Archieven

Sinterklaas! Wie kent het niet.

17 november 2015

Ooo! Ik heb nu al voor de vijfde keer geroepen dat ze op moeten houden. Iedere keer hebben ze weer ruzie met elkaar. Ze lopen te springen en rennen door het huis heen. Nog even en dan gebeurd er een ongeluk. Een terugkerend jaarlijks fenomeen.

Opladen en ontladen.

In de herfstvakantie mogen de meiden gaan logeren bij hun tante. Nienke is dan al een week van te voren aan het aftellen op de kalender. Ze vraagt meerdere keren per dag wanneer ze mogen gaan en hoelang ze weg zullen zijn. Per dag zie je de spanning toenemen en de laatste dag zelfs per uur. Ook in de auto is ze onrustig en gespannen. Niet de Nienke die wij kennen. Tijdens het eten kan ze geen minuut meer zitten, laat staan stilzitten. En als ze er is en wij kondigen aan weer naar huis te gaan, komt het tot een ontlading. Ze begint te huilen en wil eerst dat we blijven en dan zelfs mee terug naar huis. Gelukkig gaat het tegenwoordig al beter, want ze is snel om te praten. Zeker ook omdat haar zusjes erbij zijn, zit ze niet al snel weer in de auto.

Pietje_Paniek_Wim_Kluvers_400

Uiting van spanning.

Ja Nienke is bij ons diegene die het meeste last heeft van spanning bij gebeurtenissen. Of het iets is op school, een verjaardag, vakantie of feestdagen, dat maakt niet uit. Ze vind het allemaal erg spannend en dat merk je in heel haar gedrag. Naar haar zusjes is ze sneller geïrriteerd en ook van ons kan ze minder hebben en wordt ze brutaler. Soms dan schopt ze letterlijk van zich af. Ze kan geen seconde stil zitten op haar stoel en zit er meer naast en hangt eroverheen als dat ze zit. Ook de tafel en de stoel staan vaak niet meer met 4 poten op de grond, met alle gevolgen van dien. Huilbuien die ontaarden in hysterie waar ze niet uitkomt. Veel slapeloosheid of midden in de nacht wakker worden en iedereen wakker maken. Natuurlijk worden wij dan boos en raken wij overprikkeld en probeer dan maar eens te waken dat het niet veel erger wordt.

Oor kapot

Natuurlijk hebben Femke en Jilke ook last van spanningen. Zeker rondom onze verjaardag en Sinterklaas. Welk kind heeft dat niet. ik denk dat elke moeder meer voor agent moet spelen en lekker ontaard roept dat Sinterklaas en Zwarte Piet anders geen cadeautje meenemen, ze hun schoen niet mogen zetten of dat ze zelfs in de zak mee naar Spanje moeten. Maar het helpt niks. De spanning blijven ze opvoeren en de ruzies worden frequenter. Ik ben in de keuken bezig als ik een ijselijke gil hoor van Nienke. Ik had ze net daar voor al een paar keer gemaand rustiger te zijn en niet te ruziën, maar het heeft niet mogen baten. Femke en Nienke hebben ruzie en Nienke valt met haar oor op de punt van de tafel. Als ik haar oor bekijk wordt ik lichtelijk onpasselijk, maar pak snel een schone handdoek en houd die even onder de kraan voordat ik Nienke sommeer die op haar oor te doen. Helaas heeft Nienke gezien dat ze bloed en begint nog harder te gillen en huilen.

10441969_1018432028178790_8099250791645666004_n

De klok geeft tien voor vijf aan. Nee het heeft geen zin om Lex te bellen. Die is immers onderweg naar huis en sneller kan die toch niet thuis zijn. “Femke jij gaat de buurvrouw halen!” Ondertussen pak ik mijn telefoon en toets het nummer van de huisarts in. Gelukkig ze zijn er nog en we kunnen komen. In de gang ren ik bijna Femke ondersteboven en duw bijna de buurvrouw opzij. Die weet nog van niks, maar ik laat het Femke uitleggen. Bij de huisarts aangekomen realiseer ik me eens te meer dat een ongelukje bij kinderen in zo’n klein hoekje zit. Ze had wel dood kunnen zijn. Een geluk bij een ongeluk is het de binnenkant van haar oor. Een flinke jaap dat wel en hij moet gelijmd worden, maar niet haar gehoorgang en niet haar slaap. De plek is ook moeilijk te lijmen, maar toch ze doen hun best en het is dicht. Pas als we weggaan begin ik licht te trillen. “Och schatje toch. Stil maar. Thuis krijg je van mij een pijnstiller, Nieks en morgen en overmorgen hoef je van mij niet naar school.” Nee ik durf mijn stuiterkipje niet naar school te laten gaan. Ik ben veel te bang dat haar oor weer open klapt. Je zult net zien dan.

media_xll_3283635

Hij komt! Hij komt!

En dan is het Sinterklaas Journaal. De witte wieven hebben hier ook in huis voor het nodige tumult gezorgd. Maar gelukkig slikte mijn kids na twee dagen het verhaal over sagen. Ze mochten zelf zeggen wat echt en wat niet echt was. Maar dat waren de eerste nachtelijke hysterie die we hadden. Het kapotte oor zorgde voor twee nachten extra. In de hoop dat daarmee de kous af was ging ik vol goede moed naar bed gisterenavond. Ik denk dat ik mijn moed maar beneden laat vanavond, want het heeft niet geholpen. Nee vannacht was het weer bal. Ik hoorde deur een en daarna deur twee, maar er kwam geen licht en dus ga ik even kijken. Jawel Nienke alweer bij Femke op de kamer. Arggggg! Mopperen, terugsturen en keuzes geven, maar een half uur later lag ze dan toch eindelijk in haar eigen bed te slapen. Ondertussen vervloek ik de Goedheiligman. Nog één, twee. drie weken. Ik tel als mama ook af, maar niet tot wanneer hij komt. Nee ik tel de dagen dat hij weer vertrekt op zulke momenten.

20151117_111450[1] 20151117_114504[1]

Een liefbeestje beestje

12 november 2015

lieveheersbeestje2

Samen loop ik met mijn meisje door de weilanden. We zijn de hond aan het uitlaten. Eigenlijk laat ik er twee uit. Mijn dochter en de hond. Dit ras staat erom bekend dat het vanaf de drempel de neus aan de grond zet en elke geur interessant genoeg vind om even bij stil te staan. Als je dat in je achterhoofd houd is het best een rare gewaarwording dat de hond mijn dochter bijna vooruit duwt omdat zij te langzaam is. Mijn dochter geniet van de natuur. Zo omschrijf ik het maar.

Bij elk bloempje en elk beestje staat ze stil. Dan vraagt ze wat het is en soms weet ze het zelf. Leuk hoor zo’n kleintje die dan ook moeilijke diernamen probeert uit te spreken. Alle drie de kinderen hadden een andere naam voor dit insect. De eerste noemde het een bijnabeestje, nummertje maakte en een lievebeerbeestje van en de derde een liefbeestje beestje. Best schattig toch? Het zijn hele leuke beestjes vinden de meiden totdat ze er één land op het hoofd van de middelste. Pietje Paniek is er niks bij.

Lieveheersbeestjes-lief-he.1365080121-van-Dithje67

Mijn oudste en mijn jongste lijken wat dit betreft best veel op elkaar. Geef ze zand, bloemen of insecten en ze vermaken zich wel. De jongste wil dan het liefst nog een stok erbij, want daar kun je mee aanwijzen en tekenen. Eigenlijk hebben de meeste kinderen maar heel weinig nodig om zich te kunnen vermaken. Jammer dat ik ze wel honderd en één keer moet vertellen dat ze geen bessen, bloemen en blaadjes ogen plukken uit tuinen. Niet die van mama en niet die van andere mensen. Vooral voor de oudste is het bijna een magische aantrekkingskracht, een bloem.  Ze moet er tenminste aan ruiken en het liefst aanraken. Vaak trekt ze erop uit met haar netje en trommeltje. Mijn entomoloog in spe.

