

Snel reed Marco met Mike naar het bureau in de stad. Hier hadden Henk en hij een tijd gewerkt dus het voelde als thuiskomen. Ze parkeerde de auto op de parkeerplaats voor het gebouw en liepen naar binnen. “Marco, Mike! Hierheen!” Daar stond Ernst Wijnen hun al op te wachten. “Fijn dat jullie er zijn. We zitten even erg in de knel. Dit lijkt op een grote zaak, maar we hebben verdomd weinig. We hebben te maken met een huurmoordenaar Mehmet Zemar. Hij is vermoord in het motel in Merendam.” “Pardon! Je maakt een grapje?” Roepen Marco en Mike verbaasd in koor. “Kennen jullie het slachtoffer?” “Een dode huurmoordenaar kan ik nauwelijks slachtoffer noemen.” Zegt Marco met een grimmige blik. “Maar vertel wat er gebeurd is en hoe jullie hem gevonden hebben.”

Ernst begint te vertellen. “Rond kwart voor vijf is hij door twee mannen, vermoedelijk van Arabische kom af, met twee kogels om het leven gebracht. Of dat nog niet genoeg was hebben ze op het bed, zijn kop van zijn romp gescheiden. In het Arabisch (met dank aan Yasi) hebben ze in het bloed van die Mehmet verrader geschreven op de muur. Ze hebben op zijn kleren na alles meegenomen en geen vingerafdruk of haartje of wat dan ook achter gelaten. Het is dat de vingerafdrukken van Mehmet in zowel HAVANK als in AFIS zat. Zo hebben we hem in ieder geval snel kunnen identificeren.” Marco keek Mike aan en knikte. “Mehmet had een doel in Merendal. Na wat ik begrepen heb van mijn collega’s bij Intel was dat hij de opdracht had van Dadullah om een militair te vermoorden. Niet zo maar een militair maar de vrouwelijk commandant die net terug is van haar uitzending in Afghanistan. Zij zou de neef van Dadullah vermoord hebben, wat niet waar is. Hij is vermoord door de Taliban zelf. Dadullah is een van de leiders van de Taliban. Die vrouwelijke commandant woont in Merendal en is de buurvrouw van Marco. Wij zijn daar aan het observeren.” De ogen van Ernst werden groter.

“En wanneer waren jullie van plan om ons in te lichten?” “Om eerlijk te zijn niet. We wisten niet zeker of zij het beoogde doelwit was en we wisten niet wie het was. We hadden een vermoeden op basis van de informatie die zij ons heeft gegeven en de informatie die we van Intel hebben gekregen. Daarnaast hebben Marco en Ellis iemand in de tuin gezien, maar vonden alleen een schoenafdruk. Dat is niet voldoende om jullie in te schakelen. Vandaar dat we zelf maar zijn gaan surveilleren.” Vulde Mike aan. “Oké, ik begrijp het. De kans was inderdaad klein geweest dat wij dit serieus hadden genomen.” Ernst krapte op zijn hoofd, dat was een zenuwtrekje van hem. Marco en Mike keken elkaar aan. “Ernst, ik heb een klein vermoeden en ik ben bang dat als ik gelijk heb, dat we wel eens een groter probleem kunnen hebben.” “Hoezo?” vroeg Ernst.

Kringen in het water 16

5 mei 2015

Nee het probleem van Mehmet lag hem meer in zijn opdrachtgever. Die had namelijk geëist dat hij vandaag voor 12 uur vannacht bewijs stuurde dat hij haar vermoord had. Dat zou hij met geen mogelijkheid voor elkaar krijgen. Hij moest eerst maar eens dat telefoontje plegen. Dat deed hij niet in het motel. Hij zette zijn auto aan de kant en belde. “Mijn beste leider Dadullah, ik kan haar niet voor 12 uur vannacht vermoorden. Ik had het graag willen doen omdat ik u wil eren. Maar met mijn hand op de Koran vertel ik u dat ze niet thuis is. Ze is morgen pas weer thuis.” Het gesprek was in het Arabisch, maar het had net zo goed in het Pasjtoe gesproken kunnen worden. Hoewel daar was hij niet zo sterk in, maar de krachttermen die werden gebruikt had hij zo kunnen vertalen. “Nee ik kan deze taak aan mijn leider, vervanging is niet nodig. Ik heb slechts nog één dag nodig.”

Toen Mehmet het telefoongesprek beëindigde was hij opgelucht dat hij nog een dag respijt had gekregen. Dit mocht echt niet verkeerd gaan dan was hij zwaar de klos. Dadullah was niet blij geweest, alles behalve zelfs, maar de broer van Dadullah had het zeker weten niet gepikt. Dan was het zijn kop geweest die had gerold. ‘Niet aan denken Mehmet! Niet aan denken.’ Dacht hij, maar hij was van dit gesprek bloednerveus geworden. Stel dat ze morgen ook weg was. Dan had hij een serieus probleem. Hij startte zijn auto en reed naar het motelletje. Hij was in gedachten, een grote fout die hij normaal nooit maakte. Hij pakte zijn spullen uit de auto en de bloemen. De bloemen gooide hij in een container en daarna ging hij zijn kamer in.