31RNk5oJqpL._SY300_

Als je dan leest over een hond dat het ras als nadeel (of extra aandachtspunt) heeft dat die snel is afgeleid, alles interessant vind en zijn neus aan de grond heeft en veel stil staat, dan denk ik bij mezelf… “Ach zo’n hond is niet veel anders als dat mij kinderen zijn 😀 ”

 

 

 

Plaatjes zijn van: www.newscientist.nl , www.welke.nl , www.amazon.co.uk

 

Geef mij die warmte

10 november 2015

20151110_123626[1]

Geef mij die warmte, ik heb hem zo nodig! Gisteren zette ik nog op mijn facebookstatus de spreuk; “Positief denken is met een vleugje humor bekijken wat gebeurd is en met een lach uitkijken naar wat komen gaat.” Maar nog geen 24 uur later zie ik er even de humor niet van in. Ik heb het hele weekend al pijn in mijn linkerzij. Na heel het gedonder vorig jaar met mijn nieren, vertrouw ik het niet. Even een belletje naar het ziekenhuis en zij willen het toch ook even nader onderzoeken. Volgende week een controle foto en meteen daarna de uitslag. Bah! Ik had het afgesloten. Ik had eigenlijk de afgelopen 10 jaar ellende afgesloten. En pardoes valt mijn nieuwe telefoon uit mijn handen en klettert zo kapot. Bah even zak je weg in mineurstemming. Ja! Naast leuke dingen hebben wij, Lex en ik 10 jaar lang veel bagger over ons heen gekregen. En toch terwijl ik zo terugdenk probeer ik nog steeds er de humor van in te zien. Dingen te nuanceren.

7609660068_2497205186_b

Naast dat wij er samen goed over kunnen praten en wij eigenlijk er steeds sterker samen uitkwamen, heeft het toch ook veel van ons gevergd. Nee, we moeten positief denken. “Het kan nooit slechter gaan.” of “Jeetje wat zij meemaken is veel erger.” Maar soms moet je ook even pas op de plaatst doen en zeggen “Wat wij eigenlijk hebben meegemaakt de laatste tijd is ook geen kattenpis.” Nee, niet om zielig te doen. Zeker niet om zielig te doen. Waar dan wel voor? Nou eigenlijk om er even bij stil te staan wat je allemaal overwonnen hebt. Een soort van schouderklopje en een stukje verwerking. Dat heeft iedereen toch wel eens nodig. Zeker om dingen af te sluiten en door te gaan. Te accepteren dat wat je hebt meegemaakt niet niks is, immers dat is beter als het weg te stoppen. Om mezelf moed in te praten. “Schat zie je! Wij komen er wel. Is het niet linksom dan wel rechtsom.”

fouten-604x256

Ik zie jullie al denken: “Hier het volgende blaartrekkende verhaal.” En ik ben pas nu zo ver om te accepteren dat wat wij de afgelopen 10 jaar hebben meegemaakt niet niks is. Mijn man en ik kwamen elkaar op het werk tegen (2002). Allebei opgegroeid in Kaatsheuvel, maar niet in dezelfde buurt en niet op dezelfde school gezeten. We deden allebei Taekwondo, maar niet bij dezelfde vereniging. We gingen na de basisschool naar de Overlaat, maar hij zat twee jaar hoger en dus in een ander gebouw. We rijden allebei motor en houden redelijk van de zelfde dingen. Onze smaak loopt niet ver uiteen en noem maar op. Het klopte helemaal ware het niet dat hij net getrouwd was en ik een knipperrelatie had. Hij vond mij raar, ik hem een grappig loopje hebben.

NL8906_3
Ik ben weggetreiterd op mijn werk door mijn directe collega en mijn baas. Daardoor werd ik 100 kilometer verderop geplaatst in Schaarsbergen. Om daar te komen elke dag, heb ik me in de schulden moeten steken. Klinkt raar hè? Voor de plaatsing in Schaarsbergen had ik net een auto gekocht en een huis in Tilburg. Mijn auto reed 1 op 10 en de benzineprijzen schoten omhoog. Ik had een vaste baan, maar was alleenstaand. Voor ik zo’n end moest rijden kon ik het net redden. Geen vetpot, maar wel een eigen paleisje samen met mijn twee poezenvriendinnetjes. Nu ik ruim 600 euro per maand kwijt was aan reiskosten, werd het gewoon te veel. Elke maand legde ik geld bij.
Ik kocht een andere auto en werd opgelicht. Op het verkoopcontract stond dat alles in orde was en op de betaalbon, die werd afgedekt door een hand stond exclusief de distributieriem. Ja zo doen ze dat. Ik had al extra geld geleend voor een flink zuinigere auto en binnen een week reed ik daar dus ook nog voor 3000 euro schade aan. Het was een misère die ik financieel nooit te boven ben gekomen. Inmiddels ben ik naar mijn familie op vakantie in Frankrijk. Lekker goedkoop er tussen uit, even heerlijk ontspannen. Nee toch niet, maar daar ga ik je niet mee lastigvallen. In deze vakantie krijg ik een SMS van een zekere Alex. Ik ben stomverbaasd, maar thuis voeg ik hem op MSN toe. We raken aan de praat en wat blijkt: Hij ligt in scheiding. We spreken af en het klikt. Van het een komt het ander en we komen samen. Het lijkt voor de wind te gaan, behalve dan financieel, maar heey, we hebben allebei een vaste baan en werken er maar extra hard voor.

liefde10
We zijn al een jaar aan het proberen zwanger te worden en het wil maar niet lukken. Ik moet voor een uitstrijkje en dan komt er een telefoontje. Ik heb PAP3A en word doorverwezen naar de gynaecoloog. Mijn schoonmoeder beland tevens in het ziekenhuis en het lijkt erop dat we die kwijt zijn. Een mens heeft vele meters dunne darm. 1.50 meter is niet meer met het leven verenigbaar. Zij heeft er helaas nog 1,60 meter. Klinkt hard, maar de lijdensweg die ze daarna heeft afgelegd is eigenlijk niet humaan. Met kanker en op de koop toe vasculaire dementie proberen wij er nog aandacht aan te besteden ondanks onze eigen zorgen en sores.
Ik dwaal af, want op het moment dat ik eigenlijk een hot-loop zou moeten ondergaan, krijg ik mijn eerste echo. Ik ben zwanger! Even later wordt mijn huis verkocht. Een huis wat ik al 4 jaar te koop had staan en gelukkig niet verkocht had. Anders waren mijn man en ik nu niet samen geweest. Dat weet ik zeker! Echt genieten kunnen we niet, want mijn bloeddruk is sky high. De bedrijfsarts stuurt mij voor halve dagen naar huis en bouwt in een rap tempo af. Bij Defensie is er een reorganisatie gaande en alle P&O-ers moeten een opleiding volgen en testen ondergaan. Ik heb geprobeerd me er doorheen te worstelen. Maar met faalangst, zwanger zijn en doodziek valt dat niet mee.