Een paar minuten later werd er op zijn deur geklopt. “Ja?” Hij verwachtte niemand en keer door het kijkgat. Op dat moment werd er twee keer geschoten, maar niemand die het hoorde. Alleen het kraken van hout en een doffe klap. De deur werd open gemaakt en twee mannen met handschoenen aan pakte de spullen die zij nodig hadden. Niemand zou weten waarom Mehmet hier in dit motel zat. In het Arabisch zette ze een tekst neer. خائن stond er in zijn bloed geschreven wat verrader betekend. Ze deden de deur dicht, voor zover dat ging en snelde naar hun auto. Nog kijkend of iemand hun gezien had, maar dat was niet zo. Ze startte hun auto en reden weg.

De deur naast die van Mehmet ging open. Er kwam een man uit de kamer, zijn broek hing op half elf. Wat was dat net. Eerst dacht hij dat hij het niet goed gehoord had, maar iets zei hem dat hij het niet moest vertrouwen. Hij keek naar de deur van de buurman en vloekte toen hij de kogelgaten zag. Ja hij herkende dat soort gaten meteen. Hoe moest hij dit gaan uitleggen aan zijn collega’s. Hij ging niet naar binnen, dat mag nooit alleen. Ook al was hij er zeker van dat de daders al vertrokken waren. Zijn auto stond om de hoek, eerst kleedde hij zich goed aan. Daarna stuurde hij de vrouw met wie hij de kamer had gedeeld weg. Nee vooral zijn vrouw moest hier niet achter komen. Hij had deze vrouw via de site second life ontmoet en ze hadden hier voor het eerst met elkaar afgesproken.

Toen ze helemaal uit zicht was, liep hij naar zijn auto en meldde een mogelijke moord. Omdat zij de kamer had betaald, ging hij met een redelijk gerust hart naar de receptie. “Ik ben agent Opspelt van District Zuid. Ik zag net kogelgaten in een deur van één van de motelkamers. Weet u wie er in die kamer zit?” De mond van de man achter de receptie vloog verbaasd open. “Wat is er gebeurd?” “Dat gaan we onderzoeken meneer. Maar kan ik van u alvast wat informatie krijgen.” De man knikte en pakte zijn administratie erbij. “Hij heeft contant betaald en dit is het kopie van zijn rijbewijs. Hij heeft zelfs voor drie weken vooruit betaald.” “Kan ik van u een kopie krijgen van dat rijbewijs. Graag leesbaar.”

En een paar tellen later had hij een goed kopie in zijn bezit. “Ik zie dat mijn collega’s eraan komen. Ik ga even met hun overleggen en daarna ben ik weer bij u terug.” Snel gaf hij de informatie die hij beschikbaar had aan zijn collega’s. Ze zeiden niks over het feit dat hij, dit incident had gemeld. Maar wellicht kwamen daar later vragen over. Alleen daarvan werd hij al nerveus van, want stel zijn vrouw zou er achter komen. Zijn collega’s duwde zachtjes tegen de deur, die haast vanzelf open ging. Ondanks dat ze wel eens vaker een lijk hadden gezien, was dit toch wel misselijkmakend.

Er lag een man op het bed, die was door de deur heen doodgeschoten. Dat was een makkelijke optelsom want hij had twee gaten in zijn borst en dat was op ongeveer dezelfde hoogte als de gaten in de deur. Het hoofd lag in een heel onnatuurlijke houding. Toen ze beter keken zagen ze dat het hoofd nog maar amper aan de romp vast zat. Er stonden tekens op de muur, vermoedelijk Arabische letters. Ze maakte overal foto’s van. Wat was hier in hemelsnaam gebeurd? Wie was dit? Wat deed die man hier? Wie had hem vermoord? Er was geen portemonnee te vinden, geen spullen waaruit bleek wie hij was. Ze keken naar zijn vingers en gelukkig die waren in takt. Misschien konden ze hem zo identificeren. Er waren vooralsnog veel vragen en weinig antwoorden. Al snel waren ze met meer mankracht. De schouwarts kwam om te bepalen wanneer de dood was ingetreden.

Kringen in het water 15

5 mei 2015

Ze zaten net aan tafel toen de telefoon ging. Eigenlijk wel een prettige onderbreking. Beide voelde ze zich toch wat ongemakkelijk. Ellis ging naar binnen en bleef maar een paar minuten weg. “Ik moet naar mijn werk. Er zijn wat problemen die ik op moet lossen. Het kan zijn dat ik op de kazerne overnacht, maar ik laat het nog weten.” “Dat is eigenlijk best gunstig. Dan hoeft er niemand naar jouw huis vanavond en kunnen we nog alles in de gaten houden.” Redeneerde Marco. Ja dat was inderdaad een prettige bijkomstigheid. “Maar ze ging met tegenzin. Liever was ze hier, thuis, gebleven bij Marco, Mike, Henk en Eva. Ze had het gevoel dat ze hun in de steek liet net nu het spannend ging worden.

Snel ontbeten ze verder, waarna Ellis naar boven ging om zich te verkleden. Ze deed haar uniform aan en pakte haar baret. Marco had ondertussen alles afgeruimd. Ellis deed alle deuren op slot, stelde het alarm in en samen liepen ze de oprit, waar haar vervangende auto stond. “Heb je trouwens al iets gehoord van je auto?” Vroeg Marco. “Nee, maar ik vermoed dat die Total loss is. Ik heb al wel gehoord dat jou schade helemaal vergoed wordt.” Hij knikte “Ja klopt.” Hij was wat kortaf. “Ik ga snel de anderen inlichten dat jij er niet bent vandaag. Succes op je werk.” Hij draaide zich om en was weg. Ellis verbijsterd achterlatend. ‘Waar had hij last van?’ vroeg ze zich af. Ze voelde zich al zo schuldig en zijn gedrag maakte het er niet gemakkelijker op.

Ze stapte in, startte de auto en reed weg. Ze moest zich nu concentreren op de problemen op haar werk. Daarna als dat was opgelost zou ze haar ontslagbrief gaan schrijven. Gisterenavond was het voor haar al redelijk duidelijk, maar vanochtend gaf toch wel de doorslag. Toen Henk en Marco hadden geruild van plaats, was ze nog wakker geweest. Henk was ook te wakker en samen onder het genot van een kop thee, hadden ze met elkaar gesproken. Het aanbod van laatst was niet zomaar een loze kreet geweest. Natuurlijk hadden ze gezien wat haar vooropleidingen waren geweest en ook wat haar loopbaan was geweest bij Defensie. Het paste perfect bij het werk wat ze deden. Haar ervaring, kennis en kunde zou een verrijking zijn voor hun bureau. Na dat gesprek en met name de oprechtheid van Henk had ze haar lang uitgestelde besluit genomen.

Ellis had veel te lang op alle manieren tegenwerking gehad van haar collegae. Aan de ene kant werd er aan haar getrokken en aan de andere kant werd er tegen haar geschopt. Vooral dat laatste was vermoeiend. In de beginjaren had het haar sterk gemotiveerd. Ze wilde net zo goed zijn als een man en net zo goed als Nederlands eerste vrouwelijk generaal. Zij en haar vader waren haar voorbeeld, maar na een tijdje begon die tegenwerking te demotiveren. Het hoge politieke spel wat er binnen Defensie gespeeld werd, de heilige huisje waar ze meer en meer mee te maken kreeg, was niks voor haar. Sterker nog, ze kreeg er echt een grondige hekel aan. Na haar laatste uitzending had ze het gevoel niet meer thuis te komen in haar wereld die ze al haar hele leven kende. En toen ze zich dat realiseerde was voor haar het moment daar om na te denken over een verandering. Het voorstel van Henk kwam als geroepen. Maar eerst moest ze nog deze problemen die nu speelde oplossen.

Met al die gedachten in haar hoofd ging de rit naar haar werk snel. Bij de poort werd ze begroet door een soldaat en een medewerker van de beveiliging. Ze groette terug en zette haar auto op de voor haar bestemde parkeerplek. Ze stapte uit en ging het gebouw binnen, startte haar computer op en begon zich snel voor te bereiden op het komende gesprek. Vier van haar mannen waren betrapt met wiet. Het was het groepje wat ook bij de hinderlaag was geweest. Het waren hele goede militairen met potentie, maar deze missie had er ook bij hun aardig ingehakt. Over twee uur had ze een gesprek met haar commandant. Normaal gesproken werden deze mannen zonder pardon ontslagen. Bij Defensie was immers geen plaats voor drugsgebruikers en daar valt wiet ook onder. Toch wilde ze kijken of ze iets kon doen. Verzachtende omstandigheden zouden toch wel meegenomen kunnen worden. Of was dit tegen beter weten in.

Marco had Ellis nog net zien wegrijden. Bah wat gaf dat een leeg gevoel. Dit had hij nog nooit eerder meegemaakt. Zeker bij Jannie niet, die hij liever kwijt als rijk was. Stom van hem dat hij daar zo laat achter was gekomen, aan de andere kant, dan had hij waarschijnlijk nooit Ellis ontmoet. Hij ging naar binnen en werd door drie paar ogen aangekeken. Vier als je Misty meetelde. Alsof die wilde zeggen ‘eigen schuld dikke bult’ trok ze haar staart omhoog en liep naar boven om zich neer te vleien op het bed van… Ellis. Wat een verraadster was die dikke poes van hem. Hij schoof aan tafel aan en vertelde ze dat Ellis vandaag naar haar werk was en waarschijnlijk pas weer morgen terug kwam. Ze konden dus om beurten met zijn vieren observeren. Dat gaf iedereen wat meer tijd om bij te tanken. Want ondanks dat er al een paar dagen niets gebeurd was, iedereen stond toch op scherp. Dat had ook zijn weerslag op het slapen.

“Heeft ze haar beveiliging ingesteld?” vroeg Henk aan Marco. “Ja dat heeft ze gedaan. “Mooi zo.” Henk had een beveiliging met een camera bij de voordeur laten monteren. Dan konden ze op afstand bijvoorbeeld zien wie er aanbelde, zelfs praten met diegene aan de deur, maar ook de deur open doen. Ellis had het een beetje overdreven gevonden, maar Henk en Marco hadden erop gestaan. En alsof de duvel er mee speelde, belde rond 16.00 uur iemand aan. Op het scherm zag Marco dat het de jongen van gisteren was. Hij had een bos bloemen bij. Marco zei snel, niet antwoorden ik loop snel naar buiten. “Hoi.” Begroette Marco de jongen. “Kan ik je misschien helpen?” “Ik wilde die mevrouw mijn excuus aanbieden samen met deze bloemen. Voor de moeilijkheden die ik heb veroorzaakt gisteren.” De jongen keek verlegen naar de grond. “Die mevrouw is niet thuis. Ze komt vanavond ook niet thuis. Kan ik de bloemen aannemen of wil je morgen terugkomen.” “Uhhh. Ik kom morgen wel terug.” Zei de jongen snel en maakte dat ie weg kwam. Marco ging weer terug naar binnen. Er was iets, maar hij kon de vinger er niet op leggen.