DSCN0155
Lichtpuntje is dat we trouwen en we vinden een huis. Helaas niet het huis wat we aanvankelijk voor ogen hadden. Die had een mooie open haard, iets wat we beide heel graag wilde. Nee we hebben een huis verderop in de straat. Een grote tuin voor de honden en kinderen, genoeg slaapkamers, een garage en een zolder. We gaan zelf verbouwen en misschien leggen we dan een open haard aan of een gaskachel. Die hebben mijn ouders ondertussen één en dat ding is me toch mooi! En als we onze schuld weg hebben gewerkt dan… dan doen we een aanbouw, een nieuwe auto, een nieuwe keuken. O, jee zoveel dromen en wensen, maar ook noodzakelijke dingen zoals kozijnen.

lex en mous 270807
Tijdens het trouwen gaat mijn opa naar het ziekenhuis. Hij hoort op deze mooie dag dat hij opgegeven is. Hij zegt tegen niemand iets. Ik ben 29 weken zwanger en mag twee nachtjes blijven. Mijn bloeddruk is te hoog en ik heb eiwitten in de urine. Ondertussen staat mijn baan op de tocht en is mijn opa bediend. Wie zegt dat zwangerschap een leuke periode is. Ons nieuwe huis is een bouwval en diegene die beloofde mee te helpen laten het afweten. We moeten het alleen doen. Een week later moet ik weer het ziekenhuis in. Die nacht overlijd mijn opa en ik ga mijn best doen erbij te zijn bij de begrafenis. Helaas lukt me dat niet. Ik krijg jeuk en dan constateren ze naast een milde zwangerschapsvergiftiging ook cholestase en een voorliggende placenta. Ik moet blijven.
Ik krijg longrijpingsspuiten waar ik overgevoelig voor blijk te zijn. Ik krijg elke week een vruchtwaterpunctie om te kijken of de longen van mijn dochter al voldoende gerijpt zijn en elke dag nemen ze bloed af om te controleren dat de cholestase niet erger wordt. Eigenlijk had mijn kindje dood moeten zijn, maar ze heeft het overleefd. Met 35 weken wordt ze geboren en ze is nog best groot ook voor het aantal weken. Ze hebben bij mij zwangerschapssuiker over het hoofd gezien, gelukkig komen ze daar later wel achter. Het huis hebben we maar snel door een aannemer op laten knappen. Het kost ons ruim meer en het budget is op. Geen haard om met de schommelstoel bij te gaan zitten. Een schommelstoel die ik nog in mijn oude huis had gekocht. Zelfs toen ik geen relatie had. Maar ik zag hem staan en mijn droom was toen; “Mijn eigen gezin, baby voeden in een schommelstoel bij de open haard.” Gewoon zo idyllisch plaatje wat je in je hoofd hebt.

DSCN0224 9c30aab2-3dc2-4d20-b306-84cc7d9635cc.1.6
Mijn leverwaarden zakken niet en ze gaan verder onderzoeken. 6 Maanden na de geboorte lig ik weer op de OK, nu word mijn galblaas verwijderd. Vermoedelijk de oorzaak van mijn cholestase. Een galsteen zo groot als een stuiterbal. Ik ben net hersteld en zwanger. Dit wordt een vroege miskraam. Een jaar of 10 ervoor had ik ook al eens een miskraam gehad, maar goed dat hebben zo veel vrouwen denk je dan. De maand daarna ben ik weer zwanger. Weer een hoge bloeddruk en ondertussen ben ik mijn baan echt kwijt. Ik heb zelf maar een zaak opgestart. ZZP-er in Loopbaanbegeleiding en HRM-advies. Maar heel P&O land lijkt op zijn gat. Daarnaast ben ik weer zieker aan het worden door mijn zwangerschap, maar probeer vol te houden. Bij de 32 weken moet ik toch blijven. Mijn dochter thuis is 19 maanden als de andere geboren wordt. Weer een voorliggende placenta dus weer een keizersnee, weer een milde zwangerschapsvergiftiging, maar gelukkig geen cholestase. Wel blijk ik zwangerschapssuiker te ontwikkelen. Ik houd me dan ook keurig aan het dieet. Mijn dochter is 4750 gram bij de geboorte en 56 centimeter. Daar sta je dan met pakjes in de maat 50, maar ach ze is gezond toch?

DSCN2180a
Ikzelf bracht het er niet zo goed vanaf. De ruggenprik pakte niet zo goed en ik werd onder narcose gebracht. Tijdens de OK voltrok zich een klein drama. Alles begon te piepen en te rinkelen want mijn bloeddruk en hartslag dropte. Ik had een embolie. Gelukkig met de medicatie ben ik daar vanaf, maar het blijft levenslang opletten. Ik ben heel moe geweest en het heeft me een goed jaar gekost. Dat met een huilbaby, die later koemelkallergie en Reflux blijkt te hebben. Toch wilde we er voor nog één gaan. Zelf kom ik uit een groot gezin en het kriebelde. Helaas kreeg ik met 13 weken weer een miskraam. Daar waar eerst een hartslag te zien was, was er met 11 weken niets meer te zien. De gedachten “dat het zo moest zijn” hield me op de been.
Mijn man wilde een extra controle op mijn inmiddels jaarlijkse uitstrijkje en de gynaecoloog was daar ook voor. Ik bleek ineens in nog geen jaar van PAP1 naar PAP3A bijna B te zijn gegaan. Ik kreeg dus toch een hot loop. Nog een zwangerschap hoefde voor mij niet meer. Maar het was al beslist. Ik bleek toch weer zwanger. Deze zwangerschap met andere medicijnen tegen mijn hoge bloeddruk bleek makkelijker tot ik insuline moest gaan spuiten. Wat een tegenvaller. Maar na een wen periode was het best te doen. Ik heb geen nacht in het ziekenhuis hoeven blijven tot aan de bevalling met 36 weken. Na een beroerde start van mijn jongste ging het helemaal goed en ook met mij.

SONY DSC

De oudste ging naar school en ik ben er met twee thuis. We zijn gelukkig. Af en toe heb ik wat werk en gelukkig heb ik mijn uitkering. Officieel ben ik werkeloos vanaf 1 november 2012. Ja ik was een ambtenaar. Nog met mijn hoofd in de wolken ga ik de zoldertrap af. Donderdag 13 december 2012 val ik van de trap. Ik mis drie treden en breek gelukkig alleen mijn enkel. De bloeduitstortingen op mijn rug laten zien dat ik veel mazzel heb gehad. Naja alleen breken? Nee hij was ook nog eens uit de kom en alle banden waren gescheurd. Best raar als je dan onderaan de trap ligt en kijkt naar je been die zo in een rare positie ligt. Heel onwezenlijk eigenlijk. Tijdens de OK moest er ook nog eens een vatenchirurg aan te pas komen. Ik moest van ver komen, maar na een jaar kan ik zelfs weer achter mijn kinderen aan rennen.

SAMSUNG
Ik ben alleen zo futloos. En samen met de gynaecoloog besluiten we mijn baarmoeder eruit te halen. Ik ben veel ongesteld, heb veel pijn en dan ook nog die PAP-uitslagen. Beter is eruit. Het zal zwaar worden, maar we gaan ervoor. 30 september 2014 ga ik onder het mes. Mijn man hoort maar niks en belt uiteindelijk de afdeling. Ik lig op de IC. Ik heb 6 liter bloed verloren, maar leef nog. Ik vecht me eruit en na 3 dagen ben ik op de afdeling. Dan wordt mijn dochter naar de SEH gebracht. Beentje gebroken! Doorvechten dus en 5 dagen later mag ik naar huis. Het lijkt goed te gaan, maar na een paar dagen krijg ik een bal in mijn buik en krijg ik koorts. Het is een abces en ze maken wat foto’s. Dan blijkt dat mijn urineleider ook dicht zit en ik een water nier ontwikkel. Ik krijg een drain in mijn buik en een drain in mijn rug.
Na een paar maanden krijg ik een inwendige drain. En deze mocht er voor de zomervakantie van dit jaar uit. Ik had nierbekkenontstekingen en blaasontstekingen. Ik kan niet tegen niet-lichaamseigen materiaal. Gelukkig heeft het zijn werk gedaan en ben ik volledig hersteld.