De jongen liep snel twee straten verder de hoek om. “Waarom heb je de bloemen mee terug genomen?” “Ze is niet thuis en komt pas morgen weer thuis.” Antwoord de jongen en hij hield zijn hand omhoog. “Kom dan morgen om dezelfde tijd weer terug als je dan de bloemen hebt bezorgd dan krijg je je geld.” “Maar..” “Begrepen?” “Ja meneer.” De jongen draaide zich om en liep met lege handen naar de speeltuin waar hij met zijn vrienden eerder aan het spelen waren. Hij schopte tegen een steen. ‘Moet ik verdomme morgen weer naar dat huis. Zou dan die vent er weer zijn.’ Mehmet gooide de bloemen in zijn auto en reed weer terug naar zijn motel. ‘Shit was dat stom wijf niet thuis. Dat gooide heel zijn plannen in de war. Moest hij verdomme een dag langer in dit gat blijven.’ Gelukkig had hij het motel voor drie weken vooruit betaald contant. Dus dat was het probleem niet.

Kringen in het water 14

4 mei 2015

Via de voordeur gaan Marco en Ellis links om het huis heen. Ze lopen met een hele grote boog om de plek waar ze de verdachte hebben gezien. Ze staan stil en Marco gebaard naar Ellis en wijst dan naar links. Ellis knikt. Ze laden beide hun wapen door en ze splitsen zich op. Ze komen steeds dichterbij de plek waar ze de verdachte voor het laatst op het scherm gezien hebben. Daar zit ie. “Handen hoog!” Zegt Ellis met een donkere stem. De verdachte schiet overeind. “Shit! Een kind!” zegt Ellis en voelt zich helemaal schuldig als de jongen haar lijkwit aanstaart.

Marco gaat naast Ellis staan en vraagt de jongen wat hij aan het doen is. “Wij doen met een groep verstoppertje. We mogen opblijven omdat het vakantie is en omdat het donker is wilde we verstoppertje doen.” “Ik denk dat jullie het verstopterrein maar eens moeten gaan beperken tot jullie eigen tuin.” Zegt Marco op mildere toon. “Rond dit tijdstip is het niet verstandig voor jullie om zomaar ergens alleen in bosjes te zitten. Wie weet wat er had kunnen gebeuren.” De jongen is nog steeds wit en bibbert zelfs. “Is is is die echt?” Stottert ie terwijl hij zijn blik heeft gericht op de Glocks. Inmiddels hebben Ellis en Marco hem ontladen. “Ja die zijn heel echt.” Ze begeleiden de jongen hun tuin uit en lopen dan weer via de voorkant naar binnen. Beide opgelucht dat het loos alarm was, maar toch nog vol adrenaline.

“Het was een jongen uit de buurt.” Verklaart Ellis aan Eva. “Ik geloof niet dat die nog een keer in een tuin zich gaat verstoppen. Vooral niet in het donker. Hij was zo bang dat het gewoon zielig was.” Vult Marco aan. Ellis ging een kan koffie zetten en ze benutte de tijd die ze even had om tot rust te komen. ‘Het was maar een kind.’ Even waren daar in het donker de beelden teruggekomen van haar uitzending. Van de hinderlaag waar ze in gereden waren. De kinderen die vermoord waren als schild en dus als schietschijf gebruikt. Het blik van het kind wat haar toen aankeek, naar haar toe vluchtte en werd neergeschoten door iemand van de Taliban. Weer voelde ze die pijn in haar hart.

Marco kwam achter haar staan en legde zijn handen op haar schouder. Ze leunde tegen hem aan. Zonder haar gezicht te zien had hij een vermoedde waar ze aan dacht. De gesmoorde snik bevestigde die gedachten. “Het komt goed, Ellis.” En hij legde zijn armen om haar heen en begroef zijn mond in haar haren. “Het komt allemaal goed.” Langzaam werd ze wat rustiger. Ze pakte de schone mokken en duwde de thermoskan in de handen van Marco. Ze drukte haar lippen tegen zijn wang en fluisterde “Dank je.” Marco werkte therapeutisch voor haar. Hij gaf haar precies wat ze nodig had. In zijn buurt beurde ze weer helemaal op. Maar ze moest nog nadenken. Nadenken over wat ze zou gaan doen. Wilde ze nog eens op uitzending. Wilde ze een leider zijn of een teamplayer. Ze wist het nog en twijfelde over alles. Als dit achter de rug was moest ze eens hard gaan nadenken. Keuzes gaan maken voor haar toekomst. Nu nog niet, straks. Boven aangekomen ging ze naast Eva zitten. Die kneep bemoedigend in haar hand. Wat zijn dit fijne mensen om mee te werken.

Die avond en nacht ging voorbij zonder incidenten. De toerbeurten waren goed gelopen. En toen de eerste zonnestralen door de gordijnen prikte ging Ellis weer ruilen met een Marco met pruik. Toen ze elkaar halverwege tegenkwamen kon hij het niet laten om haar te kussen. Het was een vluchtige kus, met grote beloftes. Ellis verdween in haar huis. Ze deed de deur dicht en hing er tegen aan. Ze ging haar klusjes doen in huis. Toen ze boven kwam rook ze de geur van Marco. Even pakte ze het kussen en drukte het tegen zich aan de geur diep insnuivend. Ze deed haar ogen dicht en dacht aan ..