IMG-20141003-WA0009 IMG-20141002-WA0010

Vanaf nu is het weer genieten van wat we hebben en kunnen. Ik heb een lieve man en drie prachtige dochters. Ik heb een huis en mijn dierenmaatjes (helaas wel van twee recent afscheid moeten nemen, maar dat hoort erbij). Ik ben gaan schrijven en heb al bijna vijf jaar een eigen forum. Ik ben weer aan het solliciteren en hoop weer snel een baan te vinden. En misschien dan, dat we er aan kunnen werken om weer schuldenvrij te zijn. Dat we die paar dromen die we nog hebben kunnen verwezenlijken en de dingen die we uitgesteld hebben maar moeten ook kunnen doen. Een mooie haard en een aanbouw of tuinkamer, kozijnen, een nieuwe auto want deze begeeft het en een nieuwe keuken want deze is zowat uit het lood.
We gaan er in ieder geval voor! En.. Wij zijn er zeker van dat het gaat lukken. Wat niet weg neemt dat het met ups en downs zal gaan.

 

Plaatjes: www.flickr.com, www.blokvijf.nl, home.versatel.nl, www.homeaway.nl,

 

Een stapje verder

3 november 2015

De laatste tijd ben ik wat meer met Facebook bezig. Eigenlijk nooit zo gedaan, maar buiten erg leuke Like, share en win acties kom je wel eens hele leuke en nuttige producten, tips of sites tegen. Wij zijn thuis al een tijd bezig met er achter te komen hoe we het beste met Nienke om kunnen gaan. In het kort is Nienke de meest voorbeeldige leerling. Aardig, attent, verlegen, wat onzeker en doet het goed. Thuis echter zoekt Nienke constant de grens op, schreeuwt en gilt, dramt, dwingt, stuitert, kan niet stil blijven zitten en luistert niet. Ze kan ook heel attent zijn, heeft erge structuur nodig en laad zich op voor een gebeurtenis en ontlaad zich dan door in huilen of woede uit te barsten. Ook thuis merken we dat ze een laag zelfbeeld heeft en perfectionistisch is. Ze durft niet tot ze zeker weet dat ze het kan en dan komt er toch iets uit waar je wauw van zegt. Want tekenen en knutselen kan ze erg goed, ze onthoud goed, maar heeft daarentegen weinig geduld.

Nienke lijkt wel een kind van uiterste. Als ik haar probeer op te nemen en ze krijgt het in de gaten zie je haar gezicht veranderen. Ineens van serieus naar een stralende glimlach. Een typische entertainer. Op school zien wij (onze woorden) spoken, want er is niks mis met Nienke. De huisarts heeft ons doorverwezen naar de kinderarts. Daar waren we al bekend want met koemelkeiwitallergie, reflux en later ook COPD-achtige klachten, kwamen er ook nog eens terror nights bij. Dat laatste heeft ze alleen nog maar bij heel veel stress en ziekte. Terug bij de kinderarts krijgen we voor haar een voorlopige diagnose ADHD. We gaan naar de pedagogisch medewerkster, die geeft wel een paar handige tips, maar we komen er niet echt verder mee. Dan worden wij doorverwezen naar de medische psychologische dienst. Ik heb al een rotgevoel bij de medewerkster en eigenlijk wordt dat alleen maar bevestigd. Zij is nooit open naar ons geweest, maar had al een vooringenomen mening. Slechte klik denk ik. Maar we komen met haar niet verder.

Thuis heb ik al een hele tijd Thebe thuisbegeleiding. Ook van hun krijg ik waardevolle tips, maar nog is dit niet voldoende. Nienke laat haar ware ik, zoals ze die thuis laat zien, niet zomaar aan iedereen zien. Toevallig wel aan mijn vriendin en haar kinderen. Deze zien wat Lex en ik dagelijks zien. Frappant dat een jongetje met ADHD mijn meisje verschrikkelijk vind stuiteren. Het zijn ook twee kinderen die verschrikkelijk veel in doen en laten op elkaar lijken. Nee niet hetzelfde absoluut niet, maar veel overeenkomsten zeker wel. Steeds meer en meer heb ik iets aan mijn vriendin en haar zoon. Ik voel dat ze het zo goed begrijpen.

Video-hometraining was een grote flop. Nee als gezin doen wij het goed, maar Nienke blijft haar clownsmasker opzetten en doet hem niet af. “Camara aan! Masker op! Gaan met die banaan.” En daar waren Lex en ik al bang voor. Nee, wij waren niet bang voor vreemden die meekeken. Wij hadden er alleen geen vertrouwen in dat er uit zou komen wat wij hoopte dat ze zou laten zien. Een “I told you so” Hebben we alleen maar gedacht. Dan komt op facebook een bootcamp voorbij. Voor kinderen die een beetje anders zijn. Toch even informeren of dat iets is voor de meiden. En als ik word teruggebeld en de informatie krijg, maak ik meteen een afspraak voor een gesprek. Na het intakegesprek heb ik er alle vertrouwen in. Met haar heb ik een klik. Haar gaat het lukken de ware Nienke naar boven te halen en haar zelfvertrouwen te geven. Haar gaat het lukken ons te helpen Nienke zelfvertrouwen te blijven geven. Mijn Nienke gaat goed begeleid worden.

Een paar dagen later zie ik een boek voorbij komen. Ik ben ook in gesprek met een kennis. Ik leg haar het een en ander voor en zij komt met nog meer mogelijkheden. Het kan allemaal. Toch ga ik weer terug naar dat boek. Een boek van Uitgeverij Scrivo Media. Een boek “voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld,” staat er op de voorkant. Ik voel me zo aangetrokken tot de tekst en lees verder.

 

full16741262

Hooggevoeligheid op school 

Kabouter Langmuts vindt het meestal fijn op school, maar wordt er wel vaak moe. Op een dag komt hij niet meer terug van het buitenspelen. Waar zou Langmuts zijn? Iedereen gaat zoeken, zelfs zijn vriend Kleine Uil.

Nadat ze hem uiteindelijk hebben gevonden, bedenkt juf Tara een plan om het op school nog fijner te maken voor Langmuts. ‘Langmuts op school’ is een prima aanleiding om met jonge hoogsensitieve kinderen te praten over hun schoolbeleving. Inclusief tien uitgebreide tips voor ouders en leerkrachten voor een zo plezierig mogelijke schooltijd.

Langmuts op school – Voor alle kleine helden die hun plek vinden in een woelige wereld. 

Auteur: Josina Intrabartolo

Jeetje! Dit boek moet ik bestellen. Ik kijk naar de andere boeken en besluit via Bol.com dit boek en Langmuts is een held, te bestellen. Ik kan niet wachten voor ze binnen zijn. Twee dagen later zijn ze binnen. Samen met de kinderen beginnen we er in. Elke avond proberen we een stukje door middel van dit boek met elkaar te praten. Te vertellen over de dag. Wat er goed ging en wat niet. Wat leuk was en wat beslist niet. En weet je, het helpt. Ook voor de rest van de kinderen is het een heel prettig boek. Het nodigt uit tot vragen stellen en antwoorden. Het maakt communicatie met kinderen een stuk eenvoudiger. Ik kan het elke ouder aanraden eigenlijk.

Ik weet niet of ze hooggevoelig is, ADHD heeft, een beelddenker is of weet ik wat heeft. Ik vind dat niet belangrijk. Wat ik belangrijk vind is dat ze lekker in haar vel zit. Later niet een rugzak met bagage meeneemt voor ze eigenlijk goed en wel start in een wereld die zo hard kan zijn. En ik weet dat er mensen zijn die vind dat we overdrijven. “Het is alleen maar een kind dat brutaal is,” of “Ik heb geen last van haar hoor, want ik merk er niks aan.” Dat zijn mensen waar ik geen waarde aan hecht. Nee ik hecht meer waarde aan mijn kind en wat zij mij verteld. En gelukkig ze verteld het ons, wat mij het gevoel geeft dat ze ons vertrouwd. Dat is mij meer waard dan wat ook. Ik hoop dat wij haar vertrouwen niet beschamen en dat onze zoektocht samen uiteindelijk ertoe lijdt dat ze lekker in haar velletje zit.

De Secret Box van Shoeby Shop

31 oktober 2015

Er was alweer een Secret Box gewonnen. De laatste dagen waren die berichten wat vaker voorbij gekomen. Blije kindergezichten in een leuke winkel. Vanmorgen bij het ontwaken zag ik de eerste hint voorbij komen. Ik dacht bij mezelf, “Ik zal toch wel te laat zijn” en ben eerst lekker in bad gegaan. Femke die bijna jarig is, kwam naar boven. “Mama! Jilke heeft verklapt wat ik krijg voor mijn verjaardag.” Hmzz. Dat is niet zo netjes van Jilke. “Maar mama! Eigenlijk had jij het al verklapt!” vervolgt ze. ” Ja, want jij had het over een verjaardagsfeest met taarten versieren en disco met zingen door een microfoon. Dus jij had het al verklapt.” Ja de logica van een kind is nu eenmaal de logica van een kind. Maar Femke is weer hyper en dus komt er geen eind aan. “Mama hoeveel kinderen mogen er op mijn verjaardagsfeest komen?” “Ik vind eigenlijk zes kinderen wel voldoende,” antwoord ik beslist.

“Wanneer ga ik de kaartjes uitdelen.” En opeens herinner ik me de hint van de Shoeby Shop een uur geleden. “Kaarten schudden” of zoiets. Even kijken op Facebook of hij al gevonden is en wat de precieze hint is. Nee de hint is “schudden maar” maar ik blijf raar genoeg in de kaarten. “Femke en Nienke snel schoenen aan we gaan een gele met zwarte doos zoeken.” De meiden zijn helemaal aan het springen. “We gaan zoeken en niet winkels bestormen.” Ik ken mijn koters en geloof me als ik ze los laat…. Maar ze bleven goed bij me en gedroegen zich voorbeeldig. Als eerste gingen we de Bruna binnen. We moesten toch de kaarten voor Femke’s verjaardag hebben en dus konden we daar onopvallend rond kijken. Een klein gesprekje met de dames achter de toonbank zei mij genoeg. Hier lag de Box niet. Langs de Shoeby Shop laat ik de doos op de toonbank aan de meiden zien. Zo’n doos moeten we zien te vinden meiden. “Hij is toch nog niet gevonden hè?” vraag ik aan de jongedame achter de toonbank. Die schud vriendelijk lachend nee.

Snel naar de Primera. Daar wisten ze wel van het bestaan van de doos af, maar hij lag niet in de Primera. “Misschien in de bak van kaarten bij het Kruidvat.” Dus wij snel naar het Kruidvat toe. We zijn het Kruidvat nog nooit zo snel doorgelopen, maar in de buurt van de kaarten lag niks. Menu kaarten misschien en dus even Smaak binnen. Onderweg loop ik weer langs de Shoeby Shop. Voor de deur staat een bord. Het zijn immers de Shake weken. Langzaam begint me iets te dagen. Zou die doos op de toonbank dan toch die doos zijn. We stappen naar binnen en vragen het op de vrouw af. “Ik mag niks zeggen hoor.” Nee dat snap ik. “Nee in die doos zit niks. Maar heb je de laatste hint al gezien.” Potverdrie een nieuwe hint gemist. Snel kijk ik op mijn telefoon. “Hij ligt in de leukste winkel van Rijen.”

Dat kan geen toeval zijn. “Femke, Nienke Niet onder kleren kijken, maar ga maar goed in deze winkel zoeken. Hij ligt hier verstopt. Dat kan niet anders.” En met zijn drietjes kammen we de winkel uit. En ja hoor daar ligt ie. De Secret Box! De laatste van deze reeks. En wij hebben hem gevonden. Trots brengt Femke hem naar de kassa, op de voet gevolgd door Nienke. Ze mogen samen de doos open maken en Femke leest voor. Een sokken pakket. Van achter uit de zaak komt er iemand met een bosje bloemen. De meiden stralen. Even op de foto en dan mogen ze sokken uitzoeken. Nienke wil met glitters, Femke maakt het niet zo uit.

12193304_1074874119189319_4185622443981981570_n

“Mama! We hebben gewonnen! Kijk gratis bloemen en gratis sokken!” Ze is zo onder de indruk van alles. Heerlijk als kinderen zo puur reageren.

Dank je Shoeby Shop voor de leuke actie, het vermaak en de leuke prijs!

20151031_125639[1]

Hier word ik zo blij van

30 oktober 2015

De kinderen liggen op bed. Terwijl Lex ze op bed heeft gelegd, heb ik beneden opgeruimd. De drie wervelwinden, die vanaf vanmorgen tot laat in de middag in huis hebben huisgehouden, hebben een broertje dood aan opruimen. Eerst irriteerde ik me daar rot aan, want ik kan niet tegen rotzooi van een ander. Gek hè? Mijn eigen werkplek mag best een rotzooi zijn, maar als iemand er iets bij durft te leggen hier in huis, daar kan ik beslist niet tegen. Nu begreep ik van de ADHD verpleegkundige dat dit typische ADD en ADHD dingen zijn. Kinderen met ADHD zien rotzooi niet en mensen met ADD weten niet waar ze moeten beginnen met opruimen, maar kunnen niet tegen rotzooi. Als ik het rustig in mijn hoofd wil hebben moet ik dus zelf opruimen. Daar was ik dus al een tijd geleden mee begonnen. Ik had geen zin meer in ruzie maken met de kinderen over opruimen.

20150129_085330[1]

Toen alles opgeruimd was en ik nog even snel de stofzuiger door het huis heb begeleid was het rustig. Op tafel heb ik dienbladen opgemaakt met onder andere kaarsen. Het liefst geurkaarsen. Ik vind het leuk om dingen te maken en kunststukjes te maken om het huis te versieren. Soms samen met mijn kinderen, soms lekker alleen. Dan kan ik me beter ontspannen, even geen zorgen, even rust aan mijn hoofd. Ideaal dan ook dat we een Action redelijk dicht in de buurt hebben. Daar kun je veel halen voor weinig geld. Dan doet het ook niet veel pijn als de kinderen weer iets kapot hebben gemaakt.

20151030_124920[1]

Per ongeluk natuurlijk, want expres zouden ze nooit doen 😉 “Ineens had ik een vleugel in mijn handen.” of “Mocht ik niet tekenen op dat dienblad?” “Ik wist niet dat de tafel daarvan kapot ging.” zijn uitspraken geproduceerd met de meest onschuldige blikken. Soms kunnen ze er echt niks aan doen en als er een keer een permanente stift naar boven is gesmokkeld en op de muur is gekomen, vloek je een paar keer grondig. Sinds ik kinderen heb, ontdek ik steeds meer mogelijkheden om bepaalde vlekken ergens vanaf te halen. Of juist te laten zitten onder het mom leermomentje en niet eens zo storend. Terwijl ik aan die stunten van de kinders denk moet ik lachen. Ik steek de geurkaarsen aan en doe het schilderij aan. Ik heb het drinken al klaar staan. Mijn imitatie bonten woondeken kruip ik in en zet de tv aan.