“Ellis waar zit je?” Ellis was even helemaal gedesoriënteerd. Ze dacht net aan Marco en nu zweerde ze dat ze zijn stem hoorde. “Ellis?” Ze hoorde hem de trap oprennen. “Hier zit ik. In mijn slaapkamer.” Marco deed de deur open. Daar zat ze op bed. Hij ging naast haar zitten. “Je liet me even schrikken toen je niet meteen reageerde.” Ellis keek in zijn ogen. Had ze dat maar niet gedaan. Ze boog naar hem toe of deden ze dat allebei. Ze wist het niet meer. Maar de belofte die ze elkaar vanochtend hadden gedaan werd nu ingelost. Ze sloeg haar armen om hem heen. De kus die teder begon werd steeds hongeriger. Ellis begon aan zijn riem te trekken toen Marco haar handen vastpakte. Zachtjes maakte hij een eind aan de kus. “Ik zou graag meer met je willen Ellis, maar nu niet. Niet nu je in gevaar bent.” Ellis kleurde rood, maar knikte instemmend. “Als alles achter de rug is, is gewoon beter.” Beaamde ze. “Ik heb het ontbijt meegenomen, ik zal op het terras de tafel dekken.” Snel ging Marco naar beneden nog net niet alsof hij door de duvel zelf achterna werd gezeten. ‘Dat was close,’ dacht hij. Hij had al zijn krachten in moeten zetten om niet aan de verleiding toe te geven. De verleiding om Ellis de zijne te maken.

Kringen in het water 13

3 mei 2015

Marco en Ellis liepen hun eerste rondje door de tuin. Alles leek rustig en ze probeerde zo ontspannen mogelijk te lopen. Maar dat viel niet mee. “Woon je al lang hier.” Ja wat moest hij anders vragen om zo normaal mogelijk te lijken. Hij kon deze tijd net zo goed benutten om deze vrouw naast hem beter te leren kennen. “Ik woon hier inmiddels 4 jaar. Na mijn scheiding heb ik dit huis gekocht.” “Ben jij ook getrouwd geweest dan?” Marco was verbaasd. “Tja jij hebt niet het alleen recht om getrouwd te zijn geweest en dan te scheiden. Maar hadden ze die informatie niet gegeven dan toen je me na trok. Mij hebben ze dat namelijk wel gegeven.” Plaagde ze hem.

“Hmzz.” Daar had ze hem wel even beet. “Nee dat heb ik niet nagetrokken. Wat is jouw ex voor iemand?” vroeg hij. “Laat ik het zo zeggen. Als ik een broer had gehad dan had ik die liefde waarschijnlijk eerder herkent. Het was meer een broer zus relatie als tussen geliefden. Het voelde vertrouwd en het was thuiskomen in een veilige omgeving, maar zonder vonken.” Dat wat ik nu wel voel dacht Ellis erbij, maar ze zei niets. “En bij jullie?” vroeg ze. “Bij ons was het huwelijk na twee maanden al voorbij en toch heb ik het nog 6 jaar volgehouden. Jannie was allesbehalve een zus voor mij. We hadden veel ruzie en er was veel spanning in ons huwelijk. Ik vluchtte eigenlijk van huis. En toen eigenlijk mijn oogkleppen open gingen bleek dat Jannie heel graag op grote voet leefde. Er waren veel had ik maar’s. Maar ja eigen schuld dikke bult.”

Ze liepen langs de vijver en over het bruggetje. Een libelle raakte een paar keer het water. Daardoor ontstonden kringen in het water. Het was een mooi schouwspel om te zien. De rust en de omgeving alsof er geen gevaar dreigde. De kringen liepen in elkaar over. Ze liepen door naar het prieeltje en gingen even zitten. Ze keken elkaar aan en tegelijk wilde ze iets zeggen. “Jij eerst.” Zei Marco. Maar Ellis boog haar hoofd naar Marco toe en kuste hem zachtjes op zijn lippen. Marco trok haar naar zich toe en de kus werd intenser. Er vloog een witte duif over. Ze schrokken en lieten elkaar los. Waar waren ze mee bezig. Dit was niet de tijd om iets met elkaar te beginnen. Ze stonden allebei op en tegelijk zeiden ze “Dit hadden we niet moeten doen.”

“Niet dat ik spijt heb,” Zegt Marco, “Maar we moeten dit nu gewoon niet doen.” Ze knikte, ze begreep hem. Dat was zo fijn aan Marco, ze hadden aan een half woord genoeg. “Kom we kijken nog even een beetje rond en lopen dan terug.” Fluisterde ze. Ze zagen niets. Niet dat aanwijzing gaf dat er iets stond te gebeuren. De wandeling had Marco en Ellis wel iets doen ontspannen. Zij gingen met zijn tweetjes eten in het huis van Ellis zodat ook daar bedrijvigheid was. De rest at boven in Marco’s huis. De middagwandeling was door de tuin van Ellis. Ze waakte er voor dat ze te dicht bij elkaar kwamen. “Nee geen kus voor de camera.” Grapte Ellis. “Nee we gaan ze geen piepshow geven.” Grapte hij terug. “Daar zou het best toe kunnen leiden ja.” En allebei voelde ze een hitte door hun lijf gaan. Geen van twee durfde nog iets in die richting te zeggen.

Marco probeerde het gesprek weer luchtig te krijgen. “Waarom heb je gekozen voor Defensie?” Vroeg hij nieuwsgierig. “Eigenlijk ben ik opgegroeid met Defensie. Mijn vader was een officier, zijn vader was een officier, zijn vader was een officier.” “Ho maar! Ik snap hem al. Jij had eigenlijk een jongen moeten zijn.” Zei hij onschuldig. “Ellis was meteen op haar achterste poten. “Ben jij ook zo’n vent die vind dat een vrouw niet ..” Ze keek hem aan en toen zag ze zijn lachende ogen. “Oké je had me. Heel even dacht ik echt dat ik me in je vergist had.” Quasi verongelijkt kijkt hij haar aan. “En bedankt hè.” Maar moet toch lachen. Ze lopen weer terug naar het terras van Ellis. Marco gaat zitten en Ellis komt met twee flesjes cola aan. Stil drinken ze het op.

Het avondeten nuttigen ze met zijn vijven. Als het niet zo’n serieus iets was waar ze mee bezig waren had het best een etentje met vrienden kunnen zijn. Toch gaat Ellis na het avondeten weer naar haar huis om wat routinematige dingen te doen. Ze is rusteloos en loopt maar op en neer. In niet al te lange tijd heeft ze al haar was gedaan, beneden en boven gezogen de toilet en de badkamer gesopt. Nog nooit was ze zo snel geweest. Alsof ze een robot was, hoewel haar gedachten waren een rommeltje. Denken aan iemand die het op haar voorzien zou kunnen hebben en ondertussen ook aan haar wel heel erg leuke buurman. Buiten begint het al schemerig te worden. Ze kijkt op haar klok en ziet dat ze over vijf minuten met Henk met de mooie pruik gaat wisselen van positie. Nog even gaat ze naar boven om de gordijnen dicht te doen en stiekem rond te kijken of ze nog iets verdachts ziet, maar ze ziet niks. Dan gaat ze naar beneden en via de voordeur wisselt ze met Henk.

Mike ligt op de bank te lezen, Marco ligt op zijn bed en Eva tuurt naar de schermen boven. Ellis zet een kan koffie en neemt die samen met twee mokken mee naar boven. Eva begroet haar zonder haar blik van de schermen af te houden. Ellis gaat naast haar zitten en overhandigd haar een van de mokken. “Heerlijk! Dank je.” Eva neemt dankbaar de mok aan. “Wat is dit geestdodend hè?” Merkt Ellis op. “Ach je went er aan.” Zegt Eva. “Heb jij dit dan al vaker gedaan?” Eva knikt slechts. “Kijk daar eens?” Eva wijst naar het scherm. Ellis kijkt ook en ziet daar ook iets bewegen. Ellis pakt de twee wapens en klopt op de kamer van Marco. Die schiet overeind. “Actie!”zegt Ellis en ze overhandigd Marco zijn Glock. Snel kijkt hij op het scherm. Ook hij ziet iemand lopen en door de warmtecamera zien ze dat die nerveus is. “ We gaan eropaf.” Zegt Marco. “Via mijn tuin benaderen we hem van achteren. Jij van de linkerkant en ik de rechterkant.” Ellis knikt. “Begrepen.” Zegt ze slechts.

Kringen in het water 12

2 mei 2015

“Pizza!” riep Mike en binnen 10 seconde zat iedereen aan tafel achter een heerlijke pizza. “Mijn schatje kan heerlijk koken, maar er gaat niets boven een heerlijke pepperoni pizza met ui en olijven en extra kaas.” “Gelukkig maar dat je schatje er niet is.” Zegt Marco. “Waarom is het niet goed dat ik er niet ben?” “Eva? Waar. Uhh. Wat.” “Wat is er schatje? Tong verloren.” Zegt Eva tegen een Henk die met zijn mond vol pizza en tanden staat. Henk kijk blozend naar zijn vrouw die prompt ook een pizza doos te voorschijn haalt. Ellis ligt helemaal dubbel van het lachen. “Nu weet ik waarom ik jou zo graag mag.” En Ellis en Eva geven elkaar een high five. “Damn die twee zijn gevaarlijk als ze samen zijn.” Roepen Marco en Henk in koor. “Mwa ik heb er geen last van.” Mike pinkt zelfs een traantje weg van het lachen.

“Maar om je vraag te beantwoorden schatje, ik heb me tijdelijk vrij gemaakt om Mike af te lossen. Hij was zo vrij geweest me in te lichten en mijn inschatting is dat jullie extra ogen en oren kunnen gebruiken.” “Sis you make me proud!”Zegt Marco en echt wel dat hij trots is op zijn zus. Het zal niet de eerste keer zijn dat ze meehelpt, maar wel altijd op de achtergrond. En dat vind ze ook goed. In de afgelopen jaren heeft ze veel met Mike gewerkt en is bijna net zo handig. Samen zijn ze een goed team en dat kunnen ze wel gebruiken.

Mike en Eva hebben een werkschema gemaakt. Henk, Ellis en Marco ook. Ieder gaat de avond en nacht 4 uur op en 4 uur af. Eerst gaat Ellis naar haar eigen huis. Ze wordt via de tuin afgezet door Marco. Heel opzichtig nemen ze afscheid. Dan doet ze haar gordijnen beneden dicht. Ze gaat via de voordeur naar Marco en Henk neemt haar plaats in. Hij komt al aan met een pruik op. Ellis moet heel hard haar best doen om niet in de lach te schieten. “Jij dacht zeker dat jij het alleen recht had op zo’n mooie coupe. Puh!” En met zijn neus in de lucht loopt Henk Ellis voorbij. Ze bescheurd het bijna, ware het niet dat de situatie te ernstig is.