20151030_124935[1] 20151030_124947[1]20151029_192254[1]

Ik zit al weer te denken aan volgende projecten die ik wil gaan maken. Oase, mos, wol, lichtjes en kaarsen zat in huis. En eventueel maak ik zelf wat leuke kaarsjes, dat is niet zo moeilijk. Ik heb nog heel veel waxinelichtjes over. Die kan ik smelten, de lontjes eruit halen en nieuwe lonten maken van stevig katoen (om rollades mee op te draaien). Smelten doe ik in een chocolade smelt pan die ik in een pan met water hang. Dat water kook ik. De mallen leg ik al klaar. Een geurtje voeg je toe als de was gesmolten is evenals de kleur. Nog een paar glitters erbij en dan is het klaar om in de mal te worden gegoten. Een potlood met het lont in het midden vastgemaakt leg ik boven de mal en dan gieten maar. Een kind kan de was… Nee dit is te gevaarlijk voor een kind. Maar simpel is het beslist. Mijn volgende project dus…

20151030_132311[1]

Als Lex dan ook beneden komt en in zijn hoek plaatsneemt, met zijn lappie op schoot is onze avond begonnen. Gewoon lekker tv kijken. De kaarsen aan. Een heerlijke geur in huis. Rust. Genietend van de avond. Verheugen op een volgend project. Dat zijn dingen waar ik zo blij van word.

20151030_125035[1]

Kinderen vermaken in de vakantie

29 oktober 2015

Als kinderen twee weken vakantie hebben in de herfst en je gaat niet op vakantie, hoe vermaak je ze dan? Vroeger had ik er altijd schrik van. Twee weken alleen met de kinderen thuis en wat moet ik dan gaan doen. Dat is als je een gezin hebt met jonge kinderen, waarvan er ook nog twee zorgenkindjes zijn. Kinderen kunnen zich naar mate ze ouder worden ook ontzettend goed zelf vermaken. Maar in de eerste week waren de vriendinnen van de twee oudste op vakantie. Dan zie je toch wel snel dat de verveling op de loer ligt.

De eerste week was mijn man ook nog gewoon aan het werk. Tja iemand moet het geld binnen brengen bij ons 😀 Dus ben ik met de meiden het één en ander gaan ondernemen thuis. Laatst hadden we al een dag Loonse en Drunense duinen gehad met daarna herfststukjes maken. Nu zijn we gaan kralen rijgen. Kralen om op een gedachtenzakje te maken. Gewoon een simpel zakje (knikkerzakje) versiert met knopen en kralen, waar ze zorgen en gedachten in kunnen doen. De zakjes zijn alleen nog niet klaar, want we hadden zoveel andere dingen te doen.

20150930_153724[1]

Van de buurvrouw kregen ze een Elsa pop om te schilderen. Alle drie zijn ze ruim een uur zoet geweest en Jilke wel twee uur. Met haar kwast tussen het puntje van haar duimpje en wijsvinger zat ze als een ware Picasso te verven. Zo serieus elk wit oppervlak van de pop te bedekken met een kleur. Haar Elsa is niet blond (geel) maar een rave zwarte Elsa. Met een kleurige jurk van Jilke Molenaar. Ze hadden allemaal hun trui uitgedaan en Jilke zelfs ook haar broek. Hoe ze het voor elkaar kreeg weet ik niet, maar zelfs haar onderbroek en billen hadden hier en daar een vlek verf. De andere twee zijn echt ouder en hebben de pop helemaal in Elsa stijl geverfd. De één wat netter als de ander, maar gezien de leeftijd mag dat beslist. Daarna vertrokken de oudste twee op hun fiets naar de speeltuin. Kijken of daar iets te doen is, zeiden ze.

20151029_192211[1]

Een van de ochtenden hebben we een verkleed show met fotoshoot gehouden. De kinderen mochten een paar van hun favoriete kleren uitzoeken en aandoen. Daarna gingen we foto’s maken. En nee, ik kwam er niet onderuit. Ze wilde zelf ook foto’s maken en dat mochten ze. ik had mijn nieuwe kleren aan. Net binnen van Wehkamp. Een setje waar ik helemaal verliefd op was en wat ik als koopjesjager erg voordelig mee uit was. We hebben erg gelachen die ochtend. Nog even koffie drinken bij mijn vriendinnetje en daarna een verlate lunch. De dag vliegt dan voorbij.

20151021_093305[1] 20151021_093416[1]

Naar de supermarkt met de buurvrouw was minder succesvol. Wat kunnen kinderen dan irritant zijn. Met elkaar ruzie maken wie wat in de kar mag leggen. Allebei aan een kant trekken van de kar, zodat je meer aan het opletten bent om ongelukken te voorkomen als dat je je boodschappen aan het doen bent. Telkens vragen of ze dit of dat mogen. Nee, boodschappen doen met drie kinderen is een ramp. Helaas dat je er soms niet aan ontkomt. Gelukkig dat de buurvrouw mee was en mij hielp met mijn kinderen. Zo ben ik toch niet alle boodschappen vergeten op het lijstje, slechts enkele.

De dagen vlogen eigenlijk voorbij en het weekend waren we ineens kindloos. Van gekkigheid wisten wij niet wat we moesten gaan doen. In plaats van te gaan genieten, film en een uitje, zijn we thuis gebleven. “Wat is het stil in huis, hè schat?” Nog gekker is dan dat je ook niet ineens heel erg goed slaapt. Je bent zo gewent om ’s nachts wakker te worden en vroeg wakker te zijn. We waren dan ook om half 9 al uit bed. Ook uitslapen, maar dan wat anders. Niks vergeleken met vroeger, toen er nog geen kinderen waren. We zijn dat weekend ook nog op een ander feit gewezen. Onze gevoelige Nienke was zo nerveus de dag van vertrek. Ze stuiterde wat af die dag. Zo erg dat ze niet stil kon blijven zitten bij de Mac op de heenweg en dus staand, dansend en springend haar Happy Meal heeft gegeten. Bij haar tante aangekomen barst ze in huilen uit. De ontlading was daar. Wij mochten niet weg en ze was bang dat ze ons ging missen. Mennn wat breekt je hart op zo’n moment. De volgende dag met het skype momentje hetzelfde. Huilen en ze wilde naar huis. Ze had wel een leuke dag gehad, maar mistte ons. Een één op één gesprekje bood uitkomst. Ze zou ons de volgende dag weer zien. Ze was toch al moe en dan als je goed slaapt is het zo morgen.

Eindelijk ze waren weer thuis. Ja, mama had ze ook erg gemist. En de maandag lag er nog een leuke verrassing. We zijn, samen met mijn vriendin en haar jongens naar Pukenmuk gegaan. We zouden naar de Vossenberg gaan, maar die bleek, na een verschrikkelijke omweg vanwege wegwerkzaamheden, gesloten. Ach dan maar Pukenmuk in Dongen. Wat hebben ze het geweldig gehad. Ze hebben zo genoten met zijn allen. Wij natuurlijk ook, want wij hadden geen omkijken naar hun.