Ellis gaat naar boven. Van slapen komt toch heel weinig. Ze gaat zitten bij Mike en Marco. Eva ligt in één van de logeerkamers te slapen. Zij zal over vier uur de schermen samen met Marco in de gaten houden. Maar die nacht gebeurd er niks. De man die zich gisteren in de tuin ophield verscheen niet. Het leek wel of iedereen het een teleurstelling vond. Maar ergens hadden ze het wel verwacht.

Niet ver bij hun vandaan in een goedkoop motelletje zat Mehmet. Nee afgelopen nacht was hij niet gegaan, dat zou te voor de hand zijn geweest. Hij had al een week geobserveerd en ook al was hij bijna betrapt eergisteren, als hij gisteren en vandaag niet zou verschijnen zou dat mens waarschijnlijk denken dat het een incident was. Nee hij moest en zou deze opdracht goed afronden. In naam van Allah. Zij was verantwoordelijk voor het doden van Mohammed de neef van Dadullah en niemand anders. Dadullah had hem verzocht haar te doden. En het moest morgen gebeuren. Vergelding voor wat zij de familie van Dadullah had aangedaan. En een fijne bijkomstigheid was dat hij goed betaalde.

Mehmet legde wat spullen op zijn bed. Hij haalde een zwarte rugzak te voorschijn en begon spullen in te laden. Zaklamp, wurgtouw, kaart, schroevendraaier, glassnijder en handschoenen. Als deze klus geklaard was ging hij meteen ervan door. Dus hij zorgde dat de meeste van zijn spullen in een weekendtas zaten. Die ging morgen in de auto en die auto zette hij dan op een strategische plek weg. Twee straten verder van het huis van die vrouw en dan om de hoek, daar kon hij snel naar toe rennen. Hij controleerde zijn handwapen. Maakte die schoon en begon daarna de kogels te tellen. Hij laadde zijn wapen en deed die in zijn holster. ‘Niks gaat boven een goede voorbereiding,’ dacht hij. ‘Nee deze klus, ondanks dat het een pittig mens was, zou hij makkelijk kunnen klaren. Hij was immer ervaren. Vrouwen zoals zij verdienen het niet om te blijven leven.’

De volgende ochtend in Marco’s huis. Van buitenaf was er niks te zien. De auto’s stonden in de garage en iets van het huis vandaan zodat het niet zo opviel. En ondanks dat er nog niks gebeurd was, was er toch een spanning merkbaar. Alsof ze voelde dat er vandaag wel iets ging gebeuren. Maar niemand die het uitsprak. Nog niet tenminste. Henk en Ellis hadden weer plaatst geruild. Ellis deed haar gordijnen open en deed haar gebruikelijke routine. Vooral dat, haar vaste routine, moest ze doen om de indruk te wekken dat er geen vuiltje aan de lucht zou zijn. En toch liet niemand zich zien. Niet al te opzichtig speurde ze haar tuin en de rest van de omgeving af. Nee er is niets te zien. Daarna ging ze via de achtertuin opzichtig naar het huis van Marco.

“Oké luister!” Zei Marco. “Ik had niet verwacht dat die vent afgelopen nacht terug zou komen. Gehoopt misschien wel want dan was de klus nu geklaard geweest.” Marco keek iedereen aan alvorens door te gaan. “Maar ik verwacht wel dat hij vandaag of morgen terugkomt. En daar moeten we op voorbereid zijn. Gisterennacht hebben we alles kunnen testen, vanaf vanavond gaat het voor het echie.” Iedereen knikte. “Mike en Eva werkt alles naar behoren?” Vroeg Henk. Mike en Eva knikte. “Marco en Ellis jullie gaan door de tuin lopen over twee uur en twee uur later weer. Observeer en praat, maar doe vooral normaal.”

Eigenlijk was die boodschap niet nodig, maar toch wilde hij het benadrukken. Het zou best gevaarlijk kunnen worden. “Mijn contacten bij de AIVD willen, als het inderdaad een Taliban afgezant is, hem levend hebben. Dus als het enigszins kan, niet op vitale lichaamsdelen richten.” Henk maakte er een grapje van, maar de ondertoon was serieus.” Marco en Ellis dekte de tafel en ze ontbeten gezamenlijk. Over en weer werden grapjes gemaakt, maar de spanning was er toch nog steeds.

Kringen in het water 11

1 mei 2015

“Mike, jij zorgt voor de materialen. Ik heb weliswaar infrarood camera opgehangen aan de muren, maar ik wil ook een warmtegevoelige camera erbij.” Een warmtegevoelige camera kon met de huidige technologie en software niet alleen rassen onderscheiden, maar ook of iemand bijvoorbeeld nerveus was. Dat zou nu geen overbodige luxe zijn, nu ze alle vier eigenlijk dachten dat ze te maken hadden met een vergeldingsactie vanuit de Taliban.

“Ook twee warmte gevoelige brillen en drie Glock 23 pistolen en doe er ook maar twee stroomstootwapens Taser.” Mike schreef alles op wat Marco noemde en daarna keek hij Henk aan. “Twee beveiligingsinstallaties één voor Marco’s huis en één voor die van Ellis. Doe ook maar een pruik kapsel Ellis.” Ellis dacht dat Henk een geintje maakte, maar hij was alles behalve aan het grappen. “Maar ik heb een inbraakalarm.” Zei Ellis. “Dan krijg je nu een betere.” Zei Henk resoluut.

“Ellis jij slaapt bij Marco in huis, ik in jou huis.” Ging Henk door. Ondertussen begon Ellis te begrijpen dat ze hoog of laag kon springen, maar zij had weinig in te brengen. En ondanks dat ze de leiding niet in handen had, maakte het haar niet uit. Met deze drie mannen voelde ze zich veilig. Vooral met Marco voelde ze zich veilig. “Je begint altijd in je eigen huis Ellis en via de voordeur veranderen wij van huis.”

“Heb jij voor de andere kamer al bedden.” Vraagt Henk. “Goed dat jij dat zegt. Ik heb gisteren de levering laten verschuiven naar..” Ondertussen keek Marco naar zijn horloge die half 3 aangaf. “Nu!” En nog geen 10 tellen later ging de deurbel. Zijn meubels werden gebracht, geplaatst waar hij wilde en uitgepakt. “Wat een goeie service hebben ze daar.” Zei Marco tevreden. “Je vindt het toch niet erg om tegen dat bloemetjes behang aan te kijken Ellis.” “Wat dacht je er van dat ik in jou bed slaap en jij in dat nieuwe bed in die verschrikkelijke kamer met dat bloemetjes behang en verschrikkelijk tuttige gordijnen.” Kaatst Ellis terug. Mike lacht. “Ik hou wel van een dame met pit.” “We kunnen ook mijn bed delen.” Zegt Marco met een zoete stem.

Ellis die wel wat gewend is knipoogt alleen maar een keer. En Marco die eigenlijk Ellis wilde plagen werd nu het lijdend voorwerp. ‘Mooi zo die heb ik terug.’ Denkt ze tevreden. Maar ergens wind het idee samen in huis slapen haar al op en helemaal als het ook nog eens hetzelfde bed zou zijn. ‘Nee dat soort gedachten kon ze nu missen als kiespijn. Er staat een prijs op mijn hoofd, dan kan ik toch niet aan seks denken. Deze lustgevoelens moeten de kop ingedrukt worden. En wel nu meteen’

Ook Marco moest even slikken.‘Samen met Ellis in een bed. Nee de situatie was verkeerd. Daarbij heb ik net een scheiding achter de rug. Dan kun je onmogelijk aan seks denken, laat staan een relatie. Kom op Marco ze is je buurvrouw?’ Marco ging snel naar boven om in twee logeerkamers het bed op te dekken. In de derde logeerkamer had hij zijn nieuwe bureau neer laten zetten en een grote boekenkast. Dat zou zijn werkkamer worden, maar eerst zou die dienst doen voor Mike als werkkamer. Schrijven ging hem nu sowieso niet lukken.

“Zo ik heb alles boven gereedgemaakt. Mike jij kunt je zooi aansluiten daar.” Mike pakte dat wat hij al mee had genomen en begon boven een klein netwerk aan te leggen. Daarna liep hij naar beneden en riep “Ik ben met een uurtje terug. Nog iets vergeten voor je verlanglijstje?” “Ja neem maar vier pizza’s mee. Mijn maag begint te knorren.” Nee Henk overdreef niet, iedereen kon het horen. Henk vertrok naar boven. De cams die Marco al had gehangen waren al aangesloten en hij wilde ze nog even checken.

“Geen slecht werk Marco. Heb je er hulp bij gehad?” “Natuurlijk heeft hij dat.” Snoof Ellis quasi verongelijkt. “Zeg zwager? Nu moet je toch even wat liever gaan doen hoor, ander brief aan mijn zusje door dat je pizza besteld hebt vanavond.” Henk zegt niks maar de blik die hij werpt naar Marco spreekt boekdelen. Ellis geniet van het kameraadschappelijke tussen die twee. Eigenlijk tussen alle drie de mannen. En ze accepteerde haar zonder enige terughoudendheid. Ze gaven haar het gevoel dat ze volledig meedeed.

Marco ruimde de tafel af. Ellis ging naar boven om in de werkkamer te kijken. “Volgens mij hoe ik jou niet veel uit te leggen hè?” “Nee het meeste weet ik wel. Maar mag ik jou een persoonlijke vraag stellen?” Henk knikte. “Weet Eva wat jullie doen en wat jullie nu aan het doen zijn?” “Eva is de zus van Marco. Ik ken Eva al vanaf de tijd dat Marco en ik op de universiteit zaten. Wij hadden allebei dezelfde interesses en zijn tegelijk bij de politie aangenomen. Dus ja Eva weet precies wat we doen. Sterker nog als ik jou niet zou helpen dan zou ze me hebben overgehaald. Ze mocht je wel, zelfs toen je te keer ging tegen haar broer.” Henk lachte en Ellis kreeg een kleur als vuur. “Ik was nogal onredelijk toen. Maar ik mocht Eva meteen. Een van de weinige vrouwen die ik meteen graag mag.” Henk begreep precies wat ze bedoelde. Zijn vrouw had hetzelfde.

“Nu het nog licht is ga ik even wat spulletjes voor de nacht pakken.” “Heel verstandig. Kun je dan meteen deze spullen bij jou neerleggen in je kamer.” Antwoordde Henk. “Mijn scheerspullen houd ik wel hier. Hij moet net denken dat je ineens een baard hebt gekregen.” Ellis zag het helemaal voor zich en schoot in de lach. Wat een top vent die Henk. Ze pakte de spullen aan en ging snel via de voordeur naar haar huis. Na de spullen van Henk in haar kamer op het bed te hebben achtergelaten en haar spullen snel in een sporttas te hebben gedaan was ze al weer op de terugweg. Tegelijk met Mike staat ze voor de deur. Ze helpt hem met uitladen van de spullen. Het laatste uit de auto van Mike zijn vier lekker geurende pizza’s. Nu begon haar maag toch ook te knorren.