20151026_122359[1] 20151026_125134[1] 20151026_133918[1]

Dinsdag eerst met Femke naar het ziekenhuis. De ADHD verpleegkundige was aan de beurt. Ze doet het geweldig met haar medicatie. Wij zijn dan ook erg trots op haar. Met Nienke zijn we nu even een andere weg ingeslagen. Bouwen aan zelfvertrouwen en een goed zelfbeeld geven. Iets waarin ik weinig voor mijn dochter kan doen op dit moment, dus hulp ingeschakeld. Daarna zijn we kleren gaan kopen voor haar verjaardag. Was weer leuk! Thuis aangekomen werd het een verkleed en speeldagje thuis. Natuurlijk met de make-up van Femke. Ik heb me rot gelachen toen ze beneden kwamen. De een nog erger opgedirkt als de ander. Nienke had blauwe oogschaduw gebruikt om op haar wangen te doen. Nadat we haar wezen op verkeerd gebruik barstte ze in snikken uit. “Kom maar met mama mee! Dan maak ik een diva van je.” Zo gezegd, zo gedaan. Helemaal in haar nopjes kwam ze toen beneden. Zo mooi als ze straalt.

Vandaag zijn ze gaan cachen met Lex en de jongens van mijn vriendin. Geocachen is toch de hobby van Lex en de kinderen vinden het leuk om af en toe mee te gaan. Hij had een puzzel uitgekozen en zou maar een uurtje weg zijn. ik ben ondertussen voor een bakkie leut naar mijn vriendin gegaan. Even lekker bij kleppen. Ja er kan veel gebeuren in twee en halve dag. Bijna 3 uur later komt Lex aan met zijn clubje cachers. Moe maar voldaan. Nee ze waren niet moe eerder hongerig. Maar dat uurtje heeft ie niet gehaald. Lex nam twee meiden mee en ik Nienke. “Even nog wat bloemen gaan halen Nieks!” En bij de Appie gaan we met vijf bosjes bloemen naar de kassa. Thuis aangekomen staat er een tosti voor ons klaar. Snel zet ik oase in het water. Ik knip de bloemen op de juiste maat en vul drie schalen met oase. Femke, Nienke en ik gaan even bloemschikken. We maken alle drie een mooi bloemstuk. Weer een dag goed besteed.

20151029_192241[1] 20151029_192254[1]

Nee tegenwoordig vind ik het niet erg meer, de vakantie. Hij vliegt voorbij en als je dan ook nog heerlijk weer hebt, is dat helemaal geweldig. Wij gaan nog even genieten van de laatste paar dagen. Daarna gaan ze weer naar school en over een maand en een week, gaat mijn laatste meisje naar school. Wat gaat dat snel hè? Een nieuw tijdperk breekt dan aan.

 

Ogen dicht

28 oktober 2015

Met een warme kop koffie loop ik naar buiten. Ik ga zitten aan de tuintafel in één van de twee tuinstoelen die we nog hebben. De rest staat in Frankrijk en hebben achter gelaten in de caravan. Voor de tijd van het jaar is het niet eens zo koud. Ik ben moe, want vannacht was Nienke weer aan het spoken. Het hele huishouden had ze wakker gemaakt. Uiteindelijk is ze beneden met Lex rustig geworden en hebben ze samen beneden gekampeerd. Boos worden heeft geen zin, ze doet het niet eens met opzet. Maar leuk is echt wel wat anders.

20151028_102706[1]

Even op Facebook kijken. Vogeltjes zijn nog aan het fluiten en een zwerm trekvogels vliegt over. Mooi die wolken boven me. Like, deel en win voor een sfeerhaard. Like, deel en win voor een jaarplaats in de jachthaven. Ondanks dat ik moe ben is het weer druk in mijn hoofd. Ik moet nog lachen om Femke gisteren. In Kaatsheuvel hebben we wat kleren gekocht voor haar verjaardag. Ze heeft haar ritalin niet ingenomen en is erg druk. In praten en bewegen. Ik moet er maar om lachen. “Ze vind alle kleren zo leuk!” roept ze verrukt uit. “Ach meis, misschien mag je hier wel komen werken. Dan mag je elke dag naar al deze mooie kleren kijken.” antwoord ik. Stomverbaasd kijk ik haar aan als ze net zo scherp antwoord “Nee mama! Jij zoekt nog een baan, dus misschien mag jij hier wel werken.” Maar ik moet toch wel lachen. “Helaas willen ze mij hier niet hebben schatje. Ik ben veel te duur.” Ja hoe leg je een meisje van bijna 8 uit dat een HRM adviseur van 42 jaar niet zal worden aangenomen in een kledingzaak. Maar het is toch wel lief dat ze er zo aan denkt en voor haar moeder opkomt.

20151028_102540[1]

Like, deel en win voor kunstgras. Like deel en win voor een tuinkamer. Een tuinkamer… zucht… Lex en ik willen zo graag een uitbouw, maar daar hebben we simpelweg het geld niet voor. We zouden dan de hele benedenverdieping aanpakken. Ach vier jaar geleden is hij begonnen aan de zolder en we hopen dat we samen met een zwager het nog binnen twee jaar kunnen stuken. Dan is in ieder geval weer iets afgewerkt in het huis. We mogen niet klagen hoor. Maar een nieuwe schutting en nieuwe keuken zijn eigenlijk wel een must. Onze dromen uitbouw en een hout of pelletkachel zijn nog ver weg. Als je dan een mooie tuinkamer tegenkomt die je kunt winnen, komt zo’n droom dichterbij.

Ja ik weet het “met logica kom je van A naar B, met fantasie kom je overal”. Laat ik nu net van de fantasie zijn. Ik sluit mijn ogen en waan mezelf in een tuinkamer met kachel. Op een loungebank met de hond vlak bij mij. De poezen hebben ook hun plekje gevonden. (Immers in mijn fantasie kunnen de hond en poezen ineens wel met elkaar overweg). De kinderen zijn een film aan het kijken en Lex zit in een hoek van de bank met zijn laptop. De vogels hoor ik zingen. Mennn dit is pas genieten van je huis en tuin. De warmte en rust maken me nog meer moe. In mijn hoofd wordt het wat rustiger.

20151028_102652[1]

Ik schrik op uit mijn gedachten als ik geschreeuw hoor. Bam! Hard terug in de realiteit. Femke en Nienke hebben weer eens ruzie. Tja meiden dicht op elkaar. Beste vriendinnen het ene moment en grootste vijanden het volgende moment. “Mama, Nienke heeft mijn tekening kapot gescheurd.” komt Femke aan. Nienke is al aan het huilen. “En waarom huil jij. “Femke heeft me gekrast.” Ik denk dat ik maar moet stoppen met dromen en me bezig moet gaan houden met een serieuze taak. Moeder zijn. In de nachten proberen om niet meer te piekeren, maar meer moet gaan dromen. Dat is misschien wat beter voor de gemoedsrust.

Ik sta op uit mijn stoel en kijk om me heen. Een nieuwe schutting daar. Een overkapping met schuifdeuren daar. Een klein moestuintje daar. Kunstgras daar en een nieuw speeltoestel voor de kinderen daar. En aan mijn huis een mooie tuinkamer met houtkachel. Dromen! Dromen! Dromen! Wie heeft ze niet?

20151028_102613[1]

 

Dan denk ik aan

19 oktober 2015

Weer even achter mijn toetsenbord gekropen. De kinderen zijn aan het knutselen. Dadelijk krijgen ze hun eerste naailes. In een opwelling riep ik dat ik ze zou leren naaien gisteren en ik ben nog steeds aan het bedenken hoe ik dat ga aanpakken. Zoveel gedachten, zulke drukke en kleine kinderen. Zullen we het maar klein houden en eerst kralen rijgen? Laten we dat zo maar gaan proberen. Een gedachtenzakje komt morgen wel. Die kunnen ze dan versieren met de geregen kraaltjes. Weer een dag later mogen ze er knoopjes aan zetten. Nu ik zo schrijf ben ik er eindelijk uit. Een gedachtenzakje daar bedoel ik mee een soort knikkerzakje maar zonder de knikkers. Daar kunnen ze hun papiertjes met hun gedachten of angsten in doen. Vooral voor onze middelste lijkt me dat een ideale oplossing.

Net was ik even op Facebook bezig. Even die ene spreuk lezen. Nog even voor ik met de kinderen ga eten en naaien (rijgen dus). Ha ha die is grappig ” Op één of andere manier is alles grappiger, als je juist niet mag lachen.” Meteen flitsen bij mij een paar herinneringen omhoog en ik heb een glimlach op mijn gezicht. Ik denk meteen aan mijn vriendin en ik die de slappe lach krijgen tijdens de opnames van Professor Nicolai & Dr. Beckand, dat zelfs Ruben Nicolai vroeg of ze niet te veel last van ons hadden. Toen had ik het helemaal niet meer. En je kunt er dan echt niks aan doen…

Het tweede gevalletje van verboden te lachen, maar o zo leuk was op de MAVO. In de derde klas bij geschiedenis een grapje werd letterlijk blauw liggen van het lachen. Ik lag in een deuk, maar wel heel stil tot HIIIIIIIIIIIIIIIIIIII Een schelle piep uit mijn mond. Nu lag de hele klas dubbel en ik schaamrood op mijn wangen, tranen erover heen en happend naar lucht want ik kon niet meer. Het grapje weet ik niet eens meer. Ik denk niemand meer. Ja twee verschillende momenten waaraan ik moest denken bij die ene spreuk.

Dat heb ik best vaak, dat ik een spreuk lees of een zinnetje en dan haal ik een herinnering op of zie het zo gebeuren. Zo kwam er een leuke herinnering op toen ik deze spreuk las: “Dochters, tot hun 16e zeuren ze over een paard en na hun 17e komen ze thuis met een ezel.” Jilke houd erg van het verzamelen van takken, stenen en eikeltjes. We lopen van school naar huis en ze heeft weer een eikeltje gevonden. pardoes valt hij uit haar handen en rolt weg. Ze roept “Mam ik ben mijn eikel kwijt.” Waarop ik zeg “Ach schat eikels krijg je nog genoeg in je leven.”

Zonder humor kan ik eigenlijk niet leven. Ook in donkere tijden zoek ik vaak weer iets leuk, al is het maar zwarte humor. Immers wie een dag niet heeft gelachen, heeft een dag niet gelachen. En met een glimlach in slaap vallen is lekkerder als met knallende koppijn.

Ik ga wat met de meiden doen. Kijken hoe ze mij weer gaan vermaken. Morgen meer over 😉

G-29d7eb99d158966241f23d5673c7dbfb

Het jeukt al als je er aan denkt

13 september 2015

Het jeukt al als je er aan denkt. Hoofdluis. Vroeger dacht men altijd dat het gepaard ging met slechte hygiëne, maar dat is al heel lang achterhaald. Inmiddels weten we beter, maar toch is nog niet altijd iedereen overtuigd. Als er weer hoofdluis geconstateerd wordt bij mijn kinderen in de klas, krijg ik al jeuk. Ik begin te krabben op mijn hoofd en ben tegelijkertijd verdrietig.

Luizenbol! Vlooienbaal!

In de tweede klas lagere school kreeg ik voor de tweede keer hoofdluis. Zeker weten had ik het van een klasgenootje overgekregen, maar die speelde de moordende onschuld. Maar goed ook voor haar, want toen mijn moeder het meldde bij de leraar mocht ik voor in de klas komen. “Zij heeft hoofdluis, dus jullie krijgen daarom deze brief mee naar huis.” zei de leraar. Daarmee luidde hij voor mij het pesttijdperk in mijn leven in. Luizenbol! Vlooienbaal! Waren woorden die pijn deden. Later werden het zinnen, werd ik geduwd, geschopt en geslagen. De pijn is al ver weg, maar soms borrelt die nog wel eens op.

Tegenwoordig

Tegenwoordig zit men meer op het pesten en zal een leraar niet snel zo’n stunt uithalen. Met lood in mijn schoenen heb ik dus vanmiddag een mail opgesteld naar de juffen van de meisjes. Bij controle thuis bleek dat ze allebei hoofdluis hebben. Ze worden inmiddels behandeld. Morgenmiddag zal er wel een mail naar alle ouders uitgaan. Er is hoofdluis geconstateerd, dus controleer uw kind extra. Gelukkig heb ik hier een aantal kammen liggen, shampoo, lotion en omgevingsspray. Wij zijn dus meteen aan de gang gegaan.

Eerst lezen voor je begint.

Gisteren zijn de meisjes gekamd en met lotion behandeld. Daarna nog een keer kammen en toen naar bed gegaan. Vanmorgen heb ik ze eerst met crèmespoeling ingesmeerd en ben ze daarna gaan kammen. Ik vond nog wat levens in hun haren. Daarna heb ik ze gewassen met gewone shampoo en vervolgens nog een keer met lotion behandeld. Nu heeft Nieks heel dik haar en is dus extra moeilijk te behandelen. Maar goed daarna nog eens goed alles uitspoelen en nog een keer kammen. We hebben al het beddengoed afgehaald en knuffels en zijn alles gaan wassen. Inmiddels zit was vijf in de machine, vier in de droger en drie al gevouwen en opgeborgen. Het houd je bezig. Net dacht ik; “Joh laat ik een blog maken over deze irritante rotbeestjes. Even kijken of ik wat informatie kan gebruiken uit andere sites.” Dat doe ik altijd. Dingen controleren en kijken wat voor mij bruikbare en vooral juiste informatie is. en wat lees ik bij de RIVM:

Hoofdluizen zijn kleine beestjes die leven op warme en behaarde plekjes op het hoofd. Daar houden ze zich in leven door het zuigen van bloed. Ze kunnen zich vooral snel verspreiden onder kinderen. Daarom is het belangrijk vaak te controleren. Grijp meteen in als u hoofdluis ontdekt. Twee weken lang elke dag kammen met een fijntandige kam is de beste aanpak. Het wassen van spullen zoals beddengoed, kleding of knuffels is niet nodig. Luizen verspreiden zich via haar-haar-contact.

Potverdorie voor niks die kids gefrustreerd omdat hun knuffels nog niet droog zijn. Tja Mous, misschien is het handig als je eerst jezelf inleest voor je als een gek aan de gang gaat! Maar goed we lezen verder:

Hoofdluis kun je krijgen van iemand die hoofdluis heeft. De luizen lopen van het ene hoofd naar het andere. Ze verplaatsen zich niet via kleding, beddengoed of knuffels. Kinderen en jongeren (met lang haar) hebben vaker hoofdluis, omdat ze tijdens het spelen vaak letterlijk met hun hoofden bij elkaar zitten.

Hoofdluizen zijn niet schadelijk, maar vooral vervelend. Ze zorgen voor veel jeuk. Om te voorkomen dat hoofdluis een hardnekkig probleem wordt, is het belangrijk om regelmatig het haar te controleren. Als kinderen in een klas hoofdluis hebben, is het belangrijk dat de kinderen met hoofdluis tegelijkertijd worden behandeld. Zo kunnen de kinderen elkaar niet telkens besmetten.

Ja hoor daar gaat mijn verhaaltje wat ik net aan de kinderen verteld heb. Luizen kunnen ook via je jas overlopen. Ik ben ook bij de luizenweetjes gaan kijken van het RIVM. Verbazingwekkend eigenlijk. Mijn man heeft ook last van jeuk, maar aangezien die nagenoeg kaal is en ik niet zie, heeft hij ook niks. Nee hij heeft gewoon last van het woord hoofdluis. Dat woord zorgt bij het lezen of horen al voor een flinke dosis jeuk.